အခန်း (၁၇-၁၈)

အပိုင်း (၁၇)

ဤခံစားချက်က အလွန်ထူးဆန်းနေ၏။ အမှတ် (၈) လူနာ ဘီသိုဗင် အဘယ့်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ကမ္ဘာကြီးကို အမြင်၊ အကြား၊ အနံ့၊ အထိအတွေ့တို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထား၏။

သို့ပေမည့် ဘီသိုဗင်က ပြင်ပလောက၏ နှောင့်ယှက်မှုများကို မလိုလားပေ။ မိမိ၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ မျက်စိများကို ဖောက်ထုတ်ခဲ့ပြီး နားများကိုလည်း ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ပြင်ပ လောကနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် သူသည် ပိုင်နီရယ်ဂလင်းကို အသုံးပြု၍ အာရုံခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဗင်ချီက ဤသီအိုရီကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အခြားအာရုံခံစားမှုများကို လျှော့ချလိုက်ပါက ပိုင်နီရယ်ဂလင်း ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး စိတ်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့၏။ သို့သော်ငြား ရူးသွပ်သူတစ်ဦး၏ စကားကို မည်သူမှ အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။

ယခုမူ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နဖူးအလယ်ရှိ ပိုင်နီရယ်ဂလင်း နေရာတွင် ပူနွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့ပေမည့် မည်သည့်အရာကိုမှ ရှင်းလင်းစွာ မခံစားရပေ။

လောလောဆယ်တွင် ထိုအရာများကို ဘေးဖယ်ထားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စိတ်ဝေဒနာရှင်များ၏ ရည်မှန်းချက်များက မြင့်မားလွန်းလှ၏။ သူကဲ့သို့ သာမန်လူသားကမူ ငွေကြေး၊ အာဏာနှင့် မိန်းမလှများကိုသာ မက်မောသည်။

မည်သည့်သီချင်းကို တီးခတ်ရမည်နည်း။ စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမည့် သီချင်းမျိုး လိုအပ်သည်။ ဘီသိုဗင်အတွက်မူ ဤကိစ္စက လွယ်ကူလှ၏။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် သီချင်းပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိနေ၏။

ကပ်ဘေးဆယ်ပါး သို့မဟုတ် နွေဦးမြစ်ပြင် လရောင်ည ကဲ့သို့သော သီချင်းများသည် အစအဆုံး အံ့မခန်း ဖြစ်စေသည့် သီချင်းများပင်။

သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထိုသီချင်းများကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြန်ဆန်ဆုံးနှင့် အရူးသွပ်ဆုံးဟု တင်စားရမည့် ‘ပျားရိုင်းများ ပျံသန်းခြင်း’ အမည်ရ သီချင်းကို တီးခတ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စောင်းဖြင့် ဤသီချင်းကို တီးခတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲလှ၏။ သို့ပေမည့် အမှတ် (၈) လူနာသည် ဂီတလောက၏ နတ်ဆိုးတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်ကတည်းက ဤသီချင်းကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် သူ တီးခတ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး တီးခတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားပြီး စောင်းသံကို စောင့်မျှော်နေသည်။

ညီမဖြစ်သူ ရွှီအန်းထင်ကမူ စောင်းကို မြင်သည်နှင့် သူမ၏ ပျက်စီးသွားသော မျက်နှာကို သတိရကာ နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်မိလေတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့ စတင်တီးခတ်လိုက်သည်။ ပျားရိုင်းများ ပျံသန်းခြင်း သီချင်း၏ ရူးသွပ်မြန်ဆန်လှသော တေးသွားများက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

အခြားသူ တစ်ယောက်သာ တီးခတ်ပါက ဆူညံသံ သက်သက်သာ ဖြစ်နေပေမည်။ ယခုမူ အမှတ် (၈) လူနာ ဘီသိုဗင် ကိုယ်တိုင် တီးခတ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ ဂီတက လူများကို နံရံနှင့် ခေါင်းဆောင့်သေစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရိုက်ခတ်သွားသော အရှိန်အဝါကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှ၏။ နားထောင်၍ ကောင်းခြင်း မကောင်းခြင်းထက် ရိုက်ခတ်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ တေးသွားများက ကျည်ဆန်များအလား အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး မင်သက်သွားကြသည်။ စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းတည်းဖြင့်ပဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားပြီး သေနတ်ဖြင့် အပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တေးသွားများက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်နှင့် နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွား၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တီးခတ်လာသည်။ စောင်းသံက မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လာသည်။ နားထောင်နေသူများ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများလည်း မြန်ဆန်လာပြီး အသက်ရှူရ ကြပ်လာသလိုပင်။

