အခန်း (၃၂၈-၃၃၀)

အခန်း (၃၂၈) - ချီလု၏ အပျော် (၂)

~လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာလုပွဲက ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီ။ ဘယ်ဖက်ကမှ သင့်တော်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှာနိုင် ဖြစ်နေကြတာ။ အခုတော့ အဲဒီ အကြောင်းပြချက်ကြီးက မျက်စိရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ။ ဝေရူဟန် က ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံပါ့မလား။

ချီလု ၏ ဦးနှောက်များ လည်ပတ်နေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက်က သူ့နားနားသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး ပြောကြားလာသည်။

“မြို့စားမင်း... ဝမ်းသာစရာ သတင်းကောင်းပဲဗျ...”

အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချီလု လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကပျာကယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာ ဝမ်းသာစရာ ရှိလို့လဲကွ... ငါတို့က အခု ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာကို...”

“ဟဲ... ဟဲ... ကပ်ဘေးကနေ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဖြစ်လာနိုင်သလို... ကံကောင်းခြင်းတွေကလည်း ကပ်ဘေးဆီ ဦးတည်သွားနိုင်တာပဲလေ...”

“လက်ရှိ အခြေအနေက ခင်ဗျားအတွက် ကောင်းကျိုးလား၊ ဆိုးကျိုးလား ဆိုတာ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ချီလုက ထိုလူကို ဇဝေဇဝါ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင်းအောင် ပြောစမ်း...”

ထိုလူက ဘေးဘီဝဲယာကို သတိထားကြည့်ရှုလိုက်ပြီးမှ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလာ၏။

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ချီ... အခု ကျိုးချင်ချွမ် သေသွားပြီဆိုတော့... ကျုံးဖူမြို့ ကို ဘယ်သူ ထိန်းချုပ်မလဲဗျ...”

“ဒါကတော့ ငါပဲ ထိန်းချုပ်ရမှာပေါ့...”

ချီလု စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုပေ။ သူသည် ကျိုးချင်ချွမ်နှင့် အချိန်အကြာကြီး အားပြိုင်လာခဲ့သော်လည်း အနိုင်အရှုံး မကွဲပြားခဲ့ပေ။

ယခု ကျိုးချင်ချွမ် သေသွားပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ ကျုံးဖူမြို့ရဲ့ အာဏာအရှိဆုံးသူက သူ ဖြစ်လာမည်ပေါ့။

“ဒါဆိုရင် မေးပါရစေဦး မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ချီ... ဆုမိုက ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာလဲ...”

“ဒါကတော့... ရွာသားတွေအတွက်...”

ချီလု စကားတစ်ဝက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အစပိုင်း၌မူ ရွာသူရွာသားများအတွက် လက်စားချေပေးခြင်းဟု တွေးထင်စရာ ရှိ၏။

သို့သော်ငြား ယခုလေးတင် ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ ဆုမိုသည် ရွာသူရွာသားများအတွက် လက်စားချေပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကွမ်ချွမ်းတစ္ဆေငါးကောင်အနက် တစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ထိုတစ်ယောက်မှာလည်း သေလုမြောပါး အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းက ကျိုးချင်ချွမ်အား တာဝန်ပေါ့လျော့မှုဖြင့် အပြစ်ပေးရန် ဖြစ်သည် ဆိုသော်ငြား... တာဝန်ပေါ့လျော့မှုက သေဒဏ်ပေးလောက်သည်အထိ အပြစ်ကြီးမားပါသလော။

ချီလု မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

“သူက ဝေ တံဆိပ်ပြား ကို ကိုင်ထားပြီး အခွင့်ကောင်းယူပြီးတော့ ပြဿနာ လာရှာတာပဲ... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် (၈) ယောက်ကြားမှာ ခေါင်းဆောင် နေရာလုပွဲက မပြီးပြတ်သေးဘူး... တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်ထားကြတယ်... တစ်ကွက်မှားရင် တစ်ပွဲလုံး ရှုံးသွားနိုင်တယ်...”

“ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်သူမှ လက်လွတ်စပယ် မလှုပ်ရှားရဲကြဘူး...”

“ဟွာချန်ယွီ ကတော့ ဇူချိုယန် ရဲ့ လျှို့ဝှက်စွပ်စွဲချက်ကို အကြောင်းပြပြီး ဇူချိုယန်ကို ဖယ်ရှားလိုက်တာ... တကယ့်ကို အချိန်ကိုက်ပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ ထျန်းယွီမြို့ ကို သူတစ်ယောက်တည်း လက်ထဲ အပ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက ဝေဇီယီ ကို ထည့်ပေးလိုက်တာ... ဘက်ပေါင်းစုံကို ချိန်ညှိပေးလိုက်တာပဲ...”

“ဝေဇီယီက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ မြေးအရင်း... သူမအတွက် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲမှာ နေရာတစ်နေရာ ရှိကို ရှိရမယ်...”

“ဒီနည်းနဲ့ ဟွာချန်ယွီက မြို့တစ်မြို့လုံးကို တစ်ဦးတည်း လက်ဝါးကြီးအုပ်ခွင့် မရတော့ဘူး... အားလုံးကလည်း ဒီအခြေအနေကို လက်ခံကြတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လှုပ်ရှားဖို့က တော်တော် ခက်ခဲသွားပြီ...”

“ဒါပေမဲ့ ဆုမိုကတော့ မတူဘူး... သူက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘူး...”

“ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးတော့ သိုင်းလောက သစ္စာနာမည်ခံပြီး.. လှုပ်ရှားရင်... ဘယ်သူမှ အပြစ်ပြောလို့ မရဘူး...”

သူ စကားတဆက်တည်း ပြောချလိုက်သည်။

ဘေးနားမှ လူက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလာ၏။

“ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ... သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်... ကျိုးချင်ချွမ် သေသွားတော့ ကျုံးဖူမြို့ တစ်မြို့လုံး ခင်ဗျားလက်ထဲ ရောက်လာပြီ...”

“ဒီတစ်ခေါက် သူက ခင်ဗျားကို (၇) ရက်အတွင်း ဝေရူဟန်ဆီ သွားခိုင်းတာက...”

“တကယ်ပဲ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီမှာ အပြစ်သွားတောင်းခိုင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

“ဒါက...”

ချီလု အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါ ကြောင်သွားတော့မလို့... သူ ငါ့ကို အချိန် (၇) ရက်တိတိ ပေးလိုက်တာက... ကျိုးချင်ချွမ်ရဲ့ လက်ကျန်အင်အားတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ အချိန်ပေးလိုက်တာပဲ...”

“ပြီးမှ ဝေရူဟန်ဆီ သွားပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ် ဆိုတာက... ဒါ အပြစ်တောင်းတာ မဟုတ်ဘူး... သစ္စာခံ တံဆိပ်ပြား သွားဆက်သခိုင်းတာပဲ...”

“ဝေရူဟန်... ဝေရူဟန်... ခင်ဗျားရဲ့ နည်းဗျူဟာက... တကယ့်ကို...”

ချီလု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်

ရက်စက်သည်ဟု ပြောမလို့ လုပ်လိုက် သော်ငြား...

ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ လုပ်ရပ်က အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံနေပြန်သည်။

ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်...။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မရှိဘဲ ရွာသားတွေ အသတ်ခံလိုက်ရ၏။

ဆုမိုသည် ဤအခြေအနေအား ပြီးပြည့်စုံအောင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ ဤကိစ္စရပ် ဖြစ်မလာခဲ့ပါက... ဆုမိုသည် အကြောင်းမဲ့သက်သက် ရောက်လာကာ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အား သတ်ဖြတ်မည်ဆိုလျှင်... လော့ဖုန်းအမိန့်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် တိုင်အောင် သူ၏ ရပ်တည်ချက်က ခိုင်မာမည် မဟုတ်။

