အခန်း (၆၉-၇၀)
Vol. 7 Ch. 69-70
အပိုင်း (၆၉)
ထိုစကားသံကို ကြားချိန်မှာတော့ နင်ချင်း တုန်လှုပ်သွားမိ၏။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ နောင်တရချင်သလို ဖြစ်လာ၏။
မော့ချိုက ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... ခင်ဗျားလူက သခင်မနင်ချင်းကို လက်နဲ့ စော်ကားခဲ့တယ်။ သခင်မနင်ချင်း ဆိုတာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ သူတော်စင်မလေ။ ဖြူစင်မြင့်မြတ်သူလေ။ ဒါကြောင့် ယွင်အောက်ထျန်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပြီး တောင်းပန်ခိုင်းတာ မလွန်ဘူး မဟုတ်လား။”
“မလွန်ပါဘူး။ မလွန်ပါဘူး။”
အားလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။
‘လုံးဝ မလွန်ပါဘူး။ နင်ချင်းက အဆင့်အတန်း မြင့်မားတယ်။ ယွင်အောက်ထျန်းက သူတောင်းစားလေ။ လက်ဖြတ်ရုံတင် မကဘူး။ ခေါင်းဖြတ်ပစ်သင့်တာ။’
‘လက်တစ်ဖက် ဖြတ်မယ် ဟုတ်လား။’ နင်ချင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။ တားချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း မတားပေ။
မော့ချိုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... ယွင်အောက်ထျန်းက ခင်ဗျားလူ ဆိုတော့ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် အပြစ်ပေးတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ကျုပ်တို့ ဝင်မပါချင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့လက်ကို ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပေးပါ။”
“ဖြတ်... ဖြတ်... ဖြတ်...”
“သူ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်။”
လူများက ဝိုင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
မော့ချိုက အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ “ကျင်းနယ်စားမင်း... မဟာမိတ်အဖွဲ့က တရားမျှတမှုကို ပြသနေပါတယ်။ ခင်ဗျားက မဟာမိတ် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး အနေနဲ့ ဥပဒေကို လေးစားသင့် ပါတယ်။ ခင်ဗျားလူက အပြစ်လုပ်ရင် ခံရမှာပေါ့။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် နင်ချင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “နင်ချင်း... ဒါ ရှင့်သဘောဆန္ဒပဲလား။”
နင်ချင်းသည် မူလက တားချင်သော်လည်း ယခု မတားချင်တော့ပေ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ရက်စက်မှုကို မြင်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
အစီရင်ခံစာက လေခွင်းမြို့အတွက် အကျိုးရှိသည်မှာ ယွင်အောက်ထျန်း၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခု ကျင်းကျုံးယွဲ့က ယွင်အောက်ထျန်းလက်ကို မဖြတ်လျှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စော်ကားရာ ရောက်မည်။ ဖြတ်လိုက်လျှင်မူ ရက်စက်ရာ ရောက်မည်။ ကျေးဇူးကန်းရာ ရောက်မည်။
‘ကျွန်မ ပြချင်တာ အဲဒါပဲ။ ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ကိုးကွယ်နေတဲ့ ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဘယ်လောက် ရက်စက်လဲ ဆိုတာ မြင်စေချင်တာ။ ရှင် မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ။’
“ကျင်းနယ်စားမင်း... မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နင်းချေတော့မလို့လား။”
ဖိအားများအားလုံး ကျင်းကျုံးယွဲ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။
သူမသည် ဓားပါးလေး တစ်ချောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ မိုးမခရွက်ကဲ့သို့ သွယ်လျပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဓားလေး ဖြစ်၏။
သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“အောက်ထျန်း... လောကမှာ စည်းကမ်း ဆိုတာ ရှိတယ်။ အမှားလုပ်ရင် အပြစ်ခံရမယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွား၏။ “ကောင်းပါပြီ။ နားလည်ပါတယ်။”
အားလုံး ရင်ခုန်လာကြသည်။ ပွဲကောင်း ကြည့်ရပေတော့မည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကောင်းကျိုးပြုသူ ယွင်အောက်ထျန်း၏ လက်ကို ဖြတ်တော့မည်။ ခေါင်းဆောင် ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့ ရက်စက်တတ်ရသည်။
“အားလုံး သေချာ ကြည့်ထားကြ။ နင်ချင်း... ရှင်လည်း သေချာ ကြည့်ထား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။
သူ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော်လည်း ကျင်းကျုံးယွဲ့ ခုတ်မခုတ် သိချင်နေမိသည်။ နင်ချင်း တားမတားလည်း သိချင်နေမိ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ဓားသွားပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြ၏။
‘ခုတ်လိုက်။ ခုတ်လိုက်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်ကို ခုတ်ပစ်လိုက်။’
ဓားရိပ် တစ်ချက် လက်သွားသည်။
“ရွှပ်...”
ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ ဓားပါးလေး ကျဆင်းလာ၏။
သူမ၏ ဓားသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်သွား၏။ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။
“ကျွန်မလူ အမှားလုပ်တာကို ကျွန်မက သခင်အနေနဲ့ ကိုယ်စား အပြစ်ခံယူလိုက်မယ်။ ရမလား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က တည်ငြိမ်အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
လူတိုင်း ကြက်သေ သေသွားကြ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရူးသွားပြီလား။ သူတောင်းစားလေး တစ်ယောက်အတွက်နှင့် ဤမျှအထိ စွန့်စားရသည်လား။
လေခွင်းမြို့၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် ယွင်အောက်ထျန်း၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ပစ်ရုံမက သတ်ပစ်လိုက်လျှင်လည်း တန်ပါသေးသည်။
ယခုမူ သူမသည် ယွင်အောက်ထျန်းအစား မိမိလက်ကို ထိုးဖောက်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
‘ကျုပ်... ကျုပ်ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်ဆိုမှ ဘာလို့ ဝင်လုပ်တာလဲ။ ကျင်းကျုံးယွဲ့... ခင်ဗျား တုံးလိုက်တာ။ ကျုပ်မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသားပါ။ အခု ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အကြွေးတင်သွားစေပြီ။ ကျုပ်နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်သွားပြီ။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မိန်းမကို ကျုပ် ဘယ်လို ငြင်းပယ်ရတော့မှာလဲ။’
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်၏။ “နင်ချင်း... ကျေနပ်ပြီလား။ လူကြီးမင်းတို့... ကျေနပ်ကြပြီလား။”
မည်သူမှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားကြစို့။”
သူမသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်ခွာသွား၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နင်ချင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
နင်ချင်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ လိုက်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က လှည့်ကြည့်ပြီး အော်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လိုက်ခဲ့လေ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သခင်မနင်ချင်း... ကျုပ် ခင်ဗျားကို စော်ကားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အပြစ်ကို ကျုပ်သခင်က ခံစားစရာ မလိုပါဘူး။ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် ခံယူပါ့မယ်။”
သူက ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်၏။
“ရွှပ်...”
သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး နင်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်သွားသည်။
နင်ချင်း၏ ဦးနှောက် ဗလာဖြစ်သွား၏။
“မလုပ်နဲ့။” သူမ အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း အသံထွက်မလာပေ။ သူမ ရှေ့တိုးချင်သော်လည်း ခြေထောက်များ သေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အားနည်းမူးဝေနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သခင်မနင်ချင်း... ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်တို့ ကျေအေးသွားပါပြီ။”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ ရောက်ရှိလာပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ဖြောင်း...”
သူမ ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပါးရိုက်လိုက်၏။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ရူးနေတာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိုးစိုက်ရအောင် ကျွန်မကို မရှိဘူး မှတ်နေတာလား။”
သူမသည် ဒဏ်ရာရနေသော လက်ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကို ကိုင်လိုက်သည်။
“လမ်းဖယ်... ပိတ်တဲ့ကောင် သတ်မယ်။”
သူမသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွား၏။
တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေသော စစ်သည် ၄ ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
“ရွှပ်...”
စစ်သည် ၄ ဦး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားကြ၏။
နင်ချင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ “မဖြစ်ရဘူး။ ယွင်အောက်ထျန်း... မသေပါနဲ့။”
.................
