အခန်း (၉-၁၀)

အပိုင်း (၉)

လေခွင်းမြို့သို့ သွားရာခရီးသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ရှည်လျားလှသည်။ မြင်းလှည်းသည် တရွေ့ရွေ့ ဆက်လက် ထွက်ခွာနေ၏။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ဤခရီးလမ်းတွင် သူရဲကောင်းက မိန်းမလှကို ကယ်တင်ခြင်းမျိုးလည်း မရှိ၊ ဓားပြတိုက်ခြင်းလည်း မကြုံတွေ့ရဘဲ အလွန် ချောမွေ့လွန်းသောကြောင့် ပျင်းစရာပင် ကောင်းနေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်ရှိ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ရှိ၏။ ‘စိတ်ဖတ်ခြင်း’ ဟူ၍ပင်။ ဤအရာသည် ဤကမ္ဘာသို့ သူရောက်လာပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော ပထမဆုံး အထူးစွမ်းရည် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဤစိတ်ဖတ်ခြင်း ပညာရပ်ကို လေ့လာနေခဲ့သည်။ သူ သိရှိလာသည်မှာ သူပိုင်ဆိုင်ထားသော စိတ်ဖတ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်၏ ဦးနှောက်လှိုင်းများကို တိုက်ရိုက် ဖတ်ရှုခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ မျက်လုံးအကြည့်၊ အမူအရာတို့ကို သာမန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ချဲ့ထွင်ကြည့်ရှုပြီး အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုသူ၏ စရိုက်၊ နောက်ခံအကြောင်းအရာများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ တိကျသော အဖြေတစ်ခုကို ထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာသူများဆိုလျှင် အသံထွက် မပြောဘဲ ပါးစပ်လှုပ်ရုံဖြင့် ဘာပြောနေမှန်း သူ အတိအကျ သိရှိနိုင်သည်။ ကွပ်မျက်ကွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်က သက်သေပင်။

စိတ်ဖတ်ခြင်းကို စတင် အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သူသည် အမှတ် (၁၆) လူနာ၏ အမြင်အာရုံနှင့် စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ စွမ်းရည်သည် အမှတ် (၁၆) လူနာလောက် မကောင်းသေးပေ။

အမှတ် (၁၆) သည် စစ်မှန်သော စိတ်ဝေဒနာရှင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို စိတ်ဖတ်ခြင်းတွင် နှစ်မြှုပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ထိုလူနာသည် တစ်ဖက်လူ၏ ဦးနှောက်လှိုင်းကို တိုက်ရိုက် ဖတ်ရှုနိုင်သည်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်ကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ပေမည်။

သို့သော်ငြား ယခုလက်ရှိ အခြေအနေသည်ပင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ အတွက် အလွန် အဖိုးတန်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အမှတ် (၁၆) ၏ စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝ ရရှိသွားလျှင် မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

နောက်ထပ် စဉ်းစားစရာ တစ်ခုမှာ X စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံတွင် လူနာပေါင်း (၂၉) ယောက် ရှိခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားစဉ် သူတို့အားလုံး၏ စွမ်းရည်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်လား။

လောလောဆယ်တွင်မူ အမှတ် (၁၆) တစ်ယောက်တည်း၏ စွမ်းရည်ကိုသာ သူ ခံစားမိသေးသည်။ ကျန်လူနာများ၏ စွမ်းရည်များ နိုးထမလာသေးခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။

………………

ငါးရက်ကြာပြီးနောက်...

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တာယင်အင်ပါယာ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် လာခဲ့သည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ငါးသိန်းခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ပြည်နယ်နှစ်ခုစာခန့် ရှိ၏။ လူဦးရေ ဆယ်သန်းခန့် နေထိုင်သောကြောင့် နိုင်ငံငယ်လေး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ဤဒေသတွင် နယ်စားပယ်စား အဖွဲ့အစည်းပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိ၏။ အကြီးဆုံး နယ်မြေမှာ စတုရန်း ကီလိုမီတာ တစ်သိန်းကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး အငယ်ဆုံးမှာ တစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိ၏။

လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ တစ်သောင်းသုံးထောင် ကျယ်ဝန်းပြီး လူဦးရေ လေးသိန်းခန့်သာ ရှိသောကြောင့် အဆင့် (၆) နေရာတွင်သာ ရှိ၏။ သို့သော်ငြား ၎င်း၏ တည်နေရာသည် အလွန် ဗျူဟာကျနေခြင်းပင်။

