အခန်း (၁၉၀-၁၉၂)
Vol. 6 Ch. 190-192
အခန်း ၁၉၀။ ငါ မင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံနေလို့လား
“အရမ်းအရသာရှိတယ်”
အားချိုးက အလျင်အမြန် ပြောသည်။
“ဒီလို ချဉ်ဖတ်အိုးတစ်လုံးဆို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကုန်သွားနိုင်တယ်”
“အဘွားက သမီးတို့လို တိုင်းတစ်ပါးကလူတွေ အဲ့ဒါနဲ့ အသားမကျမှာကို စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ”
အဘွားချန်က ပြောပြီး စားပွဲပေါ်က အားချိုးရဲ့ ပစ္စည်းထုပ်ကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။
“ဘာလဲ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဒီလောက် မြန်မြန် ပန်းထိုးပြီးပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ အထူးတလည် မြန်မြန် ပန်းထိုးထားတာပါ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းတာရှိရင် အမြန်ဆုံး ပြင်လို့ရအောင်လို့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်္ဂလာဝတ်စုံဆိုတော့ တခြားအဝတ်အစားတွေနဲ့ မတူဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်”
အားချိုးက ပြုံးပြီး ပစ္စည်းထုပ်ကို အဘွားချန်ဆီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
အဘွားချန်က အိတ်ကိုဖွင့်ပြီး အတွင်းက မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ကြည့်သည်။ သူမ ကြည့်လေ ပိုကြိုက်လေ ဖြစ်ပြီး အားချိုးကို ချီးမွမ်းမဆုံး ဖြစ်နေသည်။
“ပြောင်းဖို့ လိုသေးလို့လား သတို့သမီးက သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပါ”
“ဟီးဟီး၊ အဘွားက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းနေတော့ ကျွန်မ အရမ်း ရှက်နေပြီ”
အားချိုးက နှာခေါင်းကို နည်းနည်း ရှက်ရွံ့စွာ ပွတ်သပ်ရင်း အဘွားချန်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး
“အနာဂတ်မှာ သခင်လေးချန် လက်ထပ်တဲ့အခါ သတို့သမီးရဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်နော်”
အဘွားချန်က စာကြည့်ခန်းရဲ့ တံခါးပိတ်ထားတာကို ကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
အဘွားချန်က အဲဒီအကြောင်းကို ပြောချင်ပုံမရတော့ အားချိုးလည်း သိပ်ပြီး မမေးချင်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် အဘွားချန်ကို ချဉ်ဖတ်လုပ်နည်း မေးပြီး ဈေးကို အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။
“အစောင့်ကုန်း”
ချိုးကွေ့တစ်ခုကို ကွေ့လိုက်တဲ့အခါ အားချိုးဟာ ဘုစပတ်ပင်အောက်မှာ ကုန်းဝမ်ကျဲ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ရှင် အကြာကြီး မသွားခဲ့ဘူးလား”
ကုန်းဝမ်ကျဲ သူမကို မဖြေဘဲ မြင်းကို ဆွဲရင်း သူမနဲ့အတူ လျှောက်လာသည်။
ကုန်းဝမ်ကျဲ စကားမပြောတော့ အားချိုးလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ နှစ်ယောက်သား တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ ကျေးလက်လမ်းမှာ လျှောက်လာကြသည်။ အားချိုး နည်းနည်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရပြီး အတော်ကြာကြာ သည်းခံပြီးမှ ပြောသည်။
“အစောင့်ကုန်း၊ ရှင် သခင်လေးချန်ရဲ့ အိမ်ကို မကြာခဏ လာပုံရတယ်နော်”
“သူက မြို့ဝန်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာ နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲလေ။ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မြို့ဝန်အတွက် အပိုခရီးတွေ ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ”
ကုန်းဝမ်ကျဲက အေးစက်စွာ ပြောပြီး စိတ်မချမ်းသာတာ သိသာသည်။
