အခန်း (၆၃-၆၄)

အပိုင်း (၆၃)

ရွှီအမျိုးသမီး (အထိန်းတော်ကြီး)၏ ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ထိုနေရာရှိ လူအချို့၏ မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

‘ငတုံးမ... ခင်ဗျား အခုအချိန်မှာ သေရင်သေပါစေဆိုပြီး အသေခံ ငြင်းဆန်ရမှာလေ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျား သေသွားရင်တောင် ခင်ဗျားရဲ့ သားနဲ့ မိသားစုဝင်တွေ အသက်ရှင်ခွင့် ရနိုင်သေးတယ်။ အခု ခင်ဗျား ဝန်ခံလိုက်တော့ ခင်ဗျား သေရုံသာမက မိသားစု တစ်စုလုံးပါ လိုက်သေရတော့မှာပေါ့။’

သို့ပေမည့် ဤရွှီအမျိုးသမီးသည် သာမန် အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သို့ ဝန်မခံဘဲ နေမည်နည်း။

ရွှီအမျိုးသမီးကို ထားလိုက်ပါဦး။ စာဖတ်နေကြသော ကျေးဇူးရှင်များ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ရက်စက်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သေချာပေါက် ကြောက်ရွံ့သွားကြပေလိမ့်မည်။

သူမ ဝန်ခံလိုက်သည်နှင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့မှ လူငယ် အရာရှိများနှင့် လေခွင်းမြို့မှ လာဘ်ထိုးထားသော အရာရှိများ အားလုံး ဆူညံသွားကြပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြ၏။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။”

“ရှီးယွီမြို့က တကယ် ယုတ်မာတာပဲ။ မော့မိသားစုက အရမ်း ယုတ်မာတယ်။ ချိုးယွဲ့မြို့က အရမ်း ယုတ်မာတယ်။”

“အခုတော့ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားပြီ။”

“ကျုပ်တို့ ညတွင်းချင်း နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ စာတင်ပြီး ချိုးယွဲ့မြို့နဲ့ ရှီးယွီမြို့ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ အကြံအစည်ကို ဖော်ထုတ်ရမယ်။”

အခြေအနေ ကောင်းလာလျှင် ရပ်တန့်တတ်ရန် လိုအပ်ပြီး အလွန်အကျွံ မလုပ်သင့်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သရုပ်ဆောင်နေသည်မှာ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင် မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကလဲ့စားချေရန် သတ်သတ်သာဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေရှိ နယ်စားများ၏ အားပြိုင်မှုများကို အနည်းငယ်မှ စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ပေ။

“ကဲ... အခု အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားပြီဆိုတော့ ရှင်တို့ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေက နယ်စားတွေရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မ ရှုယွဲ့ယဲ့ ဂရုစိုက်တာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။ စောစောက အစ်မနင်ချင်းကို ထောင်ချောက်ဆင်တဲ့သူ သေချာပေါက် သေရမယ်။ စောစောက ကျွန်မကို စော်ကားတဲ့ သူလည်း သေချာပေါက် သေရမယ်။”

‘သောက်ကျိုးနည်း... သူက အရှက်မရှိ ရှုယွဲ့ယဲ့ ဟူသော နာမည်ကို ယူသုံးလိုက်သေးတယ်။’

ထို့နောက် သူက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အထိန်းတော်ကြီး ရွှီအမျိုးသမီး၏ နှလုံးတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဤသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးသည် အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ ချက်ချင်း အသက်ထွက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သိုင်းသမား ရှောင်မင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွား၏။

ထိုအမျိုးသမီးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို သတိမေ့အောင်ရိုက်ပြီး နင်ချင်း၏ စောင်အောက်သို့ ထိုးထည့်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူမကို သတ်ရခြင်းမှာ ကလဲ့စားချေရန် မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကြာလာလျှင် ပြဿနာများ ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်၍ နှုတ်ပိတ်ရန်အတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ အားလုံး ကြောင်အမ်းနေကြပြီး ချက်ချင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