တောင်ကြားတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ခံစစ်ကောင်းမွန်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲသော စစ်ရေးဗျူဟာကျသည့် နေရာဖြစ်သလို ကုန်သွယ်ရေး ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်၏။ မြို့တော် လေခွင်းမြို့သည် တောင်ကြားတွင် တည်ရှိပြီး သဘာဝက ဖန်တီးပေးထားသော ခံတပ်မြို့ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

လေခွင်းမြို့၏ မြေဆီလွှာသည် စိုက်ပျိုးရေးအတွက် မကောင်းမွန်ပေ။ ထို့ကြောင့် စားနပ်ရိက္ခာ ဖူလုံမှု မရှိချေ။ သို့သော်ငြား ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို ရတနာသိုက်တစ်ခု ပေးသနားထားသည်။ ၎င်းမှာ ဆားတွင်းများ ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဆားတွင်းများ တည်ရှိနေ၏။

ဆားတွင်းရှိခြင်းသည် အထူးအဆန်း မဟုတ်သော်လည်း အများစုမှာ စားသုံး၍မရဘဲ အဆိပ်သင့်စေနိုင်၏။ သို့သော်ငြား လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းမှ ဆားတွင်းများမှာမူ ပထမတန်းစား ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် သန့်စင်လိုက်ရုံဖြင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆားအနုစားများ ရရှိနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးပင်။

လေခွင်းမြို့မှ ထွက်ရှိသော ဆားများသည် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရုံသာမက အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံများသို့ပါ တင်ပို့ရောင်းချနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လေခွင်းမြို့သည် နယ်မြေနှင့် လူဦးရေအရ အဆင့် (၆) သာ ရှိသော်လည်း ကြွယ်ဝမှုတွင်မူ ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်နေခြင်းဖြစ်၏။

…………

မြင်းလှည်းစီးပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လေခွင်းမြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ ဖြစ်သောကြောင့် လူရိုင်းများ နေထိုင်ရာ တောတောင်များ၊ ဂူများသာ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် စည်ကား သိုက်မြိုက်သော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်နေ၏။

မြို့သည် တောင်ကြားတွင် တည်ရှိသောကြောင့် အရှေ့နှင့် အနောက်တွင်သာ မြို့ရိုးရှိပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများက သဘာဝ တံတိုင်းအဖြစ် ကာရံပေးထားသည်။ လေခွင်းမြို့အောက်တွင် နယ်မြေ (၁၉) ခု ရှိပြီး ခေါင်းဆောင် (၁၉) ဦးက အုပ်ချုပ်၏။ အုပ်ချုပ်ရေး ဗဟိုချက်မှာ လေခွင်းမြို့ပင်။

လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းရှိ လူဦးရေ လေးသိန်းအနက် တစ်သိန်းခန့်သည် လေခွင်းမြို့တွင် နေထိုင်ကြ၏။ တောင်ကြားတွင် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် မြို့သည် အလျားရှည်ပြီး အနံကျဉ်းသည်။ တောင်နှင့် မြောက် (၁၀) မိုင်ခန့် ရှည်လျားပြီး အရှေ့နှင့် အနောက် (၃) မိုင်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်း၏။

စာတစ်အုပ် ဖတ်ခြင်းထက် ခရီးတစ်ခေါက် ထွက်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိသည် ဆိုစကားအတိုင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် တာယင်အင်ပါယာက အဘယ်ကြောင့် ဤမြို့ကို အရေးတယူ လုပ်နေရကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

လေခွင်းမြို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ၏ ရင်ဝကို သံချွန်ဖြင့် စိုက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ တိုက်စစ်ဆင်ရန် လွယ်ကူသလို ခံစစ်အတွက်လည်း ကောင်းမွန်သည်။ ဤမြို့သည် တာယင်အင်ပါယာ အတွက် ဗျူဟာမြောက် အရေးပါလွန်းလှ၏။

အထင်ရှားဆုံး အရာမှာ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ မြို့စားအိမ်တော် ဖြစ်သည်။ တစ်မြို့လုံးကို စိုးမိုးကြည့်ရှုနိုင်သော နေရာတွင် တည်ရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်၏။ ဧကပေါင်း ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းပြီး မည်သူမျှ ထိုးဖောက်မဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သည်။

‘မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင်’ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ထိုရဲတိုက်ကြီးတွင် နေထိုင်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လူယုတ်မာ စိတ်ဓာတ်များ နိုးကြွလာသည်။ သူသည် မိန်းကလေး အများအပြားကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ အဆင့်မြင့်ပြီး အစွမ်းထက်သော အမျိုးသမီးမျိုးကို မကြုံဖူးသေးပေ။