စစ်သည်တစ်ဦးက နားနှစ်ဖက်ကို အတင်းပိတ်ထားသော်လည်း အသံများ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ နာကျင်လွန်းသောကြောင့် နံရံကို ခေါင်းဖြင့် ပြေးဆောင့်ရန်ပဲ သူ ကြံရွယ်လိုက်မိ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်များက ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။ ရုတ်တရက် အသံအားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး “ဒန်...” ဟူသော အသံနှင့်အတူ စောင်းကြိုးတစ်ချောင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ တီးခတ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်၏။ အခန်းတစ်ခန်းလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရ၏။ အမှတ် (၈) လူနာ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက လျှော့ကျ သွားသည်။ မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း စိတ်ဝေဒနာရှင် သုံးဦးကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ရသောကြောင့် သူ၏ ခွန်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားပြီဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုနေလဲ”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) ကပြောလိုက်၏။ “နားထောင်လို့ အတော်ဆိုးဝါးတယ်။ ခေါင်းကိုတောင် နံရံနဲ့ ဆောင့်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရွှီအန်းထင် (ညီမ) ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် အောင်မြင်ရဲ့လား။”

ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ အတန်ကြာမှသာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမက ပြောလိုက်၏။ “အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံစံပဲ။ လုံးဝကို လက်ခံနိုင်စရာ မရှိတဲ့ ဂီတမျိုး။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်အတန်းကို ပြောရရင် ရှင်က ကျွန်မထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ကျွန်မ နားလည်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ။ ဒီသီချင်းကို တီးခတ်နိုင်တဲ့သူက ပါရမီရှင် ဖြစ်ရုံသာမကဘူး၊ ရူးသွပ်နေတဲ့သူလည်း ဖြစ်ရမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အမှတ်တစ်ရာဖိုးထားရင် ကျုပ် ဘယ်နှစ်မှတ် ရနိုင်မလဲ။”

ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ဖြေလိုက်၏။ “ရှင့်ကို အမှတ်ပေးဖို့ ကျွန်မမှာ အရည်အချင်း မရှိဘူး။ အတင်းပေးရမယ် ဆိုရင်တော့ အမှတ် နှစ်ရာ့ငါးဆယ် ပေးမယ်။”

သူမက ဟေးလုံထိုင်၏ မှတ်တမ်းများကို သံသယဝင်သွား၏။ ဤမျှ ပါရမီပါသောသူကို အဆင့်နိမ့်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ပြောလိုက်သည်။ “ရူးသွပ်တဲ့ သီချင်းကိုတောင် တီးခတ်နိုင်မှတော့ သာမန်သီချင်းတွေကို အလွယ်တကူ တီးခတ်နိုင်မှာ သေချာတယ်။ ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်က မိန်းမလှတွေကို အေးအေးဆေးဆေး အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်။ ကတိုးမွှေးသခင်မရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကတိုးမွှေးသခင်မကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်ကို ဘယ်တော့ သွားရမလဲ။ မြို့စားအိမ်တော်ထဲ စောစောရောက်လေ တာဝန်ကို စောစော ပြီးမြောက်လေပဲ။”

ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်သွားမယ်။ သာမန် နားထောင်လို့ကောင်းမယ့် သီချင်း တစ်ပုဒ်ကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ပြဿနာ မရှိဘူး။”

နောက်တစ်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရထားလုံးတစ်စီးဖြင့် ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်သို့ ထွက်ခွာ လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်ချောမောပြီး မြင့်မြတ်သော သခင်လေးတစ်ပါးအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။

.....................

