အခန်း (၁၈၄-၁၈၆)
Vol. 6 Ch. 184-186
အခန်း ၁၈၄။ “ပင်းရှီဝမ်”
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မှောင်မိုက်တဲ့ ညကို ကြည့်ရင်း မယ်တော်ကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီး အတော်ကြာမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
“တော်တော့၊ ဒါပဲလား”
“မယ်တော်ကြီး၊ အရှင်မင်းသားက သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သတင်းစကား လွှဲပြောင်းဖို့ မှာကြားခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ချတော်မူပါ၊ ဒီနေ့ကစပြီး သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူးလို့ မိန့်ကြားပါတယ်”
ပန်ယီဟာ မယ်တော်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“သူက အခုလို ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါက ဘာလို့ သူ့ကို စိုးရိမ်ရမှာလဲ”
မယ်တော်ကြီး နှုတ်ခမ်းကို ခပ်တင်းတင်း စေ့ထားပြီး လျိုအန်း
ဖရဲခြမ်းကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခဏရပ်ပြီး သူမ ပန်ယီကို ပြန်ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးနဲ့ ပြော၏။
“ဟို သွမ့်မိသားစုက ဘယ်မှာလဲ သူမ ဘယ်လိုနေလဲ သူမ မင်းဝေကို ဂရုစိုက်နိုင်ပါ့မလား မင်းဝေက သူမကို ကြိုက်ရဲ့လား”
ပန်ယီဟာ တောင်စောင်းက ယိုယွင်းနေတဲ့ ခြံဝင်းလေး၊ အိမ်ထဲက ရှုပ်ပွနေတဲ့ ထင်းတွေနဲ့ ခန်ပေါ်က အိုးကြီးကို တွေးကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မယ်တော်ကြီးကို ပြောလိုက်သည်။
“ မယ်တော်ကြီး၊ အရှင်မင်းသားက သွမ့်ကတော်ကို မကျေနပ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သို့ပေမယ့် သွမ့်ကတော်က အထက်မြင့်တဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်တာကြောင့် အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ကျွမ်းကျင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး”
မယ်တော်ကြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကို ထပ်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။
“အဲ့ဒီတုန်းက ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် သာ သွမ့်ချန်းဟုန် ကို ဖိနှိပ်ဖို့ စိတ်မစောခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒီ သွမ့်မိသားစုက သမီးကို နင်းဂုတဆီ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်မပေးခဲ့ပါဘူး၊ အိုင်းမိသားစုက သူမကို ကျူံးမင်းဝေနဲ့ လက်ဆက်စိုက်ပေးဖို့ အစကတည်းက သဘောမတူခဲ့တာ။ အိုင်းမိသားစု မှာ သူ့တို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စီစဉ်မှုတွေ ရှိပြီးသားပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျောက်ကွေ့ဖေး က တကယ်ကို ပြဿနာရှာတတ်တယ်။ သူမက အိုင်းမိသားစု ထက်စောပြီး မင်းသားကိုလက်ဆက်ပေးဖို့ ဘုရင့်အမိန့်ထုတ်ခိုင်းတာလေ တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်”
ပန်ယီမှာ အဲ့ဒီတုန်းက မြို့တော်မှာ မရှိခဲ့တာကြောင့် ဒီအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ သို့ပေမယ့် မိဖုရားကြီး ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် သူနည်းနည်းတော့ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာ သူဒေါသကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျောက်ကွေ့ဖေး နဲ့ သူ့သားက ဒီနှစ်တွေအတွင်း နန်းတော်ထဲမှာ ပြဿနာတွေ ရှာနေတာ မင်းသား ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲ။ မင်းသားက အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ထည့်တွက်ပြီး သူတို့အပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အပြုအမူတွေ ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့တာကြောင့် အဲ့သားအမိကို ပိုဆိုးသွမ်းခွင့်ပြုခဲ့သလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက မြို့တော်မှာ မရှိပေမယ့် မင်းသား ဒီလိုကြီးကြီးမားမား ပြိုလဲခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ သူတို့သားအမိ လက်ချက် ပါကို ပါရမယ်ဆိုတာ သိပါသေးတယ်”
