အခန်း (၆၅-၆၆)
Vol. 6 Ch. 65-66
အပိုင်း (၆၅)
နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်မှာတော့ နင်ချင်းနှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့သည် ဟင်္သာမောင်နှံနှစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြ၏။
“အောက်ထျန်း... ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်မသွားပါနဲ့တော့။ ကျွန်မတို့ နေရာတစ်နေရာမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေကြရအောင်နော်။”
နင်ချင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်လျက် ချွဲနွဲ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ရှင့်ထက် အသက်ကြီးပေမဲ့ အမြဲတမ်း လှပနေအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။ တကယ် ပြောတာပါ။ မလိမ်ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြန်မဖြေပေ။
နင်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။ “အောက်ထျန်း... အဲဒီလို နေရရင် သိပ်ပျော်စရာ ကောင်းမှာ။ နေ့တိုင်း စောင်းတီးမယ်။ ကဗျာစပ်မယ်။ နမ်းမယ်။ ချစ်မယ်။ အားတဲ့အခါ ကလေးတွေ အများကြီး မွေးမယ်။ တစ်သက်လုံး ပူပင်စရာ မလိုဘဲ နေကြမယ်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ဆီ ပြန်မသွားပါနဲ့။ သူက ရက်စက်လွန်းတယ်။ လေခွင်းမြို့ကလည်း ပျက်စီးမှာ သေချာနေပြီ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပေးနိုင်တာတွေကို ကျွန်မလည်း ပေးနိုင်ပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် နင်ချင်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လေသံသည် မာကျောလာ၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ရွေးချယ်ရမယ်။ ကျွန်မကို ရွေးပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်။ ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် အစီရင်ခံစာမှာ လေခွင်းမြို့ဘက် ပါပေးမယ်။ ရှီးယွီမြို့နဲ့ ချိုရွှေမြို့ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ဖွင့်ချပေးမယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အစီရင်ခံစာကို မပြင်ဘူး။ လေခွင်းမြို့ကို သေလမ်းပို့မယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် နင်ချင်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“မဖြစ်မနေ ရွေးချယ်ရမှာလား။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။
နင်ချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရွေးရမယ်။ သူရှိရင် ကျွန်မ မရှိဘူး။ ကျွန်မရှိရင် သူ မရှိရဘူး။”
“တောင်းပန်ပါတယ်။ မရပါဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။
နင်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး အေးစက်သွားသည်။
“ဘာလို့လဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကျွန်မထက် ငယ်လို့လား။ ကျွန်မထက် လှလို့လား။ ကျွန်မထက် အာဏာရှိလို့လား။” နင်ချင်းက အေးစက်စက် မေးမြန်းလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျုပ်ရဲ့ တာဝန် မို့လို့ပါ။”
ဤစကားကို ကြားချိန်မှာတော့ နင်ချင်းသည် အမြီးအနင်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ထလိုက်၏။
“ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား။”
နင်ချင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရှင်က တကယ့် လူယုတ်မာပဲ။ ညစ်ပတ်တဲ့ကောင်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရော စိတ်ရော လှည့်စားပြီးမှ ရက်ရက်စက်စက် ထွက်သွားမယ်ပေါ့။ ရှင် ဝဋ်လည်လိမ့်မယ်။”
ထို့နောက် နင်ချင်းသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ စောစောက အတူတူ နေချင်တယ်ဆိုတာ လျှောက်ပြောတာပါ။ ရှင့်လို ကောင်မျိုးကို ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်မှာလဲ။ ပြည့်တန်ဆာ တစ်ယောက်ကို ဝယ်အိပ်လိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်။ တန်တောင် တန်သေးတယ်။ ထွက်သွား။ ကျွန်မအခန်းထဲက ထွက်သွား။ ရှင်က အောက်တန်းစားပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြောသားပဲ။ ကျုပ် အလုပ်က လှည့်စားခြင်းပဲလို့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက လှလွန်းတယ်။ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ အထီးကျန်လွန်းတယ်။ မာနကြီးလွန်းတယ်။ သနားစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ဝက်ပဲ လှည့်စားလိုက်တာ။ တကယ်ဆို အစီရင်ခံစာ တင်ပြီးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူး။”
“ထွက်သွား။ ကျွန်မကို သနားစရာ မလိုဘူး။ ထွက်သွား။ ရှင့်လို ညစ်ပတ်တဲ့ကောင် ကျွန်မအခန်းထဲက ထွက်သွား။ ကျွန်မရဲတိုက်ထဲက ထွက်သွား။” ငြင်းပယ်ခံရသော နင်ချင်းသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် ရဲတိုက်မှ ထွက်ခွာခြင်းသည် အသက်အန္တရာယ် ရှိကြောင်း သိသော်လည်း ထွက်သွားသည်။
မုဆိုးမ နင်ချင်းသည် လိုက်လာပြီး တုန်ယင်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “လူယုတ်မာ... ရပ်လိုက်စမ်း။ ဒီတံခါးက ထွက်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့တော့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားသည်။
