အခန်း (၃၁-၃၂)

အပိုင်း (၃၁)

ကတိစာချုပ်ပါ ရက်ပြည့်ရန် ၃ ရက်သာ လိုတော့၏။ ထိုညတွင် ကျင်းဝူပြန်း၏ ရောဂါအခြေအနေ အလွန် ဆိုးရွားလာသည်။ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ မူးဝေခြင်းနှင့် ဝက်ရူးပြန်သကဲ့သို့ တက်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဆီးထဲတွင် သွေးများ ပါလာပြီး နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါကာ ချွေးစေးများ ပြန်နေ၏။ အဖျားမှာလည်း လုံးဝ မကျပေ။ သမားတော်များ အားလုံး လက်မှိုင်ချထားရ၏။

“လာကြပါအုံး။ သခင်လေး သတ်သေပြန်ပြီ။ သတ်သေပြန်ပြီ။”

အစေခံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လေခွင်းကတော်၊ လန်ပိနှင့် နတ်ဆရာလန်တို့ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ကျင်းဝူပြန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်သည် အကောင်းစား သွေးတိတ်ဆေးကို ထုတ်၍ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးလိုက်၏။

“ကျုပ်ကို ဘာလို့ ကယ်နေကြတာလဲ။ သေခွင့်ပြုကြပါ။ သေပါရစေတော့။” ကျင်းဝူပြန်းသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နာတယ်ဗျာ။ အရမ်းနာတယ်။ အဖေကြီး... ကျုပ်ကို ကယ်ပါအုံး။” ကျင်းဝူပြန်းသည် နတ်ဆရာလန်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်၏။

လေခွင်းကတော်ကလည်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာလန်... ကယ်ပါဦးရှင်... သူ့ကို ကယ်ပါအုံး။ ဒီကလေးက ဆရာ့ရဲ့ ဆရာသခင် ကျေးဇူးကြောင့် လူဖြစ်လာခဲ့ရတာပါ။ ဆရာတို့နဲ့ ရေစက် ပါပါတယ်။”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက မြို့စားကျင်းအဲ့သည် သားသမီး မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်က နတ်ဆေးဆရာတစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူသတ်ဖြတ်ခဲ့သော အကုသိုလ်များကြောင့် သားသမီး မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဟောကိန်း ထုတ်ခဲ့၏။

ထိုဟောကိန်းကြောင့် ကျင်းအဲ့သည် စစ်တိုက်ခြင်းကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သားယောက်ျားလေး ရရှိခဲ့၏။ ထိုနတ်ဆေးဆရာမှာ ယခု နတ်ဆရာလန်၏ ဆရာသခင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် နတ်ဆရာလန်သည် မြို့စားအိမ်တော်တွင် အထူးအခွင့်အရေး ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်းကလည်း သူ့ကို ဖခင်တစ်ယောက်သဖွယ် လေးစားအားကိုး၏။

ကျင်းဝူပြန်း၏ တောင်းပန်သံကို ကြားချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်သည် ဆေးပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျင်းဝူပြန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဆေးရည် အနည်းငယ် လောင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပုံ ရသည်။

လေခွင်းကတော်နှင့် ကျင်းဝူပြန်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကိုးမှုများ အထင်းသား ပေါ်လာသည်။ တကယ့် နတ်ဆေးဆရာပင်။ သူဖော်စပ်ထားသော ဆေးသည် အစွမ်းထက်လွန်းလှ၏။

“ကျေးဇူးပါ အဖေကြီး။ ကျုပ်ကို ထပ်ကယ်လိုက်ပြန်ပြီ။” ကျင်းဝူပြန်းသည် မျက်လုံးများ မှေးစင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အိပ်လိုက်ပါတော့ ကလေးရယ်။ အိပ်လိုက်ပါတော့။” နတ်ဆရာလန်က ကြင်နာစွာ ပြောလိုက်၏။