အားချိုး အစက ဒီမေးခွန်းကို မမေးချင်ပေ။ သို့ပေမယ့် ခုနက ချန်ချင်းရွှမ်ရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကို တွေးမိတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားတာကြောင့် သတိဝီရိယနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေးချန် ဒီနေ့ စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေပုံရတယ်၊ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ”
“ဒီလို ပွင့်လင်းတဲ့ ပညာရှင်တွေထဲမှာ ဘယ်သူက စိတ်မတိုတတ်လို့လဲ”
ကုန်းဝမ်ကျဲက စိတ်ဆိုးစွာနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“သခင်လေးချန်က တော်တော်ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ”
အားချိုးဟာ ချန်ချင်းရွှမ်အား ကာကွယ်ပေးချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောသည်။
“သူ အမြဲတမ်း ပြုံးပြီး စကားပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့လို လူမျိုးတွေကိုတောင် ဘယ်တုန်းကမှ အထင်မသေးခဲ့ဘူး၊ ရှင်တို့လို ရာထူးရှိတဲ့သူတွေကိုဆို ပိုလို့တောင် မပြောနဲ့တော့”
ကုန်းဝမ်ကျဲက အားချိုးကို မာနနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ဆိုးစွာနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“အစောင့်ကုန်း၊ သခင်လေးချန်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေရင် ရှင်... ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးလို့ရတယ်နော်”
အားချိုးက အတော်ကြာကြာ စဉ်းစားပြီးမှ တိုးတိုးလေး ရွတ်သည်။
“ရှင်တို့လို လူကြီးမင်းတွေက စိတ်ထားကြီးမားတယ် မဟုတ်လား”
“နင်က အဲဒီ ချဉ်တဲ့ ပညာရှင်ကို အရမ်း ကာကွယ်ပေးနေတာပဲ”
အစောင့်ကုန်းက အားချိုးကို တစ်ဝက်ပြုံး တစ်ဝက်မဲ့နဲ့ ကြည့်သည်။
အားချိုးက ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြော၏။
“အဘွားချန်က ကျွန်မကို အရမ်း ကြင်နာပြီး မြေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတယ်။ ပြီးတော့ သခင်လေးချန်ကလည်း အရမ်း ကောင်းတယ်...”
“ငါက မင်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံနေလို့လား”
ကုန်းဝမ်ကျဲက အားချိုးကို အေးစက်စွာနဲ့ ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
အားချိုးက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာကို မြင်တော့ ကုန်းဝမ်ကျဲဟာ သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသတွေ ပျောက်သွားတယ်လို့ ခံစားရပြီး ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အားချိုးအား အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။
“ရှင် ပြောတာ မြို့ဝန်ရဲ့ မိန်းမက သခင်လေးချန်ကို သဘောကျသွားတယ်ပေါ့”
အားချိုးက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ကုန်းဝမ်ကျဲကို ကြည့်သည်။
“မြို့ဝန်က သဘောတူခဲ့လား”
သူမရဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ ကုန်းဝမ်ကျဲဟာ မဲ့ပြုံးမပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“မင်း တကယ် ပျော်နေတာပဲ”
“ကျွန်မ ပျော်တာပေါ့။ မြို့ဝန်ရဲ့ သမီးဆိုတာ တော်ရုံတန်ရုံ ရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလေ”
အားချိုးက ပြုံးပြီး
“အဘွားချန်က သခင်လေးချန် မိန်းမ ယူတာကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက မျှော်လင့်နေတာ။ သူ မြို့ဝန်ရဲ့ သမီးကို ယူနိုင်ရင် အဘွားချန် သေချာပေါက် အရမ်း ပျော်မှာ”
“ဒါဆို ချန်ချင်းရွှမ် ခေါင်းညိတ်မှ ဖြစ်မယ်”
ကုန်းဝမ်ကျဲက စိတ်ဆိုးစွာနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
အဲဒီတော့မှ အားချိုးဟာ အဘွားချန်ရဲ့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတွေနဲ့ ချန်ချင်းရွှမ်ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဒေါသတွေကို သတိရသွားပြီး လန့်သွားသည်။
“သူသာ ဆန္ဒရှိရင် ငါ ဒီခရီးကို အလကား သွားစရာ မလိုဘူး”
ကုန်းဝမ်ကျဲက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
