အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 5 Ch. 45-46
အပိုင်း (၄၅)
‘ချောမောခန့်ညားတဲ့ ယောက်ျားတွေ အကုန် သေသင့်တယ်။ ငါ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ အချောအလှ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိရင်ကို အဲဒီလူက သေသင့်နေပြီ။’
“ညီလေးယွင်... စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ။” ချူကျောင်းရန်၏ စကားသံက နွေဦးလေညင်းလိုပင် နားဝင်ချိုလှသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒါ ဘာသဘောလဲ။”
ချူကျောင်းရန်က ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေးယွင်က မကြာခင် လေခွင်းမြို့မှာ အရာရှိ ဖြစ်တော့မယ်လေ။ ဒီလို စစ်ဆေးမှုလေးတွေ လုပ်တာ ပုံမှန်ပါပဲ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။”
ထိုသူက တကယ့်ကို ယုတ်မာ ဉာဏ်များသူပင်။ သူ၏ လူများကို ဟေးလုံထိုင်၏ သူလျှိုများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပုံစံ အစစ်အမှန်ကို စုံစမ်းနေခြင်းဖြစ်၏။
တကယ်၍ စောစောက ယွင်ကျုံးဟဲ့သာ စိတ်မခိုင်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်မိရင် ယခုအချိန်၌ အလောင်းကောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ ဤချူကျောင်းရန်က သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ယူသွားမှာ သေချာသည်။
‘ကျင်းကျုံးယွဲ့မှာ လန်ပိ ရှိနေတာတောင် ဘာလို့ ချူကျောင်းရန်ကိုပါ ထပ်မွေးထားရတာလဲ။’
ဤအရာက ဘုရင်များ၏ ထုံးစံဖြစ်သည်။ အာဏာကို တစ်နေရာတည်းမှာ မစုထားဘဲ အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းစေခြင်းမျိုး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မင်မင်းဆက်တုန်းက ကျင်ယီဝေ၊ ပြီးတော့ အရှေ့နန်းဆောင်၊ နောက်တော့ အနောက်နန်းဆောင်၊ နောက်ဆုံး အတွင်းနန်းဆောင်ဆိုပြီး အဖွဲ့အစည်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၏။
သေချာသည်မှာ ချူကျောင်းရန်နှင့် လန်ပိတို့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဘယ်လက်ရုံး၊ ညာလက်ရုံးများ ဖြစ်သည်။
‘ဒီကောင် တော်တော် အစွမ်းထက်တာပဲ။ ပြန်ရောက်တာ မကြာသေးဘူး၊ ချက်ချင်း နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပြနိုင်တယ်။ လန်ပိတောင် မှေးမှိန်သွားသလိုပဲ။’
“စစ်ဆေးလို့ ပြီးပြီလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ မေးလိုက်၏။
“ပြီးပါပြီဗျာ။” ချူကျောင်းရန်က အပြုံးချိုချိုလေးနှင့် ဖြေသည်။
“ဒါဆို ပြန်လို့ ရပြီလား။”
“ရတာပေါ့။ ကြွပါ။”
လျှို့ဝှက်ခန်းတံခါး ပွင့်သွား၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်လာတော့မှ သိလိုက်ရသည်။ ဤနေရာက မြို့စားအိမ်တော်နှင့် သိပ်မဝေးသည့် အိမ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ချူကျောင်းရန်က မြင်းပေါ်တက်ရင်း သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသေး၏။
................