ကျင်းဝူပြန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့သာ ရှိနေပါက ထိုဆေးရည်သည် ဘိန်းရည်နှင့် မေ့ဆေး ရောစပ်ထားသော အရာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေရုံသာ ရှိပြီး ရောဂါကို မကုသနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိပြီး ဦးနှောက်ကို ပျက်စီးစေနိုင်သည့် အစွမ်းရှိ၏။

ကျင်းဝူပြန်း အဘယ့်ကြောင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုရူးလာသနည်း။ နတ်ဆရာလန်၏ ‘နတ်ဆေး’ ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ ကိုယ်ခံအားစနစ် ယခုကဲ့သို့ ကျဆင်းသွားရခြင်း၏ အဓိက တရားခံမှာလည်း ထိုဆေးရည်ပင် ဖြစ်သည်။

………………

မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဆောင်တစ်ခုတွင်...

“ဆရာ... ဟို ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ကောင်က အခုထိ ဖရဲသီးပုပ်တွေနဲ့ ဆေးဖော်နေတုန်းပဲ။ တစ်အိမ်တော်လုံးရဲ့ လှောင်စရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ခြံဝင်းက အနံ့ဆိုးတွေတောင် ထွက်နေတယ်။” တပည့်ဖြစ်သူ တာအိုဆရာလေး လန်ယွီက ပြောလိုက်၏။

နတ်ဆရာလန်က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ “လူပြက်တစ်ယောက်ပါကွာ။”

လန်ယွီက ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက သူ့ကို ခင်နေသလိုပဲနော်။”

နတ်ဆရာလန်က ပြောလိုက်သည်။ “အရူးချင်းပဲ။ ခင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့။ နောက်လေးရက်နေရင် အဲဒီအရူး သေတော့မှာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးထားသော ကတိစာချုပ်အရ ၁၅ ရက်အတွင်း ရောဂါ မပျောက်ပါက အသတ်ခံရမည် မဟုတ်ပါလား။

လန်ယွီက မေးလိုက်၏။ “သခင်လေးက သူ့ကို သတ်ခွင့်ပေးပါ့မလား။”

နတ်ဆရာလန်က ဖြေလိုက်သည်။ “သူ မသတ်ရင် ငါ သတ်မယ်။ လန်ပိ သတ်လိမ့်မယ်။”

လန်ယွီက ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဆရာ... သခင်လေး ဒီတစ်ခါ ခံနိုင်ပါအုံးမလား။”

နတ်ဆရာလန်က ဖြေလိုက်သည်။ “မခံနိုင်တော့ဘူး။ အဖျားကြီးနေတယ်။ သွေးတွေလည်း အန်နေပြီ။ သေမှာ သေချာတယ်။”

လန်ယွီက စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သခင်လေးက ဆရာ့ကို အဖေလို ကိုးကွယ်ထားတာ။ သူသေသွားရင် ဆရာ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျသွားမှာပေါ့။”

နတ်ဆရာလန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “သူသေလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါက ပိုပြီး ရာထူးကြီးတဲ့ လူနဲ့ ချိတ်ဆက်မိပြီးသား။”

လန်ယွီက ချီးကျူးလိုက်မိ၏။ “ဆရာကတော့ တကယ့်ကို အမြော်အမြင် ကြီးပါပေတယ်။”

နတ်ဆရာလန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ‘ဝူပြန်း... မင်းကို တမင်သတ်ချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ဒီဆေးကိုပဲ သုံးရမှာ ဖြစ်နေလို့ပါ။ ကံကောင်းတာက ငါ ခြေကုပ်မြဲနေပြီမို့လို့ မင်းသေသွားလည်း ငါတို့ရဲ့ စီမံကိန်းကြီးကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။’

………………..