“အမှန်ပဲဲ၊ အိုင်းမိသားစုက မွေးမြူခဲ့တဲ့ အရှေ့နန်းဆောင်မင်းသားက ဝိုင်တစ်ခွက်တည်းကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတာ။ အကြောင်းရင်း အများကြီး ရှိနိုင်တယ်”
မိဖုရားကြီးက နှုတ်ခမ်းကို အေးစက်စက် ဖိရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ကြားတာကတော့ တတိယမြောက် ကိုယ်လုပ်တော်က အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီတဲ့၊ မင်းသား က သူ့ကလေးကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတယ်လို့ သိရတယ်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်ရဲ့ မြေးဆိုရင်တော့ တတိယမင်းသားက အရှေ့နန်းဆောင်ရဲ့ မင်းသားဖြစ်လာဖို့ သေချာသွားပြီလို့ ထင်ပါတယ်”
မိဖုရားကြီးက လှောင်ပြောင်သလို ရေရွတ်လုပ်လိုက်သည်။ သူမ လက်ထဲက ဗုဒ္ဓဘာသာပုတီးစေ့တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလောက် လွယ်ပါ့မလဲ။ သူ့အပေါ်မှာ ဒုတိယမင်းသားတစ်ပါး ရှိသေးတာကို မပြောနဲ့ဦး။ ဧကရာဇ်မင်းကြီးကရော ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် ရဲ့သားကို အရှေ့နန်းဆောင်ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ ဆန္ဒရှိနေပါ့မလား”
တန့်ချင်းဖန် ရောက်လာတော့ သန်းခေါင်ယံကို ကျော်နေပြီပင်။ သို့ပေမယ့် ကျုံးဇီဟန် ကတော့ အနားမယူသေးဘဲ တော်ဝင်စာကြည့်တိုက်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ စစ်ဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တန့်ချင်းဖန် က ဝင်လာပြီး ကျုံးဇီဟန် ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကို အလေးအနက် ဂါရဝပြုပါတယ်”
ကျုံးဇီဟန် က ခေါင်းထောင်ပြီး တန့်ချင်းဖန် ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထပြီး နဂါးပုံစံ စားပွဲကနေ ထွက်လာကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး ညစာစားပြီးပါပြီ၊ သို့ပေမယ့် မင်းကြီး က ဒီလိုမေးတော့ ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ပဲ ဗိုက်ဆာလာပါတယ်”
“အမှန်အတိုင်းပြောရရင်၊ ကျွန်တော်မျိုး စားဖိုမှူး ရှဲ့ ကို သိုးသားကင်လေး ချက်ပေးခိုင်းစေချင်ပေမယ့် သူတော်ဝင်မီးဖိုချောင်မှာ ရှိနေသေးရဲ့လား မသိဘူး”
“မင်းကလေ၊ စားဖို့ပဲ သိတယ်၊ အချိန်လည်းရွေးတတ်တာပဲ”
ကျုံးဇီဟန် က တန့်ချင်းဖန် ရဲ့ ပခုံးကို ပြုံးပြီး ပုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သိုးဝါတွေ မနေ့ကမှ ရောက်တာလေ၊ မင်းသာ တစ်ရက်စောပြီး ပြောခဲ့ရင် တကယ်ပဲ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို မင်းကြီး ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကျောက်ရူဟိုင်၊ တော်ဝင်မီးဖိုချောင်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်ပါ”
ကျုံးဇီဟန် က ကျောက်ရူဟိုင် ကို ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်ရူဟိုင် က အရမ်းအလုပ်များနေတာကြောင့် အရိုအသေပြုပြီး ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
“ဒီနှစ် သိုးတွေက အရင်နှစ်တွေထက် ပိုစောရောက်လာပုံရတယ်”
ကျောက်ရူဟိုင် ပြန်ဆုတ်သွားပြီးနောက် တန့်ချင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
“မိဖုရားကြီးက ဒီနှစ် တောင်ပေါ်တက်ပြီး တရားမကျင့်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ပင်းရှီဝမ်ကလည်း သဘောကောင်းတာပေါ့၊ သူ လူတွေကို စောစောစီးစီး လွှတ်လိုက်တာ”
ကျုံးဇီဟန် က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ သူက ပျော့ပျောင်းတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မယ်တော်ကြီးက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဘုရားပူဇော်နေတာလေ၊ အသားဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မထိဘူး။ သူမက သိုးသားကင်လေးပဲ စားချင်စိတ်ရှိတာ”