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြို့စားအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
အိမ်တော်တံခါးဝတွင် ကျင်းဝူပြန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခွေးတစ်ကောင်လို ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေ၏။
‘ညဉ့်နက်နေပြီ။ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။’
ကျင်းဝူပြန်းက မေးလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးနော်။ မျက်နှာမကောင်းပါလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။”
“မဖြစ်ရင် ပြီးတာပဲ။ ငါ သွားအိပ်တော့မယ်။” ကျင်းဝူပြန်း ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းပြီးမှ ပြန်လှည့်လာသည်။
“ဒါနဲ့ အောက်ထျန်း... ဒီနေ့ မင်းနိုင်သွားပြီ ဆိုတော့ ငါ ကတိတည်ရမယ်။ အခွင့်အရေးရရင် အစ်မလန်ပိကို မေ့ဆေးအုပ်ပြီး မင်းကို နမ်းခိုင်းမယ်။ ငါက ပြောပြီးရင် လုပ်တတ်တဲ့ကောင်ကွ။ ဟွန်း။”
ပြောပြီးသည်နှင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ထွက်ခွာသွားလေသည်။ အစ်မလန်ပိက သူ၏ အိပ်မက်ချစ်သူ မဟုတ်ပါလား။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်နေသော ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုလေး တစ်ခု ခံစားလိုက်ရ၏။
“အစ်ကိုကြီး.... ကတိုးမွှေးသခင်မရော။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ကျင်းဝူပြန်း တုန်တက်သွား၏။ “အောက်ထျန်း... မင်း တော်တော် လွန်နေပြီနော်။ ငါ့အိမ်က အလှပဂေး ၃ ယောက်လုံးကို မင်းက သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလား။”
ကတိုးမွှေးသခင်မက ဂီတကို မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်။ သူမသာ ရှိလျှင် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
.............
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ့အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲချလိုက်သည်။ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မေ့ပစ်ချင်သည်။
သို့သော်ငြား ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရောက်နေ၏။
“မီးမထွန်းနဲ့။ ငါပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်သွားသည်။ “ဖုန်းရှင်းမြဲ့”
အရင်တုန်းက ဖုန်းရှင်းမြဲ့ကို ရိုးရိုးတပ်မှူးဟုသာ ထင်ခဲ့၏။ သို့သော်ငြား ယခု သူက တကယ့် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။ ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အထူးသံတမန်၊ လေခွင်းမြို့ စီမံကိန်းရဲ့ တာဝန်ခံပင် ဖြစ်နေ၏။
ဤမျှလောက် အရေးကြီးသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အခန်းထဲအထိ လာရဲတယ် ဆိုခြင်းမှာ တော်တော် စွန့်စားရဲသူဖြစ်သည်။
“အရှင်... မလာသင့်ဘူးဗျ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မလာရင် မင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိမှာ စိုးလို့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အရှင်... ဝမ်ရှန်း (ဝမ်ပိရန်) က ကျုပ်တို့ လူ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ “ဒီနေ့... ကျုပ်တို့ရဲ့ သူလျှိုအဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။” ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဝန်ခံသည်။ “ဒါက လေခွင်းမြို့မှာ ကျန်နေတဲ့ နောက်ဆုံး အဖွဲ့အစည်းကြီးပဲ။ ၁၆ နှစ်လုံးလုံး တည်ဆောက်ထားခဲ့ရတာ။ မင်း နေရာကျတာနဲ့ မင်းလက်ထဲ အပ်မလို့ စီစဉ်ထားတာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘယ်နှယောက် သေလဲ။ ဘယ်နှယောက် အဖမ်းခံရလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အယောက် ၁၀၀ ကျော် သေတယ်။ အယောက် ၁၀၀ ကျော် အဖမ်းခံရတယ်။ အများစုက အပြင်လူတွေပါ။ အမာခံ သူလျှိုက ၃၂ ယောက် ပါသွားတယ်။”
အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုကြီးပင်။
“ဒါပေမဲ့... ဒါတွေ အားလုံး မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။” ဖုန်းရှင်းမြဲ့က နှစ်သိမ့်သည်။ “ဝမ်ရှန်း သေတာ မင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ အဖွဲ့အစည်းကြီး ပျက်စီးတာလည်း မင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ထဲ မထားနဲ့။ ဝမ်ရှန်းက စောစောစီးစီး ပေါ်နေပြီးသား။ မင်း မရှိလည်း သူ သေမှာပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ အစောကြီးတည်းက မဆုတ်ခွာခဲ့ကြတာလဲ။ ကောင်းကင် အမွေးအတောင် နန်းဆောင် အပိတ်ခံရတုန်းတည်းက ရိပ်မိသင့်တာ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ရိပ်မိသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ အဖမ်းခံထားရတယ်လေ။ မြို့တော်က လာတဲ့ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ရဲ့ စစ်ဆေးတာ ခံနေရတယ်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိရသွားသည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေက အရာရှိတွေက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခန့်ထားသော ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး တိုင်ကြားထားသောကြောင့့် ဖုန်းရှင်းမြဲ့ အစစ်ဆေး ခံနေရခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လဝက်လောက် ပျောက်နေခဲ့ခြင်းပင်။
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “စစ်ဆေးတာပြီးလို့ ငါ ပြန်ရောက်တော့ အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ ရန်သူက ပိုက်ကွန် ဖြန့်ထားပြီးပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “သစ္စာဖောက် ရှိလို့...”
