အခန်း (၃၃-၃၄)
Vol. 4 Ch. 33-34
အပိုင်း (၃၃)
လူနာခန်း၏ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ နတ်ဆရာလန်၊ လန်ပိနှင့် သမားတော် ဆယ်ဦးခန့် သည် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
သူတို့က အသုဘအတွက် လိုအပ်သော အဖြူရောင် ပိတ်စများကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ငိုချင်းချမည့် သူများလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြ၏။ ကျင်းဝူပြန်း အသက်ထွက်မည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် အများစုမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်း မရှိကြပေ။ ရင်ထဲတွင် ကျိတ်၍ပင် ရယ်မောချင်နေကြသည်။ ကျင်းဝူပြန်းကဲ့သို့သော ပြဿနာကောင် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကံတရားသည် မျက်နှာလိုက်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
ရုတ်တရက် နတ်ဆရာလန်၏ တပည့် လန်ယွီက ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုသူတောင်းစားကို သတ်ဖို့ အချိန်ကျပြီ ထင်တယ်။ သခင်လေးရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးမှာ အဖော်လိုက်ပါစေရအောင်။”
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း အနည်းငယ် ကြောင်အသွားကြသည်။ ထိုသူတောင်းစား အကြောင်းကို မေ့နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်။ သြော်... ယွင်အောက်ထျန်း...’
လန်ပိသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည် သွားလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ တောင်းဆိုထားသော အချိန် နှစ်နာရီ ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်၏။
ထိုအချိန်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြေးရောက်လာလေသည်။ “နတ်ဆေးရပြီ။ နတ်ဆေးရပြီ။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်ဖို့ ကျုပ် လာခဲ့ပြီ။”
သူ့စကားကို ကြားချိန်မှာတော့ နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များ အားလုံး အံ့ဩသွားကြပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ ‘အရူး။ တကယ့် အရူးစစ်စစ်ပဲ။’
ကျင်းဝူပြန်း သေရမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။ နတ်သိကြားများပင် မကယ်နိုင်ဟု အားလုံးက ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
‘မင်းလို သူတောင်းစား အရူးတစ်ယောက်က ကယ်နိုင်မယ် ဟုတ်လား။ ဖရဲသီးပုပ်တွေနဲ့ ဖော်ထားတဲ့ ဆေးကို နတ်ဆေးလို့ ခေါ်နေတာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ မင်းသာ ကျင်းဝူပြန်းကို တကယ် ကယ်နိုင်ရင် ငါတို့ ခေါင်းဖြတ်ပြီး မင်းကို ကန်ဖို့ ပေးလိုက်မယ်။’
နတ်ဆရာလန်၏ တပည့်သည် ရှေ့တိုးကာ တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော်ငြား နတ်ဆရာလန်က မျက်စပစ်ပြလိုက်၏။ အတွင်းထဲတွင် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှိနေသောကြောင့် အပေါက်အလမ်း မတည့်သော အပြုအမူများကို ဆင်ခြင်ရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။
ထို့နောက် သူသည် အခြား သမားတော်တစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းတွင် နတ်ဆရာလန်၏ ဩဇာမှာ ကြီးမားလှသည်။ သူ့ကို လိုက်လျောမည့်သူ အများအပြား ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် လုကျန်ယွမ် အမည်ရှိ သမားတော်သည် သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံး လက်ကိုင်တုတ် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆရာလန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော သမားတော် လုကျန်ယွမ်သည် ရှေ့ထွက်လာပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။ “မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။”
“သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကုသပေးမလို့လေ။ နတ်ဆေး လာပို့တာ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။
“အခုခေတ်မှာ ကြောင်တွေ ခွေးတွေတောင် ဆေးကုတတ်နေကြပြီလား။ ဖရဲသီးပုပ်နဲ့ ဖော်ထားတဲ့ ဆေးနဲ့ လူကုမယ် ဆိုပါလား။ လူကုမလို့လား၊ လူသတ်မလို့လား။”
လုကျန်ယွမ်က ဆက်ပြောသည်။ “သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းမှာ ရောဂါအခံ ရှိပေမဲ့ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရဘူး။ မင်း ရောက်လာပြီးမှ ရောဂါရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားပြီး အသက်အန္တရာယ် ကြုံလာရတာ။ ဒါ မင်းလက်ချက် မကင်းဘူး။”
