အခန်း (၁၁၀၃-၁၁၀၄)
Vol. 74 Ch. 1103-1104
Ch 1103
(ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလမ်းစဥ်)
ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်လာသော ပုံရိပ်သည် သုံးကျန်းခန့်မြင့်မားသော အရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပိန်ခြောက်နေသော အသားအရေ ရှိသည်။
သေချာ အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်လျှင် နီရဲနေသော အရိုးစုများဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားမှန်း တွေ့ရလိမ့်မည်။
ဦးခေါင်းပါမကျန် တစ်ကိုယ်လုံးက အရိုးစုသာ ရှိတော့သည်။ ထိုသူ၏မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကနေ မြေအောက်လောက၏ ဝိညာဥ်မီးတောက်တို့ လောင်ကျွမ်းနေသည့်အတွက် အလွန်ကျောချမ်းဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပင်။
ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ကို မည်းနက်နေသော တစ္ဆေစွမ်းအင်များက အမဲရောင်ခြုံထည်တစ်ခုနှယ် ဝန်းရံထား၏။
ထိုခြုံထည်အနက်ကြီးဆီကနေ ခြောက်ခြားဖွယ် ညည်းသံတို့က မပြတ် ကြားနေရပြန်သေးသည်.. မသိလျှင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဝိညာဥ်များကို မကျွတ်မလွတ်အနေအထားဖြင့် ဖမ်းဆီးထားသည့်အတိုင်း။
လောထျန်း ထိုသူကိုကြည့်နေရင်း ပါးစပ်ဟဖို့ ပြင်လိုက်သည်။
သို့ပေမဲ့ လဲ့ထျန်ထံမှ တုန်ယင်နေသော အသံကိုသာ ဦးစွာကြားလိုက်ရ၏။
“ဒါ..ဒါဘာကြီးလဲ”
“ဟမ်၊ မင်းတို့ပြောတော့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို ခေါ်မှာဆို..သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလား”
လောထျန်း ချက်ချင်းပဲ လဲ့ထျန်ကို လှမ်းမေးလိုက်ပါ၏။
လဲ့ထျန်က အလျင်စလို ခေါင်းယမ်းပြလာသည်။
“ဒါ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမဟုတ်ဘူး.. ကျုပ်သူ့ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကိုမြင်ဖူးတယ်။ သူက ကျော့မော့သန့်ရှင်းပြီး အမျိုးကောင်းသားနဲ့ တူတဲ့ ရုပ်ရှည်ရှိတယ်.. သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာအသွင်ကတောင်မှ ဒီလိုကြီး ကြည့်ရမဆိုးဘူး”
လောထျန်း ရှုတ်ထွေးလာသော မျက်နှာနှင့် ထိုသေရာမှထလာသော မိစ္ဆာကောင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ၏။
ထိုအချိန်မှာပဲ မြူခိုးအရှင်၁က ပြောလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်ဗျ၊ နတ်ဘုရားအစွမ်းကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်တဲ့အတွက်လည်း ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ အခုဆို ကျိလန်ဒေသက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အလိုကျ ခစားပေးရပါတော့မယ်”
“ဂုဏ်ယူပါတယ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား” အနောက်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေထံမှ တညီတညွတ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့မျက်စိထဲမှာ လက်ရှိကျိလန်ဒေသ၏ အုပ်ချုပ်သူ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က အရေးမပါတော့ဟန်ရှိသည်။
ထိုအချိန်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လက်တစ်ဖက်ကို အသာဝေ့ယမ်းပြလိုက်သောကြောင့် ကျန်မိစ္ဆာတွေ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ခေါင်းစောင်းပြီး သူ့လက်ဖဝါးကိုသူ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက်မှာ သူ့အကြည့်က လက်ဖဝါးမှ တစ်ဆင့် ပုခုံးအထိ ရောက်လာသည်။.
အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ရှုစားနေသည့်နှယ် သူ့မျက်လုံးက အလွန်အသက်ဝင်နေသည်။
“ဟဟ.. ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခြေအနေပဲ။ ဒီသန်မာမှုက စောက်ရမ်းကောင်းတယ်”
ထိုအချိန်မှာပဲ ဒေါသထွက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၊ မင်းက မကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းကိုအသုံးပြုပြီး နတ်ဆိုးသိုင်းကို.ကျင့်ကြံရဲတယ်လား”
ထိုအသံကိုကြားမှသာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ကောင်းကင်ပေါ်က နေလုံးနီကို သတိထားမိခဲ့သည်။
မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ အရိုးခြောက်မျက်နှာပေါ်မှာ ရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။
“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၊ မင်းငါ့ကို မနာလိုဖြစ်နေတာလား”
“ငါကမင်းကို မနာလိုရမယ်..ဖွီ၊ မင်းကတန်လို့လား” နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ခပ်ပေါ့ပေါ့ ရယ်သွေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“မင်းက ဒီကျိလန်ဒေသကို အုပ်စိုးလာတာ ကြာပြီ၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေအားလုံးက မင်းကို အထူးအလေးပေးပြီး နာခံခဲ့ကြတယ်.. ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ မသိတာက ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်ကမှ ကျိလန်ဒေသရဲ့ စစ်မှန်တဲ့အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်ဆိုတာပဲ”
“ ဒီနှစ်တွေအများကြီးမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းရဲ့လက်အောက်မှာ နေပြီး အရှက်ကွဲခံခဲ့တယ်.. ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး သည်းခံခဲ့တယ်။ ကျိလန်တာအိုစည်းကြောင်းကိုတောင်မှ မင်းက ထိန်းချုပ်ခဲ့တယ်.. ငါတို့ကို နှစ်ရာချီကြာမှ တစ်ခါပဲအသုံးပြုခွင့်ပေးတယ်”
“ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားပြီ။ ငါကျိလန်တာအိုစည်းကြောင်းရဲ့ အစွမ်းကို ဖမ်းဆုတ်နိုင်တဲ့အတွက် ငါကမင်းကို ကျော်လွန်သွားပြီကွ။ မင်းကို ရင်ဆိုင်ရရင်လား.. ဟဟ၊ ငါလက်ချောင်းတစ်ချက်ထဲနဲ့ မင်းကို သတ်ပစ်လို့ရတယ်။ မင်းငါ့ကိုမနာလိုနေတာပဲ”
မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ရယ်သံက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ထိုစကားလုံးများကြောင့် မိစ္ဆာအုပ်ကြီးလည်း တက်ကြွသွား၏။
“မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အစွမ်းအကြီးဆုံးပဲ၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အစွမ်းအကြီးဆုံးပဲ”
တစ်ဖက်က လဲ့ထျန်တို့ အုပ်စုခဗျာမှာတော့ ပျက်ယွင်းသွားသော မျက်နှာများကို ဟန်ဆောင်ပြီးတောင် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
အခုဆိုရင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက နေမင်းကိုးသွယ် ဘုရင်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီလို့ ပြောတာမလား..
ကျိလန်ဒေသက အပြောင်းအလဲကြီး ကြုံရတော့မှာလား..
ကျိလန်ဒေသ၏ လက်ရှိအုပ်ချုပ်သူ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က မိစ္ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရက်စက်ရင်တောင်မှ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိပါသေး၏။
ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားအုပ်ချုပ်ရင်တော့လား..
သူက လူသားတွေအားလုံးကို.တိုက်ရိုက်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်။
သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်မှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ..