သို့ပေမည့် ထိုအမျိုးသမီး သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ သခင်ထံ သတင်းပေးပို့လိုက်ပါက နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော ထိုအကြံအစည်ကြီးသည့် လူကြီးများသည် အကြံအစည်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ထိုကောက်ချက်မှာ ဤတောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှ မှူးမတ်မျိုးနွယ်ဝင် သမီးတော်ဆိုသူသည် ယွင်အောက်ထျန်း ဟန်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟူသည့် အကြောင်းပင်။

ထိုရလဒ်သည် မည်မျှပင် ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိဘဲ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေပါစေ၊ တခြားသော ရှင်းပြစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိပါက ထိုအရာသည်သာ အမှန်တရား ဖြစ်လာပေမည်။

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်မရွေ့ရသေးမီမှာပင် သိုင်းသမားအချို့က သူ၏ ရှေ့တွင် လာပိတ်ရပ်ကာ ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သိုင်းသမားကို သတ်မည့် အရေးကို တားဆီးလိုက်ကြ၏။

“သခင်မလေး... သူမက သခင်မနင်ချင်းရဲ့ အစေခံ မဟုတ်ဘူး။ နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အစောင့် ဖြစ်တယ်။ သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အရင် သတင်းပို့ရမယ်။ ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် သတ်ခွင့် မရှိဘူး။” အရာရှိ တစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ယွဲ့ယဲ့က သတ်လို့ မရဘူးဆိုရင် ကျွန်မကကော သတ်လို့ ရမလား။” နောက်ဘက်မှ မုဆိုးမ နင်ချင်း၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

‘အစ်မကြီး... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ သတိလစ်ချင်ယောင် ဆောင်မနေတော့ဘူးပေါ့။’

နင်ချင်းသည်လည်း ဤအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သိုင်းသမားကို အရှင်ထား၍ မရမှန်း သိနေကြောင်း ထင်ရှား၏။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထလာပြီး ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သိုင်းသမား ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်လာသည်။

“သခင်မ နင်ချင်း... ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူး။” အရာရှိ တစ်ဦးက တားဆီးလိုက်၏။

နင်ချင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “စည်းကမ်း ဟုတ်လား။ ရှင်တို့ ကျွန်မကို ထောင်ချောက်ဆင်တုန်း ကရော စည်းကမ်း ရှိခဲ့လို့လား။ အခု ပြန်ရောက်တာနဲ့ နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရာထူးတွေ အားလုံးကနေ ကျွန်မ နှုတ်ထွက်မယ်။ စည်းကမ်းတွေ ဘာတွေ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။”

ထို့နောက် သူမသည် ဓားကို ကိုင်ကာ ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သိုင်းသမား၏ နှလုံးတည့်တည့်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

စောစောက ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရွှီအမျိုးသမီးကို သတ်စဉ်က လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန် လျင်မြန်ပြီး ထက်မြက်လှ၏။

ယခု နင်ချင်း လူသတ်ရာတွင်မူ လှုပ်ရှားမှုက အလွန် နှေးကွေးနေသည်။

ထိုအနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး သိုင်းသမားသည် အလွန် နာကျင်နေပုံရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျလာသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဟနိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာဖြင့် လဲကျသွား၏။

“အခု လူတိုင်း ထွက်သွားကြတော့။”

နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ ချိုးယွဲ့မြို့နဲ့ လေခွင်းမြို့ရဲ့ စစ်ပွဲ အစီရင်ခံစာကို တရားဝင် ထုတ်ပြန်မယ်။”

...