နတ်ဆရာလန်၏ လက်ကိုင်တုတ်သည် အဆိပ်ပြင်းလှသည်။ ကျင်းဝူပြန်း သေမည့်အရေးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် လွှဲချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ဘေးမှ သမားတော်တစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ဆရာလု ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ သခင်လေးက မွေးရာပါ သူဌေးသားဆိုတော့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တယ်။ ဒီသူတောင်းစားက အပြင်ကလာတာဆိုတော့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်တဲ့ ပိုးမွှားတွေ ပါလာမလဲ မသိနိုင်ဘူး။ သခင်လေးနဲ့ နေ့တိုင်း နေတော့ သခင်လေးဆီ ရောဂါကူးစက်သွားတာ ဖြစ်မယ်။”
“အရှင်လန်ပိ... ဒီသူတောင်းစားကို ချက်ချင်း ဖမ်းပြီး သတ်ပစ်ပါ။ သခင်လေးနဲ့အတူ မြေမြှုပ် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပါ။” လုကျန်ယွမ်က တောင်းဆိုလိုက်၏။
လန်ပိသည်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့အပေါ် ယုံကြည်မှု လုံးဝ မရှိပေ။ သူတောင်းစားတစ်ယောက်က ကျင်းဝူပြန်းကို ကယ်တင်နိုင်မည် ဆိုပါက နေအနောက်အရပ်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တူနေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြား ကျင်းဝူပြန်းမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီ။ သေလူကို အသက်ဝင်အောင် ကုသကြည့်ရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် အတွင်းထဲရှိ ကျင်းကျုံးယွဲ့အား အကျိုးအကြောင်း တင်ပြရန် ပြင်လိုက်၏။
“ဝင်ခဲ့...” ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီး မြို့စားမင်းသည် ပြတ်သားလွန်းလှသူပင်။
လန်ပိသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။
အခန်းထဲသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ့ကုသနည်းမှာ ထူးဆန်းသောကြောင့် ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
“ကုလိုက်တော့။”
သို့သော်ငြား ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင် မနေပေ။
သူမသည်လည်း မျှော်လင့်ချက် မထားချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေအနေက ဆိုးသထက် ဆိုးစရာနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျင်းဝူပြန်း သေတော့မည် မဟုတ်ပါလား။
‘ကောင်းကင်ဘုံ.... အသံက သာယာလိုက်တာ။’ ကျောက်စိမ်းပုတီးလုံးလေးများ ကြွေကျသလို၊ ရေခဲပြင် ကွဲအက်သလို၊ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားဝင်ချိုလှသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားလေ၏။ ‘မဖြစ်ဘူး။ မူးမေ့လဲတော့မယ်။ မူးမေ့လဲတော့မယ်။ ဒီမိန်းမက လှလွန်းတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်လို့ ရနိုင်တာထက်ကို ပိုပြီး လှနေတယ်။ တကယ့်ကို ဝိညာဉ်နုတ်မယ့် အလှပဂေးပါလား။’
‘စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။ ဘယ်လောက်ပဲ လှတဲ့ မိန်းမ ဖြစ်ပါစေ၊ အရေပြားတစ်ထောက်စာ အလှတရားပါပဲကွာ။ သူမ အိမ်သာတက်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်စမ်း။ သွားကြားထိုးနေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်။ နှာခေါင်းကလော်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်။’
အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် “ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ စစ်ပွဲတွင် ဘယ်သူ အရင်ရင်ခုန်လဲ၊ အဲဒီလူ ရှုံးတာပဲ။” ဟူသော သီအိုရီကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မလှုပ်ရှားစေရန်အတွက် သူမ၏ အဆိုးရွားဆုံး ပုံစံများကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လိုက်သည်။
‘ဒုက္ခပါပဲ။ အိမ်သာတက်နေတဲ့ ပုံစံကို စိတ်ကူးယဉ်တာတောင်မှ လှနေသေးပါလား။ ဒီလောက် လှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘောင်းဘီထဲ ရှူးပေါက်ချရင်တောင် ကြည့်ကောင်းနေအုံးမှာပဲ။ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းမမျိုးနဲ့ဆိုရင် သေပျော်ပါရဲ့။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငေးမောနေသည်ကို မြင်သော်လည်း လန်ပိ စိတ်မဆိုးပေ။ “လုပ်စရာ ရှိတာ လုပ်တော့။ နတ်ဆေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဆိပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပေးလိုက်တော့။ မကယ်နိုင်ရင် ရှင် သခင်လေးနဲ့အတူ သေရမယ်။ ဒါ ရှင် ရွေးတဲ့ လမ်းပဲ။”