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပွေ့ချီလျက် မြင်းကို အသော့နှင်ကာ ပြေးထွက်သွား၏။
နောက်လိုက် စစ်သည်များလည်း ဒေါသတကြီး လိုက်ပါသွားကြသည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... တောင့်ထားနော်။ မအိပ်နဲ့နော်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာမူ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
အမှန်တကယ်တွင် အဖြစ်အပျက်အားလုံးက နင်ချင်းကို စိတ်ဒဏ်ရာရသွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ကြံ ဖန်တီးထားသည့် ပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အသုံးပြုခဲ့သော ဓားမြှောင်မှာ အတုဖြစ်ပြီး မြင်တွေ့ခဲ့သည့် သွေးများက ကြက်သွေးအိတ် များသာ ဖြစ်သည်။
သို့ပေမည့် ယခု ကျင်းကျုံးယွဲ့ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်ရချိန်မှာတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လျှင် အသတ်ခံရမည်လား မသိချေ။ စောစောက ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်က တော်တော်ကို နာ၏။
သို့သော်ငြား ယွင်ကျုံးဟဲ့မှာ ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။
“မြို့စားမင်း... ကျုပ် မသေပါဘူး။ ဓားက အတုပါ။ သွေးကလည်း အတုပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဝန်ခံလိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မျက်လုံးစုံမှိတ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ပြောပြီးပါပြီ။ အခု ရိုက်သတ်ချင်ရင် သတ်လို့ ရပါပြီ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်အသွားပြီး ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်၏။ မျက်လှည့်ပြရာတွင် သုံးသောဓား ဖြစ်နေ၏။
သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားသည်။
မြင်းကို အသော့နှင် မောင်းနှင်နေရင်း ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် သေပြီမှတ်...”
.................
တောဝက်နယ်မြေ ရဲတိုက်သို့ ရောက်ရှိချိန်မှာတော့ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ ရိုက်သတ်လိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မသတ်ခင်မြို့စားမင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ချုပ်ပေးပါရစေ။ အမာရွတ် မကျန်အောင် ကျုပ် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ကြောင်အူကြိုးနဲ့ ချုပ်ပေးပါမယ်။ ခွင့်ပြုပါ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဆေးသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အရက်ပြန်ဖြင့် ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ငါးရိုးအပ်နှင့် ကြောင်အူကြိုးကို အသုံးပြုပြီး သေသပ်စွာ ချုပ်ပေးလိုက်၏။
နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ လက်မောင်းသည် ကျောက်စိမ်းတုံးကဲ့သို့ ဖြူဝင်းချောမွတ်နေသည်။ ဤမျှ လှပသော လက်မောင်းတွင် အမာရွတ် ထင်သွားမည်ကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိ၏။
၁၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ချုပ်ပြီးသွားသည်။
“ပြီးပါပြီ။ အခု သတ်ချင် သတ်လို့ ရပါပြီ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် နားရွက်ကို ကိုင်ပြီး ထိုင်ချလိုက်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အဝတ်အစား ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မရိုက်ဘူးလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာမှားလို့လဲ။”
“ဗျာ...”
“ရှင့်အစီအစဉ်က ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မကသာ ဝင်ရှုပ်မိလို့ ဒဏ်ရာရသွားတာပါ။ ရှင့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် တရားမျှတသူ ဖြစ်၏။
သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ဒီကိစ္စမှာ ရှင် အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်။ လေခွင်းမြို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ဆုချရမယ်။ ဘာလိုချင်လဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မလိုချင်ပါဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မရဘူး။ ယူရမယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်ကာ ငြင်းလိုက်၏။ “တကယ် မလိုချင်ပါဘူး။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ငေါက်လိုက်သည်။ “ထပ်ငြင်းရင် ရိုက်သတ်မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်... ကျုပ်ကို လက်ထပ်ခွင့် ပြုပါ။”
...................
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကြောင်သွားသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မြက်လက်စွပ်လေး တစ်ကွင်းကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ “လမင်းကြီး... ကျုပ်က လူရိုးပါ။ လက်စွပ်တောင် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ကျုပ်ကို လက်ထပ်ပေးပါလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ ငြိမ်သက်နေသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါမှမဟုတ် ကျုပ်က ခင်ဗျားကို လက်ထပ်ရမလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ရှင် အတည်ပြောနေတာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အတည်ပါ။ ခင်ဗျားကို မရရင် ကျုပ် သေလိုက်ပါတော့မယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ရယ်လိုက်၏။ “များလွန်းတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။ “ဘာများတာလဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းဆိုမှုက များလွန်းတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို လျှော့ပေးရမလား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလျှော့နဲ့။ အကျိုးဆောင်တဲ့အလုပ် များများ ထပ်လုပ်လေ။”
“ကောင်းပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က လေးနက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်သိမ်းဖို့ ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသလို ခက်တယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေး၏။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေက လေခွင်းမြို့အတွက် ဘယ်လောက် အရေးပါလဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က တည်ကြည်သည့် အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “အသက်သွေးကြောပဲ။ အဲဒီနယ်မြေ မရှိရင် လေခွင်းမြို့ ပျက်စီးမယ်။ ရှိရင်တော့ တစ်လောကလုံးကို စိုးမိုးနိုင်မယ်။”
.............