ဘုန်း
လေထဲကနေလုံးနီထံမှ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်လာခြင်းပင်။
နေလုံးနီကြီးဆီမှ အလွန်ကြောက်ဖို့ကောင်းသော အင်အားက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားရှိရာကို တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာ၏။
နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ဘက်က တိုက်ခိုက်လိုက်တာပင်။
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အနည်းငယ်ပြုံးနေရင်းပဲ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်တစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်လိုက်သည်။
အိုး
တအီအီ ညည်းနေသော တစ္ဆေအော်သံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ နေလုံးကြီးအနားကိုပါ ရိုက်ခတ်လာ၏။
ဘုတ်
ထိုအသံအစွမ်းက နေလုံး၏အစွမ်းနဲ့ ရိုက်မိသွားသည်။
သို့တိုင်အောင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ လက်ညိုးက ထုတ်နေသော အစွမ်းက မလျော့သွားဘဲ နေလုံးနီကြီဆီ တိုးဝင်နေ၏။
ဝုန်း
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအစွမ်းက နေလုံးကြီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်စေလိုက်သည်။
“ဒါက..”
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မိစ္ဆာတွေ အစက အံ့သြသွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြတော့၏။
သူတို့နိုင်ပြီ..
သူတို့၏မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက နေမင်းကိုးသွယ် ဘုရင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် နိုင်ခဲ့ချေပြီ။
ကောင်းကင်ပေါ်က နေလုံးနီက နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် အစစ် မဟုတ်ပေမဲ့လည်းပေါ့..
အရင်တုန်းကဆိုရင် နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုတည်းနှင့် သူတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်တစ်ခုလုံးကို အမှုန့်ချေဖို့ လုံလောက်သည်မလား။
ဒီနေ့တော့ သူတို့ဘက်က အနိုင်ရခဲ့လေပြီ..
“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၊ မင်းရှုံးသွားပြီ။ ငါပြောမယ်.. ငါ့ဆီမှာ အညံ့ခံပြီး မဟာမိတ်လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုပါ။ ဒါဆို မင်းကိုအသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်”
သို့ပေမဲ့ နေလုံးနီဆီမှ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ခုကိုသာ ကြားလိုက်ရ၏။
“မင်းကတန်လို့လား”
ထိုစကားကြောင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏မျက်နှာက ပြိုတော့မဲ့မိုးလို မည်းမှောင်သွားသည်။
သူ့မျက်စံအိမ်ထဲက တစ္ဆေမီးတောက်တွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းအောင် အရှိန်တက်လာပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက အခွင့်အရေးကိုငြင်းပစ်ပြီး အာခံချင်တယ်ပေါ့.. ကောင်းပြီလေ၊ ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါဒီနေ့ပဲမင်းကိုသတ်မယ်”
ဝုန်း
ချက်ချင်းပဲ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ လက်မောင်းရိုးကြီးက ရှည်ထွက်လာပြီး နေလုံးနီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုလက်ရိုးကြီးက နေလုံးကို ဖောက်ထွက်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ဖက်ခြမ်းက တိကျသော ဦးတည်ရာတစ်ခုကို.ဦးတည်သွားလေသည်။
“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၊ မင်းရဲ့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ ပုန်းနေတာနဲ့ ငါ့ဆီကလွတ်မယ် ထင်နေလားကွ၊ ငါကအခု ဘယ်သူမှအနိုင်မယူနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်.ဖြစ်လာပြီ.. ငါမင်းကို ရေဆုံးမြေဆုံးထိ လိုက်ဖမ်းမယ်”
ထိုအချိန်မှာပဲ..
ဝုန်း
ရှည်ထွက်နေသော လက်ကြီးက ရပ်တန့်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံက နေလုံးကိုဖြတ်၍ ပုံရိပ်တစ်ခုကိုပါ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။
“ဘာ”
ထိုရင်းနီးလွန်းသော ပုံရိပ်ကြောင့် မိစ္ဆာအုပ်လိုက်ကြီး လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။
ထိုသူက ကျိလန်ဒေသရဲ့ အသန်မာဆုံး နေမင်းကိုးသွယ် ဆယ်ဘွဲ့ရ မသေမျိုးဘုရင်မှအပ တစ်ခြားမဖြစ်နိုင်ပါချေ။
ထိုသူ၏ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက မိုင်ပေါင်းသိန်းချီအဝေးကနေ ဆွဲခေါ်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအရာက ဘာကိုဆိုလိုတာဖြစ်မလဲ..
မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏သန်မာမှုက ထိုသူကို လုံးဝကျော်လွန်နေပြီလို့ ပြောလိုက်တာပင်။
“မင်း..”
တစ်ဖက်သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို တကယ်ဆွဲခေါ်နိုင်မည်ဟု မထင်ခဲ့သောကြောင့် နေမင်းကိုးသွယ် ဘုရင် အနည်းငယ် လန့်လာခဲ့သည်။
“ဟီးဟီး..သေပေတော့” မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ပြောပြီးတာနှင့် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့လက်က နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲဖောက်ဝင်သွားလေ၏။
“ဟီးဟီး”
ပတ်ဝန်းကျင်မှာသွေးတွေ လွင့်စင်သွားသည်။
“အားးး”
နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က မနေနိုင်စွာ ညည်းညူလိုက်ပြီး မသေမျိုးစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုရင်း ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားသည့်တိုင်အောင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၊ ရုန်းမနေနဲ့။ အခုငါ့ကိုအနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူးလို့ ငါမပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒါကမှအစွမ်းအစစ်အမှန်ပဲ.. အနန္တဝိညာဥ်တာအိုအစွမ်း”
နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“မင်းယုတ်ညံ့တဲ့ကောင်၊ မင်းက အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးလိုမျိုး မကောင်းတဲ့လမ်းစဥ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တယ်.. ငါမင်းကို သေချာပေါက်သတ်မယ်”
………
Ch 1104
(ဒေသကိုးခု၏ထိတ်လန့်ဖွယ်သတင်း)
“အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီး ဟုတ်လား”
ထိုနာမည်ကြောင့် လောထျန်းအနည်းငယ်.အံ့သြသွားသည်။
ထိုအနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီး၏ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းစုဝေးခြင်းသိုင်းက ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာမှာ တော်တော်လေး မွှေနှောက်ခဲ့သည်မလား..
ဒီနေ့မထင်ထားစွာပဲ အပေါ်ကမ္ဘာမှာ ထိုနာမည်ကို ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် ထိုနာမည်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်နှင့် ပတ်သတ်နေသေးသည်။
ကိစ္စတွေ မဆိုးရွားသွားခင် ဝင်ထိန်းသည့်အနေနှင့် လောထျန်း ချက်ချင်းပဲ ထိုမိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို ရိုက်သတ်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသည်။
“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား.. မင်း ဝူရန်စီရင်စုကို လာခဲ့တာ လက်စားချေဖို့မဟုတ်ဘူးမလား”
“မင်းက ဒီဝူရန်စီရင်စုကလူ.. မဟုတ်သေးဘူး၊ လူသားမျိုးနွယ်တွေအားလုံးကို အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးအတွက် စတေးမလို့မလား”
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။
“အမှန်ပဲ”
“ပြီးဒါတင်မကသေးဘူး.. ဝူရန်စီရင်စုက ပထမခြေလှမ်းပဲရှိသေးတယ်။ ဒီနေရာကို ဖျက်ဆီးပြီးတာနဲ့ ကျိလန်ဒေသတစ်ခုလုံးကို ငါစတေးပစ်မှာ”
“ငါသာအဲ့လိုလုပ်ပေးရင် ငါ့ကိုမသေမျိုးဘဝ ရစေရမယ်လို့ အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးက ကတိပေးထားတယ်”
နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဒေါသတကြီးအော်တော့သည်။
“မင်းဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲတာလဲ”
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ရယ်မောလိုက်ပြန်ကာ
“အေးငါလုပ်ရဲတယ်”
