အခန်း (၃၅-၃၆)
Vol. 4 Ch. 35-36
အပိုင်း (၃၅)
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လုကျန်ယွမ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ‘စောစောက အရမ်းဟိတ်ဟန် ထုတ်နေတဲ့ ဆရာကြီး။ ကျုပ်ရဲ့ ကောင်းကျိုးပြုမှုကို လုဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ကျုပ်ရဲ့နတ်ဆေးကို လုဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ အခုတော့ ဘယ်လိုနေလဲ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ စမ်းသပ်ကြွက်လေး တစ်ကောင် ဖြစ်လာပြီ။ နှိပ်စက်ခံရခြင်းရဲ့ အရသာကို ခင်ဗျား သိစေရမယ်။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ “ဆရာလု... လာလေ။ လာလေ။ သခင်လေးအတွက်၊ လူသားမျိုးနွယ် ကောင်းစားရေးအတွက် အချိန်မဆွဲနဲ့တော့။”
လုကျန်ယွမ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ “မင်း... မင်း... လုပ်ရဲလို့လား။ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါက မြို့စားအိမ်တော်မှာ အမှုထမ်းခဲ့တာ ၈ နှစ် ရှိပြီ။ မင်းလို သူတောင်းစားကများ ငါ့ကို လုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒါ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးကို မင်း လက်စားချေနေတာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ။ ခင်ဗျား ဖြေတာ မှန်သွားပြီ။ ဒါ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးကို လက်စားချေတာပဲ။ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျုပ်က သဘောထား သေးသိမ်တယ်လေ။ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျုပ်က ရုပ်ချောနေတာပဲ။ ဘာဖြစ်လဲ။”
လုကျန်ယွမ် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ “အရှင်လန်ပိ... ကြားရဲ့လား။ ဒီသူတောင်းစားက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စ လက်စားချေနေတာတဲ့။ အရှင်လန်ပိ...”
လန်ပိသည် မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်၏။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အမိန့်သည် ဘုရင့်အမိန့် ဖြစ်သည်။ သူမ ပြန်လည် မရုပ်သိမ်းသရွေ့ မည်သူကမှ လုကျန်ယွမ်ကို မကယ်တင်နိုင်ပေ။
လုကျန်ယွမ်သည် လေခွင်းကတော်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင် တိုက်မိမတတ် တောင်းပန်လိုက်သည်။ “သခင်မကြီး.... ကယ်ပါအုံး။ အသက်ချမ်းသာပေးပါအုံး။ ကျုပ် အိမ်တော်မှာ အမှုထမ်းခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ကောင်းကျိုး မရှိရင်တောင် သက်ညှာပါအုံး။”
လန်ပိသည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားပြီး လုကျန်ယွမ်၏ မေးရိုးကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် လေခွင်းကတော် စိတ်ပျော့သွားပြီး လုကျန်ယွမ်ကို လွှတ်ပေးရန် အမိန့်ပေးမိပါက ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အမိန့်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါ သားအမိချင်း သဘောထားကွဲလွဲသည်ဟူသော ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်၏။
လန်ပိ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လုကျန်ယွမ်အား လူသေကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြလေသည်။
နတ်ဆရာလန်မှာမူ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေ လေသည်။ သူ၏ တပည့် လန်ယွီကမူ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အာဃာတ အငြှိုးပြင်းထန်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။
……………..
လျှို့ဝှက် အခန်းတစ်ခု အတွင်း၌ လုကျန်ယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝက်သတ်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသကဲ့သို့ တုပ်နှောင်ထားသည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း ကောင်းကောင်း မသေရပါစေနဲ့။ ဆရာလန်က မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။” လုကျန်ယွမ်က ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဓားကို ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဆရာလု... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပဲ။ ကျုပ်က လွှတ်ပေးချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သိပ်ပြီး မာန်တက်နေတော့ ကျုပ် လွှတ်ပေးဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာမရ ဖြစ်နေပြီ။”
လုကျန်ယွမ်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ငါ... ငါ တောင်းပန်ရင် လွှတ်ပေးမှာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေါ့။ ကျုပ်တို့ကြားမှာ ရန်ငြိုးကြီးကြီးမားမားမှ မရှိတာ။ အမှားကို ဝန်ခံရင် ခွင့်လွှတ်ပေးရမှာပေါ့။”
လုကျန်ယွမ် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ငါ မှားသွားပါတယ်။ ငါ့မှာ မျက်စိပါပြီး လူမမြင်တတ်ခဲ့ဘူး။ မင်းနဲ့ သွားပြိုင်မိတယ်။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ငါ့ရဲ့ ခွေးအသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား မှားမှန်း သိပြီပေါ့။”
လုကျန်ယွမ် ကြက်အစာကောက်သလို ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “သိပါပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေလို့ ခေါ်စမ်း။”
လုကျန်ယွမ်က ရှက်ရွံစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။ “အဖေ...”