“ထပ်ပြီး သစ္စာဖောက်ပြန်ပြီလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဖုန်းရှင်မြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သူလျှိုလောကမှာ သစ္စာဖောက်ဆိုတာ ရှိစမြဲပါ။ ဟေးလုံထိုင်က လူတွေ သစ္စာရှိတယ် ဆိုပေမဲ့ ရံဖန်ရံခါတော့ ကြုံရတာပဲ။ ဒီတစ်ခါ ရန်သူက သိပ်တော်လွန်းတယ်။ အထူးသဖြင့် မိန်းမတွေအတွက် သိပ်ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ သစ္စာဖောက်တာလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ကျိယန်…. ချူကျောင်းရန်ရဲ့ ပျားရည်ထောက်ချောက်ထဲ မိသွားတာ။”
‘ချူကျောင်းရန်... ဒီကောင် ထပ်ပါလာပြန်ပြီ။ သူက ချောမောခန့်ညားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တော့ မိန်းကလေးတွေ ကြွေတာ မဆန်းပါဘူး။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အရှင်... လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ကျုပ်တို့ လူ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဟိုတစ်စု၊ ဒီတစ်စုပဲ ကျန်တော့တယ်။ အားလုံးပေါင်းရင် လူ ၃၀ တောင် မပြည့်တော့ဘူး။”
‘လူ ၃၀ တောင် မပြည့်တော့ဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဟေးလုံထိုင်ရဲ့ အင်အားက လေခွင်းမြို့မှာ ပြောင်သလောက် ဖြစ်သွားပြီပေါ့။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “အဖမ်းခံရတဲ့ သူတွေကို မကယ်တော့ဘူးလား။”
“ကယ်ဆယ်ရေးက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။” ဖုန်းရှင်းမြဲ့က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ကလေး... မင်း မှတ်ထား။ မင်းက လေခွင်းမြို့ စီမံကိန်းရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ ဘယ်သူမဆို သေလို့ ရတယ်။ ငါအပါအဝင် ဘယ်သူမဆို သေလို့ ရတယ်။ မင်း တစ်ယောက်ပဲ သေလို့ မရဘူး။ နားလည်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလိုက်မှာလား။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကယ်မှာပါ။ အင်ပါယာက သံတမန် စေလွှတ်ပြီး ညှိနှိုင်းလိမ့်မယ်။ ငွေကြေး အမြောက်အမြား ပေးပြီး ရွေးယူလိမ့်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “အတင်းအဓမ္မ ဝင်မကယ်ဘူးလား။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “မကယ်နိုင်ဘူး။ လေခွင်းမြို့မှာ စစ်သည် တစ်သောင်းကျော် ရှိတယ်။ စစ်တပ်နဲ့ ဝင်တိုက်မှပဲ ရမှာ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အပေးအယူ လုပ်ပြီး ပြန်ရွေးကြတာ များပါတယ်။”
ဤအရာက အင်ပါယာကြီးများ၏ ထုံးစံဖြစ်သည်။ ဖမ်းမိသော သူလျှိုများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ကြ၊ ငွေပေးပြီး ပြန်ရွေးကြသည်။
ဤကိစ္စမျိုးတွင် ဟေးလုံထိုင်က အတော်လေး ရက်ရော၏။ ကိုယ့်လူကို ပြန်ရွေးဖို့အတွက် ငွေအများကြီး သုံးလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူလျှိုများကလည်း သစ္စာရှိကြခြင်းဖြစ်၏။
သို့ပေမည့် တခြားလူကို ထားလိုက်လို့ရသော်လည်း ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ကိုတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင် ကယ်မှ ရပေမည်။
အင်ပါယာက လာရွေးမည့်အချိန်ဆိုလျှင် သူမ မရှိနိုင်တော့ပေ။ နှိပ်စက်ခံရပြီး သေလျှင်သေ၊ မသေလျှင်လည်း ဘဝပျက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမက အမာခံ သူလျှို မဟုတ်သည့်အတွက် ပြန်ရွေးမည့် စာရင်းထဲမှာ ပါချင်မှ ပါမှာဖြစ်သည်။
“ကလေး... မင်းရဲ့ တာဝန်က တစ်ခုတည်းပဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို အနိုင်ယူဖို့... ကျန်တာတွေ အားလုံးက သာမညပဲ။” ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောသည်။ “သူ့ကို အနိုင်ယူပြီး လက်ထပ်လိုက်။ ဒါမှ မင်းက လေခွင်းမြို့ရဲ့ အာဏာကို ရမှာ။ မူဝါဒတွေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ။ ချူကျောင်းရန်ကို သတိထား။ သူက သိပ်တော်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ကျုပ် သိပါပြီ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “နောက်ထပ် သတိထားရမယ့် သူကတော့ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ သူလျှိုတွေပဲ။”