ဆယ့်ငါးမိနစ် အကြာတွင် နင်ချင်း၏ အခန်းထဲမှ လူအားလုံး ထွက်သွားကြ၏။

“အရမ်းတော်တဲ့ လက်ရာပဲ သခင်မလေး ရှုယွဲ့ယဲ့။”

နင်ချင်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ဒါတွေ အားလုံးက ရှင့်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေပဲ။ တစ်ယောက်တည်း အင်အားနဲ့ အခြေအနေ အားလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ပြီး လူတိုင်းကို လက်ခုပ်ထဲ ထည့်ကစားသွားတယ်။ ကျွန်မ အပါအဝင်ပေါ့။”

နင်ချင်း အလွန် ဒေါသထွက်နေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဤလုပ်ရပ်သည် အခြားသူများကို စော်ကားရုံသာမက နင်ချင်းကိုပါ စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျား လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောလို့ ရပါပြီ။”

နင်ချင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အပေါ်အောက် အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုနေပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက် နေသည့်ကြားမှပင် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အံ့ဩမှင်တက်မှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းရုံသာ ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ မျက်မှောက်ရှိ ဤလူသည် တကယ့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ရသောကြောင့်ပင်။

“ရှင် တကယ်ပဲ ယွင်အောက်ထျန်း ဟုတ်လား။” နင်ချင်းက မယုံကြည်နိုင်သလို မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။

နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင့်ကို နာရီဝက် အချိန်ပေးမယ်။ မျက်နှာစစ်ကို ပြန်ပြောင်းပြီး ကျွန်မကို လာပြ။ ဒီအထဲမှာ အခန်းငယ် တစ်ခု ရှိတယ်။”

........

နာရီဝက် အကြာတွင် မျက်နှာစစ်ကို ပြန်လည် ပြောင်းလဲထားသော ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်ချင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

သူသည် အမျိုးသား ဝတ်စုံ ယူမလာခဲ့သော်လည်း နင်ချင်းက အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ရောနှောထားသော အဝတ်အစားများကို နှစ်သက်သောကြောင့် အမျိုးသား ဝတ်ရုံ အချို့ ရှိနေသည်။

ထို့နောက် နင်ချင်း ထပ်မံ၍ မှင်တက်သွားပြန်၏။ ဤယွင်အောက်ထျန်းက ဤမျှလောက်အထိ ချောမောလိမ့်မည်ဟု သူမ တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ မိန်းမ ဟန်ဆောင်လိုက်သောအခါ ဤမျှ လှပသွားသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ ဤမျက်နှာက တကယ်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းလှသည်။

အမျိုးသား တချို့သည် ချောမောမှု အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလား ခွဲခြားရ ခက်ခဲသွားတတ်၏။

ထိုအရာက ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက တကယ့်ကို ပြဿနာ ကောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။

နင်ချင်း၏ နှလုံးသားပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားပြီး အသက်ရှူပင် အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာ၏။

အကယ်၍ ထိပ်တန်း အချောအလှလေး တစ်ယောက်က သူမရှေ့တွင် ရိုးရိုးလေး ပေါ်လာမည် ဆိုပါက ဤမျှလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့ပေမည့် ဤလူ၏ ယခင် ပုံစံမှာ အိုမင်းပြီး အရုပ်ဆိုးသော သူတောင်းစားကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့၏။ ထိုတင်သာမက မကြာသေးမီကပင် သူသည် နင်ချင်းနှင့် စောင်တစ်ထည်တည်း အတူတူ ခြုံခဲ့သေးသည်။

နင်ချင်းသည် ကံကြမ္မာအရ မုဆိုးမ ဖြစ်လာခဲ့ရသူသာဖြစ်ပြီး မွေးရာပါ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဆန်သည့် အချောအလှလေးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေ၏။

“ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင့်ကို ဒီလောက် ညစ်ပတ်ပြီး အောက်တန်းကျတဲ့ တာဝန်မျိုး ပေးရက်တာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။” နင်ချင်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ပညာရပ်တိုင်းမှာ သူ့ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့သူ ရှိကြတာပဲလေ။ ကျုပ်က မူလတည်းက ညစ်ပတ်ပြီး အောက်တန်းကျတဲ့ လူပဲဟာ။”

မုဆိုးမ နင်ချင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် အခု အရမ်း ကျေနပ်နေမှာပေါ့။ တစ်ယောက်တည်း အင်အားနဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။ ရှင်က အလုပ်ပြီးသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။”