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အချိန်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲဝင်နေရ၏။ ထမင်းစားချိန်၊ အိမ်သာသွားချိန်ပင် မရှိတော့ချေ။ စက္ကန့်တိုင်းသည် တန်ဖိုးရှိလှ၏။

သူတစ်ယောက်တည်း ပင်နီဆီလင် ယူနစ် သန်းချီ ထုတ်လုပ်ရသည်မှာ လူကို ရူးသွားစေနိုင်၏။ သို့သော်ငြား သူသည် သေမင်းနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် မနားမနေ ကြိုးစားနေရသည်။

ကျင်းဝူပြန်း လုံးဝ သေ၍ မဖြစ်ချေ။ သူသေပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စီမံကိန်းများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ယခု အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ဆုံးအဆင့် ပြီးစီးရန် နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ ပထမဆုံး ပင်နီဆီလင် အသုတ် ထွက်လာတော့မည်။ ပထမအသုတ် ထွက်လာသည်နှင့် နောက်ထပ် ဆက်တိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

‘ကျင်းဝူပြန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး မသေပါနဲ့အုံး။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တစ်စက္ကန့်ကိုမှ အလဟဿ မဖြစ်စေဘဲ အလုပ် လုပ်နေရ၏။

သို့သော်ငြား “ဝုန်း...” ခြံတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွား၏။ စစ်သည်အချို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်သွားကြလေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကျုပ် နောက်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီ။ သခင်လေးကို ကယ်မယ့် နတ်ဆေး ရတော့မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ဖရဲသီးပုပ်တွေနဲ့ သခင်လေးကို ကယ်မယ် ဟုတ်လား။ အိပ်မက်မက်နေလိုက်။”

သူတို့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရုန်းကန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆွဲခေါ်သွားကြ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရုန်းကန်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် နှစ်နာရီပဲ လိုတော့တာပါ။ နှစ်နာရီပဲ စောင့်ပေးပါ။ သခင်လေးကို ကယ်လို့ရပြီ။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။”

စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လာခေါ်တာပါ။”

...................

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော လူနာခန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိ သွားသည်။

သူ့ကို ဖမ်းခေါ်လာသော စစ်သည်များမှာ ကျင်းဝူပြန်း၏ ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်ကြပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သခင်လေး၏ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်ပါပို့ဆောင်စေရန် ခေါ်ဆောင်လာကြခြင်းပင်။

ရက်အနည်းငယ် မတွေ့ရသည့် အတောအတွင်း ကျင်းဝူပြန်း၏ အခြေအနေမှာ များစွာ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ဖောရောင်နေပြီး အနာများ ဖြစ်နေ၏။

မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အသက်ရှူနေသည်မှာ ဝင်လေထက် ထွက်လေက ပိုများနေသည်။ အဖျားကြီးနေ သောကြောင့် အပြုတ်ခံထားသော ပုဇွန်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲနေလေ၏။ တစ်နေ့တာလုံးတွင် သူ သတိရသောအချိန်မှာ တစ်နာရီပင် မပြည့်တော့ချေ။

“ယွင်အောက်ထျန်း... ငါ သေတော့မယ်။”

ကျင်းဝူပြန်းက အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သေရမှာကို ဝမ်းမနည်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခံစားချက်က တစ်မျိုးကြီးပဲ။ ချေးပါပြီး မကုန်သလိုလို... ဟာတာတာကြီးနဲ့ တစ်ဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်နေတယ်။”

‘သောက်ကျိုးနည်း... သေခါနီးအချိန်မှာတောင် ဒီလို ရွံစရာ ဥပမာတွေ ပေးနေရသေးလား။’

ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မသေခင် မင်းကို မေးစရာ ရှိတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မေးလေ။”

ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။ “မင်း အရင် ကြွားတုန်းက စာပေဘက်မှာ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီး သိုင်းပညာဘက်မှာ ကာလသားရောဂါ ကုနိုင်တယ် ဆိုတာလေ။ ငါ သိပ်သိချင်နေတာ။ ဘာလို့ သိုင်းပညာနဲ့ ကာလသားရောဂါက ဆက်စပ်နေတာလဲ။ ဒါကို မရှင်းရင် ငါ သေလို့ ဖြောင့်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