ရဲတိုက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ညစ်သွားသည်။ ‘ကောင်းကင်ဘုံ... ရဲတိုက်ကြီးက ဒီလောက်ကျယ်တာ ကျုပ်နဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဘယ်အပိုင်းမှာ အိပ်ရမလဲ။ ဘယ်ဘက်က ရှုခင်းလှတယ်။ ညာဘက်က ဖုန်းရွှေကောင်းတယ်။ ဟူး... ရွေးရခက်လိုက်တာ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လိုက်ပို့သော မြင်းရထားမောင်းသူသည် စကားမပြောတတ်သော လူအတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသလို မျက်နှာတွင်လည်း ခံစားချက် မရှိပေ။ သို့သော်ငြား သိုင်းပညာ အလွန် ကောင်းမွန်သည်။

လေခွင်းမြို့ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုလူ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ရှုံ့တွသွားပြီး နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။ ဤမြို့သည် သူ့အတွက် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အတိတ်များ ရှိနေပုံပင်။

ဟေးလုံထိုင်၏ အတော်ဆုံး သူလျှိုများစွာ ဤမြို့တွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဟေးလုံထိုင်သည် နေရာတိုင်းတွင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သော်လည်း လေခွင်းမြို့သည် သူတို့၏ ကျရှုံးရာ မြေဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရဲတိုက်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကြားရသလောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့မှာ ယောကျ်ား မရှိဘူးဆို။ ရည်းစားလည်း မရှိဘူးတဲ့။ နှမြောစရာပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပြခွင့်မရတော့ဘူးပေါ့။ ဒီလောက် လှပတဲ့ ဦးထုပ်စိမ်းကို ပေးခွင့်မရတော့တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ ဟူး... ဘဝဆိုတာ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်ခဲပါတယ်လေ။”

ဘေးနားမှ လူအ၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ဖတ်ခြင်း စွမ်းရည်အရ ထိုလူကြီးက သူ့ကို ရိုက်သတ်ချင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

“သွားမယ်... မြို့ထဲဝင်မယ်။”

………………

ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ နှစ်ယောက်သည် စည်ကားသော လေခွင်းမြို့ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကုန်သွယ်ရေးမြို့ ဖြစ်သောကြောင့် အဝင်အထွက် စစ်ဆေးမှု သိပ်မတင်းကျပ်ပေ။ သို့သော်ငြား ဤသည်မှာ အပေါ်ယံသာ ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ သိ၏။ မြို့ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

တာယင်အင်ပါယာက လေခွင်းမြို့၏ တန်ဖိုးကို သိသကဲ့သို့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် အခြားနိုင်ငံများ ကလည်း သိရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဤမြို့တွင် သူလျှိုပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဤနေရာသည် ကုန်သည်များအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံ ဖြစ်သော်လည်း သူလျှိုများအတွက် သုသာန်မြေ ဖြစ်သည်။ ဟေးလုံထိုင်၏ သူလျှိုပေါင်း ရာချီ ဤနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့ရပြီး ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အဘိုးအိုတစ်ဦးအသွင် ရုပ်ဖျက်ထားသောကြောင့် သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်မခံရပေ။ အအလူကြီးက မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ မြို့က အလွန် စည်ကားလွန်းသောကြောင့် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုပင် ဖြစ်နေလေသည်။

လမ်းဘေး ဝဲယာတွင် လူများ၊ မြင်းလှည်းများ ပြည့်ကျပ်နေသော်လည်း လမ်းမအလယ်ရှိ ကျောက်ပြားခင်း လမ်းမကြီးမှာမူ ရှင်းလင်းနေသည်။ ရံဖန်ရံခါ ခမ်းနားသော မြင်းလှည်းတစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွားတတ်၏။ မည်မျှပင် ပြည့်ကြပ်နေပါစေ မည်သူမျှ အလယ်လမ်းမပေါ်သို့ တက်မမောင်းရဲကြပေ။

ထိုလမ်းသည် အထူးအခွင့်အရေး ရရှိထားသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ မြို့စားအိမ်တော်မှ ထုတ်ပေးသော ‘နဂါးအလံ’ တပ်ဆင်ထားသော မြင်းလှည်းများသာ ဖြတ်သန်းခွင့် ရှိ၏။ ထိုအလံကို ရရှိထားသူ တစ်ရာပင် မပြည့်ချေ။

ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေကို ယဉ်ကျေးမှု မထွန်းကားသော ဒေသဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင် အင်ပါယာ မြို့ကြီးများနှင့် မခြားနားပေ။ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုနှင့် အာဏာပြမှုများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေ၏။

မြင်းလှည်းထဲမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မြို့ကို လေ့လာနေ၏။ နိုင်ငံကြီးနှစ်ခု စစ်ဖြစ်တော့မည့် အချိန်တွင် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေသည် အထိခိုက်မခံဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်သည်။

(၅) မိုင်ခန့် ခရီးအတွင်း စစ်သားစုဆောင်းရေး စခန်း (၇) ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျင်းမိသားစုသည် စစ်ပွဲအငွေ့အသက်ကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် စစ်အင်အားကို အပြိုင်အဆိုင် ဖြည့်တင်းနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ဤမြို့သည် စည်ကားလှပသော်လည်း ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ စစ်ပွဲ စတင်သည်နှင့် ဤအလှတရားများ အားလုံး ပြာပုံဘဝ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရော တာယင်အင်ပါယာပါ ဤစစ်ပွဲအတွက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ တာယင်အင်ပါယာက အင်အားကို မွေးမြူထားခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာကလည်း နယ်မြေချဲ့ထွင်ကာ အင်အားစုဆောင်းခဲ့၏။

တောင်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် အရှင်သခင် တစ်ပါးတည်းသာ ရှိရမည်။ စစ်ပွဲ စတင်သည်နှင့် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ အတွင်းသို့ စစ်သည်တော် သန်းချီ ဝင်ရောက်လာပြီး သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နိုင်ငံများ၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် စစ်ပွဲကြီး မတိုင်မီ ကြိုတင်ချထားသော နယ်ရုပ် တစ်ရုပ်ဖြစ်ပြီး မီးခိုးငွေ့ မထွက်သော သေပွဲဝင် တိုက်ပွဲကို စတင်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

………………

ဟေးလုံထိုင်တွင် လေခွင်းမြို့၌ လျှို့ဝှက်စခန်း အနည်းငယ် ရှိသည်။ အန်းထင် တည်းခိုခန်းသည် ထိုအထဲမှ တစ်ခုဖြစ်၏။ တည်းခိုခန်းသာမက စားသောက်ဆိုင်လည်း ဖွင့်ထားပြီး ကြက်ကြော် အလွန် နာမည်ကြီးသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဤစခန်းကို တရားဝင် အသက်သွင်းလိုက်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ အန်းထင် တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြို့ထဲ ရောက်သည်နှင့် အန်းထင် တည်းခိုခန်းသို့ သွားရောက်ပြီး ဟေးလုံထိုင်မှ ရွှီအန်းထင်နှင့် ဆက်သွယ်ရမည်။

ယနေ့မှစ၍ ရွှီအန်းထင်သည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဆက်အသွယ် ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးသော မိတ်ဖက် ဖြစ်သည်။

…………

မြို့တစ်ဝက်ခန့် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အန်းထင် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ဤနေရာသည် စည်ကားသော ရပ်ကွက်တွင် ရှိပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ‘နွေဦးအိပ်မက်’ အမည်ရ ပြည့်တန်ဆာရုံ တစ်ရုံ ရှိနေ၏။

“အစ်ကိုကြီး... လာလေ...” အပေါ်ထပ်မှ မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုနေရာသို့ သွားချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်လိုက် ရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သလို ခံစားနေရခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်း၏ အကျင့်ပါနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တွေးလိုက်သည်။ ‘တကယ်လို့ ဒီလျှို့ဝှက်စခန်း ပေါ်သွားပြီး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရရင်တောင် ငါ ထမင်းငတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်က အဆောက်အအုံမှာ အလုပ်သွားလုပ်လို့ ရတယ်။ လူဆိုတာ ပညာတစ်ခုတော့ တတ်ထားသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောစကားက မှန်သားပဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စိတ်ကို လျှော့ပြီး အန်းထင် တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ တည်းခိုခန်းသည် အတော်ပင် ကြီးမား၏။ အရှေ့ဘက်တွင် စားသောက်ဆိုင် ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် တည်းခိုဆောင်များ ရှိသည်။ စီးပွားရေး ကောင်းပုံရ၏။

