အခန်း (၅၃-၅၄)
Vol. 5 Ch. 53-54
အပိုင်း (၅၃)
ဤကဗျာကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ နင်ချင်းသည် ကြက်သေ သေသွားသည်။ တစ်ခေါက်ပြီး တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်နေမိ၏။
အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးစာကြောင်းပင်။ အစတုန်းက မှေးမှိန်နေသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။
“သခင်မလေး... သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်ရမလား။ သခင်မလေး ဘာမှာစရာ ရှိသေးလဲ။” နင်ချွဲ့က မေးလိုက်၏။
နင်ချင်းသည် အဆင့်အတန်းမြင့်သူများကို အရေးမလုပ်သော်လည်း အောက်ခြေလူတန်းစားများကိုမူ ကြင်နာတတ်သည်။ စာပေဝါသနာရှင်များ လာရောက်ပြသသော ကဗျာများကို မည်မျှပင် ညံ့ဖျင်းပါစေ ဝေဖန်အကြံပြုပေးလေ့ရှိသည်။
“သခင်မလေး...” နင်ချွဲ့ ထပ်မံ သတိပေးလိုက်၏။
“သွားခေါ်ခဲ့။” နင်ချင်းက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နင်ချွဲ့ အံ့ဩသွား၏။ အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုများကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ လက်ရေးမူကိုပင် အရေးမလုပ်ခဲ့သော သူသည် ယခုအခါ၌မူ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။
ထိုသူတောင်းစားက တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ကဗျာမျိုးကို ရေးသားနိုင်နေသည်လား။ လက်ရှိ အချိန်သည် အလွန်အရေးကြီးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ကဗျာ မည်မျှပင် ကောင်းစေကာမူ လက်မခံသင့်ပေ။
နင်ချွဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မလေး... သေချာရဲ့လား။”
နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သေချာတယ်။ ခေါ်ခဲ့။”
“ကောင်းပါပြီ။”
.................
တောင်ပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသူများက ရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေကြ၏။
သူတောင်းစား ယွင်အောက်ထျန်းကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သတ်ပစ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြသည်။
“ယွင်အောက်ထျန်းကို ရဲတိုက်ထဲက မောင်းထုတ်လိုက်တာနဲ့ တောင်ပေါ် ပြန်မတက်စေနဲ့။ မြို့စားမင်းကို ပြန်မတွေ့စေနဲ့။ ချက်ချင်း သတ်ပစ်။” လေခွင်းမြို့ အမတ်တစ်ဦးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“ဒါ ငါတို့ မြို့စားမင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးတာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ မြို့စားမင်းက...” စစ်သည်တစ်ဦးက တွန့်ဆုတ်နေသည်။
အမတ်ကြီးက ပြောလိုက်၏။ “မြို့စားမင်းက ဒေါသထွက်နေလို့ မပြောတာ။ နင်ချင်းက ဒေါသထွက်သွားရင် လေခွင်းမြို့ ဒုက္ခရောက်မှာ။ ငါတို့က မြို့စားမင်းအတွက် ကြိုတင် ရှင်းလင်းပေးရမယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။” စစ်သည်များ အသင့်ပြင်ထားကြသည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ကင်းထောက်တစ်ဦး ပြေးတက်လာ၏။ “သခင်ကြီး... သခင်ကြီး... ယွင်အောက်ထျန်း ရဲတိုက်ထဲ ဝင်သွားပါပြီ။ သခင်မနင်ချင်းက လက်ခံတွေ့ဆုံလိုက်ပါပြီ။”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။” အမတ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နတ်ဆရာလန်နှင့် ချူကျောင်းရန်တို့ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားကြ၏။ ‘ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ နင်ချင်းက လူတိုင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့တာလေ။ သခင်ကြီး ထိုက်အာရဲ့ လက်ရေးမူကိုတောင် လက်မခံခဲ့ဘူး။ အခု သူတောင်းစားကို လက်ခံတွေ့ဆုံတယ် ဟုတ်လား။ ဘာကြောင့်လဲ။ နေက အနောက်ဘက်က ထွက်လာတာလား။’
……………..
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်ချင်း၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လိုက်ကာခြားထားသောကြောင့် နင်ချင်းကို တိုက်ရိုက် မမြင်ရပေ။
သို့သော်ငြား အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သွေးညှီနံ့ကို ရလိုက်သည်။ သူ့ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေ၏။
“ကျုပ် ယွင်အောက်ထျန်း... သခင်မ နင်ချင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သခင်မ... ကျုပ် ဘယ်လို သိလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေမှာပဲ။ တကယ်တော့ လွယ်ပါတယ်။”
“နေအုံး။” နင်ချင်းက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။
‘အသံက သာယာလိုက်တာ။ နူးညံ့ပေမယ့် မာကျောမှုလေး ပါနေတယ်။’
နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်နာမည် ဘယ်သူလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း ပါ။”
“ရာထူး။”
“လေခွင်းမြို့၊ ကျင်ယီဝေ၊ တတိယ တပ်မှူးချုပ်...”
“နောက်ခံ...”
“သူတောင်းစား၊ လူမိုက်...”
“စာတတ်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “၅ နှစ်သားတုန်းက မူကြိုကျောင်း တစ်နှစ်တက်ပြီး ထွက်ခဲ့ပါတယ်။”
နင်ချင်းက အံ့အားသင့်သွား၏။ “ဒါဆို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်လာတာလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင့်ကို ဘာသဘောကျလို့လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်မှာ အထူးစွမ်းရည် တစ်ခု ရှိလို့ပါ။”
နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။ “ဘာစွမ်းရည်လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “မိန်းမတွေကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားပြီး ငွေရော လူရော လိမ်ယူတတ်တဲ့ စွမ်းရည်ပါ။”
ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ နင်ချွဲ့ ပျို့အန်ချင်သွား၏။ ‘ပျားရည်ထောင်ချောက် ဟုတ်လား။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ သူတောင်းစားကို သုံးပြီး ပျားရည်ထောင်ချောက် ထောင်ခိုင်းတာလား။ သခင်မလေးကို ဘယ်လောက်တောင် အထင်သေးတာလဲ။’
နင်ချင်းကတော့ စိတ်မဆိုးဘဲ ဆက်မေးသည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့ အရင်လွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်လေး ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “သိပါတယ်။ မိန်းမစိုး ဖြစ်သွားတယ် ဆို...”
နင်ချင်းက အံ့အားသင့်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သူက ရှင့်လောက် ရုပ်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို သင်းကွပ်လိုက်တယ်။ ရှင်ကရော မကြောက်ဘူးလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်မိဘတွေက ရိုးသားဖို့ သင်ပေးထားလို့ပါ။ မလိမ်တတ်ပါဘူး။”
နင်ချင်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင့်မိဘတွေက ဘာလုပ်လဲ။ သူတောင်းစားပဲလား။”
ဟွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်က မိဘမဲ့ပါ။”
‘ဟာသ လုပ်လိုက်တာလား။’
“ကျွန်မ ရယ်ပြရမလား။” နင်ချင်း မေးလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရယ်ပြရင် ကောင်းတာပေါ့။”
“ခစ်.. ခစ်...” နင်ချင်းက ဟန်ဆောင် ရယ်ပြလိုက်သည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာလို့ လက်ခံတွေ့ဆုံလဲ သိလား။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က သခင်မ အဆိပ်မိနေတယ်လို့ ပြောလိုက်လို့လေ။”
“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ဆိုးလို့...” နင်ချင်းက ပြန်ဖြေ၏။
“ကျွန်မဆီ ကဗျာလာပို့တဲ့ လူပေါင်း ထောင်ချီ ရှိတယ်။ တချို့က ညံ့တယ်။ တချို့က ဟန်ဆောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက စာပေကို လေးစားကြတယ်။ ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ စာပေကို စော်ကားတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စိတ်ဆိုးတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။”
နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ရှင့် တောင်းပန်စကားကလည်း ရှင့်ကဗျာလိုပဲ။ ဟန်ဆောင်မှုတွေ များလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ပိုစိတ်ဆိုးလာပြီ။”
‘ဒီအမျိုးသမီးက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ စိတ်ဆိုးနေတယ် ပြောပြီး အသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတယ်။ သူမရဲ့ ကျက်သရေရှိမှုက အရိုးထဲထိ စွဲနေတာပဲ။’
ထိုစဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ခရမ်းရောင် သမ်းလာပြီး နှာခေါင်းသွေးများ စီးကျလာသည်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “သခင်မ... ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုနေပြီ။ ဘာစားလိုက်တာလဲ။”
နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မဘဝမှာ အရေးကြီးတာ ၂ ခုပဲ ရှိတယ်။ ပထမက ကျွန်မပုံရိပ်... ဒုတိယက စာပေအနုပညာ... ရှင် ထင်တာ မှန်တယ်။ ကျွန်မ လူတွေနဲ့ မတွေ့ချင်တာက ကျွန်မရဲ့ပုံစံ ပျက်နေလို့ပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလောတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သခင်မ... အခု အခြေအနေက အန္တရာယ် များနေပြီ။ ကုသမှ ရမယ်။”
နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သေတာ ရှင်တာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က စာပေကို စော်ကားခဲ့တယ်။ ဒါကို ကျွန်မ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ စိတ်ဆိုးတယ်။ ကျွန်မက ပါရမီရှင် ဖြစ်သလို စိတ်ကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ ရှင် ပေးဆပ်ရမယ်။ နင်ချွဲ့... အသင့်ပြင်ထား။”
နင်ချွဲ့ ဓားဆွဲထုတ်လိုက်၏။
နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းကျုံးယွဲ့ လွှတ်လိုက်တဲ့ ကောင်လေးက ကျွန်မကို စော်ကားလို့ သင်းကွပ်လိုက်တယ်။ ရှင်က စာပေကို စော်ကားလို့ ရှင့်ကိုလည်း သင်းကွပ်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်ပို့လိုက်မယ်။”
နင်ချွဲ့က ဓားကို ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်ကြားသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောက်လန့်သွားသည်။ ‘ဒီမိန်းမက တကယ် ရူးနေတာပဲ။ ဒီလောကက အလှပဂေးတွေ အကုန်လုံး ရူးနေကြတာလား။ ကျင်းကျုံးယွဲ့လည်း ရူးတယ်။ နင်ချင်းလည်း ရူးတယ်။ ငါလည်း ရူးတယ်။ ရုပ်ချောလေ ရူးလေပဲလား။’
နင်ချင်းက ပြောလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မကို ကုပေးချင်ရင် အရင်ဆုံး ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ ရှင် စာပေကို စော်ကားခဲ့တာကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်။ စာပေကို ဘယ်သူတွေ စော်ကားခွင့် ရှိလဲ သိလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “စာပေ ပါရမီရှင်တွေ...”
နင်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ပါရမီရှင်တွေကမှ စာပေကို ပိုင်ဆိုင်တာ။ ကိုယ်ပိုင်တဲ့ မိန်းမကို စိတ်ကြိုက် စနောက်လို့ ရသလိုပေါ့။ သူများ မိန်းမကို စနောက်ရင်တော့ သင်းကွပ်ခံရမှာပဲ။”
‘သေချာပြီ။ ဒီမုဆိုးမ ရူးနေတာ သေချာပြီ။’
နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာက ရွံစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။”
“လစဉ်လတိုင်း အဲဒီနေ့ရောက်၊
ဗိုက်နာလွန်းလို မခံနိုင်လောက်။
သွေးဆင်းမရပ် အောက်ခံတွေ ရဲ၊
လဝက်လောက်ကြာမှ ရပ်တယ်တဲ့။
လူတောထဲလည်း မတိုးရဲတော့၊
ရှက်စိတ်တွေက နှလုံးထဲပေါ့။
ဆံပင်တွေက နေ့တိုင်းကျွတ်၊
ဦးပြောင်တော့မယ် သိတာပေါ့။
မပူပါနဲ့ ... လုံးဝမပူ
ကုသပေးဖို ဆရာကြီးနော်။
သားဖွားမီးယပ် ပါရဂူကြီး၊
ကျန်းမာစေဖို လာပြီဟေ့။” နင်ချင်းက ကဗျာကို ပြန်ဖတ်ပြ၏။
“ဒီကဗျာမှာ စာကြောင်း ၄ ကြောင်း ရှိတယ်။ အစ စာလုံးတွေက မတူညီကြဘူး။ ရှင် ဒီစာလုံး ၄ လုံးကို အစထားပြီး ကဗျာသစ် တစ်ပုဒ် ရေးရမယ်။ အသံထွက် တူရင် ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို အံ့ဩသွားစေရမယ်။ ကျွန်မ အရင်က ဖတ်ဖူးသမျှ ကဗျာတွေထက် ကောင်းရမယ်။” နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။
(တရုတ်ကဗျာကို မြန်မာလို ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်၍ စာသား အနည်းငယ် လွဲနိုင်ပါသည်။)
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။
နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ရှင်က ပါရမီရှင် ဆိုတာ သက်သေပြရာ ရောက်မယ်။ ဒါမှ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မယ်။ မဟုတ်ရင် သင်းကွပ်ပစ်မယ်။ အချိန် သိပ်မရဘူး။ ကျွန်မ ရေတွက်လို့ ပြီးတာနဲ့ ကဗျာ ထွက်လာရမယ်။”
“၁၀... ၉... ၈...” နင်ချင်း ရေတွက်နေ၏။ ၅ စက္ကန့်လျှင် တစ်လုံးနှုန်းပင်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းနပန်း ကြီးသွားသည်။ ‘သောက်ကျိုးနည်း... နင်ချင်း... မင်းက တကယ့် ဂြိုဟ်ဆိုးပဲ။ ငါက မူကြိုကျောင်းထွက်ပါလို့ ပြောနေတာကို ကဗျာ ရေးခိုင်းနေတာလား။ ပြီးတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ ရေးရမယ်တဲ့။ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရတာထက် ခက်သေးတယ်။ ကူးချစရာလည်း မရှိဘူး။’
နင်ချင်း၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများ ပိုစီးကျလာသည်။ အသက်ရှူ မြန်လာသည်။ နှုတ်ခမ်းများ ပိုမဲလာသည်။ အဆိပ်တက်နေပြီဖြစ်၏။
နင်ချွဲ့၏ ဓားကလည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပေါင်ကြားတွင် အသင့်ရှိနေသည်။
“၇... ၆... ၅... ၄...”
အချိန်ကုန်တော့မည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မိန်းမစိုး ဖြစ်တော့မည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ဦးနှောက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
“၃... ၂... ၁... ပြီးပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်၏။ “ရပြီ။ ရပြီ။”
ထို့နောက် ကဗျာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“မဲနယ် ဆောင်းလေ... အလွမ်းပြေစေ။
ဆွတ်ပျံ့ လွမ်းဖွယ်။ နှင်းငွေ့လယ်။
ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့... တောင်ပေါ်တဲ့။
နန်းတွင်းသူလေး... ဝေးနေသေး။”
(မှတ်ချက် - မူရင်း တရုတ်ကဗျာမှာ ထန်မင်းဆက် ကဗျာဆရာ ကျန်းနန်ရှီး၏ ကဗျာကို ပြန်လည် မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာပြန်တွင် ကာရန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆီလျော်အောင် ဖွဲ့ဆိုထားပါသည်။)
…………….
အပိုင်း (၅၄)
“သုည...” နင်ချင်း၏ ရေတွက်သံ ရပ်သွား၏။ သို့သော်ငြား သူမ ကြက်သေ သေသွားသည်။
နင်ချွဲ့သည် သခင်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ဓားနှင့် ထိုးရမလား၊ မထိုးရဘူးလား။
နင်ချင်းသည် ခက်ခက်ခဲခဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံနိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
‘ဒီကောင်က တကယ်ပဲ သူတောင်းစားလား။ စာမတတ်တဲ့ လူမိုက်လား။ ဒီလို ကဗျာမျိုးကို ရေးနိုင်တယ် ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ။’
“ဒီကဗျာနာမည်က ဘာလဲ။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။
“နာမည် မပေးရသေးပါဘူး။ သခင်မ ကြိုက်ရင် သခင်ကြီးထိုက်အာ လို့ ပေးလိုက်ပါ။”
“သခင်ကြီးထိုက်အာ... ဟုတ်တယ်။ သိပ်လိုက်ဖက်တယ်။” နင်ချင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
ဤကဗျာ၏ အဖွင့်စာကြောင်းဖြစ်သော “မဲနယ် ဆောင်းလေ… အလွမ်းပြေစေ။” ဟူသည့် အသုံးအနှုန်းသည် သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှု သမိုင်းကြောင်းကို ရည်ညွှန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော အနှစ် (၂၀) ခန့်က သခင်ကြီးထိုက်အာ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရ၍ မဲနယ်ပင် (ဇီးပင်) ပေါများရာ အရှေ့ဘက်မှ ရှားပါးရာ အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ရစဉ်က စာပေပညာရှင်များစွာမှာ ဇီးခက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါခဲ့ကြ၏။
ဒုတိယစာကြောင်းဖြစ်သည့် “ဆွတ်ပျံ့ လွမ်းဖွယ်… နှင်းငွေ့လယ်။” ဟူသည်မှာလည်း အိမ်ရှေ့စံ၏ ပုန်ကန်မှု ကျရှုံးချိန်တွင် သွေးစွန်းနေသော မြေပြင်ကို နှင်းများက ဖုံးလွှမ်းပေးခဲ့သည့် ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်က ပြည်သူများမှာ အိမ်ရှေ့စံအတွက် ဝမ်းနည်းသော်လည်း ထုတ်မပြောရဲကြဘဲ နှင်းများကသာ လူတို့ကိုယ်စား ငိုကြွေးပေးသကဲ့သို့ ရှိခဲ့၏။
ကဗျာ၏ တတိယနှင့် စတုတ္ထစာကြောင်းများတွင်မူ တောင်ပေါ်သား ဆင်းရဲသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် သခင်ကြီး ထိုက်အာကို အိမ်ရှေ့စံက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လာရောက်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့် ဆရာတပည့် သံယောဇဉ်ကို “ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့... တောင်ပေါ်တဲ့။” နှင့် “နန်းတွင်းသူလေး... ဝေးနေသေး။” ဟူ၍ ဖွဲ့ဆိုထားသည်။
သခင်ကြီးထိုက်အာ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည့် ဤကဗျာသည် နင်ချင်း၏ နှလုံးသားကို အလွန်ထိမှန်စေခဲ့၏။
အထူးသဖြင့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သတ်မှတ်ထားသော စာလုံးအရေအတွက်ဖြင့်သာ ရေးဖွဲ့ရသည့်အတွက် ဤကဗျာမှာ နာမည်ကျော် ခုနစ်လှမ်းလျှောက် ကဗျာစပ် နည်းစနစ်ထက်ပင် ပိုမိုခက်ခဲလှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
နင်ချင်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မယုံနိုင်သေးပေ။ ‘ဒီလို သူတောင်းစားက ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ကဗျာကို ရေးနိုင်တယ်တဲ့လား။ ပါရမီရှင်... တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။’
“ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်။”
နင်ချင်း ချီးကျူးလိုက်ချိန်မှာတော့ နင်ချွဲ့က ဓားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေပြီး သေးတောင် ထွက်ချင်နေပြီ ဖြစ်၏။
“ကဲ... ရှင် စာပေကို စော်ကားတာ ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ဆက်ပြောကြရအောင်... ရှင် ဘာပြောချင်လဲ။”
နင်ချင်း စကားပြောနေရင်း နှာခေါင်းသွေးများ ပိုစီးကျလာသည်။ ပါးစပ်ထောင့်မှလည်း သွေးများ စီးကျလာသည်။ ရေပိုက်ခေါင်း ဖွင့်ထားသလိုပင်။
ဤအရာမှာ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ချေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရရှိထားသည့် အချက်အလက်များအရ နင်ချင်းက ပြဒါးအဆိပ် သို့မဟုတ် ခဲအဆိပ် မိနေတာခြင်း ဖြစ်သည်။
နာတာရှည် အဆိပ်သင့်သည့် လက္ခဏာများဖြစ်သော ဆံပင်ကျွတ်ခြင်း၊ သွေးပါခြင်း၊ အဖုအပိမ့်များ ထွက်ခြင်းများလည်း ခံစားနေရ၏။
သို့သော်ငြား ယခု လက္ခဏာက ပြင်းထန်လွန်းနေသည်။ ရုတ်တရက် အဆိပ်မိသည့် ပုံစံပင်။ မကြာခင်ကမှ အဆိပ်ခတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“သခင်မ... သမားတော် သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။” နင်ချွဲ့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။
“နေအုံး။ ကျုပ်ပဲ ကုပေးမယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တားလိုက်သည်။ “သခင်မက အဆိပ်မိနေတာ။ အခုလေးတင် မိတာ။ ချက်ချင်း မကုရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိတယ်။ စောစောက ဘာစားလိုက်လဲ။ အစားအစာ ချက်တဲ့သူ၊ လာပို့တဲ့သူ အကုန်လုံးကို ဖမ်းထား။”
နင်ချင်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောလိုက်၏။ “ရှင်... ရှင် ထွက်သွား။”
ပြောပြီးသည်နှင့် သတိလစ်သွားသည်။
နင်ချွဲ့က အပြင်သို့ ဆက်ပြေးသွား၏။
“မသွားနဲ့။ ကျုပ်ပဲ ကုလို့ ရမှာ...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နင်ချွဲ့ တွန့်ဆုတ်သွား၏။
ဤသူတောင်းစားက အတော်လေး ထူးဆန်းလှသည်။ သခင်မက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သမားတော်မှလွဲ၍ ကျန်သူကို မယုံကြည်တတ်သလို၊ အမျိုးသမီးသမားတော်ကိုသာ လက်ခံသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် သမားတော်ကို ရှာရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အချိန်မဆွဲတော့ချေ။ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဘူးသီးခြောက်ဘူးလေး တစ်ဘူးကို ထုတ်လိုက်ပြီး နင်ချင်းကို ပွေ့ထူလိုက်၏။
“ဖြောင်း.... ဖြောင်း... ဖြောင်း...” ယွင်ကျုံးဟဲ့က နင်ချင်း၏ ပါးကို ရိုက်ပြီး နှိုးလိုက်သည်။
နင်ချင်း သတိပြန်ရလာ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဘူးထဲမှ အရည်များကို သူမ ပါးစပ်ထဲ အတင်းလောင်းထည့်လိုက်သည်။ စက္ကန့် ၃၀ အတွင်း တစ်ဘူးလုံး ကုန်သွားသည်။
“ရှင်... ရှင် ဘာတိုက်လိုက်တာလဲ။ အရသာက တစ်မျိုးကြီးပဲ။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာရှိအုံးမှာလဲ။ ကလေးသေးလေ။”
အမှန်တကယ်၌ သေးမဟုတ်ချေ။ အန်ဆေးသာဖြစ်၏။
သို့သော်ငြား နင်ချင်းက အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ သေးလို့ ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အော့အန်တော့သည်။
“ဝေါ့... ဝေါ့...”
ချက်ချင်းပဲ ဗိုက်ထဲက ရှိသမျှ အကုန် အန်ထွက်လာ၏။ သို့သော်ငြား မလုံလောက်သေးချေ။ အဆိပ်တွေ ကျန်နေသေး၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က နောက်ထပ် တစ်ဘူး ထပ်တိုက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် တူတစ်ချောင်း ယူပြီး လည်ချောင်းထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
“ဝေါ့... ဝေါ့...” ထပ်အန်ပြန်၏။
ထိုအချိန်၌ ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူမ နားနားကပ်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ နင်ချင်း... စကားမပြောနဲ့။ ကျုပ် ပြောတာ သေချာနားထောင်... အရမ်း အရေးကြီးတယ်။”
နင်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အချိန်လုနေရသောကြောင့် စကားလုံးများကို ခပ်သွက်သွက်ပင် ပြောလိုက်၏။
................
ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာမူ အတော်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
နင်ချွဲ့နှင့် သမားတော်များ ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ နင်ချင်းအား တူဖြင့်ထိုးကာ အန်ထွက် လာအောင် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုပုံစံမှာ လူနာကို ကုသနေသည်ထက် လူသတ်နေသည်နှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် နင်ချွဲ့၏ မျက်နှာ ပျက်သွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိလိုက်တော့၏။ ‘ငါ မှားသွားပြီ။ သခင်မလေးကို ဒီလိုလူစားမျိုးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မိတာ တကယ်ကို မှားသွားပြီ။’
“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် သေချင်နေတာလား။”
နင်ချွဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာကြစမ်း။ ဒီကောင်ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်...”
စစ်သည်များ ဝင်လာကြ၏။
“မလုပ်နဲ့။ သူ့ကို မထိနဲ့။” နင်ချင်း အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
နင်ချွဲ့က သမားတော်များကို ခေါ်လိုက်၏။ “ဆရာမရွှီ... ကြည့်ပေးပါအုံး။”
သမားတော် ၄ ဦးစလုံး အမျိုးသမီးများပင် ဖြစ်သည်။
“အန်အောင် လုပ်ပြီးပြီ။ နွားနို့ တိုက်လိုက်ပါ။ များများ တိုက်ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ ရှင် ထွက်သွားပါ။ ယောကျ်ားလေး ရှိနေရင် အဆင်မပြေဘူး။” သမားတော် တစ်ဦးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။
“သခင်မ နင်ချင်း... ကျုပ် မှာခဲ့တာတွေ မမေ့နဲ့နော်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ပြောရင်း စစ်သည်များ ဆွဲခေါ်ရာနောက် ပါသွားသည်။
နင်ချင်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး သတိလစ်သွားပြန်၏။
နင်ချွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးယွင်ကို အခန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံထားလိုက်ပါ။”
စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားကြ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ နောက်လှည့် တကြည့်ကြည့်ဖြင့် ပါသွားသည်။
.......................
“ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။
စစ်သည်များက သူ့ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားကြသည်။
“ရောက်ရင် သိလိမ့်မယ်။” စစ်သည်တစ်ဦးက ဖြေလိုက်၏။
မြေအောက်ခန်း တစ်ခုထဲ ရောက်သွားသည်။ ထောင် ဖြစ်နေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါ ဘာသဘောလဲ။ ကျုပ်က သခင်မကို ကယ်ပေးခဲ့တာလေ။”
စစ်သည်တစ်ဦးက ဖြေလိုက်သည်။ “ကယ်တာလား၊ လုပ်ကြံတာလား ဆိုတာကို သခင်မ သတိရမှ သိရမှာပေါ့။”
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ထောင်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ကြ၏။
နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွား၏။ ဘယ်သူမှ မလာသလို ထမင်းလည်း လာမပို့ချေ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။
‘အခြေအနေတွေကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ။ မူလက ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ် ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ရန်သူတွေကပဲ ကိုယ့်ဘက်ကနေ ကူညီပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပဲ။ တကယ်တော့ လူတွေနဲ့ ကစားရတာက တော်တော်လေးကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်ပဲ။’
.................
တစ်ရက် ကြာသွား၏။
ရုတ်တရက် စစ်သည်နှစ်ဦး ဝင်လာသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ဓားနှင့် ထောက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “သေချင်လား။ ရှင်ချင်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှင်ချင်တယ်။ ရှင်ချင်တယ်။”
စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ “သခင်မ အဆိပ်မိနေတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါ ပြောရရင် ရှည်တယ်ဗျ။ လက္ခဏာတွေကို ကြည့်ပြီး သိတာပဲ။”
ထိုစစ်သည်က မေးလိုက်သည်။ “ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ လေခွင်းမြို့ရဲ့ သူလျှို ရှိနေလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွား၏။ သို့သော်ငြား ဘာမှ ပြန်မဖြေချေ။
ထိုစစ်သည်က ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းပေါ်က ဓားကို အားဖြင့်ဖိက မေးလိုက်သည်။ “သေချင်လား။ ရှင်ချင်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ရှင်ချင်တယ်။”
“ဒါဆို ပြောစမ်း...”
အမှန်တိုင်း ပြောခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့ လိုချင်သည့် အဖြေကို ပြောခိုင်းခြင်းသာဖြစ်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ သူလျှို ရှိတယ်။”
ထိုစစ်သည်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ “သခင်မကို အဆိပ်ခတ်တာ မင်းတို့ သူလျှို မဟုတ်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ဘယ်လို ဖြေရမလဲ။ ဟုတ်တယ် ဖြေရမလား။ မဟုတ်ဘူး ဖြေရမလား။”
ထိုစစ်သည်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ “မင်း သေချင်နေတာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ဝန်ခံပါ့မယ်။ ဟုတ်တယ်။ လေခွင်းမြို့ သူလျှိုက အဆိပ်ခတ်တာပါ။”
ထိုစစ်သည် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့က သူလျှိုကို အဆိပ်ခတ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ဝင်ကယ်တယ်။ ဒါမှ မင်းက ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သွားပြီး အစီရင်ခံစာ ရေးတဲ့အခါ သခင်မက မင်းတို့ဘက် ပါလာမှာပေါ့။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။”
‘ဝိုး... တော်လိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။ အကွက်စေ့လိုက်တာ။’
ထိုစစ်သည်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒါ မင်းတို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ပဲ။ အဆိပ်ခတ်တာလည်း မင်းတို့...၊ ကယ်တာလည်း မင်းတို့...၊ အစီရင်ခံစာ လိုချင်လွန်းလို့ လုပ်ကြံတာ။ မင်းတို့ သေလမ်းရှာတာပဲ။
လေခွင်းမြို့က ယွင်အောက်ထျန်း။ မင်းက သခင်မနင်ချင်းကို လုပ်ကြံတဲ့ တရားခံပဲ။ ဝန်လည်း ဝန်ခံပြီးပြီ ဆိုတော့ သေဒဏ် ပေးရမယ်။”
.................