‘သောက်ကျိုးနည်း... တကယ့် အရူးပါလား။ သေခါနီး ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနေသေးတယ်။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ “အရင်တုန်းက ကာလသားရောဂါဆိုတာ ကုမရဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျုပ် ပြောတဲ့ ကုသနည်းဆိုတာက ဖြတ်ပစ်လိုက်တာကို ပြောတာ။ ဓားကို သုံးရတော့ သိုင်းပညာနဲ့ ဆိုင်တယ်လို့ ပြောတာပေါ့။”

“ဟား... ဟား... ဟား... အဲဒီလိုကိုး။” ကျင်းဝူပြန်း ရယ်မောလိုက်ရာ သွေးများ အန်ထွက်လာပြီး ချောင်းဆိုး လာလေသည်။ ရက်ပိုင်းအတွင်း အဆုတ်အထိ ပိုးဝင်သွားသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ချေ။ ကိုယ်ခံအားစနစ် ဤမျှအထိ ဆိုးရွားစွာ ကျဆင်းနေသောကြောင့်ပင်။

ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။ “ဖြတ်ပစ်လိုက်ရင် ပျောက်သွားရောလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မပျောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူများကို ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးပေါ့။”

“ဟုတ်သားပဲ။ ဟုတ်သားပဲ။”

ကျင်းဝူပြန်းက ပြောသည်။ “အောက်ထျန်း.... မင်းက သိပ်ရယ်ရတာပဲ။ မင်းနဲ့ စောစောမတွေ့ရတာ နာတာပဲ။”

စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း သူ၏ အသက်စွမ်းအင်များ လျော့နည်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

“ငါ သေရမှာ နောင်တမရပါဘူး။ ငါ့ဘာသာ သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလည်း မနည်းတော့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်အပူဆုံးက မင်းပဲ။”

‘ဟမ်... သေခါနီး လူမမာကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် နူးညံ့ကြင်နာတဲ့ စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ။’ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြက်သီးမွေးညှင်း ထသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျင်းဝူပြန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ငါ့အမေ၊ ငါ့အစ်မ၊ လန်ပိနဲ့ အဖေကြီးတို့က အစွမ်းထက်တဲ့ လူတွေပါ။ သူတို့အတွက် ငါ ပူစရာ မလိုဘူး။ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ။ မိဘမဲ့၊ ပြီးတော့ အရူး။ ငါ့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ မင်းလို အဖော်မဲ့နေတဲ့ အရူးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။

ငါ သေတာနဲ့ အဖေကြီးက မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်။ လန်ပိကလည်း သတ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အသက် ရှိနေတုန်းလေး မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကာကွယ်ပေးလိုက်မယ်။ သွားတော့။ သွားတော့။”

ကျင်းဝူပြန်းသည် ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ ယွင်အောက်ထျန်းကို ခေါ်ထုတ်သွားကြ။ မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်ကို ပို့လိုက်။ လေခွင်းမြို့နဲ့ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို ပို့လိုက်။ သွား... သွား။ အသက်ရှင်အောင် နေရစ်ခဲ့...”

..................

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုနှင့် အားနာမှုတို့ ရောထွေးနေလေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။ “မလုပ်နဲ့။ ကျုပ်သွားစရာ မလိုဘူး။ ကျုပ်မှာ နည်းလမ်း ရှိတယ်။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ကုပေးနိုင်တယ်။”

သို့သော်ငြား ကျင်းဝူပြန်း မကြားနိုင်တော့ပေ။ စောစောက စကားများကို အားကုန်သုံး၍ ပြောဆိုခဲ့ပြီးနောက် သူ သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့၏။

ကိုယ်ရံတော် စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရုန်းကန်နေ၏။ “ဟေ့လူတွေ... ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဆေးက ပြီးတော့မှာကွ။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကျုပ် ကယ်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ လွှတ်စမ်း။

ကယ်ကြပါအုံး။ နတ်ဆရာလန်ရေ... ခင်ဗျား လာသတ်ပါတော့။ ကျုပ်ကို လာသတ်ပါ။ အစ်မလန်ပိ... လာသတ်ပါဗျာ။ ကျုပ်ကို သတ်လိုက်ပါ။”