‘ကာမဂုဏ်ဆိုတာ အနိစ္စ... ကာမဂုဏ်ဆိုတာ အနိစ္စ...’ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိ လိုက်သည်။
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်း.... ရှူထုတ်။
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်း.... ရှူထုတ်။
စိတ်ငြိမ်သွားချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထုတ်လုပ်ထားသော ပင်နီဆီလင်ကို ဆားရည်တွင် ပျော်ဝင်စေပြီး ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျင်းဝူပြန်းကို ပုလင်းချိတ် ကုသရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
သောက်ဆေး ထုတ်လုပ်ရန် အချိန်မမီတော့သလို၊ အူလမ်းကြောင်းမှ စုပ်ယူမှု နှေးကွေးသောကြောင့် သွေးကြောထဲ တိုက်ရိုက်သွင်းခြင်းက ပိုမို ထိရောက်ပေမည်။
ပလတ်စတစ် ပိုက် မရှိသောကြောင့် တိရစ္ဆာန် သွေးကြောကို အသုံးပြုရသည်။ အပ် မရှိသောကြောင့် အလွန်သေးငယ်သော ဝါးပိုက်လုံးကို ချွန်ထက်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ပိုးသတ်ထားရသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေး လန်ပိ... ဒီဝါးပိုက်ခေါင်းလေးကို သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ လက်မောင်းသွေးကြောထဲ ထိုးထည့်ပေးပါ။ ဟောဒီ သွေးကြောလေးပါ။”
လန်ပိသည် ဝါးပိုက်ကို ယူလိုက်ပြီး တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ကျင်းဝူပြန်း၏ သွေးပြန်ကြောထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တိရစ္ဆာန် သွေးကြောပိုက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ ပင်နီဆီလင် ဆေးရည်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းပြီး ကျင်းဝူပြန်း၏ သွေးကြောထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။
ဓာတ်မတည့်မှု စစ်ဆေးခြင်းလုပ်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ ကျင်းဝူပြန်းသာ ပင်နီဆီလင်နှင့် ဓာတ်မတည့်ပါက ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကံဆိုးသည်ဟုသာ မှတ်ယူရပေမည်။
“နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရအုံးမလဲ။” လန်ပိက မေးသည်။
“ဒီဆေးရည်ပုလင်း ကုန်တဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ရင် ရပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။
“ဒါဆို ရှင် လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့...”
လန်ပိသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဆွဲမကာ အပိုင်းပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
သူ့ကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသောကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် တစ်ခန်းတည်း ထားရသည်မှာပင် မြို့စားမင်းကို စော်ကားရာ ရောက်နေလေ၏။
“အပြင်မှာ စောင့်နေ...” လန်ပိက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ခြိမ်းခြောက်စရာ မလိုတော့ချေ။ ကျင်းဝူပြန်း သေသည်နှင့် ဤသူတောင်းစားကို သတ်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပြင်ဘက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသောကြောင့် လဲလျောင်းလိုက်ရာ တစ်ခဏချင်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ သူ လုပ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးပြီးပြီဖြစ်၏။ ကျန်တာတော့ ကံတရားအတိုင်းသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
...................
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ သမားတော်များနှင့် နတ်ဆရာလန်တို့သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
နတ်ဆရာလန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အနားယူနေလိုက်သည်။ စောင့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ကျင်းဝူပြန်း အသက်ထွက်သွားသည်နှင့် ဤပြဇာတ် ပြီးဆုံးပြီဖြစ်သည်။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသည့် ပိုးဟပ်ကောင်ကို သူကိုယ်တိုင် သတ်စရာ မလိုတော့ချေ။
‘ဖရဲသီးပုပ်နဲ့ ဖော်တဲ့ နတ်ဆေးတဲ့လား။ ရယ်စရာ အကောင်းဆုံး ဟာသပဲ။ မြို့စားမင်းနဲ့ လန်ပိတို့ကတော့ ရေနစ်သူ ဝါးကူထိုး ဆိုသလို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်လိုက်တာပဲ။ ဒါက လူသတ်တာနဲ့ ဘာထူးလို့လဲ။ ကျင်းဝူပြန်းက နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ခံအုံးမှာကို ဒီအရူး ကုလိုက်မှ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီအတွင်း သေတော့မယ့်ကိန်း ဆိုက်နေပြီ။’
......................
နာရီအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။ လူနာခန်းဆောင် အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပင်နီဆီလင် ဆေးရည်များသည် ကျင်းဝူပြန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား လန်ပိနှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့က မျှော်လင့်ချက် မထားကြပေ။
ဖရဲသီးပုပ်မှ ထုတ်ယူသော ညစ်ပတ်သည့် အရာများက လူကို ကယ်တင်နိုင်သည် ဆိုပါက ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
သမားတော် အားလုံးက ကျင်းဝူပြန်း သေမည်ဟု တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်။ လှပသော်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော လေခွင်းကတော်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အသုဘအတွက် အနက်ရောင် ခေါင်းစည်းပဝါကိုပင် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။ ကျင်းဝူပြန်း အသက်ထွက်သည်နှင့် ဝတ်ဆင်ရန်ပင်။
သားဖြစ်သူ၏ ကုတင်နားသို့ ရောက်ချိန်မှာတော့ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြန်သည်။ သူမ၏ ကံကြမ္မာသည် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ လေဖြတ်ပြီး မလှုပ်ရှားနိုင် ဖြစ်နေချိန်တွင် သားဖြစ်သူကလည်း သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သားနှင့်အတူ လိုက်သေလိုက်ချင်တော့သည်။
စောစောက မေ့မြောနေစဉ် ညည်းညူနေသော သားဖြစ်သူသည် ယခု ငြိမ်သက်နေ၏။ နီရဲနေသော အသားအရည်မှာလည်း ဖြူဖျော့သွားပြီ ဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်လည်း အေးစက်လာပြီဖြစ်၏။ ‘ဒါ... သေတော့မယ့် လက္ခဏာပဲ။’
“အသုဘ ပြင်ဆင်ကြတော့။” လေခွင်းကတော်က အားပျော့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။” လန်ပိက တုံ့ပြန်လိုက်၏။
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ တုံးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ နေ့သစ် ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“အရှင်လန်ပိ... ဟိုသူတောင်းစားရဲ့ ကတိစာချုပ် သက်တမ်း ကုန်သွားပါပြီ။” လန်ယွီက သတိပေးလိုက်သည်။
လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “သိပြီ။ သတ်လိုက်တော့။”
စစ်သည်တစ်ဦးက ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ‘အိပ်မက်ထဲမှာ သေသွားရတာလည်း ကောင်းတာပဲလေ။ မနှိုးတော့ပါဘူး။’
စစ်သည်သည် ဓားကို မြှောက်ကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ရန် ပြင်လိုက်၏။
ထိုအချိန်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး။ ဘာလုပ်မလို့လဲဗျ...”
“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ အချိန်ပြည့်ပြီ။ မင်းရဲ့ သေနေ့ ရောက်ပြီ။” လုကျန်ယွမ်က ပြောလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းကို ကုပေးပြီးပြီလေ။”
“အခုချိန်ထိ ရူးချင်ယောင် ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ မင်း ဘယ်တုန်းက ကုပေးလိုက်တာလဲ။” လုကျန်ယွမ်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “အိပ်မက်ထဲမှာလေ။ စောစောက အိပ်မက်ထဲမှာ သခင်လေးကို ကုပေးလိုက်တာ ပျောက်သွားပြီ။”
အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ ‘တကယ့် အရူးပါလား။ အိပ်မက်ထဲမှာ ကုပေးလိုက်တာတဲ့လား။ ဒါဆို မင်းကို နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ခိုင်းလိုက်ရင် မြို့စားမင်းကိုပါ လက်ထပ်ပြီးပြီလို့ အိပ်မက်မက်နေအုံးမှာပဲ။’
“စကားများမနေနဲ့။ သတ်လိုက်တော့။” လန်ယွီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မယုံရင် သွားကြည့်လေဗျာ။ ကျုပ်က အိပ်မက်ထဲမှာဆို လုံးဝ လိမ်မပြောဘူး။”
“အရူးစကားပဲ...”
စစ်သည်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငရဲရောက်မှ ဆက်ရူးလိုက်တော့။”
ထိုစဉ် အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အောက်ထျန်းကို မသတ်နဲ့။ ငါ့ရဲ့ အောက်ထျန်းကို မသတ်နဲ့။”
ကျင်းဝူပြန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ငေါက်ခနဲ ထထိုင်လိုက်လေသည်။ သေရွာပြန်လာသည့် အလားပင်။
အားလုံး ကြက်သေ သေကုန်ကြသည်။ ကိုယ့်နားကိုယ်ပင် မယုံနိုင်ကြချေ။
‘ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင်းလောက်က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထထိုင်နိုင်တာလဲ။ ဒီသူတောင်းစားရဲ့ ဖရဲသီးပုပ် ဆေးက ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား။’
………………
အပိုင်း (၃၄)
ကျင်းဝူပြန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခန်းမအတွင်းရှိ သမားတော်များအားလုံး ကြက်သေ သေကုန်ကြ၏။