သူမ၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး အသံကလည်း ဒေါသထွက်နေ၏။

“ဒါပေမဲ့ ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မက ဒီအစီရင်ခံစာကို တကယ် ပြင်ပေးမယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား။”

နင်ချင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောပြမယ်။ ရှင် ဘယ်လောက်ပဲ ကောက်ကျစ်ပါစေ၊ ရှင့်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ အလကားပဲ။ ကျွန်မက တစ်လုံးမှ ပြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အစီရင်ခံစာထဲမှာ စစ်ပွဲရဲ့ တာဝန်က လေခွင်းမြို့ အပေါ်မှာပဲ ရှိနေအုံးမှာပဲ။ နယ်စား မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအပေါ် ကုန်သွယ်ရေး ပိတ်ဆို့ဖို့ ဆက်ပြီး အကြံပြုအုံးမှာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ တာဝန်က ကျရှုံးနေတုန်းပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောဘဲ နင်ချင်း၏ အနောက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ပခုံးနှင့် လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်၏။

“ကျွန်မကို မထိနဲ့။ ရှင့်ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ လက်တွေကို ဖယ်လိုက်။” နင်ချင်းက အော်လိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ နားထင်ကို ဆက်လက် နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။ ချက်ချင်းပဲ မုဆိုးမ နင်ချင်း၏ အသက်ရှူသံက ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး လည်ပင်း တစ်ခုလုံး နီရဲသွား၏။

“ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့လဲ။”

နင်ချင်းက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ကျွန်မအနားက လူတွေ အားလုံးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ကြတာလဲ။ ဘာလို့ လူတိုင်းက ကျွန်မကို ကြံစည် နေကြတာလဲ။ ရှင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့လူ အပါအဝင်ပေါ့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “လောကကြီးက အကျိုးအမြတ်အတွက်ပဲ လှုပ်ရှားနေကြတာ။ အကျိုးအမြတ် ရှိရင် သစ္စာဖောက်မှု ဆိုတာလည်း သေချာပေါက် ရှိလာမှာပဲ။ တချို့ အချိန်တွေမှာ သစ္စာရှိတယ် ဆိုတာ သစ္စာဖောက်ဖို့ အပေးအယူ မလုံလောက်သေးလို့ပဲ။”

နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “တကယ့် မြင့်မြတ်မှုနဲ့ သစ္စာရှိမှု ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေ၏။ “ရှိတာပေါ့။ တကယ် မြင့်မြတ်တဲ့ သူတွေရဲ့ အနားမှာ တကယ် သစ္စာရှိတဲ့ သူတွေ ဝိုင်းရံနေတတ်ကြတယ်။ သူတို့မှာ တူညီတဲ့ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိကြပြီး အကျိုးအမြတ်တွေကြောင့် ယိမ်းယိုင်မသွားကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက တကယ် မြင့်မြတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ။ ခင်ဗျားက အတင်းအကျပ် မြင့်မြတ်ခိုင်းခံထားရတဲ့လူလေ။”

...................

အပိုင်း (၆၄)

“အတင်းအကျပ် မြင့်မြတ်ခိုင်းခံရတာ ဟုတ်လား။” ဤစကားက နင်ချင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူမသည် တကယ် မြင့်မြတ်သူ မဟုတ်ပေ။

နင်ချင်းက အလွန် ထက်မြက်ပြီး ဂန္ထဝင်မြောက် ပါရမီရှင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်ကာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလွန် မက်မောသူ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူမသည် တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာသို့ ယောက်ျားဟန်ဆောင်၍ သွားရောက်ကာ အင်ပါယာ စာမေးပွဲ ဝင်ရောက် ဖြေဆိုမည် မဟုတ်ပေ။

ခင်ပွန်းနှစ်ယောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို သေဆုံးသွားခြင်းက သူမကို ကံကြမ္မာဆိုး ပိုင်ဆိုင်သည့် မိန်းမတစ်ယောက်ဟူသော နာမည်ဆိုးကို ရရှိစေခဲ့သည်။