“မြို့ဝန်က သူ့ကို အိမ်မှာ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ အသည်းအသန် လုပ်နေပေမယ့် သူက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ဘာမျက်နှာမှ မပေးဘူးလေ”
အခန်း ၁၉၁။ တကယ်ကျေနပ်ပါတယ်
“ဒီနေ့ သခင်လေးချန် အလုပ်များနေလို့ သွားချိန်မရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”
အားချိုးက တိုးတိုးလေး ရွတ်သည်။
“အချိန်မရဘူး”
ကုန်းဝမ်ကျဲက အားချိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“မြို့ဝန်က သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောကတည်းက အဲဒီ ချဉ်တဲ့ ပညာရှင်ဟာ ဘယ်တော့မှ အားတဲ့ရက် မရှိတော့တာ။ သူ့မှာ စီမံခန့်ခွဲဖို့ အချိန်တွေ တကယ် အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ဘုရားသခင် အသက်ရှည်ပါစေတောင် သူ့ကို မမီဘူး”
အားချိုးရဲ့ နှလုံးခုန်မြန်သွားသည်။ ချန်ချင်းရွှမ် ဒီလက်ထပ်မှုကို တကယ် မလိုလားပုံရသည်။ ဒါ ဖြစ်နိုင်လား...။
“မြို့ဝန်ရဲ့ သမီး သခင်မလေးက ရုပ်ရည် ချောမောရဲ့လား”
ကုန်းဝမ်ကျဲ ပြောတဲ့ သွမ့်ရူလန်ဆိုတာ သွမ့်မိသားစုက သွမ့်ရူလန်ကို ပြောတာ ဖြစ်သည်။
“သခင်လေးချန် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဘာလို့ မလိုချင်တာလဲ”
နှစ်ယောက်သား မသိလိုက်ခင် ဈေးကို ရောက်သွားပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
ကုန်းဝမ်ကျဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး
“မလိုဘူး မလိုဘူး အစောင့်ကုန်း၊ ရှင် အလုပ်များနေရင် သွားလို့ရပါတယ်၊ ကျွန်မ မြင်းလှည်းငှားပြီး ဈေးဝယ်ပြီးရင် ပြန်လိုက်မယ်”
ကုန်းဝမ်ကျဲက သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ငွေခုနစ်ပြား ထုတ်ပြီး အားချိုးကို ပေးလိုက်သည်။
ကုန်းဝမ်ကျဲက ရှင်းပြပြီး အားချိုး ငြင်းတာကို မြင်တော့ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။
အားချိုးက ပိုက်ဆံကို အလျင်အမြန် ယူပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲကို ကျေးဇူးတင်ရင်း ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစောင့်ကုန်း”
ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်ကာ မြင်းပေါ် တက်သွားလိုက်သည်။
ကျားရှန်နှစ်၊ နင်းဂုတ၊ အောက်တိုဘာလ ၂၀ ရက်။
အခန်းတစ်ခုလုံး ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ ပြည့်နေသည်။ ကျုံးမင်းဝေက ကုလားထိုင်သေးသေးလေးပေါ် ထိုင်ရင်း ဂေါ်ဖီထုပ်ရဲ့ အပြင်ဘက် အရွက်တွေကို တစ်ရွက်ချင်း ခွာနေပြီး ချဉ်ဖတ်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။
အားချိုးက အပြင်ခန်းမှာ မြေအိုးတွေကို ဆေးကြောနေသည်။ အိပ်ခန်းတံခါးက မပိတ်ထားပေ။ အပြင်ဘက်ကနေရင်း သူမတို့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် စကားပြောနေကြသည်။
ကျုံးမင်းဝေ ခွာထားတဲ့ ဂေါ်ဖီရွက်တွေကို ကြည့်ပြီး အားချိုး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် သူ့ကို ပြောဖို့ သွားသည်။
“ဒီအရွက်တွေကို ခွာနေစရာ မလိုဘူး၊ ကောင်းလည်းကောင်းတယ်၊ မဆိုးဘူး၊ အဲဒီ ပုပ်နေတဲ့ အရွက်ကိုပဲ ခွာလိုက်ပါ”
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြီး စိုစွတ်ပြီး အေးစက်နေတဲ့ အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။
“မင်း အိမ်ထဲမှာ ဂေါ်ဖီထုပ် ခွာနေ၊ ကိုယ် အပြင်ထွက်ပြီး မြေအိုး သန့်ရှင်းရေး လုပ်မယ်”
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်က လှည်းငှားတဲ့ အခွင့်အရေးကို ယူပြီး အားချိုးဟာ ဂေါ်ဖီထုပ်နဲ့ မြေအိုးတွေ အားလုံးအပြင် ဝက်သား၊ ငါး၊ ဆန်ခေါက်ဆွဲ၊ ကန်စွန်းဥ စတာတွေ အကုန်ဝယ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ မြည်းလှည်းတောင် မဆန့်တော့လုနီးပါးပင်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ထပ် လေးငါးလုံးလောက် ကျန်သေးတယ်၊ မြန်မြန် ပြီးတော့မှာ”