ယွမ်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ပြောသည်။ “အဘိုးလို့ ခေါ်စမ်း။”
လုကျန်ယွမ်က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဘိုး... မြေး မှားသွားပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါ အဘိုး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဗီလိန် စိုင်းအောင်တင့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခပ်ထေ့ထေ့ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အမှားကို သိပြီဆိုတော့။ အဘိုးက မြေးလေးကို ဆုံးမရတော့မှာပေါ့။ ဒါမှ နောင်ကျရင် လိမ္မာမှာ။”
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဓားထက်ထက်ဖြင့် လုကျန်ယွမ်၏ ဖြူဖွေးသော အသားပေါ်တွင် အချက်ပေါင်း များစွာ မွှန်းလိုက်လေ၏။
လုကျန်ယွမ်၏ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းကို သတ်မယ်။ မင်းရဲ့ တဆွေလုံး တမျိုးလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရယ်မောလိုက်၏။ “မြေးလေးရယ်... သည်းခံလိုက်ပါအုံး။ အဘိုးက မြေးရဲ့ ဒဏ်ရာပေါ်မှာ မစင် လောင်းပေးရအုံးမယ်။”
ထို့နောက် မစင်ရည်ကို လုကျန်ယွမ်၏ ဒဏ်ရာများပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။ “လိမ္မာတယ် မြေးလေး။ နာမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လူသားမျိုးနွယ် ကောင်းစားရေး အတွက်လေ။ သည်းခံလိုက်နော်။”
နာရီအနည်းငယ် ကြာချိန်မှာတော့ လုကျန်ယွမ်၏ ဒဏ်ရာများ ရောင်ရမ်းလာပြီး အဖျားတက်လာ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ့အား ပင်နီဆီလင် ထိုးပေးလိုက်သည်။ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလောက်အောင်ပင် အဖျား ကျသွားလေသည်။
ဆေးရပ်လိုက်ချိန်မှာတော့ အဖျားပြန်တက်လာပြန်သည်။ ဆေးပြန်ထိုးလိုက်ချိန်မှာတော့ အဖျား ကျသွားပြန်၏။
လန်ပိသည် ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရချိန်မှာတော့ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။ ‘ဒါ တကယ့် နတ်ဆေးပါလား။’
ဤဆေးသည် ကျင်းဝူပြန်း တစ်ယောက်တည်းကို ကယ်တင်နိုင်ရုံသာမက နောင်တွင် စစ်မြေပြင်၌ စစ်သည်ပေါင်း များစွာ၏ အသက်ကိုပါ ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤဆေးကိုသာ အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်ပါက စစ်ပွဲတစ်ခုလုံး၏ အဖြေကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကောင်းကျိုးပြုမှုမှာ ကြီးမားလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မလေး လန်ပိ... နတ်ဆေးက သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ သခင်လေးကို ကုဖို့တောင် လောက်ငရုံပဲ ရှိတော့တာ။ ဒီလို လူတွေအပေါ် ဖြုန်းတီးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဆရာလုကလည်း လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသက်စွန့်သွားတာ ဆိုတော့ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။”
လန်ပိ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားလေ၏။
ထို့နောက် လုကျန်ယွမ်သည် တစ်ရက် တစ်ညလုံးလုံး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီးနောက် သေဆုံးသွားတော့သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနည်းငယ် နှမြောမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘဝတွင် ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် သူ့ကို “အဘိုး” ဟု ခေါ်သောသူ ဖြစ်၍ သံယောဇဉ် တွယ်မိသွားသောကြောင့်ပင်။
……………
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းဝူပြန်း၏ ကုသရေးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူလိုက်သည်။ တိုင်းရင်းဆေးနှင့် ခေတ်သစ် ဆေးပညာကို ပေါင်းစပ်ပြီး ကုသပေးသည်။ ပင်နီဆီလင်ဖြင့် ပိုးသတ်ပြီး၊ တိုင်းရင်းဆေးဖြင့် အားဖြည့်ပေး၏။
