အခန်း (၁၉၃-၁၉၅)
Vol. 6 Ch. 193-195
အခန်း ၁၉၃။ ရှင် ကျွန်မကို အရင်ကတည်းက သဘောကျနေတာ သေချာတယ်
“ဟိုတုန်းက ရှင် တမင်လုပ်တာလား”
အားချိုးက နာခံစွာ မျက်လုံးလွှဲလိုက်ပြီး တံခါးဘောင်တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာရဲကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်တုန်းကလဲ”
ကျူံးမင်းဝေက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ သူ့ရဲ့ လက်ကြီးနဲ့ ဒုတိယမြောက် ကြယ်သီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အရင်က တစ်ခါဖြစ်ဖူးတယ်။ ရှင်က နံရံကို မှီပြီး မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ ရှင့်ခြေထောက်တွေ ရုတ်တရက် အားပျော့သွားတာလဲ ဘာလို့ ကျွန်မကို ကိုင်ထားရတာလဲ”
အားချိုးက ပြောရင်း မျက်နှာပိုရဲလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ မျက်ခုံးနဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒါက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ထင်ရှားတယ်”
ကျူံးမင်းဝေဟာ အဲ့ဒီလို စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရတော့ အရိုးတွေတောင် ကြေမွသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး အားချိုးကို နမ်းလိုက်သည်။ အားချိုးက ချက်ချင်း ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လည်ပင်းကို လက်နဲ့ ဆွဲဖက်လိုက်မိသည်။
ကျူံးမင်းဝေရဲ့ အသံက မီးတောက်နေသလိုပင်။ ဖုံးကွယ်မရတဲ့ တောင့်တမှုနဲ့ တောင်းပန်မှုတွေ ပါနေသည်။
အားချိုးရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ယင်နေသည်။ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြားကနေ သူမ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဝိုးတဝါး မေးလိုက်သည်။
ကျူံးမင်းဝေ လန့်သွားပြီး အားချိုးကို ညင်ညင်သာသာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့မေးစေ့ကို အားချိုးရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီး အားချိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ညည်းညူလိုက်သည်။
“ ကိုယ့် ခြေထောက် သက်သာတာနဲ့ မင်းကို လက်ထပ်မယ်”
တကယ်တော့ အားချိုးက တစ်စုံတစ်ရာကို ဝိုးတဝါး ခန့်မှန်းမိနေသည်။ ဒါကြောင့် သူမ ပိုပြီး ရှက်သွားသည်။ သူမ ကျူံးမင်းဝေကို လှည့်ပတ်ပြီး နောက်တစ်ခါ စကားပြောတော့ သူမရဲ့ အသံမှာ ရှက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နေသည်။
“ကျွန်မက ရှင့်ခြေထောက် မကောင်းလဲ လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသားဟာ ချိုမြိန်လွန်းလို့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်မတ်ရပ်ပြီး အားချိုးရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဆက်တပ်ရင်း ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်မလေး၊ ကိုယ်မင်းကို မနစ်နာစေချင်ဘူး”
အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျူံးမင်းဝေ၊ ရှင့်ကို လက်ထပ်တာ ဘာလို့ နစ်နာရမှာလဲကျွန်မ ဘာလို့ နစ်နာရမှာလဲကျွန်မ လုံးဝ မနစ်နာပါဘူး”
ကျူံးမင်းဝေက သူမကို ခိုင်မာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေသည်။ အားချိုးရဲ့ ကြည်လင်ပြီး တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လေလေ၊ သူ့ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး ခံရခက်လေလေပင်။ သူ ညင်ညင်သာသာ အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဖယ်ရှားပြီး နောက်ဆုံး ကြယ်သီးကို တပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားချိုးကို ပြော၏။
“ကိုယ့် ကို အပြင်ခန်းဆီ မြန်မြန် ကူညီပို့ပေး”
မင်း မနစ်နာဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့် ကိုယ်က မင်းအတွက် နစ်နာတယ်။
“ရှင်ကတော့...”