သို့သော်ငြား ယခုအချိန်၌မူ အခြေအနေက ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကွမ်ချွမ်းတစ္ဆေငါးကောင်သည် ရွာသူရွာသားများအား သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျိုးချင်ချွမ်နှင့် ချီလုတို့ပါမကျန်... ကျုံးဖူမြို့စားများအနေဖြင့် ဤကိစ္စရပ်အပေါ် တာဝန်ကင်းလွတ်နိုင်မည် မဟုတ်။

ယခု ချီလုရှေ့မှောက်၌ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်သွယ် ရှိနေ၏။

ပထမတစ်လမ်းမှာ... ဆုမို၏ ဆန္ဒအတိုင်း ကျိုးချင်ချွမ်၏ လက်ကျန်အင်အားစုများကို ရှင်းလင်းကာ... ကျုံးဖူမြို့အား ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်... လော့ရှားမြို့သို့ သွားရောက်၍ ဝေရူဟန်ထံ၌ သစ္စာခံယူရန် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဝေရူဟန်၏ အဖွဲ့အစည်းဝင် ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ကာ... ဝေဇီယီအား ရှေ့မှောက်၌ရော ကွယ်ရာ၌ပါ ကူညီထောက်ပံ့ပေးရတော့မည်။

ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ်ကား... မြို့တစ်မြို့လုံးအား ထိန်းချုပ်ခွင့်ရရှိပြီး ဘုရင်တစ်ပါးပမာ စိုးမိုးနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ဒုတိယတစ်လမ်းမှာ... အကယ်၍ သူ ဝေရူဟန်ထံသို့ မသွားရောက်ပါက... ယနေ့ ဆုမို ပြောဆိုသွားခဲ့သော စကားများအရ... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာ၍ သူ့အား သတ်ဖြတ်ပါလျှင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သတ်ဖြတ်တော့မည် မဟုတ်။

ဆုမို၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်အား ထောက်ရှုရလျှင်... ချီလုနှင့် သူ၏လူများ အားလုံး ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ပါလျှင်တောင် အနိုင်ရရှိရန် မလွယ်ကူနိုင်ပါ။

ထို့အပြင် ထိုသူက ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရောက်လာချင်မှလည်း ရောက်လာမည် ဖြစ်၏။

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လာရောက်သတ်ဖြတ်ကာ ပြန်ထွက်သွားမည် ဆိုလျှင် မည်သူက တားဆီးနိုင်ပါမည်လဲ။

ထို့ကြောင့် လမ်းနှစ်သွယ် ရှိသည်ဟု ဆိုခြင်းထက်... လမ်းတစ်လမ်းတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ဟု ဆိုခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်နေတော့၏။

ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည့် အခါ ချီလု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့... တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူးပဲ...”

“မြို့စားမင်း ဘယ်လို စီစဉ်မလဲ...”

ဘေးနားကလူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

“အချိန်ဆွဲနေရင် ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်... မြန်မြန် လုပ်ကြ... ကျိုးချင်ချွမ်ပိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ကြ...”

“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကျုံးဖူမြို့ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး...”

“ပြီးရင် လက်ဆောင်ပဏ္ဍာတွေ ပြင်ဆင်ထား... ကျုံးဖူမြို့ထဲက ကိစ္စတွေ ငြိမ်တာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း လော့ရှားမြို့ကို သွားပြီး... မဟာမိတ်

ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီမှာ အပြစ်သွားတောင်းမယ်...”

ဘေးနားကလူက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလာ၏။

“အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲဗျ... ဝေဇီယီက အခုမှ နေရာရကာစ ဆိုတော့ အားနည်းနေသေးတယ်... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက ရာထူးလွှဲပေးချင်ပေမယ့် ဝေဇီယီက တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတာ...”