“သူတို့က ဒီမှာ အများကြီး ရှိလား။”
“အများကြီး ရှိတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ “ဘာလို့ အင်ပါယာရဲ့ ဟေးလုံထိုင်က အမြဲတမ်း ခံနေရပြီး သူတို့ကျတော့ အထိအခိုက် နည်းနေရတာလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “လေခွင်းမြို့ကလည်း သူတို့ကို နှိပ်ကွပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့စားဟောင်း လက်ထက်တည်းက တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာရဲ့ ဟေးပင်းထိုင်နဲ့ လျှို့ဝှက် သဘောတူညီချက်တွေ ရှိခဲ့ပုံရတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့ စီမံကိန်းကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ဟေးပင်းထိုင် ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ဆီက သစ္စာဖောက်သွားတဲ့ ယန်ဖြန်ရှန် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံအားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ဟေးပင်းထိုင်ရဲ့ ထိပ်တန်း သူလျှို ရှိနေတာပေါ့။ သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိလား။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှိတယ်။ လေခွင်းမြို့ အထက်ပိုင်းမှာ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာ ဘုရင်အပါအဝင် လူနည်းနည်းလောက်ပဲ သိမယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်ဝှက်က လောက်ချန်းတဲ့။”
‘လောက်ချန်း... ဒီလူက ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ။’ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းထဲတွင် လူအချို့၏ မျက်နှာများ ပေါ်လာသည်။
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကလေး... ငါ မင်းကို ဘာလို့ လွှတ်လိုက်လဲ မှတ်မိလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကျုပ်က သေရမှာ မကြောက်လို့... သေမင်းနဲ့ ကစားရတာ ကြိုက်လို့...”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ မင်းက လွတ်လပ်တယ်။ ရူးသွပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မင်း ဝမ်းနည်းနေတယ်။ မင်း မလွတ်လပ်တော့ဘူး။ ငါ အဲဒီလို မဖြစ်စေချင်ဘူး။ လေခွင်းမြို့မှာ အသက်ရှင်ချင်ရင် အရူးလို နေမှ ရမယ်။ အခု ဟေးလုံထိုင် အင်အား နည်းသွားပြီ ဆိုတော့ မင်း ပိုပြီး အန္တရာယ် များလာပြီ။
“ဒါကြောင့် မင်း အရင်လိုပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေပါ။ ဝမ်းနည်းချင်ရင် ခဏပဲ ဝမ်းနည်း။ မနက်ဖြန်ကျရင် အရင်က ကောင်လေး ပြန်ဖြစ်လာပါစေ။ နောက်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို မမုန်းပါနဲ့။ လန်ပိကိုလည်း မမုန်းပါနဲ့။ သူတို့က မင်းရဲ့ ရန်သူ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သိမ်းပိုက်ရမယ့် ပစ်မှတ်တွေ... အစီအစဉ် အောင်မြင်ရင် ကျင်းကျုံးယွဲ့က မင်းရဲ့ ဇနီး ဖြစ်လာမှာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကြောင်အသွားသည်။ “ဇနီး ဟုတ်လား။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ကို အင်ပါယာရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာစေချင်တာ။ မင်းတို့ လက်ထပ်ပြီးသွားရင် ငါတို့က ခွဲပစ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။ တစ်သက်လုံး ပေါင်းသင်းသွားရမှာပါ။
မှတ်ထားနော်။ သူက ရန်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဇနီးလောင်း။ မင်း လုပ်ရမှာက သူ့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ။ သူ မင်းကို မချစ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်။ မင်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ အစည်းအဝေးမှာ လေခွင်းမြို့ နစ်နာခဲ့ရတယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က မာနကြီးတော့ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးမယ့် အန္တရာယ်တောင် ကြုံလာနိုင်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ နားစွင့်လိုက်သည်။