“ဧည့်သည်... ထမင်းစားမလို့လား၊ တည်းခိုမလို့လား။” ဆိုင်ဝန်ထမ်း တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး မေးသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ထမင်းစားမလို့... ဒီမှာ ကြက်ကြော် ရလား။”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ပြောလိုက်သည်။ “ရတာပေါ့။ ကျုပ်တို့ဆိုင်က ကြက်ကြော်က အကောင်းဆုံးပဲ။ ဘယ်လောက် အလေးချိန် လိုချင်လဲ ခင်ဗျာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ငါးပိဿာ၊ ခုနစ်ကျပ်၊ သုံးမတ်နဲ့ လေးပဲသား... ခုနစ်ပုံ တစ်ပုံ ကျက်ရမယ်။”

ဤအရာက အသိအမှတ်ပြုထားသော လျှို့ဝှက်စကားဖြစ်သည်။

“သိပါပြီ။ နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ။”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွား၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ရေတွင်းပျက်တစ်ခု၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သုံးချက်ခေါက်၊ နှစ်ချက်ပုတ် လိုက်၏။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လျှို့ဝှက်တံခါး တစ်ချပ် ပွင့်လာလေသည်။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ပြောလိုက်၏။ “ဝင်ပါ။ သူဌေးအန်း စောင့်နေပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လျှို့ဝှက်တံခါးမှ ဝင်ရောက်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဆင်းသွားလိုက်၏။ အတွင်းပိုင်းတွင် အလင်းရောင် အားနည်းပြီး မှောင်မဲနေသည်။

လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ခုက သူ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထို့နောက် အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ကြိုဆိုပါတယ် ဟေးလုံထိုင် သူလျှို... ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးဖို့ လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကတုန်ကယင်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်... ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပြီ။ ကျုပ်က ကြက်သား လာစားတာပါ။ ဒီဆိုင်က ကြက်ကြော်က အရမ်းကောင်းတယ် ဆိုလို့...”

“ရှူး...”

မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု နှာခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်လာပြီး မိန်းမတစ်ယောက်၏ ချိုသာသော အသံက နားနားကပ်၍ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မက ရှင် လိုချင်တဲ့ ကြက်မလေးပါပဲ။ စားချင်လားဟင်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အင်း... ဒီလိုကြက်မလေးဆိုရင်တော့ စားရတာပေါ့။ မငြင်းပါဘူး။”

………………

အပိုင်း (၁၀)

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိုင်လုံးတစ်ခုတွင် ကြိုးတုပ်ခံထားရပြီ ဖြစ်နေ၏။ သူ့ကို လူငါးယောက်က ဝိုင်းရံထားကြသည်။ လေးယောက်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကျောပေးထား၏။

မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်သပ်ရှုမော ဖြစ်သွားမိသည်။

‘ကောင်းကင်ဘုံ.. ဘယ်လိုတောင် လှတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လဲ။ သွားရည်ကျချင်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့ မိန်းမပွေသော လူယုတ်မာ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးကို လှည့်စား၍ မရနိုင်ပေ။

ဤခေတ်တွင် အမျိုးသမီးအချို့သည် အပြင်ထွက်လျှင် ခါးပတ်များ၊ အတွင်းခံများ ဝတ်ဆင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား လှပအောင် ဖန်တီးတတ်ကြသည်။ အဝတ်အစားများ ချွတ်လိုက်မှ အမှန်တရား ပေါ်လာတတ်သည်။

‘လှည့်ကွက်တွေက များလွန်းတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့လို ရိုးသားတဲ့ ယောကျ်ားလေးတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။ အလိမ်မခံရအောင် သတိထားရမယ်။’

သို့သော်ငြား သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ တစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက် တွေ့ရခဲသော နတ်သမီး ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်သည်။ စောစောက ပြောခဲ့သည့် ‘ကြက်မ’ ဆိုသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးပင် ဖြစ်ရမည်။

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မီးတောက်သံ တဖျစ်ဖျစ်နှင့် သံပူထိုးမည့် ကိရိယာကို မီးဖုတ်နေသံသာ ကြားနေရ၏။ တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စကားစပြောလိုက်တော့၏။ “ညီမလေး... ခင်ဗျားရဲ့ သံပူကိရိယာကြီး ရဲနေပြီလေ။”

ခန္ဓာကိုယ်အမိုက်စား ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်အသွားမိသည်။ ‘ဒီကောင် သေချင်လွန်းလို့ တုန်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အရမ်း သတ္တိကောင်းနေတာလား။ ကိုယ့်ကို နှိပ်စက်မယ့် ကိရိယာ အသင့်ဖြစ်နေပြီလို့ သတိပေးရအောင် သူ့ဦးနှောက် ပုံမှန် ဟုတ်ရဲ့လား။’