ရထားလုံးထဲတွင် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော ရွှီအန်းထင် (ညီမ) က တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသည်။ ရထားလုံးက အတန်ကြာ မောင်းနှင်ပြီးနောက် အရှိန်လျော့ကျသွား၏။

ရွှီအန်းထင် (ညီမ)က မေးလိုက်၏။ “ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်ကို ရောက်တော့မယ်။ တီးခတ်မယ့် သီချင်းကို စဉ်းစားပြီးပြီလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ပြီးပြီ။”

သူ သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ အမှတ် (၈) လူနာ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးဖြင့် သဲသောင်ပြင်ပေါ်က ငန်းရိုင်းများ သီချင်းကို တီးခတ်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။ ဆယ်ရက်အတွင်း ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်၏ အကောင်းဆုံး စောင်းပညာရှင် ဖြစ်လာမည်ဟု သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိ၏။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဂီတကို အသက်တမျှ ရူးသွပ်သော ကတိုးမွှေးသခင်မ ရောက်ရှိလာကာ စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ဂီတစွမ်းရည်နှင့် ချောမောသော ရုပ်ရည်ကို မြင်တွေ့ပါက သေချာပေါက် သူ့ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားမည်။ ဤနည်းဖြင့် မြို့စားအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်မည့် အစီအစဉ် ပထမအဆင့် အောင်မြင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

...........

ရထားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေရန် သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်ရှိ မိန်းမလှများအားလုံး သူ့ကို စွဲလမ်းကာ ရူးသွပ်သွားစေရပေမည်။

သူက လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ဝတ်ရုံဖြင့် သူ၏ ဟန်ပန်က နတ်သားတစ်ပါးအလား ကျက်သရေရှိလှသည်။

သူ ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုနေရာကို ဝင်ရောက်နိုင်တော့ပေမည်။ ကတိုးမွှေး သခင်မလည်း သူ့ကို မြင်တွေ့ကာ သိမ်းပိုက်တော့မည်ဟု ယုံကြည်ထား၏။

သူက မာနအပြည့်၊ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိနေသည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ကောင်းကင် အမွေးအတောင် နန်းဆောင်သည် လေခွင်းမြို့၏ အကြီးဆုံးနှင့် အခမ်းနားဆုံး ပြည့်တန်ဆာရုံ ဖြစ်၏။ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သို့ပေမည့် အခြေအနေများက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသလိုပင်။

စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာက ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်ကို ဝန်းရံထားပြီး ချိတ်ပိတ် စာရွက်များ ကပ်နေကြသည်။ လှပသော မိန်းမငယ်လေးများနှင့် အလုပ်သမားများအားလုံး ခေါင်းပေါ် လက်တင်ကာ စစ်သည်များ၏ အစောင့်အကြပ်ဖြင့် တန်းစီထွက်ခွာလာကြ၏။

ဤမြင်ကွင်းက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆွံ့အသွား၏။ ဤအရာက မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်နည်း။

သူ ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်တွင် အစီအစဉ် စတင်ရန် ခြေချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လေခွင်းမြို့က ပြည့်တန်ဆာလုပ်ငန်းများကို နှိမ်နင်းနေခြင်းလား။ သူ့ကို ဖိနှိပ်နေခြင်းလား မသဲကွဲတော့ချေ။

အပိုင်း (၁၈)

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ လေခွင်းမြို့ကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော နေရာမျိုးတွင် ပြည့်တန်ဆာ နှိမ်နင်းရေး လုပ်နေသည်လား၊ သူလျှိုဖမ်းနေသည်လား။

‘နှိမ်နင်းမယ် ဆိုရင်လည်း နွေဦးအိပ်မက်လောက်ကို နှိမ်နင်းပါလား။ ကောင်းကင်အမွေးအတောင် နန်းဆောင်က ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် နေရာလေ။ ဘာလို့ လာနှိမ်နင်းရတာလဲ။ ကျုပ် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သဲသောင်ပြင်ပေါ်က ငန်းရိုင်းများ သီချင်းက ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။’

“ကျုပ်ရဲ့ စောင်းပညာကို ပြသပြီး တစ်မြို့လုံးကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်မလို့လေ။ ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေခွင်းမြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဂီတပညာရှင် ဖြစ်ချင်တာလေ။ အနုပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်လေး အစပျိုးကာစမှာတင် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီလား။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ချောမောသော ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ အဖမ်းခံရသည့် မိန်းမလှလေးများသည် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြကြ၏။ အထူးသဖြင့် အလှဆုံး မိန်းကလေးက မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စကားပြောသကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လေထုထဲမှတစ်ဆင့် သူမနှင့် မျက်လုံးချင်း စကားပြောလိုက်၏။

“မောင်လေး... ပထမဆုံး လာတာလား။”

“ဟုတ်တယ် အစ်မ။”

“ဒီနေ့တော့ ကံမကောင်းဘူးကွယ်။ ဆိုင်ပိတ်ခံရလို့။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ပြန်လာခဲ့နော်။ အစ်မ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပေးမယ်။ ပိုက်ဆံ မယူပါဘူး။”