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ဆက်ပြော၏။ “ဒါကြောင့် မကြာခင် မင်းအတွက် အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသပြီး ကောင်းကျိုးယူဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချနိုင်ရင် မင်းရဲ့ စီမံကိန်း တစ်ဝက်လောက် အောင်မြင်ပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာအန္တရာယ်လဲ။ ဘာအခွင့်အရေးလဲ။”
“သတင်း အတိအကျ မရသေးဘူး။ ရရင် ပို့ပေးမယ်။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ “ငါ သွားတော့မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ကျုပ် လိုက်ပို့ပေးရမလား။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ငြင်းလိုက်၏။ “မလိုပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို ထွက်မှာလဲ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မစင်သယ်တဲ့လူ အယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်မယ်။”
‘ဖုန်းရှင်းမြဲ့လို လူမျိုးက မစင်သယ်တဲ့လူ အယောင်ဆောင်မယ်တဲ့လား။’
တံခါးဝ ရောက်ချိန်မှာတော့ ဖုန်းရှင်းမြဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကလေး... မင်းကို ဖက်လို့ ရမလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ဖုန်းရှင်းမြဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံး မင်းကို ချီခဲ့တုန်းက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ အခု လူကြီး ဖြစ်နေပြီ။”
ဖုန်းရှင်းမြဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကိုယ်နံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် အမှောင်ထဲသို့ ထွက်ခွာသွားတော့၏။
၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ခါးကိုင်းကိုင်း လူအိုကြီး တစ်ဦးသည် မစင်လှည်းကို မောင်းနှင်လျက် မြို့စားအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
...................
အပိုင်း (၄၆)
ဖုန်းရှင်းမြဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ချက်ချင်း အိပ်မပျော်သေးပေ။ ရေနွေးတစ်ပုံး ပြင်ဆင်ပြီး ရေချိုးရန် ပြင်လိုက်၏။
ယခင်က ပြိုင်ဘက်မရှိသောကြောင့် သူတောင်းစားပုံစံဖြင့် နေခဲ့သော်လည်း ယခု ချူကျောင်းရန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အလှပြင်ရတော့မည်။
ဥဒေါင်းငှက်သည် ပြိုင်ဘက်မရှိလျှင် အမြီးမဖြန့်သော်လည်း ပြိုင်ဘက်ရှိလာသည်နှင့် ဖင်တစ်ခုလုံး လှန်ပြတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခု သူ့ခြံဝင်းထဲ ဝင်လာသည်။
“အောက်ထျန်း... လာစမ်း။” ကျင်းဝူပြန်းက သူခိုးတစ်ယောက်လို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခေါ်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကိုကြီး....”
“လာဆို လာစမ်းပါ။ စကားမများနဲ့။” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွား၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ “နေအုံး။ အစ်ကိုကြီး.... ကျုပ် အင်္ကျီမဝတ်ရသေးဘူး။”
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “အင်္ကျီက အရေးကြီးလို့လား။ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းဖြင့် အနောက်ဘက်အဆောင်၏ ထောင့်ကျသော နေရာတစ်ခုသို့ ပါသွားလေသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။
“အထင်မလွဲကြပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှင်းပြသော်လည်း ပို၍ပင် အထင်လွဲစရာ ဖြစ်သွားသည်။
လူသူကင်းဝေးသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ အပိုင်းငယ်လေးထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရ၏။
“ဘုန်း...”