နင်ချင်းသည် အသံကို နှိမ့်ချပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ရှင် လိုချင်တာ ရမယ် မထင်နဲ့။ အစီရင်ခံစာကို ကျွန်မ မပြင်ဘူး။ လေခွင်းမြို့ကို ပိုဆိုးအောင် ရေးမယ်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ပိတ်ဆို့ခိုင်းမယ်။ နင့်တာဝန် ကျရှုံးစေရမယ်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင့်ကို သတ်ပစ်အောင် လုပ်မယ်။ ရှင်နဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့ အတူတူ သေရမယ်။”
“ကြိုက်သလို လုပ်ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ခြေလှမ်းမရပ်တန့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။ မည်သို့မှ တောင်းပန်ခြင်း မပြုပေ။
မုဆိုးမ နင်ချင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့၏။ “ရှင်က ယုတ်မာတဲ့ကောင်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မုန်းတယ်။”
.................
သန်းခေါင်ယံ အချိန်...
နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် မိန်းမအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရဲတိုက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် လူများ၏ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်းကို ခံရသည်။
ယခုအချိန်တွင် နင်ချင်း၏ အခန်းမှ ထွက်လာသူ မည်သူ့ကိုမဆို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
တစ်ယောက်။
နှစ်ယောက်။
သုံးယောက်။
လေးယောက်။
ငါးယောက်...
ဤလူများသည် ရှီးယွီမြို့နှင့် ချိုရွှေမြို့မှ လူများ ဖြစ်ကြသည်မှာ သေချာလှသည်။
ရဲတိုက်နှင့် ဝေးကွာလာချိန်မှာတော့ ဓားများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။
“တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာက သခင်မလေး ရှုယွဲ့ယဲ့ ဟုတ်လား။ စောစောက အဘွားကြီးတွေ စစ်ဆေးတာ သေချာရဲ့လား။ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ထပ်ပြီး သေချာအောင် စစ်ဆေးပေးရမလား။”
စစ်သည် ၅ ဦးသည် မြင်းစီး၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
“မရှက်ပါနဲ့ သခင်မလေး... ယောက်ျားလား မိန်းမလား ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်လေ။ ယောက်ျား ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီလောက် လှနေမှတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လက်ထဲတွင် အဆိပ်အပ်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ထိုစဉ် အနက်ရောင် အရိပ်များ ပြေးဝင်လာကြ၏။
“သခင်မလေး... ပြေးတော့။” အရိပ်တစ်ခုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရန်သူ့မြင်းနှင့် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ အရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကာကွယ်ပေးကြ၏။
ဤသူများသည် လေခွင်းမြို့၏ သူလျှိုများ ဖြစ်ကြသော သွေးနက်ဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီး စစ်သည်များ ဖြစ်ကြ၏။
ခဏအကြာတွင် မြင်းတစ်စီး ဒုန်းစိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အမျိုးသမီး စစ်သည်တစ်ဦးက မြင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး တောဝက်နယ်မြေဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားတော့၏။
“ဟား ဟား... လေခွင်းမြို့က လူတွေပဲ။ သက်သေ မိပြီဟေ့။” ရန်သူများက ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် လူအများအပြား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း လေခွင်းမြို့ သူလျှိုများ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရ၏။
ရန်သူ စစ်သည်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ “သခင်မလေး ရှုယွဲ့ယဲ့... မပြေးပါနဲ့အုံး။”
“ပြေးမယ် ဆိုရင်တောင် အထီးလား အမလား ကြည့်ရအောင်လေ။”
“စိတ်ချပါ။ ညီအစ်ကိုတွေက သေမထူး နေမထူး ဖြစ်အောင် ပြုစုပေးပါ့မယ်။”
ရန်သူ စစ်သည် ဆယ်ဂဏန်းခန့်က ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။
“တောင်းပန်ပါတယ် သခင်မလေး... ကာကွယ်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ သခင်မလေး နာမည်တောင် မသိရသေးဘူး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကယ်တင်လာသော စစ်သည်မလေးက ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ကျွန်မ အမှားပါ။ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတာပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်ပြောလိုက်၏။
စစ်သည်မလေးသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သေရမှာ မကြောက်ဘူး။ တိုက်မယ်။”
သူမသည် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်ပြီး ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သေလမ်းရှာခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ရန်သူများက လေးများဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖြူကောင်ကဲ့သို့ မြားများ စိုက်ဝင်သွားပေတော့မည်။