စစ်သည်တစ်ယောက်က ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ “သေခါနီးအချိန်လေးမှာတောင် သခင်လေးက မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... တိတ်စမ်း။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အဝတ်စုတ်တစ်ခု ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်လိုက်လေ၏။

“သောက်ကျိုးနည်း...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်မရတော့သလို အသံလည်း မထွက်နိုင်တော့ပေ။

စစ်သည်များသည် ဂုန်နီအိတ်ကို ထမ်းကာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လေခွင်းမြို့နှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးရာ၊ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းစရိတ်အဖြစ် ငွေစ ငါးရာကိုပင် ထည့်ပေးလိုက်သေး၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ထဲတွင် ကျင်းဝူပြန်းအတွက် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဒေါသထွက်မိပြန်သည်။

သူသည် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များပြားလှသူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော တဇွတ်ထိုးသမားများ၊ ကိုယ့်မြင်းကိုယ်စိုင်း စစ်ကိုင်းရောက်ရောက် ဆိုသည့်လူများနှင့် တွေ့ချိန်မှာတော့ ပညာထုတ်ခွင့် မရတော့ပေ။

ပညာရှိနှင့် စစ်သည် တွေ့လျှင် ဆင်ခြေပေး၍ မရသလို၊ အရူးနှင့် စစ်သည် တွေ့လျှင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

....................

အပိုင်း (၃၂)

ညမှောင်မှောင်တွင် မြင်းလှည်းသည် လေခွင်းမြို့အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားလေ၏။ စစ်သည်များသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ သူရဲကောင်းကြီးများအဖြစ် မှတ်ယူနေကြပြီး သခင်လေး၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရသောကြောင့် ကျေနပ်နေကြ၏။

“သောက်ကျိုးနည်း…” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အတင်းရုန်းကန်ကာ မြင်းလှည်း နံရံကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်နေသော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်လို့နေသည်။

‘တစ်ယောက်ယောက် လာတားပေးပါတော့လား။ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လာတားပေးကြပါဗျာ။’

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ရှေ့မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရပြီး အသံမာမာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”

လန်ပိ၏ အသံပင်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး မြင်းလှည်းနံရံကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

“အရှင်လန်ပိကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” စစ်သည်များက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒူးထောက် အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြ၏။

လန်ပိက လေသံမာမာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ငါမေးနေတယ်လေ။ လှည်းထဲမှာ ဘာပါလဲလို့..”

စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဖြေလိုက်၏။ “အရှင်လန်ပိ... ဒါက... ဒါက သခင်လေးရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒပါ။”

“ဟိုအရူးလား။” လန်ပိက မေးလိုက်သည်။

စစ်သည်ခေါင်းဆောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လန်ပိက ပြောလိုက်သည်။ “ကတိစာချုပ် ချုပ်ထားပြီးသားပဲ။ အရှုံးကို လက်ခံရမယ်။ ဆွဲထုတ်ခဲ့...”

ဤအမျိုးသမီးသည် ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ကျင်းဝူပြန်းအတွက် အသက်စတေးရန် ပြင်လိုက်၏။

စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးက မှာလိုက်ပါတယ်။ သူက အသုံးမကျတဲ့လူပါတဲ့။ ဒီတစ်သက်မှာ သူ ကာကွယ်ပေးနိုင်တာဆိုလို့ ဒီမိဘမဲ့ အရူးလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်တဲ့။ သူ့ကို ကယ်လိုက်နိုင်ရင် သခင်လေးရဲ့ ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ မနေတော့ပါဘူးတဲ့။”

လန်ပိ၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “သွားတော့။ ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးကို သွားကြ။ ဒီနယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို ရောက်အောင် သွား။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်လန်ပိ...” စစ်သည်ခေါင်းဆောင်က ဝမ်းသာသွားသည်။ ထို့နောက် သူက မြင်းလှည်းကို ဆက်လက် မောင်းနှင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လန်ပိကလည်း မြင်းကို လှည့်ကာ အိမ်တော်ဘက်သို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ပူလာသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာ သူ၏ လျှာဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပါးစပ်ထဲရှိ အဝတ်စကို လျှာဖြင့် အတင်းထိုးထုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လန်ပိ... ကျုပ် မသွားဘူး။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို လိုချင်တယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ အိပ်ချင်တယ်။”

ရုတ်တရက် လေထုက အေးစက်သွားသည်။ လန်ပိသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်လာပြီး ဓားကို ဆွဲကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

“ရွှပ်...”

ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

“ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်... သခင်မလေးလန်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက်တောင် သေချင်နေတာလား။ ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်ပြီလေ။ ဘာလို့ ပြန်လာချင်တာလဲ။ ရှင့်မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလဲ။ ရှင် ဘယ်သူ့လူလဲ။”

ဤမိန်းမသည် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဒေါသထွက်နေသည့်ကြားမှ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ချက်ချင်း မသတ်ဘဲ သံသယ ဝင်နေသေး၏။

“နောက်ထပ် နှစ်နာရီပဲ လိုတော့တယ်။ ကျုပ်ရဲ့ နတ်ဆေး ပြီးတော့မယ်။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်လို့ရပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်ပြောင်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လန်ပိက သတိပေးလိုက်၏။ “ရှင် အခု ထွက်သွားရင် အသက်ရှင်ရမယ်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရမယ်။ အိမ်တော်ထဲ ပြန်ဝင်ရင်တော့ သေလမ်းပဲ ရှိတယ်။ ရှင် လောင်းကြေးထပ်ရဲလား။ ကျင်းဝူပြန်းမှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ သူ သေတာနဲ့ ရှင်လည်း သေရမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ မြို့စားအိမ်တော်ဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်သွားလေတော့သည်။

.............

အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရူးသွပ်မတတ် အလုပ် လုပ်တော့သည်။ ပင်နီဆီလင် ထုတ်လုပ်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် အမှန်တကယ် အသက်ကို ပုံအော၍ လောင်းကစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် အသက်ထွက်သွားမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ပင်နီဆီလင်ဖြင့် ကယ်တင်နိုင် မကယ်တင်နိုင် ဆိုသည်မှာလည်း မသေချာသေးပေ။ ကံကိုသာ ပုံချရတော့မည်။

လင်ပိက ပြောလိုက်၏။ “နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာရင် ကျွန်မ ဆေးလာယူမယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆေးမရရင် ရှင် သေမယ်။ ဆေးရပြီးလို့ သခင်လေး မသက်သာရင်လည်း ရှင် သေမယ်။”

လန်ပိသည် သဲနာရီအကြီးကြီး တစ်ခုကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့တွင် ချပေးထားခဲ့သည်။ သဲကုန်ရန် နှစ်နာရီခန့်သာ လိုတော့သည်။ အချိန်လုပွဲ စတင်ပြီ ဖြစ်သည်။

……………….

လူနာဆောင် အတွင်း၌ သမားတော် ဆယ်ယောက်ခန့်နှင့် နတ်ဆရာလန်တို့သည် နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှု အနေဖြင့် ကုသနေကြ၏။

လေခွင်းကတော်မှာ ငိုရှိုက်နေပြီး နတ်ဆရာလန်ကို တောင်းပန်နေသည်။ “ဆရာလန်... နတ်ဆေးဆရာကြီး... ရှင်က တန်ခိုးကြီးတယ်ဆို... ကျွန်မ သားလေးကို ကယ်ပေးပါအုံး။ ကယ်ပေးပါအုံး။ သူက အသုံးမကျဘူး ဆိုပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပါရှင်... ကျွန်မရဲ့ သွေးသားရင်းပါ။”

“ဆရာ့ရဲ့ ဆရာသခင်ရော။ သူက ကောင်းကင်မြေကြီးကိုတောင် ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ဆို။ သူ့ကို သွားခေါ်ပေးပါလားရှင်...” လေခွင်းကတော်သည် ဒူးထောက်၍ပင် တောင်းပန်လိုက်၏။