ကျင်းဝူပြန်း၏ ရောဂါသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ သက်သာလာသည်။ အဖျား လုံးဝ ကျသွားပြီ။ သွေးမအန်တော့ပေ။ အသက်ရှူ လွယ်ကူလာသည်။ ရောင်ရမ်းနေသော ပြန်ရည်ကျိတ်များလည်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွား၏။ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အနာများလည်း အသားတက်လာသည်။
ပြန်လည် သက်သာလာမှု နှုန်းထားမှာ မြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် သမားတော်များ အံ့ဩနေကြရ၏။ ညစ်ပတ် ပေရေနေသော သူတောင်းစား ယွင်အောက်ထျန်းတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဆေးပညာ ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။
ကျင်းဝူပြန်းအတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံး နေ့ရက် ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူ အိပ်ရာထပြီး ဆီးသွားလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် ငရဲသို့ ဆင်းရသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နေကျ ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မတူတော့ပေ။ နာကျင်မှု လုံးဝ မရှိသလို ဆီးသွားရာတွင် သွေးများ မပါလာတော့ချေ။
ကျင်းဝူပြန်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ ‘ငါ စိတ်ထင်လို့များလား။’
သို့သော်ငြား နောက်ရက်များတွင်လည်း နာကျင်မှု မရှိတော့။ ရောင်ရမ်းမှုများ လျော့ကျသွားပြီး ပြည်များလည်း မထွက်တော့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လုံးဝ ကျန်းမာသွားလေသည်။
‘ကောင်းကင်ဘုံ.... ငါ့ဘဝကြီး ပြန်လည် အသက်ရှင်သန်လာပြီ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာဆိုးကြီး ပျောက်ကင်းသွားပြီ။’
……………
လဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ကျင်းဝူပြန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြံဝင်းသို့ လမ်းလျှောက် သွားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတောင်းစား ယွင်အောက်ထျန်း သည် အမှန်တကယ်ပင် သခင်လေးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လေ၏။
ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပင်နီဆီလင် အသစ်တစ်သုတ် ထုတ်လုပ်နေသည်။
ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်သွားပြီး ကျင်းဝူပြန်း ဝင်ရောက်လာ၏။ သူ့ရောဂါမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီဟု မဆိုနိုင်သေးချေ။
ကျောက်ကပ်ရောင်ရောဂါမှာ အချိန်ယူ ကုသရမည်ဖြစ်ပြီး ဆီးလမ်းကြောင်း ရောင်ရမ်းခြင်းမှာလည်း ပြန်ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော်ငြား ထိန်းသိမ်းကုသပါက ပုံမှန်လူကဲ့သို့ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။
“သခင်လေး... ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ကျုပ်က ချောမောခန့်ညားတယ်ဆိုပေမဲ့ တချို့ စည်းမျဉ်းတွေကိုတော့ မဖောက်ဖျက်သင့်ဘူးနော်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းဆုတ်ကာ သူ၏ တင်ပါးကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
“ဒူးထောက်လိုက်...” ကျင်းဝူပြန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ကျင်းဝူပြန်းလည်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကြီးကို သက်သေပြုပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ် ကျင်းဝူပြန်းနဲ့ ယွင်အောက်ထျန်း တို့သည် မွေးနေ့မွေးရက် မတူသော်လည်း ညီအစ်ကိုများအဖြစ် သစ္စာဆိုပါတယ်။ သေနေ့သေရက် တူပါစေသား။”
‘ဟမ်...ရုတ်တရက်ကြီးပါလား။’
ကျင်းဝူပြန်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း လိုက်ဆိုရတော့သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကြီးကို သက်သေပြုပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းနှင့် ကျင်းဝူပြန်းတို့သည် မွေးနေ့မွေးရက် မတူသော်လည်း ညီအစ်ကိုများအဖြစ် သစ္စာဆိုပါတယ်။ သေနေ့သေရက် တူပါစေသား။”
ဤအချိန် နှစ်ပါးသစ္စာတိုင် နောက်ခံတေးဂီတသံများ တီးခတ်ပေးလိုက်လျှင် ပြီးပြည့်စုံသွားပေမည်။
……………..