ပြောပြီးတာနဲ့ သူက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပဲ သူ့ဘေးမှာ ဟင်းလင်းပြင်တံခါးပေါက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုတံခါးပေါက်အတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဥ်များစိမ့်ထွက်လာ၏။
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လောဘကြီးစွာပဲ ထိုဝိညာဥ်တွေအားလုံးကို စုပ်ယူပစ်သည်။
ဝုန်း
ချက်ချင်းပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက ထိပ်ဆုံးမှတ်ကို ရောက်သွား၏။
“ဒါက..” နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၊ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ မင်းက ယောင်ခြောက်ဆယ်နဲ့ အလုပ်ကောင်းကောင်း.မလုပ်ဘူးလေ၊ တစ်နေကုန် ကျင့်ကြံနေပြီး ကျိလန်ဒေသရဲ့ ပြည်အရေးတွေကို လက်အောင်ငယ်သားတွေအပေါ်ပဲ လွှဲထားခဲ့တယ်မလား”
“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့သုံးစားမရတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက နဲနဲလောက် ပေးကမ်းလိုက်တာနဲ့ မိုးမမြင်လေမမြင် အပျော်ပါးလိုက်စားကြတော့တာပဲ”
“သက်ရှိသိန်းပေါင်းများစွာရဲ့ ဝိညာဥ်တွေကို ငါစုဆောင်းထားပြီးမှန်းတောင် သူတို့တွေ မသိကြဘူး”
“မင်းဘာပြောလိုက်တယ်” နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ချို့အတွင်းမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်က ဒီလောက်များပြားတဲ့ သက်ရှိတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလား..
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ လန့်ဖြန့်သွားသော မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး ပိုမိုဂုဏ်ဆာသွားကာ ဆက်လက်ရယ်မော လေတော့၏။
“ငါမင်းကို နောက်တစ်ခု ပြောပြအုံးမယ်”
“မင်း ကျိလန်ဒေသကို ဂရုမစိုက်တဲ့ နေ့ရက်တွေအတွင်းမှာ ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်က ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအစီအရင်ကို ဖန်တီးပြီးသွားပြီ”
“ဒီနေ့မင်းကိုသတ်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ရဲ့ပူဇော်ပွဲကြီး စတင်လိမ့်မယ်”
“နှစ်ပေါင်းများစွာ အားနည်းလာခဲ့တဲ့ အပေါ်ကမ္ဘာမှာ အပြောင်းအလဲကြီး ကြုံရပြီး မသေမျိုးဧကရာဇ်အသစ်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာမယ်လို့ ရှေ့ဖြစ်ဟော ရှိခဲ့တယ်”
“အဲ့ဒီမသေမျိုးဧကရာဇ်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ ဒီအရှင်ပဲကွ”
“နှစ်တစ်ချို့ကြာပြီးရင် ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ဒေသကိုးခုလုံးရဲ့ အသန်မာဆုံးဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
ဝုန်း
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရောင်အဝါတွေက မိုးထိုးတော့မတတ်ကို မြင့်မားလာချေပြီ။
မိစ္ဆာအုပ်လိုက်ကြီးကလည်း အားပေးစွာ အော်ဟစ်ကြလေရာ.. ထိုအသံများနှင့်ပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို လှုပ်ခတ်ပစ်လိုက်သလို ခံစားရသည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူရင်း ပြောလာသည်။
“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၊ မင်းမှာဒီလိုဆိုးယုတ်တဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
“ဒီနေ့ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ၊ ငါမင်းကိုသေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်”
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ရွံရှာဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သတ်မယ်..”