ပင်းရှီဝမ် ကျုံးဇီလင်ဟာ ကျုံးဇီဟန် ရဲ့ ညီတော်ဖြစ်သည်။ ကျုံးဇီဟန် ရဲ့ စိတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျုံးဇီလင်ရဲ့ စိတ်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေများပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းတယ်ဟု ပြော၍ရသည်။ ကျုံးဇီလင် တစ်ယောက်တည်းကသာ ထီးနန်းကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိတာပင်။ ကျန်တဲ့ မင်းသားတွေက နန်းတော်ထဲမှာ ဝင်ထွက်နေကြပေမယ့် သူကတော့ ဒီကိစ္စတွေနဲ့ ဝေးရာမှာနေပြီး တစ်နေကုန် ကျောင်းငယ်လေးမှာ လက်ဝှေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ဒီရိုးသားတဲ့ မင်းသားလေးကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ကျုံးဇီလင်ဟာ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သားအရွယ်မှာတည်းက တော်ဝင်သစ်တပ်ရဲ့ ဒုတိယစစ်သူကြီး ဖြစ်နေခဲ့ ပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း ၁၈၅။ မဟာမျိုးနွယ်
ဟိုတုန်းကတော့ တူရကီတွေဟာ မဟာကျိုးမင်းဆက်ရဲ့ ပြည်တွင်းရေး အကွဲအပြဲတွေနဲ့ တိုင်းပြည်အင်အား ချည့်နဲ့နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနောက်မြောက်ဘက်ကို စစ်အင်အားအများအပြားနဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ တပ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ ပြည်ပရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် မင်းသားတစ်ပါးပါးက ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး စစ်ချီဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။
သို့ပေမယ့် အဲဒီအချိန်တုန်းက နန်းဆက်ခံဖို့အတွက် အပြင်းအထန် အားပြိုင်နေကြတဲ့အတွက် တိုင်းပြည်အရေးကို လျစ်လျူရှုထားသလို ဖြစ်နေပြီး စစ်ရေးကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်ကြ ပေ။ ဘယ်မင်းသားကမှ ကိုယ်တိုင်ဦးစီးပြီး စစ်တိုက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒမရှိ။ ဒီတော့ ပထမဘုရင်ကြီးဟာ ဒေါသအကြီးအကျယ်ထွက်ပြီး သွေးအန်တဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဲ့ဒီမှာ နန်းတွင်းအုပ်ချုပ်ရေးမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိသေးတဲ့ ခုနစ်ယောက်မြောက် မင်းသားလေး ကျုံးဇီလင်ဟာ ကိုယ်တော်တိုင် ဘုရင်မင်းမြတ်ကို မျက်နှာတော်ဖူးမြော်ပြီး စစ်ချီဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း လျှောက်တင်ခဲ့သည်။
ပထမဘုရင်ကြီးရဲ့ နှလုံးသားဟာ ဝမ်းသာအားရ ကျေနပ်သွားပြီး ကျုံးဇီလင် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အနောက်မြောက်ဘက်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းတဲ့သတင်းတစ်ခု ကြားသိရတာက ပထမဘုရင်ကြီးဟာ မဆုံးခင်မှာ ကျုံးဇီလင်ရဲ့ အစ်ကိုတော် ကျုံးဇီဟန်ကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် နောက်ဆုံးမှာ ခန့်အပ်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းပါပင်။
ကျုံးဇီဟန် နန်းတက်ပြီး သုံးနှစ်မြောက်တဲ့နှစ်မှာတော့ အနောက်မြောက်ဘက်က စစ်မီးတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ အသက် ၂၀ အရွယ်ရှိတဲ့ ကျုံးဇီလင်ဟာ အနောက်မြောက်ဒေသမှာပဲ တစ်သက်လုံး တပ်စွဲပြီး မဟာကျိုးမင်းဆက်ရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း လျှောက်ထားခဲ့သည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ပင်းရှီဝမ်ဟာ အနောက်မြောက်မှာ အမှုတော်ထမ်းတာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်တောင် ရှိသွားခဲ့ပြီပင်။ အဲဒီတုန်းက ပျော်ပျော်ပါးပါး မြင်းစီးပြီး ပန်းတွေနဲ့ ပျော်မွေ့ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ယောက်မြောက် မင်းသားလေးဟာ အခုဆိုရင် အသက် ၄၈ နှစ်တောင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
“အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် ပင်းရှီဝမ်ဟာ မြို့တော်ကို ပြန်မလာတာ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီနော်”