အထူးသဖြင့် နတ်ဆရာလန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် ဟန်ပန်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ ‘မလန့်နဲ့။ မလန့်နဲ့။ ဒါ နည်းဗျူဟာ အပြောင်းအလဲပဲ။ မှားလို့... ဒါ သေခါနီး ဆီမီးတောက်တာ။ သေချာတယ်။ ဒါ နောက်ဆုံး အသက်ဆက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။’
ထိုစဉ် လေခွင်းကတော်က အခန်းထဲမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “ဆရာလန်... အထဲကို ဝင်လာပါအုံး။ မြန်မြန် ဝင်လာပါအုံး။”
နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များ အခန်းထဲသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြ၏။
လေခွင်းကတော်က ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မသားလေးကို ကြည့်ပေးပါအုံး။ သူ... သူ ပြန်ကောင်းလာတာ မဟုတ်လား။”
နတ်ဆရာလန်သည် ကျင်းဝူပြန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားလေ၏။ ‘သောက်ကျိုးနည်း... ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။ ကျင်းဝူပြန်း၏ အဖျားကျသွားပြီ။ ဒါ အရေးကြီးဆုံး လက္ခဏာပဲ။’
အဖျားကျသွားပြီ ဆိုတည်းက အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ သေမင်းတံခါးဝမှ ပြန်ရောက်လာခြင်းပင်။
အားလုံးက သေမိန့်ချထားပြီး၊ နတ်သိကြားမကယ်နိုင်ဟု ဆိုထားသော လူမမာသည် ယခု ပြန်လည် အသက်ရှင်လာရုံသာမက သေဘေးမှ လွတ်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အခြား သမားတော်များလည်း အလုအယက် စမ်းသပ်ကြည့်ကြ၏။ “အံ့ဩစရာပဲ။ သခင်လေးက ရက်အတော်ကြာ အဖျားမကျဘဲ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာ။ အခု အဖျား လုံးဝ ကျသွားပြီ။”
“သွေးခုန်နှုန်းလည်း မှန်လာပြီ။ အသက်ရှူတာလည်း ပုံမှန် ဖြစ်လာပြီ။”
“ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလို ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။ တကယ်ပဲ ဟိုသူတောင်းစားရဲ့ ဆေးကြောင့်များလား။ ဖရဲသီးပုပ်ကနေ ထုတ်ထားတဲ့ နတ်ဆေး ဆိုတာ တကယ် ရှိနေတာလား။’
အကယ်၍ ဟုတ်ခဲ့လျှင် ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီဟု ဆိုရမည်။ ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသည့် သူတောင်းစားမှာ ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းအစ ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ နေအနောက်က ထွက်ခြင်းထက် ပို၍မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စက တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ဝင်ခဲ့...” လန်ပိက ခေါ်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မှုန်ကုပ်ကုပ် ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... စောစောက အိပ်မက်ထဲမှာ မင်း ငါ့ကို ဆေးထိုးနေတယ်လို့ မက်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်ထဲမှာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ‘ခင်ဗျားကို ဆေးထိုးတာ ကျုပ် မဟုတ်ဘူးဗျ။ ခင်ဗျားရဲ့ အိပ်မက်ချစ်သူ အစ်မလန်ပိ ပါဗျာ။’
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျင်းဝူပြန်းသည် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မေ့မြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အခန်းထဲ ရောက်ချိန်မှာတော့ နောက်ထပ် အလှနတ်သမီးကြီး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အလှနှင့် ပြည့်စုံနေသည့် အမျိုးသမီးကြီး ဖြစ်သည်။ ‘ဒါ ဘယ်သူပါလိမ့်။ ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမလောင်းများလား။’
“ယောက္ခမကြီး ခင်ဗျာ။ သားမက်ကို ဂါရဝပြုခွင့် ပေးပါ။” စိတ်ထဲတွင်သာ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ထုတ်ပြောပါက အသတ်ခံရမည်မှာ သေချာ၏။
“ကျုပ် တာဝန်ကျေခဲ့ပါပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လေခွင်းကတော်အား ဟန်ပါပါဖြင့် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
‘ချီးတဲ့မှ... အသက် ၄၀ ကျော် သူတောင်းစားကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျုပ်လို့သုံးပြီး ဟန်လုပ်နေတာ ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာ။ ချေးပိုးထိုးက ဝတ်ရုံဝတ်ထားလို့ ပုရစ် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။’
“တကယ် မထင်မှတ်ထားဘူး။ သူတောင်းစားလေးရဲ့ ဖရဲသီးပုပ်ဆေးက ဒီလောက် အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့။ တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါ့... ဟုတ်ပါ့။ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပါအုံး။ ဆံပင်ဖွာလန်ကြဲနဲ့။ တကယ့် ပညာရှိကြီးတွေရဲ့ ဟန်ပန်အတိုင်းပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ သမားတော်များသည် ချက်ချင်းပဲ လေသံပြောင်းကာ မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလာကြ၏။