နတ်ဆရာလန်သည် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် တွဲထူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မလုပ်ပါနဲ့ သခင်မကြီး။ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျုပ်ကို ငရဲမပို့ပါနဲ့။”

“အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင်... သခင်လေး ဝူပြန်း ဒီလောကထဲ ရောက်လာတာက ကံတရားရဲ့ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုပါ။ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာကလည်း ကျုပ်ရဲ့ ကုသိုလ်ကံတွေ၊ အသက်စွမ်းအင်တွေကို ပေးဆပ်ပြီးမှ ရခဲ့တာပါ။ အခု သခင်လေးရဲ့ ကံကုန်ချိန်က ကောင်းကင်ဘုံက သတ်မှတ်ထားတာမို့ ကျုပ်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။”

“ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်မရဲ့ သားလေးက တကယ်ပဲ သေရတော့မှာလား။” လေခွင်းကတော် တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“မကယ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျုပ်နဲ့ သခင်လေးက သားအဖလို ဖြစ်နေတာပါ။ တကယ်လို့ ကယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်အသက်ကို ပေးရပေးရ ကယ်မှာပါ။” နတ်ဆရာလန်က မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လေခွင်းကတော်သည် ကုတင်ပေါ်မှ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်သုတ်လိုက်၏။ “ငါ့သားလေး... မင်း ထွက်သွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်လေ။ ဒါနဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ရော... သူ့မောင်လေး သေတော့မှာကို ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။”

လန်ပိက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မကြီး... မြို့စားမင်းက ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက မြို့စားများအစည်းအဝေးကို သွားတက်နေတာပါ။ နောက်ထပ် ၁၀ ရက်နေမှ ပြန်ရောက်မှာပါ။ အခုက အရေးအကြီးဆုံးအချိန် ဖြစ်နေလို့ပါ။”

မြို့စားများအစည်းအဝေးသည် အလွန် အရေးကြီးသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ၏ အနာဂတ်နှင့် လေခွင်းမြို့၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ် ပေးမည့်ပွဲပင်။

“ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ကောင်းတယ်။” လေခွင်းကတော်သည် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီးနောက် သတိလစ် မေ့မြောသွားလေတော့၏။

“သခင်မကြီး... သခင်မကြီး...” သမားတော်များ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

“လာကြစမ်း... သခင်မကြီးကို အဆောင်ပြန်ပို့ပေးလိုက်ကြ။” လန်ပိက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

အမျိုးသမီး စစ်သည်အချို့ ရောက်လာပြီး လေခွင်းကတော်ကို ချီပွေ့ကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

လန်ပိသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သဲနာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ “ဆရာလန်... သမားတော်တို့... သခင်လေးကို တကယ် မကယ်နိုင်တော့ဘူးလား။”

နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များ အားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သေမိန့်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ဒီနေရာကနေပဲ စောင့်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့။”

ထိုစဉ် အခန်းအပြင်ဘက်မှ လူများအားလုံး၏ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လေထု တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားပြီး အေးစက်သွားသည်။

သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာ၏။ အလိုအလျောက်ပင် အခန်းထဲမှ လူများအားလုံး မတ်တတ် ရပ်လိုက်ကြပြီးနောက် ခါးကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကြသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် သားရဲဘုရင် လာနေသောကြောင့် သတ္တဝါငယ်များ ကြောက်ရွံ့သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသလိုပင်။

တံခါးပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီး အခန်းထဲ ဆင်းသက်လာသလို၊ အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပဂေး တစ်ဦး၊ ကောင်းကင်မှ နတ်သမီးသဖွယ် ပြီးပြည့်စုံသော အလှတရားများနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးပင်။

သူမသည် ဖြူဖွေးသန့်စင်သော မြို့စားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခရီးဝေးမှ လာခဲ့သော်လည်း ဖုန်မှုန့် တစ်စက်ပင် မတင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ထူးဆန်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။ အားလုံး အသက်ရှူမှားကုန်ကြသည်။ သမားတော်တစ်ယောက် လေလည်ချင်နေသော်လည်း အောင့်ထားလိုက်ရသောကြောင့် အူထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