အားချိုးက မကျေမနပ် ညည်းညူရင်း ကျူံးမင်းဝေကို အပြင်ခန်းကို သေချာ ကူညီပြီး အလုပ်ပြီးအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက လက်ကို ခေါက်တင်ပြီး အိုး ဆေးဖို့ ပြောင်းဖူးရိုးတွေ ကောက်ယူတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ အခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်ကိုသာ ခုတ်လိုက်ရသည်။
ကျူံးမင်းဝေက မြေအိုးတွေကို လျင်လျင်မြန်မြန် ပွတ်တိုက်နေသည်။ သူ အခု ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်ရတာ အသားကျနေပြီပင်။ သူ သက်သာလာတဲ့အခါ အိမ်မှာရှိတဲ့ အဝတ်လျှော်တာတွေအစ အကုန် သူပဲ လုပ်တော့မည်။ သူ့လက်တွေက အရင်တုန်းက စုတ်တံနဲ့ ဓားတွေကို ကိုင်ခဲ့တာကြောင့် အခု စုတ်တံနဲ့ အဝတ်စုတ်ကို ကိုင်ရတာ နည်းနည်း ပိုလွယ်လာသည်။ ဘယ်ဟာမှ အရမ်းကြီး ခြားနားမနေပေ။
အားချိုးက အတွင်းထဲမှာ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို စိတ်မပါ့တပါ့ ခုတ်နေသည်။ သူမပခုံးပေါ်မှာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နွေးထွေးမှု ရှိနေသည်။ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ခုတ်ရင်း အားချိုးက တခါတရံ ကျူံးမင်းဝေကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူမ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျူံးမင်းဝေက ဆေးရောင်ခြယ်ထားတဲ့ အိုးရဲ့ အနားသတ်ကို ကိုင်ပြီး ဘေးသို့ လှည့်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အိုးတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး အားချိုးကို မော့ကြည့်ရင်း ညင်ညင်သာသာ ပြုံးလိုက်ပြီး
“ကိုယ်မင်းကို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး”
“တော်ပါ ဘယ်သူ ဂရုစိုက်လို့လဲ”
အားချိုးက စိတ်တိုပြီး မျက်လုံးပြူးကြီးတွေ လှန်ပြကာ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ဆက်ခုတ်သည်။ သို့ပေမယ့် ခဏကြာတော့ ကျုံးမင်းဝေကို ကလေးဆိုးလေးလို ပြန်လုပ်ပြသည်။
“ကျူံးမင်းဝေ၊ ပြောပါတော့...”
“မင်းက အဲ့ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ကျူံးမင်းဝေက အံ့သြတကြီး ရယ်လိုက်သည်။
အားချိုးက ပြုံးပြီး အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။
ကျူံးမင်းဝေက သူ့လက်ထဲက ပြောင်းဖူးရိုးတံကို ချပြီး အားချိုးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်”
အားချိုးက အရမ်းအလုပ်များနေသော်လည်း သူမလက်ထဲက ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ပစ်ချပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အပြင်ခန်းကို ပြေးသွားသည်။ သူမ ကျူံးမင်းဝေဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ကာ သူမရဲ့ ဖြူဖွေးနူးညံ့တဲ့ နားရွက်ကို သူ့ရှေ့ ပို့ပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန် ပြောပါ”
ကျူံးမင်းဝေ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ ဖြူဖွေးနုညံ့တဲ့ နားရွက်ထဲကို တစ်ခုခု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ အားချိုးက ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကျူံးမင်းဝေကို ဖက်လိုက်လေသည်။
“ရှင် တမင်လုပ်နေတာ ကျွန်မ သိတယ်ဟဲဟဲ ကျူံးမင်းဝေ၊ ရှင် ကျွန်မကို အရင်ကတည်းက သဘောကျနေတာ သေချာတယ် ဟဲဟဲဟဲ”
ကျူံးမင်းဝေက အလုပ်လုပ်နေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ လက်တွေကိုသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရသည်။ အားချိုးကို ကိုင်မိမှာ ကြောက်လို့ အားချိုး သူ့လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေတာကိုပဲ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဆူညံသံကြောင့် သူ့ခေါင်းကိုက်လာပေမယ့် သူ့နှလုံးသားက ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလား”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုး အတော်အသင့် ဆူညံပြီးတဲ့နောက် ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
“ပျော်တာပေါ့”