ထိုစဉ် နတ်ဆရာလန်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူ၏ လက်ကိုင်တုတ် လုကျန်ယွမ်သည် ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာပြီး အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါ သူတောင်းစားရဲ့ ကောင်းကျိုး မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းရဲ့ ဘုန်းကံကြောင့် ဖြစ်မှာပါ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဆရာလန်ရဲ့ ဆရာသခင်က အဝေးကနေ ဂါထာမန္တန် စွမ်းအားနဲ့ ကုသပေးလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီသူတောင်းစားက နာမည်ကောင်း လိုချင်လို့ လိမ်ပြောနေတာပါ။”
လုကျန်ယွမ်သည် လေခွင်းကတော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မကြီး... သခင်လေးက အခုမှ သတိရလာတာပါ။ အဖျားကျသွားပြီ ဆိုပေမယ့် ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်သေးပါဘူး။ အခုချိန်မှာ ကုသမှု အပိုင်းကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် သခင်လေးရဲ့ ကုသရေးကို ဆရာလန်နဲ့ ကျုပ်တို့ သမားတော်တွေက တာဝန်ယူသင့်ပါတယ်။”
‘သောက်ကျိုးနည်း... ယုတ်မာလိုက်တာ။ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူများ ကောင်းကျိုးကို လုယူရဲတယ်ပေါ့။’
လေခွင်းကတော်မှာမူ တွေဝေသွားသည်။ စောစောက သားဖြစ်သူ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေ၍သာ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စမ်းသပ်ခွင့် ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
ယခု သားဖြစ်သူ ပြန်လည် သက်သာလာပြီဖြစ်ရာ သူတောင်းစား အရူးတစ်ယောက်လက်ထဲတွင် ဆက်ထားရန် မသင့်လျော်ဟု တွေးမိလာသည်။ နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များက ပိုပြီး စိတ်ချရသည် မဟုတ်ပါလား။
“သခင်လေးက ရွှေလို ရှားပါးတဲ့ လူပါ။ စွန့်စားလို့ မဖြစ်ပါဘူး။” လုကျန်ယွမ်က ဆက်ပြောသည်။
“ပြီးတော့ သခင်လေး သက်သာလာတာဟာ ဒီသူတောင်းစားရဲ့ ဆေးကြောင့်ဆိုတဲ့ အထောက်အထား ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျုပ် အကြံပြုလိုတာက ဒီသူတောင်းစားရဲ့ ခြံဝင်းကို သိမ်းဆည်းပြီး သူဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးတွေကို စစ်ဆေးသင့်ပါတယ်။ အဆိပ်အတောက် ပါမပါ သိရအောင်ပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ ‘ဟမ်... ငါ့ရဲ့ ကောင်းကျိုးပြုမှုကို လုယူရုံတင် မကဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပင်နီဆီလင် ဆေးနည်းကိုပါ လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။’
သို့သော်ငြား သူပြောသည့် စကားများကလည်း ယုတ္တိရှိနေပြန်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူတောင်းစား အရူးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သခင်လေး၏ အသက်ကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ထားခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှ၏။
နတ်ဆရာလန်နှင့် သမားတော်များက ဆေးဝါးများကို စစ်ဆေးပြီးမှ ဆက်လက် ကုသခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်သည်။
လုကျန်ယွမ်၏ အကြံပြုချက်ကို အခြား သမားတော်များက ထောက်ခံကြသည်။ လေအတိုက်အခံကို ကြည့်ပြီး ရွက်လွှင့်တတ်သူများ ပီသလွန်းလှ၏။
“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။”
“ဆရာလုရဲ့ အကြံဉာဏ်က သိပ်ကောင်းတယ်။”
“သခင်လေးက အထက်တန်းလွှာပါ။ ကျုပ်တို့လို ပညာရှင်တွေနဲ့ပဲ ကုသသင့်ပါတယ်။”
“ဒီသူတောင်းစားရဲ့ ဖရဲသီးပုပ် ဆေးတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး စစ်ဆေးရမယ်။ မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ်။”
ရည်ရွယ်ချက်က နှစ်ခု ရှိသည်။ တစ်ခုက ကောင်းကျိုးပြုမှုလုယူရန်၊ နောက်တစ်ခုက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နတ်ဆေးကို ပိုင်ဆိုင်ရန်ပင်။ အကယ်၍ ကျင်းဝူပြန်း အသက်ရှင်လာခြင်းသည် ဤဆေးကြောင့် ဖြစ်သည် ဆိုပါက ဤဆေးသည် တန်ဖိုးဖြတ်မရသော နတ်ဆေး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဆေး ကျန်သေးလား။”
သူမ၏ အကြည့်ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နှလုံးသား တစ်ချက် တုန်သွားလေ၏။ ‘ဒီမိန်းမက လှလွန်းတယ်။ သူ့ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ နှလုံးသားထဲက အသားတစ်စ ဆွဲဖဲ့ယူသွားသလို ခံစားရတယ်။ ရာထူးကြီး၊ သိုင်းပညာတော်၊ ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောတယ်။ တကယ့်ကို ကမ္ဘာပေါ်က ယောက်ျားသားတိုင်း အိပ်မက်မက်ရတဲ့ နတ်သမီးပါလား။ သူ့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေကို လျှာနဲ့လျက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ မဖြစ်ဘူး။ မဖြစ်ဘူး။ ငါ စိတ်လှုပ်ရှားလို့ မရဘူး။ ငါ အောက်ကျို့လို့ မဖြစ်ဘူး။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ရှိပါတယ်။”