သူမ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သေချာပေါက် မြင့်မြတ်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းဖြင့် ထိုအရာများကို ဆေးကြောပစ်ရန် လိုအပ်၏။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်ခြေရာမဲ့များကို ကယ်ဆယ်ခြင်း၊ ကျောင်းများ ဖွင့်လှစ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် တကယ် မြင့်မြတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရူးသွပ်လုမတတ် အရေးထားခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ် မြင့်မြတ်သူ မဟုတ်သောကြောင့် စစ်မှန်သော သစ္စာရှိသူများကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘဲ အကျိုးအမြတ်နောက်သို့ လိုက်ပါသူများကသာ သူမကို ဝိုင်းရံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်မ တစ်သက်လုံး လုပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက တန်ဖိုး မရှိတော့ဘူးလား။ ကျွန်မက ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ပဲလား။” နင်ချင်းက မေးလိုက်၏။

“မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက ကြီးမြတ်နေတုန်းပဲ။ အပြစ်အနာအဆာရှိတဲ့ ကြီးမြတ်မှုကမှ တကယ့် ကြီးမြတ်မှု အစစ်ပဲ။ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ကြီးမြတ်မှုက လူတွေကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေတယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။

“ကျုပ်တို့က ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရင် ကြောက်ရွံ့သင့်တယ်။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ အဲဒီလူက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မှာမို့လို့ပဲ။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြော၏။ “ကြီးမြတ်မှု ဆိုတာ၊ မြင့်မြတ်မှု ဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လုပ်ရပ်ကိုပဲ ကြည့်ရမှာ။ စိတ်ရင်းကို ကြည့်လို့ မရဘူး။”

နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... ဒါဆို ရှင်က ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို သစ္စာဖောက်မှာလား။ ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်က ရှင့်ကို သစ္စာဖောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ ပြော…”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

နင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ရှင်က အဲဒီလောက်တောင် မြင့်မြတ်ပြီး သစ္စာရှိတာလား။ ”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်က အရူးတစ်ယောက်မို့လို့ပဲ။ ကျုပ် ဘယ်အကျိုးအမြတ်ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျုပ်က စိတ်ထင်ရာ လုပ်ချင်တာ။”

နင်ချင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ကျွန်မက ဒီအစီရင်ခံစာကို မပြင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ကျွန်မက လေခွင်းမြို့ကို ပျက်စီးအောင် လုပ်အုံးမှာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ တာဝန် ကျရှုံးပြီး ရှင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှင့်ကို သတ်အောင် ကျွန်မ လုပ်အုံးမှာပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ ချိုးယွဲ့မြို့ကို အရမ်း မုန်းတယ်။ ရှီးယွီမြို့က မော့မိသားစုကိုလည်း အရမ်း မုန်းတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးချင်လို့ပဲ။ ကျွန်မမှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကလွဲရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ။ ကျွန်မ သူတို့ကို အရိုးထဲထိ မုန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပိုမုန်းတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိခိုက်စေခဲ့လို့ပဲ။”

“ရှင် သွားတော့။ ရှင် ကျရှုံးသွားပြီ။”

နင်ချင်းက လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မကို လူလွှတ်ပြီး ရှင့်ကို အပြင် ပစ်ထုတ်ခိုင်းအောင် မလုပ်နဲ့။”

ဤအမျိုးသမီးက တကယ်ကို စာအုပ်လှန်သလို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းလှသည်။ မာနလည်း ကြီးသလို အစွန်းလည်း ရောက်လွန်းလှသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောပေ။

နင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို မခြိမ်းခြောက်တော့ဘူးလား။ ရှင် ယောက်ျားလေး ပုံစံနဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက ပျက်စီးသွားပြီ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ သေရမှာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ ဒီနည်းလမ်းက အရမ်း ထိရောက်သင့်တယ်။ ရှင် ကျွန်မကို အဲဒီလို ခြိမ်းခြောက်သင့်တာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ “အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျား သေသွားလိမ့်မယ်။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မှန်ရှေ့တွင် ပြန်ထိုင်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်လေး အဖြစ် ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူသည် အမှတ် (၂၇) သရဲမလေး ပူးကပ်ထားသော အမျိုးသမီး အသံဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။ “အစ်မနင်ချင်း… ကျွန်မ သွားပြီနော်။ တာ့တာ။”