သို့သော်ငြား ထိုအချိန်တွင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လေနှင့်အတူ ပါလာပြီး အရိပ်တစ်ခု လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာ၏။
“ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ...”
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မြားများ ပျံဝဲလာပြီး ရန်သူများကို တရစပ် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ တိကျလှသည်။
ထို့နောက် အလွန် လှပသော အရိပ်တစ်ခုသည် မြင်းဖြူတစ်စီးကို စီးနင်းလျက် ပြေးဝင်လာ၏။
သူမ တစ်ဦးတည်းဖြင့် ရန်သူ ဆယ်ဂဏန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျားမကြီး တစ်ကောင်က ခွေးအများကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ ဓားချက်များက လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။
ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...
သုံးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် ရန်သူ စစ်သည်များအားလုံး သေဆုံးကုန်ကြ၏။
ထိုလှပသော အရိပ်သည် မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မျက်နှာဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ အလွန် လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။ နှလုံးခုန် ရပ်တန့်သွားစေနိုင်လောက်အောင် လှပလှ၏။
ကောင်းကင်ပေါ်က လမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။ လရောင်ကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေနိုင်သော အလှတရား ဖြစ်လို့နေသည်။
ဤအချိန်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ လူကို မိန်းမောသွားစေနိုင်၏။
ထိုစဉ် မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်လိုက် စစ်သည်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။
.................
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မိန်းမအသွင်ဖြင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။
သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ...” သူမ စကားမဆက်နိုင်တော့ချေ။
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ သူမ၏ မြင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဝတ်ရုံဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
နောက်လိုက် စစ်သည်များက နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်ကြသည်။ တစ်ဖွဲ့က အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်တစ်ဖွဲ့က ကျင်းကျုံးယွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြ၏။
.................
ဤတစ်ကြိမ်တွင် တဲသို့ ပြန်မသွားဘဲ ရဲတိုက်ငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့လည်း သူမကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
လမင်းကြီးက ပိုလှပသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မုဆိုးမ နင်ချင်းထက် ပိုမို လှပသည်။ မည်သူနှင့် ယှဉ်ယှဉ် သူမက ပိုလှပသည်။
အထူးသဖြင့် စောစောက ရန်သူများကို တစ်ကိုယ်တော် သတ်ဖြတ်ခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်မှာ အလွန် လှပလွန်းလှ၏။
“အခု ရှင့်ကို ဘယ်နာမည်နဲ့ ခေါ်ရမလဲ မေးလို့ ရမလား။ ရှင့်လောက် လှတဲ့ မိန်းမမျိုး ကျွန်မ ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပဲ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ပထမ တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။
“ကျွန်မပေါ့။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က နံပါတ် (၂၇) အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မကို ရှုယွဲ့ယဲ့လို့ ခေါ်ပါ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မယုံကြည်နိုင်သလို မေးလိုက်သည်။ “လျှောက်ပေးထားတဲ့ နာမည်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အားနည်းတယ်။ ရှင်က လမင်းကြီး။ ညရဲ့ သံယောဇဉ်။ ဒါကြောင့် ရှုယွဲ့ယဲ့ လို့ ပေးလိုက်တာ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ “ကျွန်မ ပြောပြရအုံးမယ်။ တောင်ပိုင်းကျိုးအင်ပါယာမှာ ရှုယွဲ့ယဲ့ ဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် တကယ် ရှိတယ်။ အရမ်း နာမည်ကြီးတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “လှလို့လား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ အရမ်း လှတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “အထက်တန်းလွှာ မို့လို့လား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နာမည်ကြီးတာ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အံ့ဩသွား၏။ “ဘာကြောင့်လဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူက စေ့စပ်ထားတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်း ၃ ယောက်ကို ရိုက်သတ်ခဲ့တယ်။ ခင်ပွန်းလောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်မိသားစုလုံးကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။”
..................