အားချိုးက မရှက်တော့ဘဲ သူမ ခြေထောက်တွေကို ကားယားခွပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို ဆွဲလိမ်ရင်း အောင်နိုင်သူလို ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက် သဘောကျတာ ပျော်တာပေါ့”
အခန်း ၁၉၄။
“ မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ”
ကျုံးမင်းဝေဟာ ဆော့ကစားတတ်တဲ့ လက်တွေနဲ့ သူ့မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသည့် သူ့ရဲ့ ချစ်စရာ ကလေးမလေးကို စိုးရိမ်စွာနှင့် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“အားချိုး၊ ဘယ်တုန်းက ကိုယ့်ကို ချစ်မိသွားတာလဲ”
မကြာသေးခင်ကမှ ဆော့ကစားနေသည့် လက်တွေဟာ ရုတ်တရက် ရပ်သွားကာ၊ မာန်ပါပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေးလည်း တည်သွားလေသည်။ သို့ပေမယ့် ခဏလေး အံ့သြသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အားချိုး ပြန်ပြုံးလာသည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ ရှင့်ကိုကျွန်မ မပြောချင်ဘူး။”
“ဘာလို့လဲ”
ကျုံးမင်းဝေက မကျေနပ်တဲ့ လေသံနဲ့ မေးသည်။
“ ကိုယ်က မင်းကို အကုန်ပြောပြထားတာလေ၊ ဒါပေမယ့် မင်းက ကိုယ့်ကို မပြောချင်ဘူးဆိုတော့ အရမ်း မတရားဘူး”
အားချိုးက ကလေးဆန်တဲ့ သူ့ရဲ့ မကျေနပ်မှုကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နားနားကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျားရှန်မြို့တော်၊ ကျားရှန် ၃၂ နှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၅ ရက်။
ဒုတိယမင်းသားရဲ့ နန်းတော်။
ဒုတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကော ပြန်ရောက်လာတော့ ညနက်နေပြီဖြစ်သည်။
“မင်းသား၊ ရောက်ပါပြီ။”
လှည်းဟာ တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော် လျောင်ချုံးဝူက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး လှည်းရဲ့ ကုလားကာကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းကောဟာ လှည်းတော်ထဲမှာ ခဏ ပြန်ထိုင်နေပြီးမှ ပင်ပန်းကြီးစွာနဲ့ ဆင်းလာသည်။ သူ့ရဲ့ မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ လျောင်ချုံးဝူက အလျင်အမြန် ပြေးကူညီသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ကျုံးမင်းကောရဲ့ ဘဝဟာ မလွယ်ကူ ပေ။ တစ်ကြောင်းက တတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကျန်းရဲ့ နန်းတော်က ကြားသိရတဲ့ သတင်းကောင်းကြောင့်ပင်။ လက်ထပ်ပြီးတာ ခုနစ်နှစ်ကြာခဲ့ပေမယ့် သားသမီး မထွန်းကားသေးတဲ့ ဒုတိယမင်းသားအနေနဲ့ မျက်နှာ မကောင်းတာ မဆန်းပါချေ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာ မပြချင်ဘဲ သူ့ရင်ထဲမှာ ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူ့ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေကို မြိုသိပ်ထားရသည်။ ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူဟာ အရင်ကထက် နည်းနည်း ပိန်သွားပြီး အားအင်လည်း သိပ်မရှိတော့ပေ။
နောက်တစ်ကြောင်းက နန်းတွင်းရေးရာတွေကြောင့် စိတ်မအေးနိုင်တာပင်။ ဒီနှစ်အစမှာ ကျုံးမင်းဝေကို ရာထူးက ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီးကတည်းက နန်းတော်ဟာ ခြောက်လကျော်တိုင်တိုင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုနေတဲ့ ဒုတိယမင်းသားအတွက် အသံကတော့ အခုထိ ကျယ်လောင်နေတုန်းပင်။ သူဟာ နေ့တိုင်း နန်းတော်ထဲမှာ ရပ်နေရသည်။ သူ့အတွက် ချီးကျူးစကားတွေ ပြောနေတဲ့ မှူးမတ်တွေစကားကို နားထောင်ရင်း သူ့ရဲ့ ဖခင် ကျုံးဇီဟန်ရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ကြည့်နေရသဖြင့် ဘယ်လောက် ကြောက်ရွံ့နေမလဲဆိုတာ ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ သူ့ရဲ့ အဘိုး ချွေ့ရိုအန်းဟာ အခု ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ချွေ့မျိုးနွယ်ဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြီးပွားတိုးတက်လာတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူဟာ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဆူးညှောင့်ခလုတ် ဖြစ်နေမှန်း သိနိုင်သည်။ ဒီနေ့ ကျုံးဇီဟန်က စာကြည့်ဆောင်ထဲကို နေ့လယ်စာ စားဖို့ ခေါ်သွားပြီး ချွေ့ရိုအန်းအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ချေ။ အိမ်ရှေ့စံ ရွေးချယ်မယ့် ကိစ္စကိုလည်း မပြောခဲ့။ သို့ပေမယ့် ထမင်းတစ်နပ် စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေခဲ့သည်။