“ဒီအချိန်မှာ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီ သစ္စာခံလိုက်တာက... အပေါ်ယံ ကြည့်ရင်တော့ ဒီမိန်းကလေးကို ကူညီပေးသလို ဖြစ်နေပေမယ့်...”

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံနဲ့... ငါတို့က ဒီမြို့ကို မြဲမြဲမြံမြံ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မှာလေ...”

“နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာကတော့... ငါတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

အခန်း (၃၂၉) - ချီလု၏ အပျော် (၃)

~“ဟွာချန်ယွီ က ဇူချိုယန် ကို အရင် ရှင်းထုတ်ပြီး ထျန်းယွီမြို့ ကို အပိုင်စီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ...”

“ဒီတစ်ခေါက် ဝူတောက်ယို က တုန်းချန်ဘက်ကနေ ပြန်လာပြီဆိုတော့... အခြေအနေတွေက နောက်တစ်မျိုး ထပ်ပြောင်းသွားဦးမှာ သေချာတယ်...”

“ကျိုးချင်ချွမ် သေသွားပြီးတဲ့နောက်... မြို့စားမင်းလက်ထဲမှာ အခွင့်အရေးတွေ ပိုများလာပြီ... ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ အပေါ်ယံ နာခံသလိုလို ဟန်ဆောင်ပြီး ရေရှည်အကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေတာက အကောင်းဆုံးပဲ...”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာလုပွဲ ဆိုတာက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဝေ သေဆုံးမှ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က နေရာဝင်ယူမှ ပြီးဆုံးမှာမှ မဟုတ်တာ...”

ချီလုသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း တရစပ် ခေါင်းငြိမ့်နေမိ၏။

‘ဝေဇီယီ ကို ထျန်းယွီမြို့ မှာ နေရာချထားပေးလိုက်ပြီ။ ဟွာချန်ယွီကလည်း သူမဘေးမှာ ကပ်နေတော့...

သဘာဝကျကျပဲ သူမဟာ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထိန်းချုပ်ခံနေရသလို ခံစားရမှာပေါ့။

ဒီအချိန်မှာ ဝေရူဟန် ဘက်ကို ဝင်လိုက်ရင်... သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ဆုမိုက သူ့ရဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက လူတွေကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ဝေရူဟန်ကို အလိုအလျောက် သစ္စာခံလာအောင် လုပ်ပေးတယ်လို့ ထင်နေတာ။

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... ဒါဟာ ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်လာတာပဲ’

ဒီလို တွေးလိုက်မိတော့ ချီလု မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး...

“သေချာတာပေါ့... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဝေက ဒုတိယမြို့စား နေရာကို ဆက်ခံဖို့ လူလွှတ်လိုက်မှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့အားလုံးရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်ဦးမှာပါ...”

“မြို့စားမင်းအတွက်ဆိုရင် အသက်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူးခင်ဗျာ...”

ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ချီလု အားပါးတရ ရယ်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်သွားရလေ၏။

...

...

လော့ရှားမြို့သို့ ဦးတည်သွားနေသော လမ်းခရီးတွင် ဖုဟန်ယွမ်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ လေးလံနေ၏။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဆုမိုအနားသို့ ကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ကျိုးချင်ချွမ်ကို သတ်လိုက်တာ နည်းနည်း မလွန်လွန်းဘူးလားဗျာ...”

“ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်က လူသတ်၊ ရွာမီးရှို့ လုပ်တာတော့ သေဒဏ်ထိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျိုးချင်ချွမ်က တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး ဆိုရင်ရော... သူ့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ သတ်လိုက်တာက လွန်ရာမကျဘူးလား...”

ထိုအခါ၊ ဆုမိုက ဖုဟန်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။

“ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်က အနောက်ဘက်ကနေ အရှေ့ဘက်ကို လာတာ... သူ့ရဲ့ ကျုံးဖူမြို့ကို ဖြတ်လာခဲ့တာ...”

“မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့... သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ...”