ကျုံးမင်းဝေက သူမနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြော ပေ။
ကျုံးမင်းဝေက အမြဲတမ်း အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောသည်။ အားချိုးက သူ့ကို ချော့လို့ မရဘူးဆိုတာ သိတော့ ချက်ချင်း ကျုံးမင်းဝေကို ထူပေးပြီး သူ့လက်မောင်းကို ထောက်ပံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေ အရင်ကထက် အများကြီး သက်သာလာသည်။ အများအားဖြင့် တုတ်ကောက်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ကိုင်းနေရပေမယ့် သူ အမြဲတမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ မတ်တပ်ရပ်တဲ့အခါဆို လမ်းကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်ပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ အားချိုးက သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးတော့ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်နိုင်သည်။ ယိမ်းယိုင်နေပေမယ့် အားချိုးကတော့ စိတ်ထဲမှာ အရမ်း ပျော်မိသည်။ အရင်က အိပ်ရာပေါ်မှာ လေဖြတ်ပြီး လက်ချောင်းတွေတောင် မလှုပ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် ဒီလို ပြန်ကောင်းလာတာက နောက်မကျသေးပေ။ သူမဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ပြန်ကောင်းလာမှုအတွက် တကယ်ကို ကျေနပ်သည်။
အားချိုး နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တံခါးဝမှာ ခဏနားတော့ အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ချွေးတွေကို သုတ်ပေးရင်း
“ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ အရိုးအကြီးကြီး တစ်ခု ပြုတ်ပြီး ရှင် စားဖို့ လုပ်ပေးမယ်။ ပြန်ကောင်းလာအောင်လို့”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို မှီပြီး အနည်းငယ် မောဟိုက်ကာ သူမကို ကြည့်သည်။
အားချိုး ကျုံးမင်းဝေကို လမ်းလျှောက် လေ့ကျင့်ဖို့ ထောက်ပံ့ပေးတိုင်း ဒီမှာ ခဏနားလေ့ရှိသည်။ ကြာတော့ ဒါက အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ အရင်တုန်းက ကျုံးမင်းဝေဟာ သူ့ဘာသာသူ ခိုင်ခိုင်မာမာ မရပ်နိုင် ပေ။ သို့ပေမယ့် အခု နံရံကို မှီပြီး သူ့ဘာသာသူ ရပ်နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ့် အားချိုးကတော့ စိတ်မအေးသေးပေ။ သူမ ကျုံးမင်းဝေကို ထောက်ပံ့ပေးရမည်။ ကျုံးမင်းဝေလည်း သူမကို တက်တက်ကြွကြွ ဖက်ထားနိုင်မည့် ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးကို ခံစားရင်း ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပေ ။
အားချိုးက မျက်လုံးလေး မှေးစင်းပြီး ပြုံးကာ ကျုံးမင်းဝေအတွက် ဂုဏ်ယူရင်း
“ဒီတစ်ခေါက် တောင်အောက်ဆင်းတုန်းက အရိုးအကြီးကြီးတွေ အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်လေ။ ရှင်ကော ဘာစားချင်လဲ”
ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး ပြောသည်။
အားချိုး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ ပေ။ လက်ကိုင်ပုဝါကို သိမ်းရင်း ကျုံးမင်းဝေကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ရစ်ပတ်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။
အခန်း ၁၉၂။ ကောင်မလေး၊ ကိုယ့်ကို ဆက်မကြည့်နဲ့
“အရိုးနဲ့ အသားတွေ အများကြီး စားရင် ခြေထောက်တွေ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်ဆိုတော့ ငန်းတွေများများစားရင် ပျံနိုင်မှာပေါ့”
ကျူံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ညင်ညင်သာသာ ဆွဲလိမ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာလေးက အရင်ကထက် နည်းနည်း ဝိုင်းလာသည်။နည်းနည်း ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ နီရဲနေတာကြောင့် ကျူံးမင်းဝေက အားရင် ဆွဲညှစ်ရတာကို သဘောကျသည်။