မည်သည့် တောင်းပန်မှုမှ မရှိ၊ မည်သည့် ဖျောင်းဖျမှုမှ မရှိပေ။ စော်ကားခြင်း၊ ပွေ့ဖက်ခြင်း၊ အတင်းအကျပ် နမ်းခြင်း စသည်တို့ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မရှိပေ။

သူ ဤတံခါးမှ ထွက်သွားသည်နှင့် တာဝန် လုံးဝ ကျရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်၏။ လေခွင်းမြို့သည် ထပ်မံ၍ ပိတ်ဆို့ အရေးယူခံရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရှေ့တွင် သူ၏ ပထမဆုံး အရေးကြီးသော တာဝန် ကျရှုံးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

နင်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ယင်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေ၏။

လမ်းတစ်ဝက် အရောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

နင်ချင်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ‘ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ကျွန်မရှေ့မှာ လာသရုပ်မဆောင်နဲ့။ လိုချင်လျက်နဲ့ ဟန်ဆောင်နေတာတွေ လာမလုပ်နဲ့။ ပြန်လာပြီး ကျွန်မကို တောင်းပန်ဦးမှာ မလား။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်အိုးတို့ကို ဖြန့်ခင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အရင်က ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်မလား။ ဆယ် နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးခိုင်းမယ်ဆိုတာလေ။ အဲဒီတုန်းက ကျုပ် စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါသထွက်နေလို့ မရေးပေးခဲ့တာ။ အခု ကျုပ် သွားတော့မယ်။ နောက်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကဗျာကို ခင်ဗျားကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့မယ်။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ နှစ်ထောင်ချီ ရှားပါးသော ဂန္ထဝင်မြောက် နာမည်ကြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးချလိုက်၏။

တကယ်ကို အတိတ်မှာရော အနာဂတ်မှာပါ ပြိုင်ဘက်ကင်းမည့် ကဗျာပင် ဖြစ်သည်။

ခမ်းနားလှသည့် ဆယ် တစ်လက်တွင် ကြိုးငါးဆယ် ရှိနေသည်။ ကြိုးတစ်ချောင်း၊ တိုင်တစ်တိုင်တိုင်းက ကုန်လွန်သွားသော နှစ်ကာလများကို လွမ်းဆွတ်စေ၏။

ကျင်ဆယ် အမည်ရသော ကဗျာကို ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရေးသားလိုက်သည်။

နံနက်အိမ်မက်၌

ကျွမ်ဇီ လိပ်ပြာဖြစ် လွင့်ပျံ့ခဲ့၏။

နွေဦးနှလုံးကို

ဝမ်တိက ဥဩငှက်ထံ အပ်နှံခဲ့၏။

လမင်းသာသော ပင်လယ်ပြင်၌

ပုလဲတို့ မျက်ရည်ဖြစ်၍ ကြွေလေ၏။

နေရောင်နွေးသော လန်ထန့်တောင်၌

ကျောက်စိမ်းတို့ အခိုးထွက်၍ တောက်လေ၏။

ဤအချစ်အရာကား

အတိတ်ကို လွမ်းဖွယ်ဖြစ်စေမည်လော။

ထိုအခါကပင်

နှလုံးဝေခွဲ မရခဲ့ပြီးသား ဖြစ်လေ၏။

ဤကဗျာကို ရေးပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားလေတော့၏။

နင်ချင်း လျှောက်လာပြီး ဤကဗျာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်ပြီး တုန်ယင်နေမှုကို မည်သည့် စကားလုံးနှင့်မှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဤနှစ်ထောင်ချီ ရှားပါးသော နျူကလီးယားဗုံး ကဲ့သို့သော နာမည်ကြီး ကဗျာက သူမကို ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားလုမတတ် ဗုံးကြဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား သွားကာ နောက်ဘက်မှနေ၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို သူ၏ ကျောပြင်တွင် အပ်ကာ နူးညံ့ပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “မသွားပါနဲ့။ မသွားပါနဲ့။ ကျွန်မအနားမှာ နေပေးပါ။”

.................