အပိုင်း (၇၀)
သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေသည် စတုရန်းကီလိုမီတာ ၁၅၀၀ ကျယ်ဝန်းပြီး လယ်မြေဧက သန်းချီ ရှိသည်။ ဆန်စပါး တန်ချိန် သန်းချီ ထွက်ရှိ၏။
စားနပ်ရိက္ခာသည် အာဏာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှီးယွီမြို့က လုံးဝ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆိုရင် သဘောတူညီမှု တစ်ခု လုပ်ရအောင်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က အဆိုပြုလိုက်၏။ “ကျုပ်က သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို စစ်မတိုက်ဘဲ ပြန်သိမ်းပေးမယ်။ အဲဒါကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးပြီး ခင်ဗျားကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင်က လိမ်ညာလှည့်ဖြားတာ တော်တယ် ဆိုပေမဲ့ စစ်မဟာဗျူဟာ နားလည်လို့လား။ ရှင်က စာမတတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “သစ်ရွက်ကြွေနယ်မြေကို ပြန်သိမ်းဖို့က လှည့်ဖြားရုံနဲ့ မရဘူး။ မဟာဗျူဟာ လိုတယ်။ ဉာဏ်ပညာ လိုတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ယုံကြည်ချက်ရှိသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါ ကျုပ်မှာ ရှိပါတယ်။ ကျုပ်က ကိုယ့်ဘာသာ လေ့လာထားတဲ့ စစ်ဗျူဟာမှူးပါ။ ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး စစ်ဗျူဟာမှူးပါ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်က လေ့လာတာလဲ။”
ယွင်ကျုံးယွဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “စာအုပ် ၃ အုပ်က လေ့လာတာပါ။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဘာစာအုပ်တွေလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “နိဗ္ဗာန်မီး၊ မဟာစစ်ဗျူဟာမှူးနဲ့ ရွှေအိုးစည်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ထိုစာအုပ်များကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ သို့ပေမည့် နောက်ဆုံးစာအုပ်က နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခေါင်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီလေ။ ရှင်က စစ်ဗျူဟာမှူး ဆိုတော့ စမ်းသပ်ကြည့်ရတာပေါ့။”
.................
“လူကြီးမင်းနှစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
ခဏအကြာတွင် လူနှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြ၏။
ထိုနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးကို ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြင်ဖူးသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ အကြံပေးများ ဖြစ်ကြပြီး စာပေပညာရှင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
“ဒီနှစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ အကြံပေး ချန်လင်နဲ့ ယွီတိန်း လို့ခေါ်တယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မိတ်ဆက်ပေး လိုက်၏။
“မြို့စားမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” အကြံပေးနှစ်ဦးက ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
သို့ပေမည့် သူတို့နှစ်ဦးက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လုံးဝ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေကြ၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြီးမားသော အောင်ပွဲကို ရယူပေးခဲ့ကြောင်း၊ နင်ချင်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး အစီရင်ခံစာကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားကြသည်။
သို့ပေမည့် သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စာမတတ်သော သူတောင်းစား၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
မိန်းမလှည့်စားခြင်း၊ လိမ်လည်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း စသည်တို့သည် အောက်တန်းစား အလုပ်များသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။
‘ကျုပ်တို့လို စာပေပညာရှင်တွေက ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ အတူမနေနိုင်ဘူး။’
လူစုံပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဉာဏ်ပညာကို စမ်းသပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုသည်။ လှည့်ဖြားသူ ဘဝမှ စစ်ဗျူဟာမှူး ဘဝသို့ ပြောင်းလဲပေးလိုသည်။ ထိုမှသာ အနာဂတ် ရှိမှာ ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် စစ်ဗျူဟာမှူး အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို လက်ထပ်ခွင့် ရရှိနိုင်မည်။
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သခင်မ... ဆရာကြီး ဇိုအန်ရောက်ရှိလာပါပြီ။” အစောင့်တစ်ဦးက အော်ဟစ် အကြောင်းကြားလိုက်၏။
“ဆရာကြီး ဇိုအန် ဟုတ်လား။” ကျင်းကျုံးယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။
သူမသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ကြိုဆိုရန် ထွက်ခွာသွား၏။
အကြံပေးနှစ်ဦးလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားကြသည်။ အခန်းဝ မရောက်မီကပင် ခါးကို ကိုင်းထား ကြသည်။
ဆရာကြီး ဇိုအန်၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားပုံ ရ၏။
ခဏအကြာတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် လူအိုကြီးတစ်ဦးကို တွဲကူလျက် ပြန်ဝင်လာသည်။
လူအိုကြီးသည် လျှော်ပိတ်ကဲ့သို့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များ ရှိသည်။ သို့ပေမည့် မျက်လုံးများမှာမူ နက်ရှိုင်းပြီး တောက်ပနေ၏။
“ဆရာကြီး... အိမ်မှာ အနားမယူဘဲ ဘာကိစ္စ ရှိလို့ ဒီအထိ လာရတာလဲ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးမြန်း လိုက်သည်။
“ဒီနေ့က လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းအတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်လေ။ ကျုပ် မလာလို့ မဖြစ်ဘူး။” ဆရာကြီး ဇိုအန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ဇိုအန်အကြောင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီဆရာကြီး ဇိုအန်က အဖေ့ လက်ထက်တည်းက အမှုထမ်းခဲ့တာ။ လေခွင်းမြို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ သဘောပေါက်သွား၏။
ချန်လင်နှင့် ယွီတိန်းတို့သည် သာမန် အကြံပေးများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဤဆရာကြီး ဇိုအန်မှာမူ လေခွင်းမြို့၏ စစ်မှန်သော စစ်ဗျူဟာမှူးကြီး ဖြစ်သည်။ ရာထူး မရှိသော်လည်း အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်မားလှသည်။
“ဆရာကြီး။ ထိုင်ပါ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က နေရာပေးလိုက်၏။
“သခင်မ အရင် ထိုင်ပါ။” ဆရာကြီး ဇိုအန်က ပြောလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့၊ ချန်လင်နှင့် ယွီတိန်းတို့ မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် ဆရာကြီး ဇိုအန်တို့ ထိုင်နေကြ၏။
.................
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ရှီးယွီမြို့မှ သခင်လေး မော့ချို၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများ၊ နင်ချင်း၏ ဘက်လိုက်သော အစီရင်ခံစာကို လက်ခံလိုက်ခြင်း၊ ချိုရွှေမြို့ကို အရေးယူရန် အကြံပြုခြင်း စသည်တို့ကို ပြောပြလိုက်၏။
မော့ချို၏ လုပ်ရပ်သည် နားလည်ရ ခက်ခဲလှသည်။ သူ ဘာလုပ်ချင်နေသနည်း။
သို့ပေမည့် သေချာသည်မှာ သူသည် ဉာဏ်များပြီး ရက်စက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမားသော ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခု ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။
“မော့ချိုရဲ့ လုပ်ရပ်က သေချာပေါက် အကြံအစည် ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်လို ဖော်ထုတ်မလဲ။ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။ ချန်လင်... ရှင် အရင် ပြောပါ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးမြန်းလိုက်၏။
အကြံပေး ချန်လင်က ဦးညွှတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ “သခင်မ... ဆရာကြီး... ကျုပ် အမြင်အရတော့ ဒါက ဆုတ်ခွာပြီးမှ တိုက်ခိုက်တဲ့ နည်းဗျူဟာပါ။ ကျုပ်တို့ကို ပေါ့ဆသွားအောင် လုပ်ပြီးမှ အသေသတ်မယ့် သဘောပါ။”
“ယွီတိန်း... ရှင် ပြောပါဦး။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က နောက်တစ်ဦးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
အကြံပေး ယွီတိန်းက ဦးညွှတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ “သခင်မ... ဆရာကြီး... ကျုပ် အမြင်အရတော့ ဒါက အချိန်ဆွဲတဲ့ နည်းဗျူဟာပါ။”
“ဆက်ပြောပါအုံး။”