“ဟယ်၊ ဟုတ်သားပဲ”
အားချိုး လန့်သွားပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ပါးပြင်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားတာက နှစ်သစ်ကူး ပုံထဲက အရုပ်ကလေးနဲ့ တူသည်။
“ဒါနဲ့ ငန်းရိုင်းတွေရဲ့ အရိုးထဲမှာ စားစရာ ချဉ်ဆီမှ မရှိတာ၊ အဲ့ဒါဆို ဘာစားရမှာလဲ”
“ချဉ်ဆီ စားချင်လို့လား”
ကျူံးမင်းဝေက သူမနဲ့အတူ ရယ်မောပြီး ခါးကိုင်းကာ နှစ်သစ်ကူးပုံထဲက အရုပ်ကလေးရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး
“အင်း ဂေါ်ဖီထုပ်တွေ ခုတ်ပြီးရင် အရိုးကြီးတွေကို ယူလာခဲ့မယ်”
အားချိုးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ယောက်ျားကို ချစ်စဖွယ် အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“အချိန်တန်ရင် ရှင် အရိုးတွေ အများကြီး ချိုးပေးရမယ်နော်။ ကျွန်မ မစားနိုင်တော့ရင်တောင် ရှင် စားရမယ်။ မရပ်ရဘူး”
“ဟုတ်ပြီ”
ကျူံးမင်းဝေက သဘောတူပေမယ့် အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို လက်နဲ့ ကိုင်ရင်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့် လုပ်ပြီး ပြောသည်။
“ငါ့ကလေးက ပိန်သေးတယ်၊ နည်းနည်းလောက် ဝလာအောင် စားရမယ်”
“ကျွန်မ မပိန်တော့ဘူးနော်၊ တဖြည်းဖြည်း ဝလာပြီ”
အားချိုးက အော်ပြောပြီး မေးစေ့ကို ပင့်တင်ရင်း ကျူံးမင်းဝေကို ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါဦး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ ကျွန်မ အများကြီး ဝလာတာ မေးနှစ်ထပ်တောင် ဖြစ်နေပြီ”
ကျူံးမင်းဝေက တကယ်ပဲ အားချိုးရဲ့ မေးစေ့ကို ပင့်တင်ပြီး သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။အားချိုး ရဲ့ လည်ပင်းက လှပတဲ့ ကွေးညွတ်မှုကို ပေါ်လွင်စေသည်။ တကယ်ကို လှပသည်။ ထိုနေရာမှာ နီညိုရောင် အမာရွတ်ကြီးသာ မရှိခဲ့ရင် ပိုပြီးတောင် လှနေလောက်သည်။
အားချိုး ရှက်သွားသည်။ သူမ ခုနက ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ မေးစေ့ကို သူ့ဆီ ပင့်တင်ပြလိုက်တာပင်။ အရမ်းကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတော့ လည်ပင်းမှာ အဲ့ဒီလို အမာရွတ်ကြီး ရှိနေတာကို မေ့သွားသည်။ အခုတော့ ကျူံးမင်းဝေကို ချစ်မြတ်နိုးတာကြောင့် အားချိုးဟာ ဒီအမာရွတ်ကို ပိုပြီး စိတ်မချဖြစ်လာသည်။ ကျူံးမင်းဝေ မြင်သွားမှာကို ကြောက်သည်။ သို့ပေမယ့် ကျူံးမင်းဝေက စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ကြည့်နေတော့ အားချိုး ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသည်။
ကျူံးမင်းဝေ ဘာမှ မပြောဘဲ အားချိုးရဲ့ ဝိုင်းစက်တဲ့ မေးစေ့ကို ဆွဲညှစ်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။ အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေ နမ်းတော့မယ်လို့ ထင်ပြီး နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျှော်လင့်နေသည်။ သူမ မသိစိတ်နဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်မိသည်။ သို့ပေမယ့် ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နှုတ်ခမ်းက အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို အောက်ဘက်အထိ ပွတ်ဆွဲသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ နီညိုရောင် အမာရွတ်မှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။
အားချိုး ချက်ချင်း အသက်ရှူ မဝတော့ပေ။ သူမ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ လည်ပင်းက နွေးထွေးမှုကိုသာ ခံစားရသည်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် လည်ချောင်းထဲကို ရောက်သွားပြီး ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ယောက်ျားရဲ့ နာမည်ကိုသာ အော်ခေါ်နိုင်တော့သည်။