တန့်ချင်းဖန်က စိတ်မကောင်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
ကျုံးဇီဟန်က သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။
သူ ခေါင်းကို ဘေးဘက်ကို အနည်းငယ်စောင်းပြီး နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံတူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လာကာ စားပွဲပေါ်ကို လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဆောင့်ချလိုက်သည်။
တန့်ချင်းဖန်ဟာ ကျုံးဇီဟန်ရဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ ပင်းရှီးဝမ်အကြောင်း ပြောတိုင်း ကျုံးဇီဟန်ဟာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတတ်တာ အမှန်ပင်။ တန့်ချင်းဖန်ဟာ ကျုံးဇီဟန်ရဲ့ မျက်နှာကို သေချာစေ့စေ့ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည်ပဲ ဆက်သောက်နေလိုက်သည်။
“နန်းတွင်းရေးရာတွေအကြောင်း မင်းသိတယ် မဟုတ်လား”
“အရှင်မင်းကြီး... မကြာသေးခင်က အိမ်ရှေ့စံ ခန့်အပ်ဖို့ တောင်းဆိုသံတွေ ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်ဆိုတာကို ပြောတာလား”
တန့်ချင်းဖန်ဟာ သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး ကျုံးဇီဟန်ကို ပြောသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးဟာ အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းဦးတင်လိုပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လူတွေက စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။ ဒုတိယမင်းသားကို ထောက်ခံတဲ့အသံက အကျယ်ဆုံးပါပဲ။ လူတော်တော်များက တတိယမင်းသားအကြောင်းကို သိပ်ပြီး မပြောကြပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ဒါဟာ တော်တော်ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ကျုံးဇီဟန်ဟာ တန့်ချင်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“အခု ချွေ့ရိုအန်းက ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီးဖြစ်နေပြီ။ အရာရှိအားလုံးရဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေကို သူက တာဝန်ယူထားတာဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ်လုပ်တော်ရှုနဲ့ ဒုတိယမင်းသားကို ချဉ်းကပ်ဖို့ အလျင်စလို လုပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သုံးသပ်ချက်က အလွန်မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုးကတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေနိုင်တယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချွေ့ရိုအန်းရဲ့ ဝန်ကြီးရာထူးက သိပ်ပြီး ခိုင်မာမှု မရှိသေးဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဝန်ကြီးဌာနက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချွေ့မျိုးနွယ်ကို လိုက်နာနိုင်မှာလဲ”
“ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ လက်ယာဝန်ကြီး ကျောက်ချန်းရုံဟာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ သူက ဝန်ကြီးဌာနကို အုပ်ချုပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ အခုတော့ သူ ဝန်ကြီးဌာနမှာ မရှိတော့ပေမယ့် ဝန်ကြီးဌာနအပေါ် သူ့ရဲ့ဩဇာအာဏာဟာ အခုထိတိုင် လွှမ်းမိုးနေဦးမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်”
“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက ငါကိုယ်တော်က ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကို ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဝန်ကြီးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
တန့်ချင်းဖန်က အလျင်အမြန် ပြောရင်း ဆက်ပြောသည်။
“အရှင်မင်းကြီးမှာ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိမှာပါ။ ချွေ့ရိုအန်းဟာလည်း တန်ခိုးထွားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပါပဲ”