အပိုင်း (၆၆)
‘ဟမ်... အဲလောက်တောင် ကြမ်းတာလား။’
ယွင်ကျုံးဟဲ့က သူ၏ မူလလေသံ ပြန်ပြောင်းက မေးလိုက်၏။ “နာမည်ထဲမှာ ယွဲ့ပါတဲ့ မိန်းမတွေက ဒီလောက် ကြမ်းကြုတ်ကြတာလား။ ကျုပ်ရဲ့ လမင်းကြီး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် နောက်ဆုံး ပြောလိုက်တဲ့ စကား ၄ လုံးကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်ကို ရိုက်သတ်သင့်ပေမဲ့ အခု ရှင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတာကို ထောက်ထားပြီး ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ် ဝမ်းနည်းနေတာ သိသာနေလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “သေလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားက ထင်သလောက် သွေးအေးတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူများကို နာကျင်စေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ်တိုင်လည်း နာကျင်ရတာပါပဲ။ ခင်ဗျားအတွက် ကျုပ် နင်ချင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တယ်။ နင်ချင်းက ကျုပ်နဲ့ နာရီဝက်လောက် ချစ်ခွင့်ရလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေး ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ ပို့ခဲ့တာပဲ။ နင်ချင်းအခန်းထဲက ထွက်လာရင် သေနိုင်တယ်ဆိုတာ သိရက်နဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ကျုပ် နင်ချင်းကို နားလည်သလောက် ဆိုရင် မနက်ဖြန် အစီရင်ခံစာအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ သူ စိတ်ငြိမ်သွားရင် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိပါလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် ကျုပ် အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရတာ သိသွားရင် ပိုသေချာသွားမှာပါ။ ဒါကြောင့် ဒီတာဝန် အောင်မြင်ပြီလို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။”
“မနက်ဖြန်ကျမှ သိရမှာပေါ့။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် ညနေကျရင် ကျွန်မရယ်၊ ချိုရွှေမြို့စားရယ်၊ ရှီးယွီမြို့ သံတမန်ရယ်၊ ထန်ထိုင်မျိုးနွယ်စု သံတမန်ရယ်၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ အရာရှိတွေရယ် ရဲတိုက်ကို သွားကြမယ်။ အဲဒီကျရင် နင်ချင်းက အစီရင်ခံစာကို တရားဝင် ထုတ်ပြန်လိမ့်မယ်။ အဲဒါက လေခွင်းမြို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမှာပဲ။”
လူကြီးလူကောင်းများ စုံညီသော ပွဲကြီး ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေ၏ အားပြိုင်ပွဲကြီး ဖြစ်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “အောက်ထျန်း... မနက်ဖြန် ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ ဒီဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်ပြီး နောက်ဇာတ်လမ်း တစ်ခုကို အစပျိုးကြရအောင်။”
.................
အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... နင်ချင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာက ဘယ်လို ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်လည်ဖြေလိုက်သည်။ “မြို့စားမင်း အရင် ခန့်မှန်းကြည့်ပါ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောဆိုလိုက်၏။ “ရှင်က နင်ချင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့လို့ သူ ရှင့်ကို မုန်းနေလိမ့်မယ်။ ချိုရွှေမြို့နဲ့ ရှီးယွီမြို့ကလည်း သူ့ကို လုပ်ကြံခဲ့လို့ သူတို့ကိုလည်း မုန်းနေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူက စစ်ပွဲတာဝန်ကို ချိုရွှေမြို့အပေါ် ပုံချလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ ပိုကြီးလေးတဲ့ အပြစ်တစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်။ ဥပမာ ချိုရွှေမြို့က အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်မှု ဆိုပြီးပေါ့။ ပြီးရင်မြို့နှစ်မြို့လုံးကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုလိမ့်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျုပ်တော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ပြောပြစမ်း။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ထင်တာကတော့။ သူက တာဝန်အားလုံးကို ချိုရွှေမြို့အပေါ် ပုံချလိုက်ပြီး ချိုရွှေမြို့ကို အရေးယူဖို့ အကြံပြုလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မယုံကြည်နိုင်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြန်မေးလိုက်သည်။ “မာနကြီးပြီး လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အစွန့်ပစ်ခံရရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်တတ်လဲ သိလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “လက်စားချေမှာပေါ့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ လက်စားချေမယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်စားချေတာထက် ပိုပြင်းထန်တဲ့ ဆန္ဒက တစ်ဖက်လူကို နောင်တရစေချင်တာပဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ဥပမာ ပြောရရင်... ကျုပ်ရဲ့ ချစ်သူက ကျုပ် အသုံးမကျလို့ ဆိုပြီး တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ ကျုပ် အလုပ်ချင်ဆုံးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုတော်အောင် လုပ်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာဖို့ပဲ။ သူ့ယောကျ်ားထက် အဆတစ်ရာ သာလွန်ကြောင်း ပြချင်တယ်။
တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ သူ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကျုပ်က ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ပေါ်လာပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်ရင် အဲဒါက အကောင်းဆုံး လက်စားချေမှုပဲ။ သာမန် လက်စားချေတာက အဆင့်နိမ့်တယ်။ မာနကြီးတဲ့သူတွေက အဲဒီလို မလုပ်ဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းဆတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆက်ပြော။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကျုပ်ကို ခင်ဗျားနဲ့ သူ... နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ရွေးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်ရတာကို ပိုလိုလားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါက သူ့အတွက် အရှက်ရစရာပဲ။ ဒေါသထွက်စရာပဲ။ ဒါကြောင့် သူက ခင်ဗျားထက် သာလွန်ကြောင်း ပြချင်နေလိမ့်မယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ကျုပ် နောင်တရပြီး မျက်လုံးကန်းခဲ့မိလေခြင်းလို့ တွေးမိစေချင်လိမ့်မယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မရေရာသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မ နည်းနည်း နားလည်သလို ရှိတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သူ ခင်ဗျားထက် သာလွန်ကြောင်း ဘယ်လို ပြမလဲ။ လွယ်လွယ်လေးပဲ။ ခင်ဗျားကို ကယ်တင်လိုက်မှာပေါ့။ ခင်ဗျား ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ သူက မြင့်မြတ်တဲ့ ဟန်ပန်နဲ့ ကယ်တင်လိုက်ရင် သူက ခင်ဗျားထက် သာလွန်ကြောင်း ပြသရာ ရောက်တာပေါ့။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် လှည့်ဖြားခြင်း အတတ်ပညာ၌ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ရှင်ကော အဲဒီလို လုပ်မှာလား။ ရှင့်ချစ်သူက ရှင့်ကို စွန့်ပစ်ပြီး တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်သွားရင်၊ ရှင် ကြီးပွားလာတဲ့အခါ သူတို့လင်မယား ဒုက္ခရောက်နေရင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဆင်းလာပြီး ကယ်တင်မှာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကယ်တင်မှာပေါ့။ သူ့ယောကျ်ားကို ကယ်တင်ပြီး သူ့ကို ပြန်ပြီး လေးစားလာအောင် လုပ်မယ်။ ပြီးရင် သူ့ယောကျ်ားကို တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်စေပြီး ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။ သူ့ကို ငရဲထဲမှာ ထားခဲ့ပြီး နေ့တိုင်း ငိုကြွေးနေစေရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်မိ၏။ “ကျွန်မက အချစ်ရေးမှာ ထုံထိုင်းပေမဲ့ ရှင် တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ပြောနေသလို ခံစားနေမိတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ထင်တာ မှန်ပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်၏။ “ရှီးယွီမြို့က ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေမယ် မထင်ဘူး။ သူတို့ နင်ချင်းကို ခြိမ်းခြောက်ကြလိမ့်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေချာပေါက် ခြိမ်းခြောက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ နင်ချင်းကို ခြိမ်းခြောက်လို့ မရတော့ဘူး။ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “တကယ်လို့ ရှီးယွီမြို့က မော့မျိုးနွယ်စုက နင်ချင်းရဲ့ သေကွင်းသေကွက်ကို ကိုင်ထားရင်ကော။”
“သေကွင်းသေကွက် ဟုတ်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
.................