“တကယ်တော့ ကျုပ်က အစ်မနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လုပ်မလို့ လာတာ။ ဒီမှာ အလုပ်လာလျှောက်တာလေ။”

“ဒါဆို ပိုကောင်းတာပေါ့။ နေ့တိုင်း အတူတူ ဆော့ကြတာပေါ့။”

နှစ်ယောက်စလုံး ပါးစပ်မဖွင့်ဘဲ မျက်လုံးချင်း စကားပြောနေကြခြင်းပင်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်မှ ဖြစ်မည်။ “ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတောင်ပံ မပါပေမယ့်.... စိတ်ချင်း ဆက်နွယ်နေတယ်။”

မိတ်ဆွေစစ် ရှာရခက်သည် ဆိုသော်လည်း ဤနေရာ ရောက်မှ ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက် မိတ်ဆွေတွေ ပေါများနေသည်။

‘မိတ်ဆွေစစ် ဆိုတာ သိပ်မလိုပါဘူး။ လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ဆွဲဆောင်မှုရှိရင် ရပြီ။ ရုပ်ရည်က အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရောက်သွားရင် ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်တာနဲ့ အလိုလို နားလည်သွားကြတာပဲ။ ရုပ်ရည်က အတားအဆီး အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ ရုပ်မချောတဲ့သူတွေမှ စိတ်ချင်း ဆက်နွယ်ဖို့ လိုတာ။ စကားပုံတောင် ရှိသေးတယ်လေ။ ရုပ်ချောရင် ရေသောက်ပြီး ဗိုက်ဝတယ်တဲ့။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မိန်းမလှလေးများ အဖမ်းခံရသည်ကို ဤအတိုင်းပင် မတ်မတ်ရပ်ကာ ကြည့်နေလိုက် ရသည်။ အထူးသဖြင့် စိတ်ချင်း ဆက်နွယ်နေသော အလှပဆုံးသော မိန်းကလေး ပါသွားသည်ကို နှမြောတသ ဖြစ်နေမိ၏။

ကောင်းကင် အမွေးအတောင် နန်းဆောင် တစ်ခုလုံး ပိတ်သိမ်းခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

“ပြန်မယ်။” ရွှီအန်းထင် (ညီမ) က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူမက ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ခဏစောင့်ပြီးမှ ထွက်ခွာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ သံသယအဖြစ် မခံရမည် မဟုတ်ပါလား။

…………

“ကောင်းကင် အမွေးအတောင် နန်းဆောင် ပိတ်သိမ်းခံရတာ အရမ်း ရုတ်တရက် ဆန်တယ်။ အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ပြောလိုက်သည်။ “မြို့စောင့်တပ် အတွင်းမှာ ဘာသတင်းမှ မကြားရဘူး။”

ညီမဖြစ်သူက မေးလိုက်၏။ “မြို့စားအိမ်တော်နဲ့ မြို့စောင့်တပ်ထဲက ကျွန်မတို့ သူလျှိုတွေ ဘာသတင်းပို့လဲ။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ဆက်သွယ်ပြီးပြီ။ ဘယ်သူမှ အကြောင်းရင်းကို မသိကြဘူး။ ‘၃-၃ အရေးအခင်း’ ပြီးတည်းက လေခွင်းမြို့ အထက်ပိုင်းက ကျုပ်တို့လူတွေ အကုန် ရှင်းလင်းခံလိုက်ရတာလေ။ အခု ဟေးလုံထိုင်က မျက်ကန်းလို၊ နားပင်းလို ဖြစ်နေပြီ။ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မသိရတော့ဘူး။ ဒီအခြေအနေကို အမြန် ပြောင်းလဲမှ ဖြစ်မယ်။”

ထို့နောက် သူက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်... ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။ အမြန်ဆုံး အချိန်အတွင်း လေခွင်းမြို့ အထက်ပိုင်းကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့က တစ်ပိုင်း၊ အထက်ပိုင်း သတင်းတွေကို ရယူဖို့က တစ်ပိုင်းပဲ။ လေခွင်းမြို့က တောင်ပိုင်းကျိုး အင်ပါယာလက်အောက် ရောက်သွားမှ ကျုပ်တို့ သိလိုက်ရတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့။”