“မင်းသား၊ ရှေ့နန်းဆောင်ကို ခေတ္တနားဖို့ ကြွမှာလား၊ နောက်နန်းဆောင်ကို ကြွမှာလား”
ကျုံးမင်းကောက ပြန်ဖြေသည်။ သူဟာ အရမ်းပင်ပန်းနေတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က လျောင်ချုံးဝူရဲ့ ကိုယ်ပေါ် မှီနေသည်။ ကျုံးမင်းကောဟာ အရပ်မနိမ့် သို့ပေမယ့် လျောင်ချုံးဝူရဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ အဲဒီအချိန်မှာ လျောင်ချုံးဝူက ကျုံးမင်းကောကို ဂရုတစိုက် ထောက်ပံ့ထားတော့ ကြည့်ရတာ လျောင်ချုံးဝူက ကျုံးမင်းကောကို ချီထားသလို ဖြစ်နေသည်။
“ဒါပေမယ့် ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက နောက်နန်းဆောင်ကို မကြာခဏ ကြွဖို့ အမိန့်တော် ပေးထားပါတယ်...”
ကျုံးမင်းကောက ခေါင်းခါယမ်းပြီး လျောင်ချုံးဝူရဲ့ စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။
“မှန်ပါ”
လျောင်ချုံးဝူက ပြန်ဖြေပြီး ရှေ့ဆောင်က စာကြည့်ဆောင်ဆီ သူ့ကို တွဲခေါ်သွားသည်။ ကွေ့ကောက်တဲ့ စင်္ကြံတွေ ဖြတ်ပြီး လျောင်ချုံးဝူက ကျုံးမင်းကောကို စာကြည့်ဆောင်ရဲ့ တံခါးဝကို ရောက်အောင် ခေါ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူ အံ့သြသွားပြီးမှ ခေါင်းငုံ့၍ ကျုံးမင်းကောကို တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“မင်းသား၊ မင်းသမီး ရောက်နေပါတယ်...”
ကျုံးမင်းကောဟာ အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်ပြီး အိမ်တော်ဖွင့်ချိန်ကစလို့ မင်္ဂလာဆောင်ချိန်ကလွဲရင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရှေ့ဆောင်မှာပဲ နေထိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် အနောက်ဆောင်ကို သွားခဲ့တာက ဒီနှစ်အစပိုင်း ဒုတိယကြင်ယာတော် ကျို ဖျားနာတုန်းကပင်။ သခင်မလေးကျိုနဲ့ ထမင်းတစ်နပ် စားပြီးမှ ရှေ့ဆောင်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ သခင်မလေးကျိုဟာ အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပင်။ သူမဟာ နောက်နန်းဆောင်ကနေ အပြင်ကိုတောင် သိပ်မထွက်ဖူးသလို ရှေ့နန်းဆောင်ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မဝင်ခဲ့ချေ။ ဒါကြောင့် ပြောရရင် သူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးလကျော်ကတည်းက သခင်မလေးကျိုကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ရှေ့နန်းဆောင်မှာ သခင်မလေးကျိုကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းကောဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကျုံးမင်းကောက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စာကြည့်ဆောင်တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ သခင်မလေးကျိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မမှာ မင်းသားကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်တင်စရာ တစ်ခုရှိပါတယ်”
ကျိုက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ကျုံးမင်းကောရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ကျုံးမင်းကောရဲ့ မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ မယ်တော်ကြီးက ဒီနေ့ မယ်တော်ကြီးလောင်း ရှာဖွေနေပါတယ်။ ယန်ရှီး နန်းဆောင် ဝင်ပြီး စကားပြောဖို့ပါ။”
ကျုံးမင်းကောရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး မတ်မတ်ရပ်ရင်း သခင်မလေးကျိုကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျိုက ပြန်ဖြေပြီး ကျုံးမင်းကော စာကြည့်ဆောင်ထဲ ဝင်သွားတော့ သူမလည်း ထလိုက်သည်။ ချက်ချင်း မဝင်ဘဲ လျောင်ချုံးဝူကို ဘေးတစောင်း ကြည့်လိုက်ပြီး
လျောင်ချုံးဝူက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သခင်မလေးကျိုက လျောင်ချုံးဝူကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ လှည့်ကာ စာကြည့်ဆောင်ထဲ ဝင်သွားပြီး
ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို ကြည့်ပြီး လျောင်ချုံးဝူ ခဏ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး မီးဖိုချောင်ငယ်ဆီကို သွားလိုက်သည်။