ကျူံးမင်းဝေက အမာရွတ်ကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ ကောင်မလေးရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ လည်ချောင်းထဲက တုန်ရီမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဲ့ဒီကနေ ထွက်လာတဲ့ အသံတိုင်းက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ သွေးတွေကို ဆူပွက်စေသည်။ သူ့ရဲ့ လက်ကြီးက အားချိုးရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကနေ လျှောဆင်းပြီး အားချိုးရဲ့ ကော်လာပေါ်က ကြယ်သီးပေါ်မှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။ အဝတ်အစားကို ကြာကြာ ဝတ်ထားရင် ကြယ်သီးတွေက လျော့ရဲလာတတ်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ နည်းနည်းလေး အားထည့်လိုက်တာနဲ့ ကြယ်သီးတွေ ပြုတ်ထွက်သွားနိုင်ပေသည်။
အားချိုးရဲ့ အသံမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ရောထွေးနေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ ကျူံးမင်းဝေက ကြယ်သီး သုံးလုံးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် ယောက်ျားက ခေါင်းမော့မလာဘဲ သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာပဲ ဟိုဟိုသည်သည် လုပ်နေသည်။
အားချိုး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူမ ယောက်ျားကို တွန်းထုတ်သင့်တယ်လို့ ခံစားရသည်။ သို့ပေမယ့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမရဲ့ စိတ်တွေ လွတ်သွားသည်။ သူမ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် တွေးနေတာက အသစ်ချုပ်ထားတဲ့ ခါးစည်းလုံချည်က ထက်ဝက်ပဲ ပန်းထိုးပြီးသေးတာရယ်၊ အပေါ်ပိုင်းလည်း မပြီးသေးတာကိုပင်။
ဒါပေမယ့် ကျူံးမင်းဝေက ဘေးတိုက် အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို မဖြုတ်ခဲ့ပေ။ သူ အားချိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားတာကလွဲလို့ တခြား ဘာမှ မလုပ်ခဲ့။
ယောက်ျားရဲ့ အားအင်က အရမ်းသန်မာတော့ အားချိုး နာကျင်မှုကိုတောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့ပေမယ့် အားချိုးက အဲ့ဒီ နာကျင်မှုကို သေလောက်အောင် ချစ်သည်။ သူမလည်း ကျူံးမင်းဝေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြန်ဖက်ထားသည်။ သူမရဲ့ လက်တွေက ယောက်ျားရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားခဲ့သည်။ သူမ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အနည်းငယ် လွင့်နေတဲ့ ဆေးရွက်ကြီးနံ့လေးကို ရှူရှိုက်လိုက်ရတော့ ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ငိုချင်လာသည်။
ခဏလောက် ဖက်ထားပြီးမှ ကျူံးမင်းဝေက နောက်ဆုံးတော့ အားချိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အားချိုးရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို တပ်ဖို့ လုပ်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ သူ ခုနက ကြယ်သီးကို ဖြုတ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခု ပြန်တပ်တော့ အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။ ကျူံးမင်းဝေဟာ အရမ်းစိတ်ပူပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ထွက်လာသည်။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အတော်ကြာအောင် အားထုတ်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ တစ်လုံးပဲ တပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျူံးမင်းဝေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အားချိုးရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို မျက်လုံးတွေက စကားပြောနေသလိုပင်။ ကျူံးမင်းဝေက နည်းနည်းလေး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ ကောင်မလေး၊ ကိုယ့်ကို ဆက်မကြည့်နဲ့”