“သိရက်နဲ့ မမေးမမြန်း နေခဲ့တာက... ဘာသဘောလို့ ခင်ဗျား.. ထင်လဲ...”

“ဒါက...”

ဖုဟန်ယွမ် စကားဆွံ့အသွား၏။ ဆုမို ပြောတာလည်း ဟုတ်နေပြန်သည်။

မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်လို လူတွေ သူ့မြို့ထဲ ဝင်လာတာကို မသိဘဲ နေပါ့မလား။

မြို့ထဲ မဝင်ဘဲ ဖြတ်သွားရင်တောင်... တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သတင်းလာပို့မှာပဲလေ။

ယန်ရှောင်ယွင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အခုအချိန်မှာ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲက နေရာလုပွဲပဲ... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာက ဘယ်သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားမလဲ ဆိုတာကိုပဲ သူ အာရုံစိုက်နေတာ နေမှာပါ...”

“ဟုတ်တယ်...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာက ဘယ်သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားမလဲ ဆိုတာက... မြို့စားမင်းကျိုးအတွက်တော့ အရေးမပါတဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိနေတယ် မဟုတ်လား...”

“တကယ်လို့ သူ တကယ်ပဲ မသိခဲ့ဘူး ဆိုရင်ရောဗျာ...”

ဖုဟန်ယွမ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပြန်သည်။

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ပိုတောင် သေသင့်သေးတယ်...”

“သာမန်လူတွေ အတွက်တော့ မသိလို့ အပြစ်မရှိဘူး ဆိုတာ ဟုတ်ကောင်း ဟုတ်နိုင်ပေမယ့်... သူက သာမန်လူမှ မဟုတ်တာ...”

“မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလောက် ပေါ့လျော့နေမှတော့... ဘာမြို့စား လုပ်နေဦးမှာလဲ...”

“အဲဒီရွာမှာ လူတစ်ယောက်မှ အရှင်မကျန်ခဲ့ဘူး... လူကြီး၊ လူငယ် အကုန် သေကုန်တာ... ဒီကလေးမလေး ကံကောင်းလို့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် သူပါ သေပြီ...”

“မသိပါဘူး ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေလေး တစ်ခုတည်းနဲ့လား...”

“ဒီလောက် များပြားတဲ့ အသက်တွေကို လျစ်လျိုရှုပြီး... ဒါက လောကဓမ္မတာပဲလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရမှာလား...”

“ဒီနေ့ ခင်ဗျားက ကျုုပ်ကို သူ့ကို သတ်တာ လွန်တယ်လို့ မေးခွန်းထုတ်နေတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ သေသွားတဲ့ ရွာသားတွေ ဘက်ကနေပြီး... သူတို့ တကယ်ပဲ သေသင့်သလားလို့ မေးခွန်းထုတ်ပေးမယ့် လူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ...”

“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က မြို့လေးမြို့၊ မြစ်သုံးစင်း၊ ပင်လယ်အော်နှစ်ခု ကို ထိန်းချုပ်ထားတာ... ဒီကိစ္စအတွက် ကျိုးချင်ချွမ်မှာ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်...”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဖုဟန်ယွမ်က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်စ။

“ခေါင်းဆောင် ပြောတာ အကျိုးကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်ဗျာ... ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ သာမန် ရွာသားတွေအတွက် ဒေါသထွက်ပြီး မြို့စားတစ်ယောက်ကို သတ်ရဲတဲ့လူက ရှားလွန်းပါတယ်...”

“အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်.. ခေါင်းဆောင်ကို ကြောက်လို့ လေးစားတာ... အခုတော့ တကယ်ကို လေးစားသွားပါပြီဗျာ...”

“...”

ဆုမို ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။ ပြီးမှ မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး လိုက်သည်။

“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဇီယန်အာမခံဌာန ကို နောင်တစ်ချိန် သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးဖို့အတွက် ခြေနင်းတုံး လုပ်ချင်နေတာ သက်သက်ပဲပေါ့လေ...”