“မင်းတစ်ယောက်ထဲနဲ့လား”
“အရင်ကတော့ ငါလိုကောင်က ဆယ်ဘွဲ့ရမသေမျိုးဘုရင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်ရန်စနိုင်ပါ့မလဲ”
“ဒါပေမဲ့ အခုမင်းက ငါ့ရှေ့မှာ နာမည်ပြောဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ကောင်တောင် မဟုတ်တော့ဘူး”
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့လက်ရှိသန်မာမှုက နေမင်းကိုးသွယ်ဆယ်ဘွဲ့ရမသေမျိုးဘုရင်ထက် သာလွန်နေတာ သေချာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူက ကြွားဝါဟန်အပြည့်ဖြင့် ထိုနေရာမှာ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေလေ၏။
ထိုအချိန်မှာပဲ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
မသေမျိုးဘုရင်ဟုတ်လား
“ဒီသခင်ကြီးက မသေမျိုးဘုရင်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ”
“ဟမ်၊ မင်းဘာပြောချင်တာလဲ” မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အံ့သြစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က မသေမျိုးဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ကိုးရောက်နေပြီမှန်း အကုန်လုံး သိကြသည်ပင်။
ဒါကို ထိုသူကဘာကြောင့် အခုလို ပြောခဲ့ရတာလဲ..
ထိုအချိန်မှာပဲ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“နတ်ဘုရားတွေအားလုံး စုဝေးစမ်း”
ထိုစကားသံဆုံးသည်နှင့် ဆယ့်နှစ်လုံးထက်ကျော်သော နေလုံးနီတွေက သူ့ခေါင်းထက်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဟမ်၊ ဒါက..”
မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ယောက် ထိုနေလုံးတွေကြောင့် ရှုတ်ထွေးသွားသည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ..
ဝုန်း
ကောင်းကင်ယံက နေလုံးကြီးက ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ကျန်နေလုံးတွေလည်း တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲကုန်ကာ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ ကိုယ်ပွားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထို့နောက် ပုံရိပ်အစစ်မှာ လာပေါင်းစည်းကြ၏။
ပုံရိပ်တစ်ခု လာပေါင်းတိုင်း ထိုသူ၏အရှိန်အဝါက တစ်ဆင့်တက်သွားပြီး နောက်ဆုံးပုံရိပ်အပြီးတွင်..
ဒုန်း
နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ မသေမျိုးအလင်းတွေ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် ဖြာထွက်လာသည်။
သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက နေလုံးအစစ်လိုမျိုး ပြောင်းလဲလာပြီး ကြည့်နေသူတိုင်းကို မနေနိုင်အောင် အကြည့်လွှဲစေလိုက်၏။
တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ ကျိလန်ဒေသကြီးတစ်ခုလုံးပါ တုန်ယင်လာသည်.. များစွာသော ဂိုဏ်းများသည် ပြဿနာဖြစ်ပွားရာ ဦးတည်ချက်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြ၏။
တောင်တန်းတစ်နေရာက ကျန်းပေါင်းများစွာ မြင့်သော ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင်သည် ခွေနေရာမှ ခပ်ဖြည်းဖြည်း ခေါင်းထောင်ကြည့်လာပြီး တိုက်ပွဲကွင်းပြင်နေရာအရောက်မှာ မျက်လုံးတွေ ကျဥ်းမြှောင်းသွားသည်။
“ဒါ..က နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် များလား” ထိုမြွေက ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
လှိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်အလယ်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကလည်း သုံးခွမှိန်းကြီးကို ကိုင်ထားရက်နှင့် ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ပေါ် တက်လိုက်သည်။
“သူ အဆင့်တက်သွားပြီလား”
ထိုသူက ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ လှိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းမှာ မျက်စိမှိတ်လှဲလျောင်းနေသော လှပသည့် မိန်းမပျိုတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးအစုံဟာ ဖြတ်ခနဲ ပွင့်လာတော့သည်။
သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးက မိုင်းပေါင်းသိန်းချီအဝေးမှာ ရပ်နေလောက်သည့် ဂုဏ်ယူမှုအပြည့်မျက်နှာကြီးကို မြင်ယောင်ရင်း တုန်ယင်လာပြီး မနေနိုင်စွာပြောလိုက်၏။
“မဖြစ်နိုင်တာ..”