အကြံပေး ယွီတိန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရဲတိုက်က ကျုပ်တို့နဲ့ အရမ်း နီးကပ်နေတယ်။ ကျုပ်တို့ စစ်တပ်ကလည်း အနီးအနားမှာ ရှိနေတယ်။ သူက ကျုပ်တို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှာ ကြောက်လို့ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံလိုက်တာပါ။ နင်ချင်းကို တာရှီမြို့ ပြန်ရောက်အောင် ခေါ်သွားပြီးမှ ခြိမ်းခြောက်တာ၊ နာမည်ဖျက်တာတွေ လုပ်ပြီး အစီရင်ခံစာကို ပြန်ပြင်ခိုင်းမှာပါ။”
“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ပြောပါအုံး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ဉာဏ်ပညာကို စမ်းသပ်မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။
သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မတ်တတ်ရပ်လျက် မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး စဉ်းစားနေသည်။ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် မော့ချို၏ စကားလုံးတိုင်း၊ အမူအရာတိုင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေ၏။
ထူးဆန်းသော အချက် နှစ်ချက် ရှိနေသည်။ ပထမအချက် - ရှီးယွီမြို့ စာရေးတော်ကြီး ယန်ရွေ့ရှန်၏ အမူအရာအရ မော့ချိုသည် နင်ချင်း၏ သေကွင်းသေကွက်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း အသုံးမချခဲ့ပေ။
ဒုတိယအချက် - မော့ချိုသည် အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရုံသာမက ချိုရွှေမြို့ကိုပါ အရေးယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ဒုတိယအချက်သည် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ လျော်ကြေးပေးရန်၊ စစ်တပ်လျှော့ချရန်၊ တပ်စွဲပြီး စောင့်ကြည့်ရန် စသည်တို့ကိုပါ အကြံပြုခဲ့၏။
သူ ဘာလုပ်ချင်နေသနည်း။ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့ချိန်မှာတော့ ထပ်မေးလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... အိပ်ပျော်နေတာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ စကားမပြောဘဲ အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ယူလာခဲ့သည်။
“သခင်မ... ကျန်တဲ့လူတွေကို ထွက်သွားခိုင်းပါ။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါနေလို့ပါ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆို လိုက်၏။
အကြံပေးနှစ်ဦး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ‘သူတောင်းစားကများ ကျုပ်တို့ကို မောင်းထုတ်နေတယ်။ ဆရာကြီး ဇိုအန် ရှိနေတာတောင် မရိုမသေ လုပ်ရဲတယ်။’
ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသော်လည်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “လူကြီးမင်းနှစ်ဦး အပြင်ထွက်ပေးပါ။ ဆရာကြီးပဲ ကျန်ခဲ့ပါ။”
အကြံပေးနှစ်ဦး ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မျက်စိကန်းနေပြီဟု တွေးတောနေကြသည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင် ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ သိရဲ့လား။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ရှင့်မှာ စစ်ဗျူဟာ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုလို့ အခွင့်အရေး ပေးတာ။ ဆရာကြီးက စစ်မှန်တဲ့ ဗျူဟာမှူးကြီးပဲ။ ရှင့်အရည်အချင်းကို ထုတ်ပြလိုက်။”
ဆရာကြီး ဇိုအန်လည်း ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ဘာကြောင်နေတာလဲ။ ပြောလေ။ မော့ချိုက ဘာလို့ ဒီလို လုပ်တာလဲ။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က စိတ်မရှည်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် စာရွက်စာတမ်းများကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။ စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာကို တစ်စက္ကန့်နှုန်းဖြင့် ဖတ်ရှုနေ၏။
ရုတ်တရက် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖတ်မိချိန်မှာတော့ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အသက်ရှူ မြန်ဆန်လာသည်။
“ယွင်အောက်ထျန်း... ရှင်က ကောင်းကျိုးကြီး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မက အပြစ်နဲ့ ဆုလာဘ်ကို ကောင်းကောင်း ခွဲခြားတတ်တယ်။ ပေါက်ကရ လုပ်ရင် ကြိမ်ဒဏ် ၅၀ ပေးမယ်။” ကျင်းကျုံးယွဲ့က ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျုံးယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ “သခင်မ... ပြဿနာ တက်ပြီ။ ပြဿနာ ကြီးကြီး တက်ပြီ။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း ပျက်စီးတော့မယ်။”