ထို့နောက် ပုလင်းတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဖရဲသီးပုပ်ကနေ ထုတ်ထားတာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်ပြန်သည်။ “ကျင်းဝူပြန်း သက်သာလာတာက ရှင့်ဆေးကြောင့်ဆိုတာ ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လေသံကို ကြားချိန်မှာတော့ လုကျန်ယွမ် ဝမ်းသာသွားသည်။ “မြို့စားမင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်းက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာ သက်သာလာတာပါ။ ဒီသူတောင်းစားက မဟုတ်မဟတ် လာပြောပြီး ကောင်းကျိုး လိုချင်နေတာပါ။ တကယ့် အရှက်မရှိတဲ့လူပါပဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ရှင့်နာမည် ဘယ်သူလဲ။”
လုကျန်ယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖြေသည်။ “ကျုပ်နာမည်က လုကျန်ယွမ်ပါ။ မြို့စားအိမ်တော်မှာ တာဝန် ထမ်းဆောင်နေတာ ၈ နှစ် ရှိပါပြီ။ ကျုပ် အကြံပြုချင်တာက ဒီသူတောင်းစားဆီက ဆေးနည်းကို သိမ်းယူပြီး သခင်လေးရဲ့ ကုသရေးကို ကျုပ်တို့ လက်လွှဲယူသင့်ပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရှင် ပြောတာလည်း ဟုတ်သလိုလိုပဲ။”
လုကျန်ယွမ် ပို၍ ဝမ်းသာသွားကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “သူတောင်းစား... မင်းရဲ့ ဆေးနည်းကို အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်း။ အရှင်လန်ပိ... သူ့ခြံဝင်းကို သွားပြီး ပိတ်လိုက်ပါ။”
“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဆေးနည်း ထုတ်ပေး။” ဘေးမှ သမားတော်များက ဝိုင်းအော်ကြသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးလိုက်၏။ “ဆရာလု ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ဖရဲသီးပုပ်ဆေးက အန္တရာယ် ရှိပါတယ်။ ဓာတ်မတည့်ရင် ချက်ချင်း သေသွားနိုင်ပါတယ်။ အဓိက အချက်က ဒီဆေးကို လူနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်တာ မလုပ်ရသေးပါဘူး။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိ၊ မရှိ မသိရသေးပါဘူး။ ပြီးတော့ သခင်လေး ကျင်းဝူပြန်း သက်သာ လာတာက ကျုပ်ဆေးကြောင့် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာလည်း သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး။”
ထိုစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ သမားတော်များ ရင်ထဲတွင် ကြိတ်ရယ်လိုက်ကြသည်။ ‘အခုမှ ကြောက်နေပြီလား။ နောက်ကျသွားပြီကွ။ မင်းရဲ့ ကောင်းကျိုးပြုမှုရော၊ ဆေးနည်းရော ငါတို့ ယူမှာ။ ပြီးရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့အား ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “မြို့စားမင်း... စောစောက သခင်လေး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလို့သာ မဖြစ်မနေ ဆေးသွင်းလိုက်ရတာပါ။ အခု သခင်လေး သက်သာလာပြီ ဆိုတော့ ဆက်ပြီး စွန့်စားလို့ မဖြစ်တော့ပါဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ ဆေးက လူသားတွေအတွက် အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း အရင်ဆုံး သက်သေပြရပါမယ်။ ပြီးမှ ဒီဆေးကြောင့် သခင်လေး သက်သာလာတာ ဟုတ်မဟုတ် သက်သေပြရပါမယ်။ ဒါကြောင့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ဖို့ လိုပါတယ်။”
လန်ပိက မေးလိုက်သည်။ “ဘာစမ်းသပ်မှုလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးလျက် ဖြေ၏။ “လွယ်လွယ်လေးပါ။ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ပါ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မှာ ဓားနဲ့ ၁၀ ချက်လောက် မွှန်း၊ ပြီးရင် မစင်ရည်ကို အဲဒီ ဒဏ်ရာတွေပေါ် လောင်းချလိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် သေချာပေါက် ပိုးဝင်ပြီး အနာတွေ ရင်းလာမယ်။ အဖျားတွေ တက်လာမယ်။
အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျုပ်ရဲ့ ဖရဲသီးပုပ် ဆေးကို သုံးကြည့်မယ်။ တကယ်လို့ အဲဒီလူ အဖျားကျသွားပြီး အဆိပ်သင့်တာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်ဆေးက အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြရာ ရောက်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင် သခင်လေးအတွက် စိတ်ချလက်ချ သုံးလို့ ရပါပြီ။”