တံခါးပိတ်လိုက်သည်။
‘ဒီလောက် လူပြတ်တဲ့နေရာမှာ ကျင်းဝူပြန်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ။’
“ဟိုမှာ ကြည့်...” ကျင်းဝူပြန်းက ကုတင်ပေါ်သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မျက်လုံးမှိတ် အိပ်ပျော်နေသည်။
‘သွေးနက်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် လန်ပိ။ ဒီနေ့ လူရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အမျိုးသမီး လူသတ်သမား’
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... ငါက ပြောပြီးရင် လုပ်တတ်တဲ့ကောင်... ဒီနေ့ မင်း အနိုင်ရခဲ့တဲ့အတွက် ငါ့ကတိအတိုင်း လန်ပိကို မေ့ဆေးအုပ်ပြီး မင်းကို နမ်းခိုင်းတာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ ‘သောက်ကျိုးနည်း... ကျင်းဝူပြန်း... ခင်ဗျား တကယ် ရူးနေတာပဲ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုများ အသက်ရှင်နေတာလဲ။ ဒါ ခင်ဗျား ငယ်ငယ်တည်းက စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမလေ။ အခု သူများ နမ်းဖို့ ပေးလိုက်ပြီပေါ့။ ခင်ဗျား သဘောထားကြီးလိုက်တာ။’
ကျင်းဝူပြန်းက ဆော်ဩလိုက်၏။ “မြန်မြန်လုပ်... အစ်မလန်ပိ မကြာခင် နိုးလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သေမှာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ဒုက္ခရောက်နေသည်။ ‘နမ်းရမလား။ မနမ်းရဘူးလား။’
“အောက်ထျန်း... မင်းက လေကြီးမိုးကြီးပဲ ရှိတာလား။ တကယ်တမ်းကျတော့ သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်ပဲ။” ကျင်းဝူပြန်းက ဘေးမှ မီးလောင်ရာ လေပင့်နေ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ ရှေ့တိုးသွားပြီး လန်ပိ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ကိုင်ကာ မျက်နှာချင်း အပ်လိုက်သည်။
သို့သော်ငြား တစ်လက်မခန့် အလိုတွင် လန်ပိ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာ၏။ ထိုအကြည့်က ငယ်ငယ်တုန်းက ပုရွက်ဆိတ်အုံကို ရေနွေးပူနှင့် လောင်းတုန်းက အကြည့်မျိုးပင်။ အေးစက်၏။ ရက်စက်၏။ လှောင်ပြောင်သည့် ပုံစံပင်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ‘ငါ ရှေ့ဆက်တိုးရမလား။ နောက်ဆုတ်ရမလား။ အရေးကြီးနေပြီ။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ နောက်ဆုတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရှေ့ဆက်တိုးပြီး နမ်းလိုက်၏။
သို့သော်ငြား နှုတ်ခမ်းချင်း မထိခင်မှာပင် လန်ပိက သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖိချလိုက်သည်။ “အား... နာတယ်။ နာတယ်။”
ကျင်းဝူပြန်း ကြောင်အသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လန်ပိကို တစ်လှည့်ဆီ ကြည့်လိုက်မိ၏။ ‘အသက်လုပွဲ စပြီ။ ငါ ပြေးရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်နဲ့ ဝင်ကယ်ရမလား။’
ရုတ်တရက် ကျင်းဝူပြန်းက မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားဟန်ဆောင်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။ “ဟေ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ။”
ထို့နောက် အိပ်မက်ယောင်နေသူ တစ်ယောက်လို ထွက်သွားလေသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လန်ပိလက်ထဲ ထားရစ်ခဲ့သည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ခင်ဗျားက ရူးချင်ယောင် ဆောင်သွားတယ်ပေါ့။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းပန်လိုက်၏။ “သခင်မလေး လန်ပိ... ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ တကယ် မှားသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အစ်မလို အလှပဂေးမျိုးကို တွေ့ရင် ဘယ်ယောကျ်ားမဆို ရူးသွားမှာပဲ။ ကျုပ်လို ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးပါလား။”
“ဂျွတ်...”
အရိုးမြည်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလန့်တကြားဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်... ကျုပ်လက် ကျိုးသွားပြီလား။”
“မကျိုးပါဘူး။ ဖြုတ်လိုက်တာပါ။”
လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “မြို့စားမင်း ရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတယ်။”
‘ထင်သားပဲ။ ကျင်းဝူပြန်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က လန်ပိကို မေ့ဆေးအုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ လန်ပိက တမင် ဟန်ဆောင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့... သခင်မလေးလန်... ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်တယ် ဆိုတည်းက ခင်ဗျားစိတ်ထဲမှာလည်း တိတ်တခိုး ဆန္ဒလေးတွေ ရှိနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အပြင်ပန်းကသာ အေးစက်နေတာ။ အတွင်းထဲမှာတော့...’