အခန်း ၁၉၅။
စာကြည့်ဆောင်။
ကျုံးမင်းကောဟာ နူးညံ့တဲ့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ခပ်ပါးပါး တစ်ငုံ သောက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ သခင်မလေးကျိုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြင်ယာတော် ပြောချင်တာရှိလား”
“ မယ်တော်ကြီးကြီးက အရှင့်ကို အစောပိုင်းကတည်းက ရှင်းပြပြီးပြီလို့ မိန့်တော်မူပါတယ်”
ကျိုက တည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောပြီး သူ့ရဲ့ လက်ရှည်အင်္ကျီလက်ကနေ ပိုက်ဆံအိတ်လေးတစ်လုံး ထုတ်ကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အဲဒီထဲကနေ ဆေးလုံးအနည်းငယ်ကို သွန်ချပြီး ကျုံးမင်းကောရှေ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ထိုမှောင်မည်းနေတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ခဏ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ကျုံးမင်းကောကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ မိခင်က မိန့်ပါတယ် ဒါ၊ ဒါက တိုင်းတစ်ပါးက အသက်ရှည်ဆေး၊ အရင် သောက်ထားလိုက်ပါ...”
ကျုံးမင်းကောလည်း ဆေးလုံးကို ကြည့်ပြီး လက်အင်္ကျီထဲမှာ လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ခဏ တုန်ယင်သွားပြီး နည်းနည်း မီးခိုးရောင်သန်းသွားသည်။ သို့ပေမယ့် သူ ပြန်ပြောတော့ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
“သိပြီ၊ မင်း အရင် ပြန်တော့။”
“ မယ်တော်ကြီးကြီးက မိန့်ပါတယ်၊ ဒုတိယမင်းသားရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဟာ သုံးလ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါပြီ၊ အကယ်၍ ကျွန်မတို့က... ဆက်ပြီး တိတ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းသား ဘုရင်ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်။”
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျုံးဇီဟန်က ကျုံးမင်းကောနဲ့ ကျုံးမင်းကျန်းတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အိမ်ရှေ့စံ ရာထူး ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် နောက် နှစ်အနည်းငယ် ကြာမှ ဖြစ်သင့်သည်။ ပထမလ ထွက်လာတာနဲ့ ဘုရင်ရဲ့ အမိန့်တော် ကျလာမှာကို စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ပြင် ကျောက်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းဟာ ချွေ့မျိုးနွယ်ထက် ပိုမြင့်သည်။ တတိယမင်းသားရဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ ဒုတိယမင်းသားထက် ပိုမြင့်တယ်လို့ ဆိုကြသည်။ ကျုံးဇီဟန်က ဒုတိယမင်းသားကို တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်း ပေးဖို့ ရည်ရွယ်တာ ရှားသည်။ သို့ပေမယ့် အခု တတိယမင်းသားရဲ့ နန်းတော်ကနေ ဒီလို ကောင်းတဲ့ သတင်းကြီး ထွက်လာတော့ ကျုံးဇီဟန်ဟာ ဘုရင်ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စကို ပြန်လည် စဉ်းစားရမှာ မလွဲဧကန်ပါပင်။
ကျုံးမင်းကော နားလည်သော်လည်း သူ ခဏတာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသေးသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျိုရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ သူ ပိုပြီး စိတ်တိုလာသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျိုကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရင်ထဲမှာ နားလည်ထားပြီးသား၊ မင်း သိဖို့ လိုသေးလို့လား”
“ကျွန်မ မရဲပါဘူး”
ကျိုက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူမ နောက်ထပ် ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။ သို့ပေမယ့် ကျုံးမင်းကောရဲ့ မျက်နှာပေါ်က စိတ်မရှည်တဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ သူမ ဘာမှ မပြောရဲတော့။ သူမ ဦးညွှတ်ပြီး ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းသား စောစော အနားယူပါတော့၊ ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်။”
ကျုံးမင်းကော ဘာမှ မပြောဘဲ ကျိုကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