ထိုအချိန်မှာ ကျိလန်ဒေသတစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသည်။
ကျိလန်ဒေသမှမဟုတ်ပေ.. မျက်စိမှိတ်အနားယူနေသော ဒါလောင်မသေမျိုးဘုရင်ပင် ကမ္ဘာ့အကာအကွယ်စည်းရှိရာဘက်ကို မနေနိုင်စွာ လှည့်ကြည့်မိသွား၏။
ထိုစွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှုက အလွန်သေးငယ်ပေမဲ့ သူသေချာပေါက် အာရုံခံမိလိုက်သည်..
ထိုစွမ်းအင်သည် သူ့အတွက်အလွန်နီးစပ်ခဲ့ပြီးမှ ကျရှုံးခဲ့ရသော စွမ်းအင်နှင့် ဆင်တူလှသည်..
“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၊ မင်းက တကယ်သွက်တာပဲ”
ဒါလောင်မသေမျိုးဘုရင် ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့အတူ သီးသန့်နေရာတစ်ခု၏ အထီးကျန်ဆန်သော အုတ်ဂူများကြားက သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ကျိလန်ဒေသရှိရာဘက်ကို မျက်နှာမူရင်း နှုတ်ခမ်းတလှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားသည်။
ဘုန်း
ခံစားချက်များသွားသောကြောင့် ထိုသူခမျာ လက်ထဲမှာကိုင်ထားသည့် အုတ်ဂူကျောက်တိုင်ကိုပင် ဖျက်ဆီးမိသွားသည်။
“ဘာလို့လဲ.. တကယ်ပဲသူလား” ထိုသူက ဒေါသထွက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ ကြီးမားသောခန်းမတစ်ခုအတွင်းက ပုလ္လင်ကိုမှီပြီး ဇိမ်ကျကျ နားနေသော လူတစ်ယောက်က မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။
ချက်ချင်းပဲ ထိုသူ၏ အရောင်အဝါတွေက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြား ပြေးသွားတော့သည်။
“ဒီကောင်..သေချင်နေတာလား” သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။
ထို့အပြင် သီးခြားဖြစ်နေသော ကျွန်းပေါ်က ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဖြစ်စဥ်ကို ထိန်းချုပ်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက အံ့သြစွာဖြင့် ကျိလန်ဒေသဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါ၏။
“အိုး၊ ဒီလောက်စွမ်းအားကြီးတဲ့သူ ရှိသေးတာလား”
“စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ ဒီလိုမှန်းသိရင် ငါအရင်ဆုံးကျိလန်ဒေသကို သွားပြီး အဲ့ကောင်ကို ဖမ်းခဲ့ပါတယ်ကွာ”
ထို့နောက် ထိုသူက မျက်စိရှေ့က ကျောက်တုံးကြီးမှာ သံမှိုစွဲခံထားရသော လူကို မျက်မှောင်တင်းတင်းကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြည့်၊ မင်းကလဲဆယ်ဘွဲ့ရမသေမျိုးဘုရင် ဖြစ်ပါရက်နဲ့ ဒီလောက်စောက်သုံးမကျရလား”
ထိုသူက ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ညိုးကိုအားထည့်ပြီး အဖမ်းခံထားရသူကို လက်နက်မသုံးဘဲ လက်ညိုးဖြင့် အသားထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖောက်ဝင်လိုက်သည်။
သွေးများစိမ့်ထွက်လာတော့၏..
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း ထိုသူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခု စထားပြီမှတော့ ငါကျိလန်ဒေသကို သွားလို့မရသေးတာ စိုးတာပဲ”
“မင်းကို သန့်စင်ပြီးတာနဲ့ ငါအဲ့ဒီ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ကို သွားဖမ်းရမယ်”