သစ္စာဆိုပွဲ ပြီးဆုံးသွား၏။
ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်း အသက် ဘယ်လောက်လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျားရော။”
“၂၁ နှစ်...”
“အစ်ကိုကြီး..” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။
ကျင်းဝူပြန်း ကြောင်အသွား၏။ ‘အသက် ၄၀ ကျော် သူတောင်းစားကြီးက ငါ့ကို အစ်ကိုကြီး ခေါ်နေတာလား။’
ကျင်းဝူပြန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း.. ငါက အရူး ဆိုပေမဲ့ ငတုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နာမည်ရင်းက ဘာလဲ ဆိုတာလည်း ငါ မမေးဘူး။ မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုအရင်း ဖြစ်သွားပြီ။ မင်း လိုချင်တာ မှန်သမျှ ငါ ပေးမယ်။ မင်းကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူ ရှိရင် ငါ့အသက်နဲ့ လဲပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်။ လေခွင်းမြို့မှာ မင်းကို ငါ အကာအကွယ် ပေးမယ်။
ဒါပေမဲ့ အောက်ထျန်း... မင်း ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောကွာ။ မင်း မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ဝင်လာတာ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ။ ချမ်းသာချင်တာ ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ နတ်ဆေးနဲ့တင် တစ်သက်လုံး စားမကုန်ပါဘူး။ မင်း တကယ် လိုချင်တာ ဘာလဲ။”
ကျင်းဝူပြန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်ပါစေ။ ငါ့ကို ပြောပြပါ။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါဘူး။ ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ တကယ်လို့ ငါက တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပြောမိရင် ငါ့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အုတ်ဂူ အတူးခံရပါစေ။ ငါ့အလောင်းကို ခွေးစားပါစေ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်သွား၏။ “အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကျိန်စာကလည်း ပြင်းလှချည်လား။ ကိုယ့်ဘိုးဘေးတွေရော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ရော ကျိန်ဆဲနေတာ ကျုပ် ဒီတစ်ခါပဲ ကြုံဖူးသေးတယ်။”
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုပဲ။ မင်း ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာလာ ငါ နားလည်ပေးနိုင်တယ်။ ကူညီနိုင်တာ မှန်သမျှ ကူညီပေးမယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။ “တကယ် ပြောရမှာလား။ နည်းနည်းတော့ ပြောရခက်တယ်ဗျ။”
ကျင်းဝူပြန်းက အားပေးလိုက်သည်။ “ဘာခက်စရာ ရှိလဲ။ မင်းလည်း အရူး။ ငါလည်း အရူး။ ငါတို့ကြားမှာ ပြောမထွက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ပြောစမ်းပါ။ ငါ့ကို ညီအစ်ကိုလို့ သဘောထားရင် ပြောပြ...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရည်မှန်းချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငွေရယ်၊ အာဏာရယ်၊ မိန်းမရယ်။ ဒါပဲ လိုချင်တာ။ အခု ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက ရှုပ်ထွေးနေတာဆိုတော့ ကျုပ်လို လူတွေအတွက် နေရာရမယ့် အချိန်ပဲလေ။”
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မကွေ့မဝိုက်ဘဲ ပြောစမ်းပါကွာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မကွေ့မဝိုက် ပြောရမယ် ဟုတ်လား။ ယောကျ်ားကောင်း ဆိုတာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရကြေးဆိုရင် ကျုပ် ခင်ဗျား အစ်မကို လိုချင်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အစ်မအရင်းကို ကြံစည်ဖို့ လာတာဗျ။”
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှမယ် တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။
……………….
အပိုင်း (၃၆)
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းဝူပြန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတောင်းစားပုံစံနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ “မင်း... မင်း... မင်း...”