ထိုအချိန်တွင် စစ်သည်တစ်ဦးက ရဲနေသော သံပူကိရိယာကို ကိုင်လျက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ အကယ်၍ ဤသံပူက မျက်နှာပေါ် ကျရောက်သွားပါက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားရုံသာမက မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့က လေခွင်းမြို့ရဲ့ ‘သွေးနက်ဂိုဏ်း’ ကပဲ။”

သွေးနက်ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ လေခွင်းမြို့၏ သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး အဖွဲ့အစည်းပင်။ မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့ တည်ထောင်ခဲ့သော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ကျင်းမိသားစုအပေါ် သစ္စာအရှိဆုံးနှင့် အတော်ဆုံး စစ်သည်တော်များ ပါဝင်၏။

သူတို့၏ တာဝန်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိ၏။ လေခွင်းမြို့အတွင်း စိမ့်ဝင်နေသော တခြားနိုင်ငံမှ သူလျှိုများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လေခွင်းမြို့ကဲ့သို့ နယ်စားပယ်စား အဆင့်လောက်သာ ရှိသော နေရာတွင် ဤမျှ အဆင့်မြင့်သော သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး အဖွဲ့အစည်း မလိုအပ်ပေ။

သို့သော်ငြား လေခွင်းမြို့သည် မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် မတတ်သာချေ။ အင်ပါယာပေါင်းစုံ၊ အဖွဲ့အစည်းပေါင်းစုံမှ သူလျှိုများက ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး အတွေ့အကြုံများကြောင့် သွေးနက်ဂိုဏ်းသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာ၏။ တခြားနိုင်ငံမှ သူလျှိုများသည် သွေးနက်ဂိုဏ်း လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက သေရခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နိဂုံး ဖြစ်နေတတ်သည်။

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံကို ရှင် ကြားဖူးမှာပါ။ ကျွန်မတို့လက်ထဲ ရောက်လာတဲ့ သူတိုင်းက ချက်ချင်း သေချင်ကြတယ်။ မသေခင် ခံစားရမယ့် ငရဲခန်းကို ကြောက်လို့လေ။”

အမျိုးသမီး၏ အသံက အက်ရှရှ ဖြစ်နေပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “တောင်ပိုင်းက အင်အားကြီးနိုင်ငံ သုံးခုစလုံးက သူလျှိုတွေနဲ့ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ဖူးတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ ရှင်တို့ ဟေးလုံထိုင်က ခံနိုင်ရည် အရှိဆုံးပဲ။

ကျွန်မ လက်ထဲမှာ သေသွားတဲ့ ဟေးလုံထိုင် သူလျှို မနည်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်မှ သစ္စာမဖောက်ကြဘူး။ အကုန်လုံး နှုတ်ပိတ်ပြီး အသေခံသွားကြတယ်။”

ရဲနေသော သံပူကိရိယာသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာ၏။

ခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောသည်။ “ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရတော့ ရှင့်ကို ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ လေးစားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ရှင် ဝန်မခံဘူး ဆိုရင်တော့ အရှင်လတ်လတ် ပြန်ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အသားစ မကျန်အောင် အခွာခံရလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးကျရင် ဝံပုလွေခွေး (၁၀) ကောင်ရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”

သူမ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲမှ အစိမ်းရောင် မျက်လုံး (၁၀) စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခွေးဆိုသော်လည်း ဝံပုလွေကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်နေပြီး သွေးညှီနံ့များ လှိုင်နေသည်။ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသားစတုံး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေက သေမင်းကို မကြောက်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ သူတို့ ပါးစပ်ကနေ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရနိုင်ဘူး ဆိုတာလည်း ကျွန်မ သိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ရှင့်ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကိရိယာပေါင်း ရာချီ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ နည်းလမ်းပေါင်း ရာချီ သုံးပြီး ရှင့်ကို နှိပ်စက်ပြမယ်။”

“အာဂိုး... စလိုက်တော့။”

အမိန့်ရသည်နှင့် နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ဦးက ဆူးပါသော ကြိမ်လုံးကို ကိုင်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“နေ... နေပါအုံး...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျုပ် ဝန်ခံပါမယ်။ ဝန်ခံပါမယ်။ ကျုပ်နာမည် ယွင်ကျုံးဟဲ့... တာယင်အင်ပါယာ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုပါ။