သူ့လေသံက ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေ၏။ ဗေဒင်ဆရာ တစ်ယောက် ဟောကိန်းထုတ်နေသလိုပင်။
ဗေဒင်ဆရာတွေက အရင်ဆုံး ခြိမ်းခြောက်ပြီးမှ ယတြာချေခိုင်းတတ်ကြ၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ပုံစံက ထိုကဲ့သို့ပိုပိုသာသာ လုပ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အခန်းထောင့်မှ ကြိမ်လုံးကို ယူလိုက်၏။
“သခင်မ... ကျုပ်တို့ ထောင်ချောက်မိသွားပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောဆိုလိုက်သည်။ “မော့ချိုက အရမ်း တော်တယ်။ သူ့အစီအစဉ်က တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ဆက်စပ်နေတယ်။ ကာကွယ်ဖို့ ခက်တယ်။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့က မေးလိုက်၏။ “ယွင်အောက်ထျန်း... အတည်ပြောနေတာလား။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “သခင်မ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ သူ့မှာ နင်ချင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အကွက် ရှိရက်နဲ့ မသုံးခဲ့ဘူး။ ချိုရွှေမြို့က သူ့လူ ဖြစ်ရက်နဲ့ ကာကွယ်မပေးဘဲ တွန်းချခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ တရားမျှတမှုကို ပြချင်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ကို အရေးယူဖို့ လမ်းခင်းနေတာ။ ချိုရွှေမြို့ အမှားလုပ်လို့ အရေးယူခံရရင်... လေခွင်းမြို့က ပိုကြီးတဲ့ အမှားလုပ်ရင် ပိုပြီး အရေးယူခံရမှာပေါ့။
ဒီရက်ပိုင်း ကျုပ်တို့က နင်ချင်းနဲ့ အစီရင်ခံစာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေကြတယ်။ တခြားနေရာတွေကို သတိမထားမိကြဘူး။ မော့ချိုက ဟန်ပြတိုက်ခိုက်ပြီး တကယ့် နေရာကို အလစ်ဝင်တိုက်တာ။ သူ ဘယ်နေရာကို တိုက်မလဲ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ အသက်သွေးကြောက ဘယ်မှာလဲ။ ပိုင်ယင်နဲ့ လန်ထျန် နယ်မြေတွေမှာ ရှိနေတယ်။
ပိုင်ယင် ဆားတွင်းက ဆားထွက်နှုန်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုင်ယင် ဆားတွင်းမှာ ပြဿနာ တက်နေလောက်ပြီ။ ကျုပ် ခန့်မှန်းတာ မမှားရင်... ပိုင်ယင် ဆားတွင်းမှာ ကလေးအလုပ်သမားတွေ ရှိနေလောက်ပြီ။
ကျုပ်တို့ ဆားကို စားပြီး လူတွေ သေကုန်ကြပြီ။ အများကြီး သေကုန်ကြပြီ။ ဒါက ကျုပ်တို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါတင် မကသေးဘူး။ မော့ချိုက ပိုရက်စက်တယ်။ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ မေးပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ဖြေနေ၏။ “ဟုတ်တယ်။ ဆားတွင်း ပြိုကျမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါမှ လူတွေ အများကြီး သေမှာ။ ပြီးရင် တာဝန်အားလုံးကို ကျုပ်တို့အပေါ် ပုံချလိမ့်မယ်။ သခင်မ... ချက်ချင်း လေခွင်းမြို့ကို ပြန်ရအောင်။ အခုချက်ချင်း ပြန်ရအောင်။ တစ်စက္ကန့်တောင် မစောင့်နဲ့။”
ကျင်းကျုံးယွဲ့နှင့် ဆရာကြီး ဇိုအန်တို့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။
‘ဒီကောင် ရူးနေတာလား။ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖတ်ပြီး ဒီလောက်ထိ ခန့်မှန်းနိုင်သလား။ စာရွက်ထဲမှာ ဘာမှ မပါဘူးလေ။ သူတို့လည်း ဖတ်ဖူးတာပဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်ဘုရားလို့ ထင်နေတာလား။’
“သွားကြစို့။ သခင်မ... အခု သွားမှ မီမယ်။ အချိန်မီမယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလောတကြီးဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်၏။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ အခု သွားကြမယ်။”
မယုံကြည်သော်လည်း အခွင့်အရေး ပေးချင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
“အချိန်မီပါစေ။ အချိန်မီပါစေ။” ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရေရွတ်နေသည်။
ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် မြင်းပေါ်တက်ပြီး စစ်သည် ၂၀၀ ဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ အကြံပေးနှစ်ဦးနှင့် ဆရာကြီး ဇိုအန်ကို ထားရစ်ခဲ့၏။
.................