တာယင်အင်ပါယာ၊ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ၊ တာ့လျန်နိုင်ငံ သုံးနိုင်ငံစလုံးက ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေကို လိုချင်နေကြသည်။ လေခွင်းမြို့က ပိုအရေးကြီး၏။

တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ လက်ထဲ ရောက်သွားလျှင် တာယင်အင်ပါယာအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အနာဂတ်တွင် ဤဆုံးရှုံးမှုကို ပြန်ကုစားဖို့ လူပေါင်း သိန်းချီ အသက်ပေးရနိုင်ပေသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့မှာ အဆင့်မြင့် ပြည့်တန်ဆာရုံက ကောင်းကင် အမွေးအတောင် နန်းဆောင် တစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်တာ။ တခြားနေရာတွေ သွားလို့ ရတာပဲ။”

ရွှီအန်းထင် (ညီမ) က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင်က အဲဒီလို နေရာမျိုးမှာ အလုပ် လုပ်ချင်လွန်းနေတာလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ တည်ကြည်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အစ်မကြီး... ခင်ဗျားကို ဝေဖန်ရလိမ့်မယ်။ အလုပ် လုပ်တယ်ဆိုတာ အနိမ့်အမြင့် မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားက ဘာလို့ လူတွေကို အဆင့်အတန်း ခွဲခြားပြီး ကြည့်ရတာလဲ။ ကျုပ်က အင်ပါယာရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် လုပ်နေတာ။ ရှင်းပြီလား။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ဝင်ပြောသည်။ “တခြားနေရာတွေက မဖြစ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိဘူး။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ လျှို့ဝှက်လုပ်ငန်းတွေ ဖြစ်နေရင် ခင်ဗျား ကျားပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို ပထမ လမ်းကြောင်း ပျက်သွားပြီပေါ့။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ပျက်သွားပြီ။”

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာပြီး စာရွက်တစ်ရွက် ပေးကာ ပြန်ထွက်သွား၏။

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) စာရွက်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ပထမ လမ်းကြောင်းက လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ။ ကတိုးမွှေးသခင်မက လေခွင်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီတဲ့။ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကိုယ်စား ကောင်းကင်လေ မြို့တော် မြို့စားမင်းရဲ့ အသက် (၅၀) ပြည့် မွေးနေ့ပွဲ တက်ဖို့ သွားတာတဲ့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ထဲတွင် နှမြောတသ ဖြစ်သွားသည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ကတိုးမွှေးသခင်မကို သိပ်စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သို့သော်ငြား ယခုလို လွဲချော်သွားချိန်မှာတော့ တောင့်တစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမနှင့် ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်လောက် မဖန်တီးလိုက်ရသည်မှာ တစ်ခုခု လိုနေသလိုပင်။

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ပြောလိုက်၏။ “အချိန်တွေ ကုန်လေလေ လေခွင်းမြို့ အခြေအနေက ထိန်းချုပ်ရ ခက်လေလေပဲ။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာဘက်ကို ယိမ်းယိုင်သွားနိုင်တယ်။ ကျုပ်တို့ အမြန်ဆုံး မြို့စား အိမ်တော်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး သတင်းလမ်းကြောင်း ပြန်ဖွင့်မှ ရမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “တာယင်အင်ပါယာဘက်က စစ်ပြင်နေပြီလား။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ်ရဲ့ ရာထူးက နိမ့်လို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မသိရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာက နေ့တိုင်း စစ်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်နေတာ သေချာတယ်။ ကျုပ်တို့ တာဝန် စောစော အောင်မြင်လေ အနာဂတ်စစ်ပွဲမှာ လူအသေအပျောက် နည်းလေပဲ။