‘အခုခေတ် သူတောင်းစားတွေက ဒီလောက် ရည်မှန်းချက် ကြီးကြတာလား။ မင်းရဲ့ မြက်ခြောက်ပုံလို ဆံပင်တွေ၊ အပေါက်အပြဲတွေနဲ့ သူတောင်းစား ဝတ်ရုံတွေ၊ ညစ်ပတ်နေတဲ့ မျက်နှာတွေကိုလည်း ပြန်ကြည့်ပါအုံး။ လမ်းဘေးက ကြေးစားမလေး တစ်ယောက်လောက်နဲ့ ညားရင်တောင် မင်းအတွက် ကံကောင်းလွန်းနေပြီလေ။ အခု ငါ့အစ်မကိုမှ ကြံစည်ချင်တာလား။ သူ့ကိုမှ စားချင်တာလား။
ငါ့အစ်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆိုတာ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှပဂေး၊ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး မြို့စားမင်းကွ။ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက မြို့စားသားတွေ အကုန်လုံး ငါ့အစ်မကို လက်ထပ်ချင်လို့ တန်းစီနေကြတာ။
အထူးသဖြင့် အခုလို အချိန်မျိုးမှာ လေခွင်းမြို့သာ ဘက်ရွေးလိုက်မယ်ဆိုရင် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက မင်းသားတွေရော၊ တာယင်အင်ပါယာက မင်းသားတွေရော လက်ထပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလာကြမှာ။ သူမကို လက်ထပ်ချင်သူတွေက မင်းညီမင်းသားတွေကနေ မြို့စားတွေအထိ လေခွင်းမြို့ကနေ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ တန်းစီလို့ ရတယ်။’
ကျင်းဝူပြန်းသည် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လောကအမြင်များ ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူက အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ နောက်ခံက ဘာလဲ။ မိဘတွေက ဘာလုပ်တာလဲ။”
“မိဘမဲ့... သူတောင်းစား၊ လူမိုက်...” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေသည်။
ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်၏။ “ပညာအရည်အချင်းကရော။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ပြောပြီးပြီလေ။ မူကြိုကျောင်း တစ်နှစ်တက်ပြီး ထွက်လာတာ။”
ကျင်းဝူပြန်းက ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “လူလိမ်တာ၊ ငွေလိမ်တာ၊ မိန်းမပွေတာ။”
ကျင်းဝူပြန်းက အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒီလောက် အရည်အချင်းနဲ့ ငါ့အစ်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို လိုချင်တာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်ပါလက်ပါ ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး.... ခင်ဗျား အတွေး မှားနေပြီ ကျုပ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိပေမဲ့ ခင်ဗျားအစ်မမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်လေ။ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်စာလောက် ချမ်းသာတယ်။ ကျုပ်က စာမတတ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားအစ်မက ပညာတတ်တယ်။ စာအုပ်ပေါင်းစုံ ဖတ်ဖူးတယ်။
ကျုပ်က ကြက်ကလေးတစ်ကောင်တောင် မသတ်နိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားအစ်မက သိုင်းပညာ မြင့်မားတယ်လေ။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်သာ ပေါင်းဖက်လိုက်ရင် ဘာလိုသေးလဲ။ လိုတာတွေ အကုန် ပြည့်စုံသွားပြီပေါ့။ နတ်ဖက်တဲ့ စုံတွဲဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာ။”
ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်၏။ “အကုန်လုံး ငါ့အစ်မက စိုက်ထုတ်ရမှာဆိုတော့ မင်းဘက်က ဘာစိုက်မှာလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ရုပ်ရည်လေ။ မလုံလောက်ဘူးလား။”
ကျင်းဝူပြန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခါးကြားမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာသဘောလဲ။ ကျုပ်ကို သတ်မလို့လား။ ခင်ဗျားပဲ ကျုပ်ကို အတင်းမေးတာလေ။ ညီအစ်ကိုတွေမို့လို့ ရင်ထဲရှိတာ အကုန် ဖွင့်ပြောပြလိုက်တာကို...”