မိုးမလင်းမီ နှစ်နာရီအလိုတွင် အရိပ်မဲတစ်ခုက ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ပြောလိုက်၏။ “သခင်မနင်ချင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်။”
လူစိမ်းက ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်၏။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရှီးယွီမြို့၏ စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန် ဖြစ်၏။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ သခင်မ အိပ်နေပါပြီ။” အမျိုးသမီး စစ်သည်တစ်ဦးက တားမြစ်လိုက်သည်။
ယန်ရွေ့ရှန်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “သွားလျှောက်တင်လိုက်ပါ။ ကျုပ် သူ့ကို မဖြစ်မနေ တွေ့ရမယ်။ လက်မခံရင် တစ်သက်လုံး နောင်တရသွားလိမ့်မယ်။”
စစ်သည်က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ သခင်မက မိုးပြိုကျရင်တောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူးလို့ မှာထားပါတယ်။”
ယန်ရွေ့ရှန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ခင်ပွန်း သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်တယ်။”
စစ်သည်မလေး ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန် ဝင်ရောက်လျှောက်တင်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ယန်ရွေ့ရှန်သည် စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ နင်ချင်းကို တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိလိုက်၏။
နင်ချင်း၏ ပုံစံမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ ယခင်ကထက် ပိုမို လှပနေသော်လည်း မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ငိုထားသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
သူတော်စင်မဟု အမည်ခံထားသော မုဆိုးမသည် အခြား ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အတူနေခဲ့ကြောင်း သိသာနေသည်။
သို့ပေမည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်၏။
ဤအရာမှာ လေခွင်းမြို့က ယွင်အောက်ထျန်း လက်ချက်လား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုသူ၏ အစွမ်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။
“သခင်မနင်ချင်း... မနက်ဖြန် အစီရင်ခံစာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား။” ယန်ရွေ့ရှန်က မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဖြစ်ပါပြီ။” နင်ချင်းက အေးစက်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
ယန်ရွေ့ရှန်က မေးလိုက်၏။ “အထဲမှာ ဘာပါလဲ သိခွင့်ရှိမလား။”
နင်းချင်းက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး။”
ယန်ရွေ့ရှန်က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပါပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချိုရွှေမြို့က ခင်ဗျားကို လုပ်ကြံတာ မေ့လိုက်ပါ။ အစီရင်ခံစာထဲမှာ လေခွင်းမြို့ကို အပြစ်ကြီးကြီး ပေးရမယ်။ အထူးသဖြင့် ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်တဲ့ အမှုကို ပုံကြီးချဲ့ရေးပါ။ အချုပ်အားဖြင့် လေခွင်းမြို့ကို ပိတ်ဆို့အရေးယူဖို့ အကြံပြုပါ။”
“ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမယ် ဆိုတာ ရှင် လာသင်ပေးစရာ မလိုဘူး။” နင်ချင်းက တင်းမာခက်ထန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ရွေ့ရှန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွား၏။ “သခင်မနင်ချင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ပထမဆုံး ခင်ပွန်း ယွင်ဝမ်လီ သေဆုံးတာ တကယ်ပဲ ရုတ်တရက်လား။ ခင်ဗျား လုပ်ကြံတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ရုတ်တရက် နင်ချင်း၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ယန်ရွေ့ရှန်သည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “သေချာ ကြည့်လိုက်ပါ။ ရင်းနှီးနေသလား။ မူးမေ့ဆေးတစ်စက်ကို မှတ်မိသေးလား။ မွှေးပျံ့တဲ့ ရနံ့လေးလေ။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ချလိုက်ရင် ခင်ဗျားလို သူတော်စင်မက လင်ယောက်ျားကိုသတ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမယ်လေ။ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။ ဒုက္ခရောက်ချင်နေတာလား။”
နင်ချင်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဒီအထောက်အထား ရှိရက်နဲ့ ဘာလို့ အစောကြီးတည်းက မထုတ်သုံးတာလဲ။” သူမ တုန်ယင်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“မျက်နှာမပျက်ချင်လို့လေ။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။”
ယန်ရွေ့ရှန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိလောက်ပါပြီ။ ဂုဏ်သိက္ခာ မကျချင်ရင် အစီရင်ခံစာထဲမှာ လေခွင်းမြို့ကို အသေသတ်လိုက်ပါ။”
ထို့နောက် သူ ထွက်ခွာသွား၏။
နင်ချင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လက်ထဲမှ စာရွက်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်လေတော့သည်။
.................