သခင်လေးယွင်... ဒုတိယ လမ်းကြောင်းအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။ အစေခံ လမ်းကြောင်းပေါ့။ မနက်ဖြန် မြို့စားအိမ်တော်က အိမ်တော်ထိန်း လီထန်နဲ့ သွားတွေ့မယ်။ သူက မြို့စားဟောင်း ကတော်ရဲ့ လူယုံပဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ငယ်ငယ်တည်းက ထိန်းကျောင်းလာတဲ့သူ။ အိမ်တော်ထဲမှာ အာဏာရှိတယ်။ ဒီလမ်းကြောင်းက စိတ်ချရတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ပြဿနာ မရှိဘူး။ ကျုပ် အဆင်သင့်ပဲ။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က မေးလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် လီထန်နဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လို ပြောရမလဲ သိလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “များများ ကြည့်၊ နည်းနည်း ပြော။ ပြောမယ့် စကားတိုင်းက မြှောက်ပင့်စကား ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ပညာသား ပါရမယ်။ ပထမ... သစ္စာရှိကြောင်း ပြမယ်။ အိမ်တော်ထဲ ရောက်ရင် လီထန် ခိုင်းတာ အကုန်လုပ်မယ်။ လီထန် ညွှန်တဲ့ လမ်းကိုပဲ လျှောက်မယ်။ ဒုတိယ... ကိုယ့်အရည်အချင်းကို ပြမယ်။ စာပေရော သိုင်းပညာပါ ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ပြမယ်။ လီထန် အတွက် အသုံးဝင်တဲ့ လက်နက်ကောင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြမယ်။ အိမ်တော်ထဲက သူ့ရန်သူတွေကို ရှင်းလင်းပေးမယ်။”

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ အဲဒါ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အရမ်း ချောလွန်းတယ်။ အစေခံ ဆိုတာ ဒီလောက် မချောသင့်ဘူး။ နည်းနည်း ရုပ်ဖျက်လိုက်အုံး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မှန်ကို ထုတ်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “လူချောလေး... နောက်ဆို ကျုပ်တို့ ခဏ ခွဲရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပျက်နဲ့။ ဒီနေ့ ခွဲခွာခြင်းဟာ နောင်တစ်နေ့ ပြန်ဆုံတွေ့ဖို့အတွက်ပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ အလှတရားကို လူတိုင်းရှေ့မှာ ထုတ်ပြခွင့် ရစေရမယ်။”

မောင်နှမ နှစ်ယောက် ကြက်သီးထသွားကြသည်။ ‘ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရူးနေတာပဲ။’

ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို) က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အိမ်တော်ထဲက ကျုပ်တို့ သူလျှိုတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျား ရောက်သွားတာနဲ့ ကူညီပေးကြလိမ့်မယ်။ အချိန်တိုအတွင်း နာမည်ရလာပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ သတိထားမိလာအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။”

…………

နောက်တစ်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရုပ်ဖျက်လိုက်သည်။ အမှတ် (၁၂၀) ရှိသော ရုပ်ရည်မှ အမှတ် (၇၀) သာ ရှိသော ရုပ်ရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲ ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။

‘(၆၀) ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချလိုက်တာတောင် လူချော ဖြစ်နေသေးတယ်။ မူရင်း ရုပ်ရည်က ဘယ်လောက်တောင် ချောမောလိုက်သလဲ။’

ထို့နောက် ရွှီအန်းထင် (အစ်ကို)က သူ့ကို ခေါ်ပြီး မြို့စားအိမ်တော် ဘေးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ အိမ်တော်ထိန်း လီထန်ကို စောင့်ဆိုင်းကြသည်။ လက်ဆောင်များလည်း အသင့်ပြင်ထား၏။

ဟေးလုံထိုင်က ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များ ဖြစ်သည်။ တန်ဖိုး သိပ်မကြီးသော်လည်း ရှာရခက်ပြီး လီထန် အကြိုက်ဆုံး ပစ္စည်းများပင်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေ၏။ လီထန်ကို မြှောက်ပင့်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့အား မိတ်ဆွေရင်းချာ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ရပေမည်။ လီထန်သည် ငွေမက်သော်လည်း အနုပညာကို မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။ ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှကို သဘောကျ၏။

လီထန်၏ လက်ရေးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ လေ့လာထားပြီး ဖြစ်သည်။ လီထန် ပျော်ရွှင်သွားအောင် မြှောက်ပင့် ပြောဆိုမည်။ မြှောက်ပင့်ခြင်းသည် လွယ်ကူသည် မဟုတ်ပေ။

လက်ရေးလှနှင့် ပန်းချီအကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်မှသာ ထိထိမိမိ မြှောက်ပင့်နိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူ ယုံကြည်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေမည်။ (၁၀) ရက်အတွင်း လီထန်၏ လူယုံ ဖြစ်လာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရမည်။

ထို့နောက် သူသည် လီထန်၏ ပန်းချီများကို တူအောင် ဆွဲပြပြီး ပို၍ ကောင်းမွန်အောင် ပြင်ဆင်ပြမည်။ ပြီးလျှင် ဆရာတင်ပြီး တပည့်ခံမည်။ ဆရာထက် တပည့်လက်စောင်းထက်ကြောင်း သက်သေပြမည်။ လီထန်အနေဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် အချိန်ကုန်ခံ သင်ကြားပေးလိုက်ရသည်ဟု ထင်မြင်စေလျှင် အကောင်းဆုံးပင်။