“မဟုတ်ဘူး။” ကျင်းဝူပြန်းက ဓားမြှောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်တော့။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေ ဆိုပေမဲ့၊ မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့၊ ငါက အစ်မနဲ့ မတည့်ဘူး ဆိုပေမဲ့၊ မင်းလိုကောင်နဲ့ ငါ့အစ်မကို ပေးစားဖို့ ကူညီတာကတော့ ရွှေဟင်္သာကို မစင်တွင်းထဲ ပစ်ချသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကျင်းဝူပြန်း... ခင်ဗျား လွန်လွန်းနေပြီနော်။ ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်က ဖားပြုတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖားပြုတ်က ဟင်္သာသား မစားရဘူးလို့ ဘယ်သူ ဥပဒေ ထုတ်ထားလို့လဲ။ ကျုပ်က ဟင်္သာသား စားချင်တာလေ။ ကျုပ်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မှားနေလို့လား။ ပြောစမ်း။ မှားလို့လား။
စိတ်ချ... တစ်နေ့ကျရင် ခင်ဗျားအစ်မ မျက်စိကန်းပြီး ကျုပ်ကို ယူလိုက်ရင်တောင် ကျုပ်တို့က သီးသန့်ပဲ ခေါ်ကြမယ်။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ယောက်ဖ ခေါ်... ကျုပ်က ခင်ဗျားကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးရာ စဉ်းစားကြည့်... ခင်ဗျားအစ်မက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်မိမယ်ဗျ။ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးလိုပဲ။ တစ်လောကလုံးက ယင်ကောင်တွေ ဝိုင်းအုံနေကြတာ။ သူများကို ပေးစားမယ့်အစား ကျုပ်ကို ပေးစားလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ကျုပ်တို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ။ ကိုယ့်ယာထဲက သီးနှံ ကိုယ်ပဲ ရိတ်သိမ်းသင့်တယ် မဟုတ်လား။
ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်းက ရိုးသားတယ်။ ဟန်ဆောင်တာ မကြိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားအစ်မနဲ့ အိပ်ချင်တယ် ဆိုရင် အိပ်ချင်တာပဲ။ လိမ်ချင်တယ် ဆိုရင် လိမ်ချင်တာပဲ။ သူတောင်းစား ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သူတောင်းစားက နတ်သမီးကို မယူရဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ ဆရာသခင် သူတောင်းစားကြီးဆိုရင် မိဖုရားကြီး တစ်ပါးကိုတောင် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သေးတာပဲ။”
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လေသံလျှော့ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့လေ.. ကျုပ်ရဲ့ ဒီရည်မှန်းချက်ကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်ပဲ သိပါစေ။ ခင်ဗျားအမေ သိသွားရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လန်ပိ သိသွားရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် သေမှာ။ တကယ်လို့များ ခင်ဗျားအစ်မ သိသွားရင်တော့ ကျုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပြီး ခွေးကျွေးလိမ့်မယ်။”
ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျောဘက်မှ စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင်းဝူပြန်း၏ မျက်နှာသည်လည်း ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်လာကာ အသက်ရှူပင် မဝတော့ပေ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျင်းဝူပြန်း... ဟန်မဆောင်နဲ့နော်။ ကျုပ်နောက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာ ကျုပ်သိတယ်။ မခြောက်နဲ့။”
သို့သော်ငြား မည်သို့ ဖြစ်သည်မသိ၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာပြီး ရက်အတော်ကြာ မလျှော်ရသေးသော ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သေးထွက်ကျချင်သလိုပင် ဖြစ်လာသည်။
ခဏကြာမှ ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... နောက်ကို တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့် လိုက်ပါလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းသည် သံချေးတက်နေသော စက်ရုပ်ကဲ့သို့ တကျွီကျွီ မြည်ကာ ခက်ခဲစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အလွန် လှပသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှလုံးသားကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင ်လောက်အောင် လှပသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူသတ်ရာတွင် မျက်တောင်မခတ်သော မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင်၊ စတုရန်းမိုင် သောင်းချီသော နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်နေသော ဘုရင်မ ကျင်းကျုံးယွဲ့။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဘောထားသော ကျင်းကျုံးယွဲ့ပင်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ ပြန်လှည့်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်... ကျုပ် အခု ဒူးထောက်လိုက်ရင် မီသေးလား။”
ကျင်းဝူပြန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အရှင်ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဘယ်လောက်လောက် ကြားသွားမယ် ထင်လဲ။”
ကျင်းဝူပြန်းက ဖြေလိုက်သည်။ “အကုန်လုံး ကြားသွားတယ် ထင်တာပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထိတ်လန့်သွား၏။ “ကျုပ် သေရတော့မလား။”
ကျင်းဝူပြန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေမယ် ထင်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ကျုပ် ဘာလုပ်သင့်လဲ။”
ကျင်းဝူပြန်းက အကြံပေးလိုက်သည်။ “သတ်သေလိုက်တာ ကောင်းမယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မကယ်ဘူးလား။”
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းအတွက် စက္ကူပန်းကုံး လာချပေးပါ့မယ်။”
‘သောက်ကျိုးနည်း... ရက်စက်လိုက်တာ။’
အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။
ကျင်းဝူပြန်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်းနည်းပါတယ်ကွာ။”
‘ဟေ့လူ... လူမသေသေးဘူးလေ။’
ထို့နောက် ကျင်းဝူပြန်း ထွက်ခွာသွား၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်း အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခြံဝင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လေတိုက်တိုင်း မြက်ခြောက်ကဲ့သို့သော ဆံပင်များ တလူလူ လွင့်နေလေသည်။
................
နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ စစ်သည်တော် အချို့ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သံခြေချင်း ခတ်လိုက်ကြ၏။
စစ်သည်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... လိုက်ခဲ့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်ကိုလဲ။”
ထိုစစ်သည်က ပြောလိုက်သည်။ “သွားသင့်တဲ့ နေရာ။”
စစ်သည်များသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြ၏။
လမ်းခုလတ်တွင် နတ်ဆရာလန်နှင့် တပည့် လန်ယွီတို့က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားကြသည်။
‘ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က အခုလေးတင် ကောင်းကျိုးကြီး လုပ်ထားတာလေ။ သခင်လေး အသက်ကို ကယ်ပြီး နတ်ဆေးပါ ဆက်သထားတာလေ။ အခုဆို ဂုဏ်ကျက်သရေ မြင့်တက်နေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူးလား။’
နတ်ဆရာလန်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြံစည်နေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ အကြံအစည်များကို အကောင်အထည် မဖော်ရသေးခင်မှာပဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။
‘မင်း... မင်းက တကယ့်ကို သေလမ်းရှာတဲ့ကောင်ပဲ။ ငါ မြားနဲ့ ပစ်ဖို့ ရွယ်တုန်း ရှိသေးတယ်၊ မင်းက ကိုယ့်ဘာသာ အရင်သေပြလိုက်တာလား။ ငါ့မြားချက်က ဒီလောက်တောင် တိကျနေသလား။’
“တပ်မှူးလင်... ဒီသူတောင်းစား ဘာအပြစ် လုပ်လို့လဲ။” လန်ယွီက မေးလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ်လည်း မသိပါဘူး။” တပ်မှူးလင်က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ တကယ်လည်း မသိပေ။
လန်ယွီ၏ ချောမေသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ‘ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းက တကယ့်ကို မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမှ ကျေနပ်တဲ့ကောင်ပဲ။ ကိုယ်တိုင် မသတ်လိုက်ရတာ နာတာပဲ။’
………………
နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရောက်ရှိသွားသော နေရာကို သိလိုက်ရသည်။ မြို့စားအိမ်တော် အနီးရှိ မြေအောက် အကျဉ်းထောင် ဖြစ်သည်။ သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းသားများကိုသာ ထားရှိသော အကျဉ်းထောင် ဖြစ်နေ၏။
တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာနှင့် တာယင်အင်ပါယာတို့ စစ်ဖြစ်နေသောကြောင့် ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်များကို ပြင်းထန်စွာ ချမှတ်လေ့ရှိသည်။
ယခင် မြို့စားဟောင်း ကျင်းအဲ့ လက်ထက်တည်းက ပြတ်သားခဲ့သော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ လက်ထက်တွင် ပိုမို ရက်စက်လာသည်။ တာယင်အင်ပါယာတွင် အေးချမ်းသော ကာလများ၌ တစ်နှစ်လျှင် သေဒဏ်ကျခံရသူ ၁၀၀၀ မပြည့်တတ်ပေ။
သို့သော်ငြား လေခွင်းမြို့ တစ်မြို့တည်းတွင်ပင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ နန်းတက်ပြီး တစ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း လူပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သုံးလလျှင် တစ်ကြိမ်ခန့် လူသတ်ပွဲ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။
ယခု အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် လူ ၅၀၀ ခန့် ရှိနေသည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာလျှင် သေဒဏ်စီရင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထောင်ခန်းများထဲတွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေပြီး လှည့်စရာ နေရာပင် မရှိပေ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခုထဲသို့ ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရသည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် လူ ၂၀ ခန့် ရှိနေပြီး အနံ့အသက်မှာ ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ အချို့က ဖျားနာနေသည်။ အချို့က ဒဏ်ရာရနေသည်။ အချို့က ခြေကျိုးလက်ကျိုး ဖြစ်နေသည်။ အချို့က သွေးများ၊ ပြည်များဖြင့် ပေကျံနေ၏။