“မြို့စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။

ဤအမျိုးသမီးကား ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး မြို့စားမင်း၊ စတုရန်းမိုင် သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေနှင့် ပြည်သူ သိန်းချီကို အုပ်ချုပ်နေသော ဘုရင်မ၊ လူပေါင်းများစွာကို မျက်တောင် မခတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ လည်ပင်းအေးစက်သွားကြသည်။ သူမနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးဆန်းသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိသေး၏။ “သူမက အိပ်မက်ထဲမှာ လူသတ်ရတာ ကြိုက်တယ်။” ဟူသော စကားပင်။

တကယ်လည်း သူမသည် အိပ်မက် မက်ရင်း ထ၍ယောင်ကာဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုသူမှာ အခြားနိုင်ငံမှ စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အလွန် လှပသည်။ ရှေးဟောင်းပန်းချီကားထဲမှ အလှမျိုးပင်။ မိုးမခကိုင်းကဲ့သို့ နွဲ့နှောင်းသော ကိုယ်လုံး၊ တောင်တန်းများကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်နေသော မျက်ခုံး၊ နှင်းဆီဖူးကဲ့သို့ နှာတံ၊ ပန်းပွင့်ကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်း၊ ယောက်ျားသားများ၏ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သော အလှတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အရပ်အနည်းငယ် ရှည်သောကြောင့် သွယ်လျသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကောက်ကြောင်းအလှမှာမူ ပြောစရာ မလိုအောင် ပြည့်စုံလှသည်။

သူမ စကား သိပ်မပြောသော်ငြား အေးစက်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် သူမနှင့် တူသောပန်း မရှိပေ။ သူမသည် ထူးထူးခြားခြား လှလွန်းသူပင်။

....................

“မြို့စားမင်း... ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ အခုက အစည်းအဝေးရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်လေ။” လန်ပိ အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။ “ကျွန်မ သခင်မကြီးကို စာမပို့ခိုင်းထားပါဘူး။”

“ငါ စောစော ပြန်လာခဲ့တာ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

ထပ်မံ ရှင်းပြခြင်း မရှိချေ။ သို့သော်ငြား လန်ပိ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤအစည်းအဝေးသည် အလွန် အရေးကြီး၏။ စောစော ပြန်လာခြင်း၏ အကျိုးဆက်သည် မည်မျှ ကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်၏။

“ကျင်းဝူပြန်း... မရတော့ဘူးလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

သမားတော်များ အားလုံး ခေါင်းနှင့်ကြမ်းပြင် တိုက်မိမတတ် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။ “ကျုပ်တို့ အသုံးမကျလို့ပါ။”

စောစောက လေခွင်းကတော်ရှေ့တွင် မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှေ့တွင်မူ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြသည်။

ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် နတ်ဆရာလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

နတ်ဆရာလန်သည် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... မရတော့ပါဘူး။ နတ်သိကြားတွေတောင် မကယ်နိုင်တော့ပါဘူး။”

“သိပြီ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

အားလုံး အရိုအသေပေးလျက် အခန်းထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ အခန်းအပြင်ရောက်မှ အသက်ဝဝ ရှူရဲကြသည်။ ဤအရာသည် လေခွင်းဘုရင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အရှိန်အဝါပင်။

လူအားလုံး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်များ အေးစက်နေသည်ကို သတိထားမိသောကြောင့် ဖယောင်းတိုင်မီးတွင် လက်ကို ကပ်ကာ အပူပေးလိုက်သည်။ အပူကြောင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်မှာတော့ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း ကျေနပ်သွားပုံရ၏။

လက်များ နွေးသွားချိန်မှ မောင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။ မောင်လေး၏ နောက်ဆုံး ကိုယ်ငွေ့ကို ခံစားလိုသည့်အလားပင်။

သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ အခန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

........................