လူတစ်ယောက်အပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားမှသာ ထိုလူကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြသည်။ လူတွေက ကိုယ့်ရဲ့ ပေးဆပ်မှုကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

………………

ရွှီအန်းထင်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သီးသန့်အခန်းထဲတွင်ထိုင်ကာ လီထန်ကို စောင့်နေကြသည်။ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စွမ်းရည်ပြသချိန် ရောက်လာတော့မည်။ ယနေ့ကစပြီး သူသည် မြို့စားအိမ်တော်၏ အစေခံ ဖြစ်လာရတော့မည်။

သို့သော်ငြား (၁၅) မိနစ် ကြာသွားသည်။ နာရီဝက်၊ တစ်နာရီ ကြာသွားသည်။ လီထန် ရောက်မလာသေးပေ။

နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ “ဆိုင်ရှင်ရွှီ... မစောင့်နဲ့တော့။ ပြန်တော့။”

ဆိုင်ရှင်ရွှီက မေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်တော်ထိန်း လီထန် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ။ စစ်ဆေးခံနေရတယ်။”

ဆိုင်ရှင်ရွှီက အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ထိုလူက ဖြေလိုက်သည်။ “ဘဏ္ဍာငွေ အလွဲသုံးစားလုပ်တယ်ဆိုပြီး တိုင်တဲ့သူရှိလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီက အဖမ်းခံလိုက်ရတာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ရွှီအန်းထင် ကြောင်အသွားကြ၏။

‘သောက်ကျိုးနည်း... ကျုပ် နန်းဆောင်မှာ အလုပ်ဝင်မလို့ လုပ်တော့ နန်းဆောင် ပိတ်သိမ်းခံရတယ်။ လီထန်ကို လာဘ်ထိုးပြီး အိမ်တော်ထဲ ဝင်မလို့ လုပ်တော့ လီထန် အဖမ်းခံရတယ်။ ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဂြိုဟ်ဆိုးလား။ ကောင်းကင်ဘုံ... ကျုပ်ရုပ်က အရမ်း ချောလွန်းလို့ မနာလို ဖြစ်နေတာလား။’

ရွှီအန်းထင်လည်း ထိုနည်းတူ တွေးနေပုံရသည်။

“ဆိုင်ရှင်ရွှီ... မြို့စားမင်းက အိမ်တော်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတာ။ နောက်ပိုင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အိမ်တော်ထဲ ပေးမဝင်တော့ဘူးတဲ့။ အစေခံ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆရာဝန် ဖြစ်ဖြစ်၊ စာသင်ဆရာ ဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်မှ လက်မခံတော့ဘူးတဲ့။” ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုသူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

…………

‘ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။ ပထမ လမ်းကြောင်းရော ဒုတိယ လမ်းကြောင်းပါ ပိတ်သွားပြီ။ အိမ်တော်ထဲ ဝင်မရတော့ဘူး။ အိမ်တော်ထဲ မဝင်ရရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ ဘယ်လို နီးစပ်မလဲ။ လေခွင်းမြို့ အထက်ပိုင်းကို ဘယ်လို ထိုးဖောက်မလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ဘယ်လို သိမ်းပိုက်မလဲ။ လေခွင်းမြို့ကို ဘယ်လို ရယူမလဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆိုင်ရှင်ရွှီ... ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ အကုန် ပိတ်သွားပြီ။ အိမ်တော်ထဲ ဝင်လို့ မရတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျုပ်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကိုပဲ သုံးရတော့မယ်။”

ဆိုင်ရှင်ရွှီက မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးယွင်... ခင်ဗျားမှာ အိမ်တော်ထဲ ဝင်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့နဲ့ နီးစပ်နိုင်မယ့် အစီအစဉ် ရှိသလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ရှိတာပေါ့။ အရမ်း ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ အစီအစဉ် နှစ်ခုစလုံးထက် သာတယ်။ သူလျှိုလုပ်ငန်းမှာ ခင်ဗျားတို့က ကျွမ်းကျင်ပေမယ့် မိန်းမဖြားယောင်းတဲ့ နေရာမှာတော့ ကျုပ်က ဆရာတစ်ဆူပဲ။”