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ယွင်အောက်ထျန်းအသွင် (ရုပ်ဆိုးသော သူတောင်းစား) ဖြင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့်အတူ ရဲတိုက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာ၏။ ခန်းမထဲတွင် လူများ စုံလင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။
အားလုံး၏ အကြည့်များသည် သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ စွဲလမ်းခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်း၊ ချစ်ခင်ခြင်းများ ရောပြွမ်းနေကြသည်။
အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ကြည့်လေလှလေ အမျိုးအစား ဖြစ်၏။
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်သွင်အောက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နှလုံးသားကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ထို ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေက သူမကို ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေသည်။
ချိုရွှေမြို့၏ သခင်လေး ချိုယီမင်သည် သူမကို မုန်းတီးသော်လည်း စွဲလမ်းနေမိ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အမျိုးသား ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ပိုမို၍ မိန်းမဆန်နေသည်။
ခန်းမထဲရှိ အမျိုးသား အများစုမှာ သူမ၏ ရန်သူများ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို စွဲလမ်းနေကြသူများလည်း ဖြစ်ကြ၏။ ရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေပင်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ဘယ်ဘက်ထိပ်ဆုံးရှိ လူကြီးတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဆရာကျူ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“ယွဲ့လေး ရောက်လာပြီလား။” လူကြီးက လက်ကာပြလိုက်၏။
ဤလူကြီးမှာ ကျူ့ထျန်းဖန်ဖြစ်ပြီး ‘တာရှီ’စာသင်ကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။ မြို့စားမင်းများ၏ သားသမီး အားလုံးလိုလို သူ့ထံတွင် ပညာသင်ကြားဖူးကြသည်။
သူသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်ဗျူဟာမှူးလည်း ဖြစ်ပြီး နင်ချင်း၏ အထက်အရာရှိလည်း ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတွင် လေးစားခံရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူမ၏ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ ထိုင်လိုက်ပုံက အလွန် ကျက်သရေရှိသောကြောင့် အမျိုးသားများ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန် လာကြ၏။
ယွင်အောက်ထျန်းမှာမူ နောက်လိုက် ဖြစ်သောကြောင့် မတ်တတ်ရပ်နေရသည်။
ထိုအချိန်ကျမှ လူများသည် သူ့ကို သတိထားမိကြသည်။ အချို့က သူ့ကို မသိကြသောကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ဤမျှ ရုပ်ဆိုးသော သူတောင်းစားကို အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာသနည်းဟု အံ့ဩနေကြ၏။
လူစုံသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချိုရွှေမြို့ သခင်လေး ချိုယီမင်သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
တစ်ယောက် လိုနေသေးသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံလွတ်နေ၏။
မည်သူနည်း။ ရှီးယွီမြို့မှလူ ဖြစ်နိုင်၏။ သို့ပေမည့် ကျင်းကျုံးယွဲ့ထက် မြင့်သော နေရာတွင် ထိုင်ခွင့် ရှိနေသည်လား။
...............