ကျုပ် ဒီကို လာတာ အန်းထင် တည်းခိုခန်းမှာ သတင်းပို့ဖို့ပါ။ ကျုပ်ရဲ့ အဆက်အသွယ်က ရွှီအန်းထင်ပါ။ သူကလည်း ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုပါပဲ။ ကျုပ်ရဲ့ အထက်လူကြီးက ဖုန်းရှင်းမြဲ့ပါ။ သူက လေခွင်းမြို့ စစ်ဆင်ရေးရဲ့ အကြီးဆုံး တာဝန်ခံပါ။

ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်က လေခွင်းမြို့စား ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဖြားယောင်းပြီး တာယင်အင်ပါယာရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာအောင် စည်းရုံးဖို့ပါ။ ကျုပ်နဲ့အတူ လူအတစ်ယောက် ပါလာပါတယ်။ သူက အပြင်မှာ ရှိနေတယ်။ သူကလည်း ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ သူလျှိုပါပဲ။ သူ့ကို မြန်မြန် သွားဖမ်းလိုက်ကြပါ။ လွတ်သွားမှာ စိုးလို့။”

တစ်ခန်းလုံးရှိ လူများ ကြောင်အသွားကြသည်။ လေထုသည် တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ ဤတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ နေရခက်စေသည်။

‘ကျွန်မ ရှင့်ကို စစ်တောင် မစစ်ဆေးရသေးဘူး။ နှိပ်လည်း မနှိပ်စက်ရသေးဘူး။ ရှင်က အကုန်လုံး ပြောပြလိုက်တာလား။ ရှင်တို့ ဟေးလုံထိုင်က သေမင်းကို မကြောက်တဲ့ သံမဏိလူသားတွေ မဟုတ်ဘူးလား။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ကျုပ် ထပ်ဝန်ခံချင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် မေ့နေလို့။ အစ်မက နည်းနည်းလောက် သဲလွန်စ ပေးပါလား။ ကျုပ် ဘာပြောဖို့ ကျန်သေးလဲ။

ကျုပ်က သစ္စာဖောက်မယ့်သူ၊ အစ်မက လိုအပ်တာ ဖြည့်စွက်ပေးမယ့်သူ၊ အဲဒီလို ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ဒီကိစ္စကြီးက ပြီးပြည့်စုံသွားမှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။”

တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

“ဟေးလုံထိုင်က ကျုပ်ကို စီမံချက် နှစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဘယ်လို သိမ်းပိုက်ရမလဲ ဆိုတာပေါ့။ အဲဒီ စီမံချက်တွေက ရွှီအန်းထင် ဆီမှာ ရှိတယ်။

သူ့ကို ဖမ်းမိပြီလား။ သူ့ကို နှိပ်စက်လိုက်၊ အသေအလဲ နှိပ်စက်လိုက်။ သူ ဝန်မခံဘူး ဆိုရင် ကျုပ် ကူညီပေးမယ်။”

ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောကြပေ။

“အစ်မ... ကျုပ်က အခု အဘိုးကြီးပုံစံ ပေါက်နေပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ရုပ်ချောတဲ့ ယောကျ်ားပျိုလေးပါ။ ခင်ဗျားတို့ သွေးနက်ဂိုဏ်းမှာ ကျုပ်လို လူမျိုး လိုအပ်တယ်လေ။

ကျုပ်ရဲ့ အထူးစွမ်းရည်က မိန်းမဖြားယောင်းတာ။ ဒါက သူလျှိုနှိမ်နင်းရေးမှာလည်း အသုံးဝင်မှာပါ။ ပြီးတော့ ကျုပ်လို ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးကို ခေါ်သွားရင် အစ်မ မျက်နှာပွင့်တာပေါ့။

အစ်မ... ကျုပ်ကို မသတ်ပါနဲ့နော်။ ကျုပ်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေးကိုလည်း အထိအခိုက် မခံပါနဲ့။ ဒီနေ့က စပြီး ကျုပ်က အစ်မရဲ့ ခွေးလိမ္မာလေး လုပ်ပေးပါမယ်။ ဝေါင်း... ဝေါင်း..။

ဘာလဲ... ခွေးလိမ္မာ မကြိုက်ဘူးလား။ ခွေးပေါက်စလေး လုပ်ပေးရမလား။ ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်...”