လန်ပိ အပြင်ထွက်သွား၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပြုတ်နေသော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချကာ ခက်ခဲစွာ ထလိုက်ပြီး လန်ပိနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေးလန်... မြို့စားမင်းက အစ်မကို ဒီလို ဆက်ဆံတာ ကျုပ် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ သခင်မလေးကမှ တကယ့် လူယုံတော်ပါ။ ဟို ချူကျောင်းရန် ဆိုတဲ့ကောင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ သခင်မလေးလန် စိတ်ချ... ကျုပ် သခင်မလေးဘက်က အမြဲ ရှိနေမှာပါ။ ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အဲဒီ မျက်နှာချောကောင်ကို သတ်ပစ်ကြမယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က သွေးခွဲစကားများ ပြောနေသော်လည်း လန်ပိက ဂရုမစိုက်ပေ။
မီးရောင်အောက် ဖြတ်သွားချိန်မှာတော့ အစောင့်အစေခံများက အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းနေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ရှေ့က သွားနေသော လန်ပိကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်မောင်း ပြုတ်နေသည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
‘ကောင်းကင်ဘုံ.... သူတို့ ကစားတာ တော်တော် ကြမ်းတာပဲ။ ယွင်အောက်ထျန်းက ကျင်းဝူပြန်းနဲ့တင် မကဘူး။ လန်ပိနဲ့ပါ ဇာတ်လမ်း ရှိနေတာလား။ အရှုပ်တော်ပုံပဲ။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလောတကြီးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ အထင်မလွဲကြနဲ့နော်။ ခင်ဗျားတို့ ထင်သလို မဟုတ်ဘူး။”
“ကျုပ်တို့ နားလည်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောပါဘူး။” အစေခံများက ပြန်ဖြေကြသည်။
လန်ပိက မျက်နှာသေဖြင့် ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အလယ်ဗဟိုဆောင်သို့ ရောက်သွား၏။
“ဝင်သွား။ မြို့စားမင်း စောင့်နေတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အင်္ကျီလေး ဘာလေး ပေးပါအုံးလား။ ဒီလို အဝတ်မပါဘဲ ဝင်သွားရတာ မကောင်းပါဘူး။”
လန်ပိက ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်၏။
“ဘုတ်...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဝတ်စုံ၌ အနက်ရောင် ပန်းပွင့်များဖြင့် ပန်းထိုးထားသည်။ သေချာကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ရွှေနက်ချည်မျှင်များဖြင့် ထိုးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး တော်တော် ဈေးကြီးမယ့်ပုံဖြစ်၏။
‘ကျင်းကျုံးယွဲ့က အလှကြိုက်လိုက်တာ။ နေ့တိုင်း အဝတ်အစား လဲတယ်။ ဈေးကြီးတာတွေချည်းပဲ။’
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။ တာယင်အင်ပါယာက သခင်လေး ယွင်...” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက ဓားသွားလို ထက်ရှနေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်ဝပ်ချလိုက်၏။ “ကျုပ် ဝန်ခံပါမယ်။ အကုန် ဝန်ခံပါမယ်။ ကျုပ်နာမည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါ။ ဟန်ရွှေမြို့ တံခါးဝနားမှာ နေပါတယ်။ အိမ်မရှိ ယာမရှိပါဘူး။ ကျုပ်က မိဘမဲ့ပါ။ သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှာ ကြီးပြင်းလာတာပါ။
ငယ်ငယ်တည်းက လိမ်တာညာတာ ခိုးတာဝှက်တာ လုပ်လာတာပါ။ ကြီးလာတော့ ရုပ်ချောတာကို အသုံးချပြီး မိန်းမတွေကို လိမ်စားပါတယ်။ လမ်းများရင် ခလုတ်တိုက်တတ်တယ် ဆိုသလိုပါပဲ။ မိန်းမတွေ လိမ်စားရင်းနဲ့ မလိမ်သင့်တဲ့ မိန်းမကို သွားလိမ်မိပါတယ်။ သူ့ယောကျ်ားက အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ ကျုပ်ကို သတ်မယ် ဆိုပြီး လိုက်ရှာနေလို့ ထွက်ပြေးလာရတာပါ။
လေခွင်းမြို့စားမင်းက အလှပဂေးလေးဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်မရှိဘူးလို့ ကြားတာနဲ့ အခွင့်အရေးပဲ ဆိုပြီး ရောက်လာတာပါ။ ကျုပ် ပါရမီက မိန်းမလိမ်တာ ဆိုတော့ မြို့စားမင်းကို လက်ထပ်ပြီး ဘဝပြောင်းမယ် စိတ်ကူးခဲ့တာပါ။ ကျုပ် ပြောတာတွေ အကုန် အမှန်တွေပါ။ တစ်လုံးမှ မလိမ်ပါဘူး။ လိမ်ရင် မစင်ကန်ထဲ ခေါင်းစိုက်ပြီး သေပါစေ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ပြစ်မှားခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ သိလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မသိဘူးဗျ။ အဲဒီမိန်းမ အိပ်ရာထဲက ထွက်လာပြီး စခန်းပြန်ရောက်တော့ လူတွေ အသတ်ခံထားရတာ တွေ့လို့ ကြောက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ပြစ်မှားခဲ့တာက တာယင်အင်ပါယာ တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်းကြီးရဲ့ ဇနီးသည်ပဲ။”