“ဟာ...”

ဖုဟန်ယွမ် ကပျာကယာ ငြင်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က အင်အားကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်ဗျ... သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တော့... သူတို့ လက်စားပြန်မချေဘူးလား...”

“မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ရင်ဘတ်ထဲ ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပါ...”

လျိုမိုက ဝင်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

လူတိုင်း သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူ တစ်ခုခုများ သိနေသလားလို့ပေါ့။

သို့ရာတွင်၊ သူက မြင်းပေါ်မှ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်တာက...

“ရန်သူလာရင် ခုခံမယ်... ရေလာရင် တာတမံနဲ့ ကာမယ်... ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ...”

“...”

ဖုဟန်ယွမ် မျက်လုံးများ ကလယ်ကလယ် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစဉ် ယန်ရှောင်ယွင်က ချိုလွင်သောအသံ ဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။

“အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့နဲ့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းပါတယ်... ခုနက ရှောင်မို သုံးလိုက်တဲ့ လော့ဖုန်း အမိန့်က မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဝေရူဟန်ရဲ့ တံဆိပ်ပြားလေ... တံဆိပ်ပြားကို မြင်တာနဲ့ လူကို မြင်သလို လေးစားရမှာ... ဒါကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလို့ မရဘူး...”

“ဒါပေမဲ့... လော့ဖုန်း အမိန့်ကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ရှောင်မိုက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ထဲကို ဝင်ပါလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ...”

“ဟုတ်တယ်...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလာ၏။

“တကယ်တော့ ဝူတောက်ယို လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်က ပြီးဆုံးသလောက် ဖြစ်နေပြီ... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာက ဘယ်သူရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ...”

“ဒါပေမဲ့ လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုသေးတယ်...”

“လူတွေကို ပိုအလုပ်ရှုပ်စေပြီး... ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ် ဗျာများနေအောင် လုပ်ထားရမယ်... ဒီနောက်ဆုံး ကြားကာလ အချိန်လေးမှာ ကိုယ့်ဘက်က အသာစီးရအောင် ကြိုးစားရမှာ...”

“ပြဿနာက... အချိန်က လူကို မစောင့်ဘူး... ဝူရှန်ခန်းမ မှာ အဲဒီလို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ...”

“ဝမ်ချန်ရှင်းက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ...”

“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေထဲကို ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်တွေပဲ ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒီနေ့ ကျိုးချင်ချွမ် သေသင့်လို့ သတ်လိုက်တာ အပြင်... ငါ့မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် (၂) ခု ရှိသေးတယ်...”

“ပထမ တစ်ချက်က... အဘိုးကြီးဝေရဲ့ မိသားစုအတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးတာ...”

“ဒုတိယ တစ်ချက်ကတော့... ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်နေတာ တစ်ပိုင်း... ကိုယ့်အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို လျစ်လျိုမရှုသင့်ဘူးလို့ သတိပေးလိုက်တာပဲ...”

“မဟုတ်ရင်... ဒီနေ့ ငါက ကျိုးချင်ချွမ်ကို သတ်လိုက်ပေမယ့်... မနက်ဖြန်ကျရင် အလားတူ ကိစ္စမျိုး ထပ်ဖြစ်လာဦးမှာပဲ... အဲဒီကျရင်လည်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တဲ့ လူတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ...”

“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရေရှည် တည်တံ့ခိုင်မြဲချင်တယ် ဆိုရင်... ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို တန်ဖိုးမရှိသလို သဘောမထားသင့်ဘူး...”

ဆုမို၏ စကားလုံးများသည် ဓားရောင်တစ်ချက်ဝင်းလက် သကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝနေသဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်မှာ မမှိတ်မသုန်ကြည့် ရင်း လေးစားအားကျသွားမိ၏။

လျိုမိုက တိုးညှင်းစွာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် ရှိပြီး လေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်ဗျာ...”