အခန်းထဲရှိ လူငါးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

‘ကောင်းကင်ဘုံ... ကျုပ် ဘဝအမြင်တွေ ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။’

‘ကျုပ်တို့ သူလျှိုနှိမ်နင်းရေး လုပ်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပြီ။ ဒီလောက် သေမှာကြောက်ပြီး ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ သူလျှိုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဟေးလုံထိုင်ထဲ ရောက်လာတာလဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “အစ်မ... နာမည်လေး သိပါရစေ။ အစ်မလို လှပပြေပြစ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်မှာ နာမည်လှလှလေး ရှိမှာ သေချာတယ်။ ဒီဘက် လှည့်ကြည့်ပါအုံး။ အစ်မရဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ချင်လွန်းလို့ပါ။

ဒီလောက် လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ မျက်နှာလေးက ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်မလဲနော်။ နတ်သမီးလေးလို လှနေမှာပဲ။ အခုချိန်ကစပြီး ကျုပ် အိပ်လို့ပျော်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ အစ်မ ပုံရိပ်တွေပဲ မြင်ယောင်နေတော့မှာ။”

ထိုအမျိုးသမီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျောပေးလျက်သား ရပ်နေသည်။ သို့သော်ငြား သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ခါနေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “အစ်မ... နာမည်လေး ပြောပြပါနော်။ ဒီဘက် လှည့်ပါအုံး။”

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီးက နောက်လှည့်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာအစစ်အမှန် ပေါ်လာတော့သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်မိ၏။ ‘အား... ကြောက်စရာကြီး။’

မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး အမာရွတ်များ၊ အဖုအပိမ့်များနှင့့် ပြည့်နေပြီး သရဲမ၊ ဘီလူးမ တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။ တကယ့်ကို နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်၊ ဘီလူးမျက်နှာနှင့်ပင်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ပိတ်၍ မရတော့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးက အက်ရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မနာမည် ရွှီအန်းထင်(ပုစဉ်း)”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပါးစပ်က ပို၍ ဟသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ခဏကြာပြီးနောက် သူက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဲ... ဒီနာမည်က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဘယ်မှာ ကြားဖူးပါလိမ့်။”

ဘီလူးမျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးက ပြန်ပြော၏။ “ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ နာမည်က ရွှီအန်းထင်(မဏ္ဍပ်)။ ဒီတည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်လေ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေပဲ။”

“အမ်...”

ခဏအကြာတွင် အမှောင်ထုထဲမှ ဝဖြိုးဖြိုး လူကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ ချမ်းသာပြီး ရက်စက်တတ်သည့် သူဌေးကြီး ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။

“ကျုပ်နာမည် ရွှီအန်းထင်(မဏ္ဍပ်)၊ ဟေးလုံထိုင် သူလျှို။ ခင်ဗျားရဲ့ အဆက်အသွယ်ပဲ။”

ရွှီအန်းထင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “စောစောက လုပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ခင်ဗျားကို စမ်းသပ်ကြည့်တာပဲ။

သခင်လေး ယွင်ကျုံးဟဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ကျုပ် အသက် (၄၀) ကျော်ပြီ။ ခင်ဗျားလောက် အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။”

သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ခင်ဗျားလို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်က ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်ဖို့ မတန်ဘူး။

ကျုပ်မှာ ခင်ဗျားကို သတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေမဲ့ သင်ခန်းစာတော့ ပေးရမယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျားကို အင်ပါယာဆီ ပြန်ပို့ပြီး အပြစ်ပေးခိုင်းမယ်။”

ဘီလူးမျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီး ရွှီအန်းထင်(ပုစဉ်း)က အက်ရှရှ အသံဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “ဟေးလုံထိုင်က သစ္စာဖောက်တွေကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးလဲ သိလား။ ဆီပူအိုးထဲ ထည့်ကြော်တာတဲ့။”

“လုပ်လိုက်တော့။” ရွှီအန်းထင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စစ်သည်တစ်ယောက်က ရဲနေသော သံပူကိရိယာကို ကိုင်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးကပ်လာ၏။

ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟား ဟား ဟား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ရွှီအန်းထင်... ကျုပ် ဒီဆိုင်ထဲ ဝင်လာတည်းက ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်ကို စမ်းသပ်မယ် ဆိုတာ သိပြီးသား။

ကျုပ်က စမ်းသပ်မှုကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကိုတော့ သဘောမကျဘူး။ ဟေးလုံထိုင် သူလျှိုတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့က သိပ်ပြီး ပညာသား မပါပါ့လား။”

………………