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်မှ နွေးထွေးမွှေးပျံ့သည့် အထိအတွေ့ကို ခံစားနေမိသည်။

“သခင်မနင်ချင်း... အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။

“အင်း....” နင်ချင်းက နှာသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ဒီ ကျင်ဆယ် ကဗျာကိုလည်း ကျုပ် ကူးချခဲ့တာပါ။ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ရေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။”

နင်ချင်းသည် တုန်ယင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။ ကျွန်မ မှားသွားတယ်ဆိုတာ သိပါပြီ။ အဲဒီနေ့က ရှင့်ကို မလှောင်ပြောင်ခဲ့သင့်ပါဘူး။”

ဤကဲ့သို့ နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွန်းနိုင်သော ကဗျာမျိုးကို မည်သည့်နေရာမှ ကူးယူနိုင် ပါမည်နည်း။

ဤကဗျာမျိုးသည် မည်သည့်နေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ လျင်မြန်စွာဖြင့် တစ်လောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့ကျော်ကြားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤခေါင်းစဉ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ နင်ချင်း ကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့သော ခေါင်းစဉ် ဖြစ်လေရာ မည်သည့်နေရာမှ ကူးယူ၍ မရနိုင်ပေ။

ယနေ့ခေတ်တွင် အမှန်တရား ပြောဆိုသည်ကိုပင် မည်သူမှ မယုံကြည်ကြတော့ချေ။

နင်ချင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး ကျောပြင်တွင် မျက်နှာအပ်ထားသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိ၏။ အထီးကျန်ခြင်းကြောင့်လား။

မှန်ပေ၏။ သူမသည် အလွန် အထီးကျန်လွန်းလှသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ အနီးကပ်ဆုံး လူနှစ်ဦးသည် သူမကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သစ္စာဖောက် သွားခဲ့ကြသည်။

ရင်ခုန်ခြင်းကြောင့်လား။ ထိုအချက်လည်း ပါဝင်၏။

ယခင်က ရုပ်ဆိုးလှသော သူတောင်းစားအိုကြီး ယွင်အောက်ထျန်းသည် ယခုအခါ အလွန် ချောမောခန့်ညားသော မိစ္ဆာဆန်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်စေနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နင်ချင်းသည် စစ်မှန်သော သူတော်စင်မ မဟုတ်ပေ။ သူမတွင်လည်း ခံစားချက်များ၊ ရမ္မက်များ ရှိသည်။ ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရခြင်းသာ ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံး အချက်မှာကား ထို ကျင်ဆယ် ကဗျာကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေ၏။ သူမသည် တစ်သက်လုံး ကဗျာများကို လိုက်စားခဲ့သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိတွေ့နိုင်သော ကဗျာများကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

ယခု ဤကဗျာသည် လူတို့၏ နှလုံးသားကို တူးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး စာကြောင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို ထုံကျင်သွားစေပြီး အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင် နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

နင်ချင်း၏ နှလုံးသားသည် ယမ်းပုံကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စွမ်းအင်များ စုဆောင်းထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မီးရှို့ပေးမည့် မီးခြစ်ဆံ တစ်ချောင်းသာ လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤနှစ်တစ်ထောင် ဂန္ထဝင် ကဗျာသည် ထိုမီးခြစ်ဆံ ဖြစ်လာခဲ့၏။

“ရှင်က လှည့်ဖြားတတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဘယ်လို လှည့်ဖြားမလဲ ဆိုတာ သိချင်တယ်။” နင်ချင်းသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရှေ့သို့ သွားကာ မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်ပြီး လှပသော မျက်နှာလေးကို မော့လိုက်၏။

.................