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လုကျန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာလုက သခင်လေးအပေါ် သိပ်ပြီး သစ္စာရှိတာပဲ။ စေတနာလည်း ကောင်းတယ်။ သခင်လေးအတွက်ရော၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက်ပါ အကျိုးရှိမယ့် ဒီစမ်းသပ်မှုကို ဆရာလုပဲ လုပ်လိုက်ပါလား။”
ထိုစကားကြောင့် အားလုံး ကြက်သီးမွေးညှင်း ထသွားကြသည်။ ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။
‘ဒီသူတောင်းစားက သိပ်ရက်စက်တာပဲ။ လုကျန်ယွမ်က သူ့ကောင်းကျိုးပြုမှုကို လုယူဖို့ လုပ်ရုံရှိသေးတယ်၊ သူက လုကျန်ယွမ်ကို အဆိုးရွားဆုံး နည်းနဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ ကြံစည်နေပြီ။’
လုကျန်ယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ဒီဆေးကို မင်းဖော်တာပဲ။ မင်းဘာသာ စမ်းသပ်ပါလား။ မင်းက တန်ဖိုးမရှိတဲ့ သူတောင်းစားပဲလေ။”
ထို့နောက် လုကျန်ယွမ်သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ လျှောက်တင်လိုက်၏။ “မြို့စားမင်း... လုံခြုံမှု ရှိစေဖို့အတွက် ဒီသူတောင်းစားဆီက ဆေးနည်းကို သိမ်းယူပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စမ်းသပ်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။ လက်ခံတယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။
လုကျန်ယွမ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွား၏။ “လာကြစမ်း။ ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ ခြံဝင်းကို သွားသိမ်းကြ။ ပြီးရင် သူ့ကို ဖမ်းပြီး ရေချိုးပေးလိုက်။ ဓားတွေ၊ မစင်တွေ ပြင်ဆင်ထား။ စမ်းသပ်မှု စမယ်။”
လုကျန်ယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ ‘ဓားနဲ့မွှန်းပြီး မစင်နဲ့ လောင်းမယ် ဟုတ်လား။ မင်း အတွေးက ဆန်းသားပဲ။ အခု မင်းကိုယ်တိုင် ခံရတော့မယ်။ စိတ်ယုတ်မာရင် အကုသိုလ်က ချက်ချင်း အကျိုးပေးတယ်။’
သမားတော်အချို့မှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သနားသွားကြ၏။ ‘လုကျန်ယွမ်က တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ သူတောင်းစားရဲ့ ကောင်းကျိုးကို လုရုံတင်မကဘူး၊ ဆေးနည်းကိုပါ လုယူပြီး၊ လူကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် သတ်အုံးမလို့ပါလား။ ဒါပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ယွင်အောက်ထျန်းက သူတောင်းစားပဲ။ နောက်ခံမရှိဘူး။ လုကျန်ယွမ်ကျတော့ နတ်ဆရာလန် ဆိုတဲ့ နောက်ခံကြီး ရှိနေတယ်။’
သို့သော်ငြား ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်။ စမ်းသပ်မှုကို စလိုက်ကြတာပေါ့။”
ထိုစကားကြောင့် လေထုတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။ အားလုံး ကျောရိုးမကြီးများ စိမ့်တက်သွားကြ၏။
ခဏကြာမှ စမ်းသပ်ခံရမည့်သူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေကြောင်းကို လုကျန်ယွမ် သဘောပေါက်လိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်များ လွင့်စဉ်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အရှင်... သခင်မကြီး... ကျုပ် အိမ်တော်မှာ အမှုထမ်းခဲ့တာ ၈ နှစ် ရှိပါပြီ။ ကောင်းကျိုးပြုမှု မရှိရင်တောင် သက်ညှာပါအုံး။ အသက်ချမ်းသာပေးပါအုံး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ရှင့်မှာ ယုံကြည်မှု ရှိလား။”
‘မိန်းမလှလေး.... စကားကို ဘာလို့ ဖြတ်ပြောရတာလဲ။’
“ရှိပါတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ။ မြန်မြန် ကုသလိုက်။ ပျောက်သွားရင် ဆုကြီးကြီး ပေးမယ်။ ရှင် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ဆုမျိုး ရစေရမယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ဝတ်ရုံကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ကာ အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။
အခန်းအပြင်ဘက်တွင် မြင်းစီးသူရဲ ၁၀၀ ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူမ ထွက်လာသည်နှင့် တညီတညွတ်တည်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ဒုန်းစိုင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။
မြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင်လည်း မြင်းစီးသူရဲ ၁၀၀၀ ခန့် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရွှေရောင် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ စစ်သည် ၁၀၀၀ ကျော်သည် သူမကို ဝန်းရံကာ မြို့စားများ အစည်းအဝေး ကျင်းပရာသို့ ချီတက်သွားကြလေတော့သည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားလိုက်သည့် မြင်ကွင်းပင်။ တကယ့်ကို လေခွင်းဘုရင်မ ပီသလှ၏။
ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်အနေနှင့် ဤကဲ့သို့ မိန်းမမျိုးကိုသာ လက်ထပ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
………………..