ယင်ကောင်များ တဝီဝီ ပျံသန်းနေပြီး အနံ့မှာ အသက်ရှူ၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။ အိပ်ရန်မဆိုထားနှင့် ထိုင်စရာ နေရာပင် မရှိ။ နေရာတိုင်းတွင် မစင်များ၊ အလောင်းများ၊ ပုပ်သိုးနေသော သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ငရဲဟူသည် ဤနေရာကို ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ ဤမျှ လူများ ရှိနေသော်လည်း ညည်းညူသံ သဲ့သဲ့မှလွဲ၍ ဆူညံသံ မရှိသလို မည်သူကမှ မတရားပါဘူးဟု အော်ဟစ်ခြင်း မရှိချေ။ သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ ပီသသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဘေးတွင် သွေးများဖြင့် ပေကျံနေသော လူသန်ကြီး တစ်ယောက် ရှိသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် “သေချင်တဲ့ကောင်” ဟု ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။
“ဘာမှုနဲ့ ကျတာလဲ။” ထိုလူက မေးလိုက်သည်။
“မြို့စားမင်းကို စော်ကားမှု...” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။
အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်ကြပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသောကြောင့် နေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
‘ဆရာကြီး... ခင်ဗျား တကယ် မိုက်တယ်။ ဒီနေရာ ယူလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားလောက် သေလမ်းရှာတဲ့ကောင် မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဆိုတဲ့ မိန်းမလှ ဓားပြခေါင်းဆောင်ကိုများ သွားစော်ကားရဲတယ်ပေါ့။’
……………
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သေဒဏ်ကျ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိတိ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ရေမှလွဲ၍ မည်သည့် အစားအစာမှ မရရှိပေ။
ထောင်ခန်းထဲတွင် လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားသော်လည်း မည်သူမှ လာမကြည့်သလို အလောင်းများကိုပင် လာမသယ်ကြချေ။
သုံးရက်လုံးလုံး မည်သူမှ စကားမပြောကြ။ သေမင်း လာခေါ်မည့် အချိန်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
လေးရက်မြောက်နေ့တွင် ထောင်တံခါးများ ပွင့်လာသည်။ စစ်သည်များ ဝင်ရောက်လာပြီး အကျဉ်းသား များကို သံခြေချင်းများဖြင့် တွဲချည်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြ၏။
ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် စစ်သည်သစ်များ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
အကျဉ်းသားများအားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။
“သတ်...”
“သတ်...”
အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စစ်သည်သစ်များသည် ဓားများကို ဝင့်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြ၏။ အကျဉ်းသားများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။
ဤစစ်သည်သစ်များသည် ကျွမ်းကျင်သော ကွပ်မျက်သူများ မဟုတ်ကြချေ။ သတ္တိရှိအောင် လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် အချို့မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် မသေဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ခံရသည်။ အချို့မှာ ဓားက လည်ပင်းတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် တန်းလန်းကြီး စိုက်ဝင်နေသည်။ မြင်ရသူအဖို့ အလွန် ဆိုးရွားလှသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသွား၏။ လူသတ်ပွဲကို နာရီဝက်တိတိ ထိုင်ကြည့်နေရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရ၏။
သူ့အလှည့် ရောက်ချိန်မှာတော့ မြို့စားအိမ်တော်မှ စစ်သည်ခေါင်းဆောင် ရောက်လာပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်ရာ သံခြေချင်းများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ “ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ထိုသူ့နောက်သို့ လိုက်ကာ မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေ၏။
....................