သခင်မလေးကျို ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် လျောင်ချုံးဝူက ဆေးဘက်ဝင်တဲ့ ခိုဟင်းချို တစ်ခွက်နဲ့ ဝင်လာပြီး ကျုံးမင်းကောရှေ့မှာ ချပေးလိုက်သည်။
“မင်းသား၊ ညစာ သိပ်မစားလိုက်ဘူး။ ဟင်းချို တစ်ခွက် သောက်လိုက်ပါဦး။”
“အစာမဝင်ဘူး”
ကျုံးမင်းကောက ခေါင်းခါယမ်းပြီး သက်ပြင်းချကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“မှန်ပါ”
လျောင်ချုံးဝူက အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး ကျုံးမင်းကောဘေးမှာ ထိုင်ကာ သူ့ပခုံးကို နှိပ်ဖို့ လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူက စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လက်တွေက သန်မာသည်။ ကျုံးမင်းကောကို လုပ်ကျွေးဖို့လည်း အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ ကျုံးမင်းကောရဲ့ ပါးစပ်ကို နှိပ်နေရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ည်။
“မင်းသား၊ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက အဲ့ဒီကိစ္စကို ထပ်ရှင်းပြသေးလား”
ကျုံးမင်းကော မျက်လုံးမှိတ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နှာခေါင်းကနေ ရှုံ့လိုက်သည်။
“အင်း”
လျောင်ချုံးဝူက တည်ငြိမ်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောပြီး ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ ကျုံးမင်းကောရဲ့ လည်ပင်းနောက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အားအပြည့် ညှစ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြော၏။
“မင်းသားက တရုတ်နှစ်သစ်မှာဆို အသက် ၂၆ နှစ် ရှိပြီ ဒါပေမယ့် သားတော် သမီးတော် မထွန်းကားသေးဘူး။ ဒီလိုလုပ်ရတာက တကယ်တော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျုံးမင်းကော ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး လျောင်ချုံးဝူကို လှည့်ကြည့်ကာ ခဏကြာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။
“မင်းလည်း အဲ့လို ထင်နေတာလား”
“ဒီကျွန်တော်မျိုးက မင်းသား သက်သာချမ်းသာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်”
လျောင်ချုံးဝူက မျက်လုံးလွှဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒီနှစ်တွေ အားလုံးမှာ မင်းသားက ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ နေ့ရက်ဆိုတာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် သားတော် ရနိုင်ခဲ့ရင်...”
“တော်တော့၊ ဆင်းတော့”
ကျုံးမင်းကော ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး လျောင်ချုံးဝူရဲ့ စကားကို ဖြတ်ကာ နူးညံ့တဲ့ ဆိုဖာပေါ်က ထပြီး အတွင်းခန်းဆီ တန်းသွားလိုက်သည်။
“မှန်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ပါ့မယ်”
လျောင်ချုံးဝူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ပိန်လှီပြီး ပင်ပန်းနေတဲ့ ကျုံးမင်းကောရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ စားပွဲငယ်ပေါ်က အခိုးအငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ဆေးဘက်ဝင်သည့် ခိုဟင်းချိုပန်းကန်ကို ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ထွက်သွားစမ်း”
ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ တံခါးကို ရုတ်တရက် ဆောင့်ပိတ်လိုက်လေသည်။
“မှန်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ပါ့မယ်”
ကျုံးဇီဟန်ဟာ စီနင်းနန်းဆောင်မှာ ညစာစားပြီးတာတောင် အလျင်စလို မထွက်သွားဘဲ မယ်တော်ကြီးကြီးနဲ့ နွမ်းဆောင်မှာ စကားပြောဖော်ပြုလုပ်နေသည်။
“မနေ့က ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အိုင်းမိသားစုကို နေ့လယ်စာ လာကျွေးတယ်။ တတိယ ကိုယ်လုပ်တော် ကျန်းမာရေး ကောင်းတယ်လို့ သူပြောတယ်လေ၊ အခုဆိုရင် သန္ဓေလည်း တည်ငြိမ်နေပြီတဲ့”
မယ်တော်ကြီးကြီးက လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ကျုံးဇီဟန်ကို ပြောသည်။
“တတိယမင်းသားရဲ့ နန်းဆောင်မှာ ကလေးရတော့မှာဆိုတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်လည်း တတိယမင်းသားကို ဘုရင်အဖြစ် မြှောက်တင်ဖို့ စဉ်းစားသင့်ပြီ။”