ဖုဟန်ယွမ်ကလည်း သည်းကြီးမည်းကြီး ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ရှောင် ကတော့ သူတို့ ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်သော်လည်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ရင်း လိုက်ပါလာသည်။ သူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တိုင်း မြေကြီးက ပိုပြီး တုန်ခါသွားသလိုပင်။

ယန်ရှောင်ယွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။

“ရှောင်မို... (၇) ရက်နေရင် ချီလုက ဝေရူဟန်ဆီ လာပြီး အပြစ်တောင်းမယ်လို့ နင် ထင်လား...”

“ဒါကတော့ သူ ပါးသလား၊ မပါးဘူးလား ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့...”

“တကယ်လို့ သူ ပါးတယ် ဆိုရင်ရော...”

“ဒါဆိုရင် အပြစ်တောင်းတာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“ဒါဆို ဘာဖြစ်မလဲ...”

“အဲဒါကတော့... အချိန်တန်ရင် အစ်မ သိလာမှာပါ…”

အခန်း (၃၃၀) - အလည်အပတ်

~ခရီးစဉ် တလျှောက်လုံး ဘာစကားမှ သိပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။

သို့သော် ထူးခြားမှု တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ကျောက်တီ နိုးလာခြင်းပင်။

ကျောက်တီ ဆိုသည်မှာ နာမည် တစ်ခု... ထိုကလေးမလေး၏ နာမည် ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီး တစ်ဝက်လောက် အထိ သူမသည် သတိတစ်ချက် လစ်တစ်ချက်ဖြင့် မေ့မြောနေခဲ့၏။ သို့သော် ဆုမိုက အတွင်းအား ကို မပြတ် ထည့်သွင်းပေးနေသဖြင့် နှလုံးကြော ဒဏ်ရာများ တဖြည်းဖြည်း သက်သာပျောက်ကင်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးမလေး နိုးကြားလာချိန်က အိပ်ပျော်ချိန်ထက် ပိုများလာသည်။

လမ်းခရီး တစ်ထောက်နားချိန်တွင် ယန်ရှောင်ယွင်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမ၏ နာမည်ကို မေးမြန်းခဲ့ပါ၏။

သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ယွီ ဖြစ်ပြီး နာမည်အပြည့်အစုံမှာ ယွီကျောက်တီ ဖြစ်သည်။

ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာတော့ သာမန် နာမည် တစ်ခုပါပင်။

ကျောက်တီ ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်က တရုတ်၌၊ "မောင်လေး ခေါ်သည်" ဆိုသည့် အသံထွက်နှင့် ဆင်တူနေ၏။

တကယ်လည်း သူမမှာ သူမထက် (၃) နှစ်ငယ်သော မောင်လေး တစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမောင်လေးသည်လည်း ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင် လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကလေးမလေးက သတိမေ့နေခဲ့သည် ဆိုသော်ငြား အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို လုံးဝ မသိလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပေ။

သူမအတွက် လက်စားချေပေးခဲ့သူများမှာ ဆုမိုတို့အဖွဲ့ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေ၏။ ထို့ကြောင့် သတိရလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် လိမ္မာရေးခြား ရှိပြီး စကားနားထောင်လာသည်။

သို့သော် ထိုမျှ ဆိုးရွားသော စိတ်ဒဏ်ရာကြီးကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက်... ကလေးမလေး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ သတိထားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတတ်သည်။ အိပ်နေရင်း လန့်နိုးလာသည်မှာလည်း ခဏခဏပင်။

သူမကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးမည့် လူတစ်ယောက် သူမဘေးနားတွင် လိုအပ်နေ၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ကလေးမလေး၏ ရှေ့ရေးအတွက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ရွာထဲက လူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုမိုတို့ကလည်း ကလေးထိန်းသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိကြ။ ထို့ကြောင့် သင့်တော်မည့် မိသားစု တစ်ခုခုကို ရှာပြီး မွေးစားခိုင်းရင် ကောင်းမလား ