အခန်း (၄၉-၅၀)
Vol. 5 Ch. 49-50
အပိုင်း (၄၉)
အတွင်းဘက်ရှိ ဆွေးနွေးပွဲက အလွန် ပြင်းထန်နေလေသည်။
စာပေနှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အမြင်များက သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ကြပေ။
စာပေ အရာရှိများက နိုင်ငံရေးနှင့် သံတမန်ရေးရာ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုသင့်သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့မဟုတ် ပို၍ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ငွေကြေး အသုံးပြုခြင်းနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ လက်ထပ်ခြင်း နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။
စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများ၏ အမြင်ကမူ အလွန် တိုက်ရိုက်ကျပြီး ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ မော့မိသားစုက သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်မပေးချင်ပါက စစ်တပ်ကြီး စေလွှတ်၍ ရှီးယွီမြို့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ကာ အင်အားသုံး၍ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ရန် ဖြစ်၏။
အတွင်းဘက်ရှိ လေထုက ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် စာပေနှင့် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက် လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုကြလေတော့သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အပြင်ဘက်တွင် တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ နည်းနည်းမှ လှုပ်ရှား၍ မရဘဲ ဆီးသွားချင်လျှင်ပင် အောင့်ထားရ၏။
အလွန် သနားစရာ မကောင်းပေဘူးလား။ ဝင်ရောက် ဆွေးနွေးခွင့်ပင် မရှိပေဘူးလား။
အဓိပ္ပာယ်မရှိလှချေ။ အတွင်းဘက်တွင် အားလုံးက လူကြီးပိုင်းများ ဖြစ်ကြ၏။ အတွင်းတွင် လင်းပိ ရှိနေသော်လည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရုံသာ ရပ်နေရကာ စကားပြောဆိုခွင့် မရှိချေ။ ကျင်းဝူပြန်းသည် မြို့စားအိမ်တော်၏ သခင်လေး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ခွင့်ပင် မရှိပေ။
လေးနာရီ တိတိ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် အတွင်းဘက်တွင် နောက်ဆုံး၌ ရန်ဖြစ်ပြီးသွားကာ နေ့လယ် ဘက်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
စာပေပညာရှင် တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်နောက် လိုက်ခဲ့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ထို့နောက် ချူကျောင်းရန်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်နေပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရကြောင်း သူ တွေ့လိုက်ရ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်မှာတော့ ချူကျောင်းရန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ၏ ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်၏။
လူနှစ်ယောက်တွင် ချူကျောင်းရန်က နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန် ခန့်ညားချောမောလေသည်။
အခြားတစ်ယောက်ဖြစ်သော ယွင်အောက်ထျန်းကမူ ဆံပင်များက ပေါင်းပင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပိုက်ဆံလျှော်ကြမ်း အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်လုံးများက အသက်ကင်းမဲ့နေပြီး မျက်နှာအမူအရာက အောက်တန်းကျကာ အသက်ဝင်နေသော သူတောင်းစား ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။
တကယ်ကို အမွေးကျွတ်နေသော တောကြက်တစ်ကောင်နှင့် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင် အတူတူ ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပိုင်း မဟာဗျူဟာတွေကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ဖို့အတွက် ကျင်းယီဝေ တပ်ဖွဲ့ကို တည်ထောင်ဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီတပ်ဖွဲ့က သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ဖို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ သံတမန်ရေးရာ ကိစ္စရပ်တွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမယ်။”
‘တကယ်ကြီး ကျင်းယီဝေ တပ်ဖွဲ့လို့ နာမည်ပေးလိုက်တာလား။ ဒီနာမည်က အရမ်း လှနေလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ကျင်းကျုံးယွဲ့က အရမ်း ပျင်းနေလို့လား။ ကျုပ် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ညအိပ်ခ တောင်းလို့ ရမလား။ မဟုတ်သေးဘူး။ နာမည်ပေးခ တောင်းရမှာ။’
သို့သော်ငြား စောစောက ဆွေးနွေးမှုများအရ သိနိုင်၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤကျင်းယီဝေ၏ အရေးပါမှုသည် သွေးနက်ဂိုဏ်းထက် ကျော်လွန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အင်အားအကြီးဆုံး သတင်း အချက်အလက် တပ်ဖွဲ့ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာ၏ မဟာဗျူဟာ ဦးစားပေး အဆင့်က အလွန် မြင့်မားပြီး နောက်ပိုင်း လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း၏ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်များကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ချူကျောင်းရန်။”
ချူကျောင်းရန်က ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “လက်အောက်ငယ်သား ရှိပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီဝေရဲ့ အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ကျင်းယီဝေ တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အုပ်ချုပ်ရမယ်။”
ချူကျောင်းရန်က ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ခေါ်လိုက်သည်။ “လီရော့ကျွင်း...”
အခြား လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “လက်အောက်ငယ်သား ရှိပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီဝေရဲ့ လက်ဝဲဘက် လူတစ်ထောင် တပ်မှူး အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”
ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဒူးထောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။ “လီပါ...”
တပ်မှူး တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ခါးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “လက်အောက်ငယ်သား ရှိပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီ ဌာနရဲ့ လက်ယာဘက် လူတစ်ထောင် တပ်မှူး အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”
ရဲရင့်ခန့်ညားသော လီပါက ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ဝူကျန်း...”
အခြား လူငယ် စာပေပညာရှင် တစ်ဦးက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီ ဌာနရဲ့ ပထမ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”
လူငယ် စာပေပညာရှင် ဝူကျန်းက ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ကျူးယီမင်...”
အခြား စာပေပညာရှင် တစ်ဦး ထွက်လာပြီး ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီ ဌာနရဲ့ ဒုတိယ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”
စာပေပညာရှင် ကျူးယီမင်က ဒူးထောက်ကာ ဖြေလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါ်လိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း....”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်လာပြီး အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ရှိပါတယ်။”
ချက်ချင်းပဲ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ‘မင်းက ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မင်းအဝတ်အစားတွေက ဘယ်က ကောက်လာတာလဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်နေရာ ထင်နေလို့လဲ။ မင်းက သူတောင်းစားသာသာပဲ။’
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှင့်ကို ကျင်းယီဝေရဲ့ တတိယ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။”
................
ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ အတုအယောင် မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို အတည်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင် ရက်ရောလွန်းလှပြီး ကျင်ယီဝေ တပ်ဖွဲ့၏ တတိယမြောက် တပ်မှူး ရာထူးကိုပင် ချီးမြှင့်လိုက်လေသည်။
အဆိုပါ ကျင်ယီဝေတပ်ဖွဲ့သည် သွေးနက်ဂိုဏ်းထက်ပင် ပိုမိုဩဇာအာဏာ ကြီးမားလာမည့် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သလို၊ တပ်မှူးချုပ်ရာထူးမှာလည်း လေခွင်းရုံးတော်၏ တရားသူကြီးချုပ်ထက်ပင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှ၏။
အစောပိုင်းက လူငါးဦးကို ရာထူးခန့်အပ်စဉ်က မည်သူမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည့်အပြင် ယခုအခါတွင်လည်း ကောင်းကျိုးကြီးစွာ ဆောင်ရွက်ထားသည့် ချူကျောင်းရန် အတွက်မူ တပ်မှူးချုပ်ရာထူးမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။ ကျန်ရှိသည့် လေးဦးမှာလည်း ထိုက်တန်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ယွင်အောက်ထျန်း ဆိုသည့်အမည်ကို ကြေညာလိုက်သည့် အချိန်၌မူ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြင့် ဆူညံသွားကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိ သွားကြတော့၏။
‘လွန်လွန်းတယ်။ တကယ် လွန်လွန်းတယ်။ ဒီကောင်က ဘယ်ကလဲ။ ဘာကောင်လဲ။ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။ သူတောင်းစား တစ်ယောက်က တစ်ဆင့်တည်းနဲ့ တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သွားရတာလား။ ငါတို့လို လူတွေက ဆယ်နှစ်ကျော် ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ ဒီကောင်က ဘာလုပ်ပြလိုက်လို့လဲ။ ကျင်းဝူပြန်းကို ကုပေးလို့လား။ ကျင်းဝူပြန်း ဆိုတာ အသုံးမကျတဲ့ အရူးလေ။ သူ့ကို ကုပေးရုံနဲ့ ဒီလောက် ရာထူးကြီး ပေးစရာ လိုလို့လား။’
“မြို့စားမင်း... ကျန်တဲ့ ၅ ယောက်ကိုတော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီယွင်အောက်ထျန်း ဆိုတဲ့ လူကိုတော့ ပြန်စဉ်းစားပေးပါ။” အမတ်ဟောင်း တစ်ဦးက ထွက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် ထောက်ခံပါတယ်။”
“ကျုပ် ထောက်ခံပါတယ်။”
အမတ်ဟောင်း ၁၀ ယောက်လောက် ထွက်လာပြီး ကန့်ကွက်ကြ၏။
ဝမ်တောက်ဖူ တစ်ယောက်တည်းသာ ငြိမ်နေသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် ဆိုခြင်းကို သူမ သိပြီးသားဖြစ်သည်။ သူတောင်းစား တစ်ယောက်ကို ရာထူးကြီး ပေးလိုက်ခြင်းက စနစ်တစ်ခုလုံးကို စော်ကားလိုက်သလို ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
“မြို့စားမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးပါ။”
“မြို့စားမင်း... ဒီလို လူမျိုးကို ရာထူးပေးလိုက်ရင် တခြား အရာရှိတွေ စိတ်ဓာတ်ကျကုန်ပါလိမ့်မယ်။”
အမတ်ဟောင်းတွေက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်နေကြသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။ အားလုံး အော်၍ မောသွားသည်အထိ စောင့်နေလိုက်သည်။ ပြီးမှ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အစည်းအဝေး ပြီးပြီ။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားတော့သည်။
အခြေအနေကို ကြည့်ရှုနေကြသည့် အမတ်ဟောင်းများမှာလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညည်းညူနေကြ တော့၏။
မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ စရိုက်မှာ ခေါင်းမာလွန်းလှသည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်။ သူမသည် အမိန့်တစ်ခုကို မထုတ်ပြန်မီ အချိန်အထိသာ အကြံပေးစကားများကို နားထောင်တတ်သော်လည်း၊ အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီးသွားပါက မည်သူကပင် တားဆီးပါစေ စိတ်ပြောင်းလဲတော့မည့်သူ မဟုတ်ပေ။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် အရာရှိများက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မီးဝင်းဝင်းတောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... မင်းလို အောက်တန်းစားက ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရဲတယ်ပေါ့။”
“သူတောင်းစားက သူတောင်းစားလိုပဲ နေပါလား။ ဒီနေရာမှာ လာရပ်မနေနဲ့။”
လူတိုင်းက သူ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်စွာဖြင့် ရှောင်ဖယ်သွားကြ၏။
ချူကျောင်းရန် တစ်ယောက်တည်းသာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနားသို့ ရောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ယူပါတယ် ညီလေးယွင်... နောက်ဆိုရင် တစ်အိုးတည်း စား၊ တစ်အိမ်တည်း နေရတော့မယ်။ ကူညီပါအုံးနော်။” ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွား၏။
နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လန်ပိက ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။ “တစ်ဆင့်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ရောက်သွားတာက အန္တရာယ် များတယ်။ အခု ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ မြို့စားမင်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်။ မကြာခင်မှာ အစွမ်းအစ မပြနိုင်ရင် ရှင် သေလိမ့်မယ်။ ကျင်းဝူပြန်းလည်း ရှင့်ကို မကယ်နိုင်ဘူး။”
ဤအခြေအနေအားလုံးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်နေပေသည်။ အမှန်စင်စစ် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူ့အပေါ် အလွန်အမင်း သဘောကျနှစ်ခြိုက်နေ၍ ဤသို့ ရာထူးပေးအပ်ခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
ရှေးယခင်က ပေးခဲ့ဖူးသည့် ကတိစကားတစ်ခုကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပုန်းကွယ်နေသော ပါရမီနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို လက်တွေ့စမ်းသပ်လို၍သော်လည်းကောင်း ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ကောင်းကျိုး ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား။” လန်ပိက မေးသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “သိပါတယ်။”
“ပြောပြစမ်း။”
“မြို့စားမင်းနဲ့ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် တကယ် အကျိုးရှိမယ့် အလုပ်မျိုး။”
လန်ပိက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ မင်း လေခွင်းရုံးတော်မှာ အမှုစစ်ပြတာက ပါးနပ်တာပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ့် ကောင်းကျိုး မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် ကောင်းကျိုး ရချင်ရင် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် မရှိမဖြစ် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က စပ်ဖြီးဖြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “သခင်မလေးလန်... ကျုပ်ကို ဒီလောက် သွန်သင်ပေးနေတာ ကျုပ်ကို ကြိုက်သွားလို့လား။ မနေ့ညက ကျုပ်ရဲ့ ရုပ်ရည်စစ်ကို မြင်ပြီး ရင်ခုန်သွားတာလား။”
လန်ပိ ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။ သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...
“အား...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ပြုတ်သွားပြန်၏။ နာလွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေ၏။
‘ပါးစပ်သရမ်းတဲ့ကောင်... ခံရတာတောင် နည်းသေးတယ်။’
..............
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မိမိ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ ကျင်းဝူပြန်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိ လိုက်ရပြန်သည်။
ကျင်းဝူပြန်းမှာ အိမ်ရှေ့တံခါးဝတွင် သခင်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေသော ခွေးကလေး တစ်ကောင်နှယ် ကုပ်ကုပ်လေး ထိုင်စောင့်နေသည်မှာ မြင်မကောင်းလှပေ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က လှောင်ရိပ်သန်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ပဲ ကျုပ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တော့မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျင်းဝူပြန်းက မသိဟန်ဆောင်ကာဖြင့် ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား။ မင်း တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သွားပြီဆို... ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ။”
ကျင်းဝူပြန်းက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို ပြောပြရအုံးမယ်။ မနေ့ညက ငါ အိပ်မက်ယောင်ပြီး လျှောက်သွားတာ။ ငါ့အစ်မရဲ့ ခန်းမထဲမှာ မျက်နှာချောချောနဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ ငါ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အဲဒီကောင်ကို ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်ပစ်မလို့ လုပ်တာ။”
“ပြီးတော့ရော...” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်နားထောင်နေလိုက်၏။
“အဲဒါကြောင့် အောက်ထျန်း... မင်းရဲ့ အခု ပုံစံက ကောင်းပါတယ်။ ရင်းနှီးတယ်။ ဟို မျက်နှာချောချောကောင်လို မနေနဲ့။ ငါ တွေ့ရင် ခုတ်သတ်မိလိမ့်မယ်။”
ကျင်းဝူပြန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မင်း အဲဒီကောင်ကို သိလား။ သိရင် ပြောလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ငါ့အိမ်ထဲမှာ မပေါ်လာနဲ့လို့... ပေါ်လာရင် ငါ သတ်မှာ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွား၏။ ‘ငါ့အစ်ကိုကြီးက တကယ် ပါးနပ်တာပဲ။ သူက မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး နှစ်ယောက်လုံး အဆင်ပြေမယ့် လမ်းကြောင်းကို ရှာပေးလိုက်တာပဲ။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကတိပေးလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး.... ကျုပ် ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ အဲဒီကောင် နောက်တစ်ခါ မပေါ်လာစေရပါဘူး။”
“အေး... ပြီးတာပဲ။”
ကျင်းဝူပြန်းက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... ငါ ထပ်ပြောမယ်။ မင်းက ငါ့ညီပဲ။ လေခွင်းမြို့ထဲမှာ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြဿနာရှာရှာ ငါ့အသက်နဲ့ လဲပြီး ကာကွယ်ပေးမယ်။”
“ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုကြီး.... ကျုပ် မှတ်ထားပါ့မယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ကတိုးမွှေးသခင်မ ပြန်ရောက်ပြီလား။”
ကျင်းဝူပြန်း ဒေါသထွက်သွား၏။ “အောက်ထျန်း... မင်း လွန်လာပြီနော်။ အစ်မလန်ပိကို ခိုးခိုင်းတုန်းက ငါ လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အခု ငါ့အဒေါ်ကိုပါ ထပ်ကြံချင်နေတာလား။ မင်းက ငါ့အိမ်က မိန်းမတွေ အကုန်လုံးကို သိမ်းပိုက်ချင်နေတာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ပြန်ရောက်ပြီလား ဆိုတာပဲ ပြောပြပါ။”
“ရောက်ပြီ။ ရောက်ပြီ။ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းနဲ့ သောက်မလို့ လုပ်ထားတာ။ စိတ်မပါတော့ဘူး။ သွားပြီ။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ကျင်းဝူပြန်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ထွက်သွား၏။
သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ့ကို ချော့မနေတော့ချေ။ ‘ခဏနေရင် သူ ပြန်လာလိမ့်မယ်။ ကတိုးမွှေးသခင်မ ပြန်ရောက်ပြီ ဆိုတော့ သတင်းကောင်းပဲ။’
................
အပိုင်း (၅၀)
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ ဆိုသည်ကို စုံစမ်းရတော့မည်ဖြစ်၏။ သူမက သွေးနက်ဂိုဏ်း၏ အကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်နေလောက်သည်လား။
ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သခင်မလေးလန်... အခု ကျုပ်က ကျင်ယီဝေ တတိယ တပ်မှူးချုပ် ဖြစ်သွားပြီနော်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ချပါ။ ကျုပ်က သခင်မလေးလူပါ။ ဟိုဘက်က ဘာလုပ်လုပ် သခင်မလေးကို သတင်းပေးနေမှာပါ။ သခင်မလေးလန်... ကျုပ်တို့ ပေါင်းပြီး ချူကျောင်းရန်ကို ဖြုတ်ချကြမယ်။ ဒါမှ သခင်မလေးက ပြန်ပြီး နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှာ။”
လန်ပိက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်နေသည်။
“သခင်မလေးလန်... စောင့်ပါအုံး။”
“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။” လန်ပိက မေးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ဖားမလို့လေ။ သခင်မလေးလန်... သခင်မလေး အလုပ်သွားလုပ်မလို့လား။ ကျုပ် လိုက်ခဲ့မယ်လေ။ ပညာသင်ချင်လို့ပါ။”
လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “ငါ အခု သွေးနက်ဂိုဏ်းရဲ့ မြေအောက် အကျဉ်းထောင်ကို သွားမလို့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ “ရာဇဝတ်သားတွေကို စစ်ဆေးမလို့လား။ ကျုပ် ကူညီပေးမယ်လေ။ ကျုပ်က ညှဉ်းဆဲတဲ့ နေရာမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်။”
လန်ပိက ငြင်းလိုက်၏။ “မလိုဘူး။ မင်းက ကျင်ယီဝေ လူ... ငါက သွေးနက်ဂိုဏ်း လူ... မြို့စားမင်း အမိန့်မရှိဘဲ ငါတို့ နီးစပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။”
ထိုအချိန်တွင် သွေးနက်ဂိုဏ်း အကျဉ်းထောင်ဘက်မှ လှည်းတစ်စီး ထွက်လာသည်။ လှည်းထဲတွင် ရွှီအန်းထင် (အမျိုးသမီး) ပါလာ၏။ လက်ထိပ်ခတ်ထားပြီး ဒဏ်ရာအချို့ ရထားသည်။
မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာနှင့်အတူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ‘ဒါ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဘယ်ကို ခေါ်သွားကြမလို့လဲ။’
လှည်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင် နတ်ဆရာလန်၏ တပည့်ဖြစ်သူ လန်ယွီက ကျင်ယီဝေ တပ်ဖွဲ့ဝင် ဝတ်စုံကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်၍ ပါလာလေသည်။ ၎င်း၏ ရာထူးမှာ တပ်မှူးအဆင့်သာ ရှိသောကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့လောက် ရာထူးမမြင့်သော်ငြားလည်း အာဏာရှိသည့် နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
မိမိ၏ ရန်သူဖြစ်သူ လန်ယွီသည် မည်သည့်အချိန်က ကျင်ယီဝေ တပ်မှူး ဖြစ်သွားသနည်း၊ သို့မဟုတ် ချူကျောင်းရန်၏ ဘက်တော်သား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်လားဟု ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေးတောရင်း အံ့ဩနေမိသည်။
လန်ယွီသည် ရွှီအန်းထင်ကို မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြံစည်နေသနည်း။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သဘောဆန္ဒလား သို့မဟုတ် ချူကျောင်းရန်၏ အမိန့်လား ဆိုသည်မှာလည်း ဝေခွဲမရနိုင်ပေ။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လန်ယွီ၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ လေးစားသမှုမရှိဘဲ လူပြက်တစ်ကောင်သဖွယ်သာ သဘောထားနေပုံရသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။ ရွှီအန်းထင်ကို သူတို့လက်ထဲသို့ အပါမခံနိုင်ပေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အချိန်မီ တားဆီးရပေမည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြာပွတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လန်ယွီကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဘာကြည့်တာလဲ။”
လန်ယွီက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ကြည့်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။”
“ဖြောင်း... ဖြောင်း...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြာပွတ်ဖြင့် လန်ယွီ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။
.....................
လန်ယွီသည် သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကြာပွတ်ရိုက်ချက်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်လိုက်နိုင်၏။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်...” လန်ယွီ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကြာပွတ်ထိပ်ရှိ ပုလဲလုံးလေး တစ်လုံးကို သတိထားမိလိုက်၏။ ‘ဘာကြီးလဲ။ ကြာပွတ်မှာ ဘာလို့ ပုလဲ တပ်ထားရတာလဲ။’
ထိုစဉ်မှာပင် ပုလဲလုံးလေး ပေါက်ကွဲသွားသည်။
“ဖောင်း...”
မီးရှူးမီးပန်း ပေါက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အတွင်းမှ အမှုန့်များနှင့် သံမှုန့်များ လန်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်စင်လာ၏။
‘ဒုက္ခပဲ။ အဆိပ်တွေ ဖြစ်မယ်။’ လန်ယွီ လျှပ်စီးလက်သလို နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
သို့သော်ငြား ပေါက်ကွဲမှု အရှိန်ပြင်းလွန်းသောကြောင့် လက်မောင်းပေါ်သို့ သံမှုန့်များ စိုက်ဝင်သွားသည်။ မကြာမီ လက်တစ်ဖက်လုံး ထုံကျင်လာ၏။
“မင်း သေချင်နေတာလား။” လန်ယွီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ဓားဆွဲကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီ ပြေးဝင်လာသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လန်ပိ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ အမြန်ပြေးကပ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။ “သခင်မလေးလန်.. ကယ်ပါအုံး။ ကျင်ယီဝေ တပ်မှူးက အရာရှိကို လုပ်ကြံနေပါပြီ။ ကယ်ပါအုံး။”
လန်ယွီသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း လန်ပိကို ထိခိုက်မိမည် စိုးရိမ်သောကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိ၏ နောက်တွင် ကပ်နေရုံသာမက ခြေထောက်ကိုပါ ဖက်ထားမတတ် ကပ်တွယ်နေလေ၏။
လန်ယွီသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်သော်လည်း လန်ပိကိုတော့ ကြောက်ရွံ့ရသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် လန်ယွီ ခေါင်းမူးလာ၏။ မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မေ့ဆေးအစွမ်း ပြနေပြီဖြစ်၏။
‘ကျားတစ်ကောင်လုံးကိုတောင် မှောက်စေနိုင်တဲ့ မေ့ဆေးလေ။ လူတစ်ယောက်လောက်က စာဖွဲ့စရာ လိုလို့လား။’
“အရူးကောင်... လာလေ။ လာလေ။ လာရိုက်လေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က လန်ပိကို ပတ်ပြေးရင်း စိန်ခေါ်နေလေသည်။
လန်ပိက ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေ၏။ ‘ဒီကောင်တွေ ဘယ်လောက်ထိ ရူးမလဲ သိချင်တယ်။ လုပ်ကြစမ်း။ ငါ ပြပွဲကောင်းကောင်း ကြည့်အုံးမယ်။’
ခဏကြာချိန်မှာတော့ လန်ယွီ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
“ရွှပ်...”
ဓားချက် လွဲသွားပြီး လန်ပိ၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ထိခိုက်မိသွားသည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွား၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လာကြပါအုံး။ လာကြပါအုံး။ သခင်မလေး လန်ပိကို လုပ်ကြံနေပါပြီ။ ပုန်ကန်နေပါပြီ။”
လန်ပိ အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “ဖမ်းလိုက်ကြ။”
သွေးနက်ဂိုဏ်း စစ်သည်များ ပြေးဝင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လန်ယွီ နှစ်ယောက်လုံးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။
လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “မြို့စားအိမ်တော်ကို ခေါ်သွား။ မြို့စားမင်း စီရင်လိမ့်မယ်။”
“သခင်မလေး လန်ပိ... ဒီအကျဉ်းသားကိုရော။” စစ်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
“ခေါ်သွား။”
ကျင်ယီဝေက စာရွက်စာတမ်းနှင့် အကျဉ်းသား လာထုတ်သည်ကို လန်ပိ မငြင်းရဲသော်ငြား စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေနပ်ချေ။ ‘ငါ့ကို ကူညီခိုင်းတာ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ချူကျောင်းရန် ကိုယ်တိုင် မလာဘဲ တပ်မှူးတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာက ဘာသဘောလဲ။ ငါ့ကို အထင်သေးတာလား။’
…………………..
မြို့စားအိမ်တော်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မကောင်းလှပေ။ သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာ၏။ နင်ချင်းဆီ စေလွှတ်လိုက်သော သံတမန်က ခြေထောက်ရိုက်ချိုးခံရပြီး ပြန်ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။
နင်ချင်း ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူမသည် ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေတွင် အာဏာအရှိဆုံးနှင့် အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံး မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက၊ ဒုတိယအကြီးဆုံး မြို့စားမင်းဖြစ်သည့် နင်ချန်ကျူ၏ ညီမလည်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူမသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ အဓိကတာဝန်မှာ လေခွင်းမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့တို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲတွင် လေခွင်းမြို့ဘက်မှ တရားမဝင် ကျူးကျော်စစ် ဆင်နွှဲခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးရန်ဖြစ်၏။
လေခွင်းမြို့ဘက်ကမူ ချိုရွှေမြို့က စတင်ကျူးကျော်သဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုထားသော်လည်း နင်ချင်း၏ အစီရင်ခံစာကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးပေလိမ့်မည်။
အကယ်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့က လေခွင်းမြို့ကို ကျူးကျော်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပါက အကျိုးဆက်များမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်လည်မရရှိနိုင်တော့ပေ။
လေခွင်းမြို့တွင် ဆားသာထွက်ရှိပြီး သံသတ္တုနှင့် စားနပ်ရိက္ခာ လုံးဝမရှိပေ။ သံမရှိပါက လက်နက်မထုတ်လုပ်နိုင်သလို၊ ရိက္ခာမရှိပါက လူဦးရေ လေးသိန်းကျော်မှာ အငတ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ရှီးယွီမြို့မှ မော့မျိုးနွယ်စုသည် နယ်မြေကို ပြန်မပေးရန် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် ရသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် နင်ချင်း၏ သဘောထားမှာ လေခွင်းမြို့အတွက် အသက်သွေးကြောသဖွယ် အရေးကြီးနေသည်။ သူမ၏ အစီရင်ခံစာသည် ဒုတိယအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် နင်မျိုးနွယ်စု၏ ရပ်တည်ချက်ကိုပါ ကိုယ်စားပြု နေသောကြောင့် မြို့စားမင်း ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူမ စိတ်ကျေနပ်စေရန် စာပေပညာရှင်တစ်ဦး စေလွှတ်ကာ အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများနှင့် လက်ရေးမူများကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဆက်သခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အခြေအနေများမှာ ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ နင်ချင်းသည် ပေးပို့လိုက်သော လက်ဆောင်ပစ္စည်း များကို ပြန်လည်ပေးပို့လာသည့်အပြင် စေလွှတ်လိုက်သော သံတမန်ကိုပါ ခြေထောက်ရိုက်ချိုးကာ မိန်းမစိုးဘဝရောက်အောင် ပြုလုပ်၍ ပြန်လွှတ်လိုက်လေ၏။
ဤသည်မှာ သိပ်မကောင်းသော လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ နင်မျိုးနွယ်စုသည် မော့မျိုးနွယ်စုနှင့် ပူးပေါင်းကာ လေခွင်းမြို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်နေပြီလားဟု သံသယဝင်စရာ ဖြစ်လာတော့သည်။
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ လန်ပိ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “မြို့စားမင်း... အရေးကြီးကိစ္စ တင်ပြစရာ ရှိပါတယ်။”
...................
ခဏအကြာ၌ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် လန်ယွီကို သတ်ချင်စိတ်ပေါက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် အဘက်ဘက်က စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရသည့်ကြားမှပင် ဤလူများက ပြဿနာရှာရန် ဝန်မလေးကြချေ။
လေခွင်းမြို့သည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် အားကိုးအားထားပြုနိုင်ရန် ‘ကျင်ယီဝေ’ တပ်ဖွဲ့ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဝိုင်းဝန်းကန့်ကွက်မှုနှင့် ဖိအားများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ရာထူးတိုးမြှင့် ပေးခဲ့သလို လန်ယွီကိုလည်း မျက်နှာသာပေးကာ နေရာပေးထားခဲ့၏။
သို့သော်ငြား သူမ၏ စေတနာကို နားမလည်ကြဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျင်ယီဝေတပ်ဖွဲ့ တရားဝင် မစတင်နိုင်သေးခင်မှာပင် လမ်းလယ်ခေါင်၌ ရန်ဖြစ်ပြနေကြတော့သည်။
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အချင်းချင်း အားပြိုင်နေကြသည့် ဤမြင်ကွင်းမှာ လေခွင်းမြို့၏ အနာဂတ်အတွက် သိပ်မကောင်းလှသော နိမိတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
“လျှောက်တင်ပါရစေ မြို့စားမင်း...” လန်ယွီက မျက်လုံးမှေးစင်းလျက် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်က အကျဉ်းသား လွှဲပြောင်းဖို့ သွားတာပါ။ ယွင်အောက်ထျန်းက ရောက်ရောက်ချင်း ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ပါတယ်။ သူက ရာဇဝတ်သားကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ တမင် လုပ်တာပါ။ သူ့ကို စစ်ဆေးပေးပါ။”
ဤလူ၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုမှာ အတိုင်းအထက်အလွန်ပင် ဖြစ်သည်။ သာမန်အားဖြင့် ကြည့်လျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မကျေနပ်မှုကြောင့် ရန်စခြင်းဟု ထင်မှတ်စရာရှိသော်လည်း၊ သူ၏ အကြံအစည်မှာ ထိုမျှမကဘဲ ပို၍ နက်ရှိုင်းလှသည်။
သူသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အငြိုးအတေးဖြင့် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုသောကြောင့် ရာဇဝတ်သားနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသည် ဟူသော ကြီးလေးသည့် စွပ်စွဲချက်ကို လုပ်ကြံဖန်တီးကာ လှည့်ကွက်ဆင် လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
လန်ယွီ ဆက်ပြောသည်။ “ကျုပ်က တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ။ သူက အထက်အရာရှိ ဖြစ်ပြီးတော့ တာဝန်ကို နှောင့်ယှက်တယ်။ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ရန်ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုလူမျိုးက ကျင်ယီဝေ အရာရှိ လုပ်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ အပြစ်ပေးသင့်ပါတယ်။”