ကျုံးဇီဟန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောရင်း စားပွဲကို သူ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ညင်ညင်သာသာ ခေါက်လိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆက်သည်။
“အရာရှိတွေဟာ အမြဲတမ်း ကျောက်မျိုးနွယ်ဖြစ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ပြီးတော့ သဘာဝကျကျ ချွေမျိုးနွယ်လည်း ဖြစ်နေလို့ မဖြစ်ဘူး”
ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ တန့်ချင်းဖန်ဟာ အရာရာကို သေချာပေါက် နားလည်သွားသည်။ ကျုံးဇီဟန်ဟာ အမြဲတမ်း အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်တွေရဲ့ အစိုးရအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့တာပင်။ ဒါကြောင့်လည်း ရွှီမျိုးနွယ်ဟာ အဓိက ပစ်မှတ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း နန်းတွင်းကနေ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။
သို့ပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှီမျိုးနွယ်ဟာ အခု စစ်ရေးကို ကိုင်တွယ်ထားတုန်းပင်။ ကျုံးဇီဟန်ဟာ အာဏာကို စိုးရိမ်နေတုန်းဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ရွှီမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ကျုံးမင်းဝေဟာ ကျုံးဇီဟန်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဆူးညောင့်ခလုတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ ကျုံးမင်းဝေဟာ သာမန်အရပ်သားအဖြစ် နှိမ့်ချခံလိုက်ရပြီဖြစ်တာကြောင့် ရွှီမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျဆင်းမှုကို ခန့်မှန်းနိုင်ပြီပင်။ သူတို့ဟာ နောက်ထပ် ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။ ဒါကြောင့် အခု ကျုံးဇီဟန်ရဲ့ ပစ်မှတ်ဟာ ကျောက်မျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် ချွေ့မျိုးနွယ် ဖြစ်လာသည်။
ကျောက်မျိုးနွယ်ဟာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ဝန်ကြီးဌာနကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အခု ချွေမျိုးနွယ်ကလည်း အဲဒီထဲကို တိုးဝင်ပြီး အစုရှယ်ယာတစ်ခု ရယူဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ဒါကို ကျောက်မျိုးနွယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ ဒါကြောင့်လည်း နန်းတွင်းမှာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်နဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုတို့ဟာ အသက်နဲ့ ခန္ဓာနဲ့ ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်နေကြသလို အရင်ခေတ်ကလည်း ကျောက်ချန်ရုံနဲ့ ချွေ့ရိုအန်းတို့ဟာလည်း ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူမနေနိုင်ကြပေ။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုး ကြားသိရတာတစ်ခုကတော့ ထုံးတမ်းရေးရာဝန်ကြီး အန်းဇီက အိမ်ရှေ့စံ ခန့်အပ်ရေးကိစ္စကို သီးသန့် ဆွေးနွေးခဲ့တယ်တဲ့။ အန်းရှန်းရှုက ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်က ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းအရဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံကို သတ်မှတ်သင့်ပြီး အိမ်ရှေ့စံ မရှိရင် သားတော်အကြီးဆုံးကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် တင်မြှောက်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်”
“အန်းရှန်းရှုက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပါပဲ။ သူ့ရဲ့ သားမက်အတွက် အုတ်တစ်ချပ် အင်္ဂတေတစ်ချပ်တောင် မထည့်ပေးရင်နေပါစေ၊ ဒုတိယမင်းသားအတွက် လမ်းခင်းပေးနေတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူဟာ တကယ့်ကို သူတော်ကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်”
အခန်း ၁၈၆။ ရှက်လိုက်တာ
ကျုံးဇီဟန်က မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူတော်ကောင်း ဟုတ်လား ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သူ့မှာ ခေါင်းနှစ်လုံး ရှိနေတယ်လို့ပဲ ငါထင်တယ်”
“အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီတုန်းက ရှောင်အန်းကို အရှေ့နန်းဆောင်ထဲ လက်ဆက်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာ အန်းရှန်ရှူးလို့ ပြောတာလား”
တန့်ချင်းဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အန်းဇီရှန်ရဲ့ အတွေးတွေက သိပ်ပြီး လှုပ်ရှားလွန်းတယ်”
ကျုံးဇီဟန်က တန့်ချင်းဖန်ကို ပြန်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။
“မယ်တော်ကြီးရဲ့ လူတွေ နင်းဂုတက ပြန်ရောက်လာကြပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးလည်း အဲဒီအကြောင်းကို အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ဖို့ လုပ်နေတုန်းပါ”
တန့်ချင်းဖန်က အလျင်အမြန် ပြောသည်။
“အဲဒီလူဟာ အခုမှ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာပြီး မယ်တော်ကြီးကို ချက်ချင်း သွားတွေ့ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ခဏလေးပဲ စကားပြောပြီးတာနဲ့ အဲဒီလူ ပြန်ဆင်းသွားပြီးတဲ့နောက် မယ်တော်ကြီးဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားခန်းကို သွားပြီး ဘုရားရှိခိုး ဝတ်ပြု ဆုတောင်းနေတာ အခုထိ ပြန်ထွက်မလာသေးပါဘူး”
ကျုံးမင်းဝေက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောသည်။
“နင်းဂုတက အခြေအနေဟာ အကောင်းဘက်ကို မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ မြင်သာပါတယ်”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရာထူးချခံထားရတဲ့ မင်းသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အတော်လေး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးလည်း အရမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာပဲ”
ကျုံးဇီဟန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ပေါ်က ပုလဲလုံးတွေနဲ့ ကစားနေတဲ့ နဂါးရုပ်ပုံ နှစ်ကောင်ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အဝါရောင်ကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
“နှလုံးသားထဲက နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးဟာ ဘာမှ မဟုတ်တော့တဲ့အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာက သူ့ကို အများဆုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်စေတာပဲ”
အားချိုးမှာ အမြဲတမ်း မနက်စောစော ထလေ့ရှိပေမယ့် ဒီရက်ပိုင်းမှာတော့ အရမ်းနောက်ကျမှ ထနိုင်သည်။ အိပ်ရာထဲမှာ အချိန်ကုန်နေတာ မဟုတ်ပေမယ့်... သူမထနိုင် ပေ။
အဲဒီနေ့က ဗိုက်ကို သေချာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့ပေမယ့် ပွတ်သပ်ရင်းနဲ့ ခြင်ထောင်ထဲကို ရောက်သွားပြီး ထို့နောက်...
အားချိုးဟာ ခုနက မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်လိုက်ကာ ချစ်စဖွယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေဟာ ခန်မှာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။ အရင်တုန်းက သူဟာ အိပ်ရာပေါ်မှာ အေးစက်တာကို မခံစားရတဲ့ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ညဘက်မှာ တကယ်အေးတယ်လို့ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောပြီးတဲ့နောက် ခန်ပေါ်မှာပဲ လှဲနေပြီး ဘယ်မှ မသွားတော့ပေ။ အားချိုးဟာ သူ့ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တက်ကာ သူမရဲ့ ခြင်ထောင်ကို ဖက်ထားလိုက်ရသည်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျုံးမင်းဝေဟာ ဘယ်တော့မှ အိပ်ရာပေါ် ပြန်မအိပ်တော့ဘဲ အားချိုး အိပ်ရာကနေ သယ်လာတဲ့ ခြင်ထောင်ဟာလည်း လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ ပေ။