‘တောင်ပိုင်းနယ်စားမင်းကြီး ဟုတ်လား။ အကြီးကြီးပါလား။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြက်သီးထသွား၏။ “သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ သူက မယားငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်ဆိုလို့ ကျုပ်က တွဲခဲ့တာ။ မယားကြီးမှန်း သိရင် ဘယ်တွဲမလဲ။ ကျုပ်တို့ စည်းကမ်း ရှိပါတယ်။ မဖြစ်မနေမှ မဟုတ်ရင် မယားကြီးတွေကို မထိပါဘူး။ သူက လိမ်ပြောတာပဲ။ လူတွေက ဘာလို့ မရိုးသားကြတာလဲ။”
အမှောင်ထဲမှ အမျိုးသမီး စစ်သည်များ၏ အံကြိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့ မယားကြီးတွေကို မထိတာလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အကြောင်းပြချက် နှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမအချက်က မယားကြီးဆိုတာ အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်ဖို့လိုတော့ သိပ်မချောဘူး။ မယားငယ်တွေကမှ ချောတာ။ ဒုတိယအချက်က မယားငယ်ဆိုတာ အများကြီး ထားလို့ ရပေမဲ့ မယားကြီးက တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တယ်။ မယားကြီးကို ထိရင် သူ့ယောကျ်ားက သတ်မှာပေါ့။”
‘သောက်ကျိုးနည်း... ဘာစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေလဲ။’
“ဟန်ရွှေမြို့မှာ ရှင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတွေ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒါ ရှင့်ကို သတ်ချင်နေတဲ့ လူစာရင်းပဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က စာရွက် ၅ ရွက် ထုတ်ပြလိုက်သည်။ နာမည်တွေ အများကြီးပါနေသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ရှင် အခုထိ အသက်ရှင်နေတာ ကံကောင်းလွန်းလို့ပဲ။ ဒါဆို သခင်ကြီးလီ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ သူက ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့ ထောင်ကျသွားပြီ။ မြို့တော်ကို အဖမ်းခံရပြီး ပါသွားပြီ။”
“ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင်... ကျုပ်လည်း မသိပါဘူး။ သူ့သမီးကို ကြောင်ခဲ့ဖူးတာတော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တကယ် မသိခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးလီက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြီး ဖတ်ပြသည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရိုးသားဖြူစင်ဟန် ဆောင်တတ်သည်။ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည်။ ပညာမတတ်သော်လည်း ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ရူးသွပ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရုပ်ရည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ လူတစ်သောင်းတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ရှင့်ရုပ်ရည်က တကယ်ပဲ တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက် ရှိတာလား။”
ယခု သူမ ရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ ရုပ်ဆိုးပြီး ညစ်ပတ်နေသော သူတောင်းစား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
“တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက် မကပါဘူး။ တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေ၏။
“ဟုတ်လား။ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး ရေချိုးပေးလိုက်။ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ပေးလိုက်။”
“ကောင်းပါပြီ။” အစေခံနှစ်ဦး ရောက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လက်မောင်းကို ပြန်ဆက်ပေးကာ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။
အကယ်၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သတင်းထဲကအတိုင်း တကယ်ပဲ ချောမောခန့်ညားသည် ဆိုပါက ကျင်းကျုံးယွဲ့ အနေဖြင့် သူ့ကို ကောင်းကောင်း အသုံးချရပေတော့မည်။
.................