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ယွဲ့လေး...”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အဒေါ်... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။”
ထိုအမျိုးသမီးက ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ် ကြားတာတော့ ရွှီအန်းထင်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး အဖမ်းခံရတယ် ဆို...”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။ “ရွှီအန်းထင် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူလဲ။”
လန်ပိက ဝင်ပြောလိုက်၏။ “စောစောက လန်ယွီ လာခေါ်သွားတဲ့ အကျဉ်းသားပါ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သူ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
လန်ပိက ပြောလိုက်၏။ “သူ့ရဲ့ စောင်းတီးပညာက အရမ်းကောင်းပါတယ်။ လေခွင်းမြို့က အပျော်မယ်တွေ အကုန်လုံး သူ့ဆီမှာ ပညာသင်ဖူးကြပါတယ်။ အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်က ဟေးလုံထိုင် သူလျှို ဖြစ်နေလို့ သူနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိတယ် ဆိုပြီး ဖမ်းလိုက်တာပါ။”
အပြင်က အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့လေး... အဒေါ်က သူ့ရဲ့ စောင်းပညာကို လေးစားလို့ပါ။ အဒေါ်ရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ “အဒေါ်... အရင် ပြန်နှင့်ပါ။ ညကျမှ စကားပြောကြတာပေါ့။”
“ကောင်းပါပြီ။” အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်။
‘ဒါ ကတိုးမွှေးသခင်မပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အသံက နားထောင်လို့ ကောင်းလိုက်တာ။’
……………
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဒီလို တုံ့ပြန်တာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ဆင်ခြေမပေးဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။ “မှားပါတယ်။ အကုန်လုံး ကျုပ်အမှားပါ။ မြို့စားမင်း စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ပါလိမ့်မယ်။ ကျုပ်ကို ရိုက်ပါ။ အပြစ်ပေးပါ။”
“ကောင်းပြီ။ ရှင် တောင်းဆိုမှတော့ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “လာကြစမ်း။ သူ့ကို နောက်ဖေးခေါ်သွားပြီး ကြာပွတ် အချက် ၅၀ ရိုက်... သေချင်သေပါစေ။”
“ကောင်းပါပြီ။” အမျိုးသမီး စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “အား... အား... အား...”
လန်ယွီ ကျေနပ်သွားသည်။ ‘ယွင်အောက်ထျန်း... မင်း ဒီနေ့တော့ တွေ့ပြီပေါ့။ ငါ့နဲ့ ယှဉ်ချင်အုံး။ မင်းက မြို့စားမင်းအတွက် ခွေးတစ်ကောင်လောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိပါဘူးကွာ။’
………….
နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။
စောစောက အော်သံတွေအရ ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ကြာပွတ်အချက် ၅၀ ဆိုသည်မှာ မနည်းလှချေ။ သူက အားနည်းသည့် လူဖြစ်နေသောကြောင့် သေလျှင်တောင် သေသွားနိုင်သည်။ သို့သော်ငြား သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မှ မရှိချေ။
“ဘာလို့ ရှင့်ကို တကယ် မရိုက်လဲ သိလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ မေးလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “သိပါတယ်။ ကျုပ် အရေပြားက တန်ဖိုးရှိလို့လေ။ ပျက်စီးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ရှင်... ကျွန်မကို တော်တော် စိတ်ပျက်စေတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငြိမ်နေသည်။
“ရှင့်ကို ရာထူးပေးဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ဖိအားတွေ ခံခဲ့ရလဲ သိလား။ အမတ်ဟောင်းတွေ ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့နေကြတာ သိလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငြိမ်နေဆဲပင်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “လေခွင်းမြို့က ဘယ်လောက် အန္တရာယ်ကြီးနေလဲ သိလား။ နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ ရှင်က ဒီလောက် အသုံးမကျမှတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်လို ဆက်ထားရမလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မ ရှင့်ကို ယုံကြည်လို့ ရမလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောလိုက်၏။ “ရပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်။ လေခွင်းမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဆိုင်တယ်။ အရမ်းလည်း ခက်ခဲတယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်ရင် ကောင်းကျိုးကြီးတယ်။ ရှင့်မှာ ၅ ရက်ပဲ အချိန်ရမယ်။ လုပ်ရဲလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “လုပ်ရဲပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။ အခု လိုက်ခဲ့...”
ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့တို့သည် မြင်းလှည်းတစ်စီးဖြင့် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ နှစ်ရက်ကြာချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ မသိသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။
..................