ဒီအချိန်မှာ အားချိုးဟာ ယောက်ျားရဲ့ လက်မောင်းကို မှီပြီး မရယ်မိအောင် ထိန်းနေသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ နီရဲနေပြီး သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်က ယောက်ျားရဲ့ လက်ကြီးကို ကြည့်နေကာ သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ အရာလေးဟာ ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။
ယောက်ျားဟာ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကနေ လေးလံတဲ့ အသက်ရှူသံကို ကြားနေရသည်။ အားချိုးဟာ ညင်ညင်သာသာ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နောက်ကျောက ယောက်ျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ထိသွားတဲ့အခါ ရပ်လိုက်လေသည်။ ကျုံးမင်းဝေ သန်းဝေလိုက်ပေမယ့် နိုးမလာ ပေ။ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က အားချိုးရဲ့ ခါးသေးသေးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ အားချိုး လန့်သွားပြီး ရုန်းကန်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် ယောက်ျားရဲ့ မေးစေ့ဟာ အားချိုးရဲ့ ပခုံးပေါ် ရောက်သွားသည်။ အသက်ရှူသံဟာ အားချိုးရဲ့ လည်ပင်းကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အားချိုး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားကာ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်လောက်မှာ ကြက်သီးတွေ တဖျန်းဖျန်း ထလာသည်။
သူမဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ဖက်ထားခံရတာကို တကယ်ကို ကြိုက်ပေမယ့် ဒီလောက် နီးကပ်နေတာကိုတော့ တကယ်ကို မခံနိုင်ပေ။ သူမရဲ့ နှလုံးသားဟာ ရင်ဘတ်ထဲကနေ ပေါက်ထွက်တော့မလို ဖြစ်နေသည်။ အားချိုးဟာ အသက်ရှူလို့ မရတော့သလို ခံစားရတာကြောင့် အပြင်ကို ပြန်ရွှေ့ဖို့ ကြိုးစားပြီး ကြမ်းပြင်ကို လက်နဲ့ ထောက်လိုက်ပေမယ့် မဝေးသေးခင်မှာပဲ ယောက်ျားက သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
“ဒီလောက် စောစော ထလာတာလား”
ကျုံးမင်းဝေက သန်းဝေရင်း အားချိုးကို မေးပြီး သူမရဲ့ ပခုံးကို အနည်းငယ် အားထည့်ပြီး ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။ အားချိုး စကားမပြောခင်မှာပဲ သူမရဲ့ မေးစေ့ကို ညှစ်ပြီး အနမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေဟာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နည်းနည်း လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်နေသည်။ သို့ပေမယ့် အခွင့်အရေးရတိုင်း အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲထည့်ပြီး အနမ်းပေးနေခဲ့သည်။ အားချိုးရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က အရေပြားတွေဟာ အနမ်းကြောင့် ကွာကျတော့မလို ဖြစ်နေပြီး အရမ်းနာကျင်နေသည်။ အားချိုးဟာ ဒီအတွက်ကြောင့် မနေ့က သူ့ကို မျက်နှာလွှဲထားခဲ့ပြီး ကျုံးမင်းဝေဟာ နည်းနည်း ပိုပြီး ရိုးသားလာသည်။ သို့ပေမယ့် ဒီမနက် စောစောမှာ သူ မနိုးခင်ကတည်းက အနမ်းတွေဟာ အဆုံးမရှိ ဖြစ်နေပြီး အားချိုးက သူ့ကို ကိုက်လိုက်တဲ့အထိ စောင့်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှ ကျုံးမင်းဝေဟာ အားချိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ မနက်အစောကြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာလဲ”
ကျုံးမင်းဝေဟာ အနမ်းမဝသေးဘဲ ကျေနပ်ပုံမရသေးပေ။ သို့ပေမယ့် အားချိုးရဲ့ နည်းနည်း ဖူးရောင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို မြင်တော့ သူ ပြန်ရယ်မောမိသည်။ ထို့နောက် အားချိုးရဲ့ တောက်ပတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
အားချိုးဟာ စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နောက်သို့ လှည့်၍ ယောက်ျားကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
“ကောင်မလေး... ကောင်မလေး...”
ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ နောက်ကနေ တိုးတိုးလေး ခေါ်နေသည်။ နိုးလာပြီးတဲ့နောက် သူ့အသံဟာ ခြောက်ကပ်နေပြီး ပျော်ဝင်မသွားနိုင်တဲ့ ချစ်မြတ်နိုးမှုတွေ ပါနေသည်။ အားချိုးဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လှည့်လိုက်သည်။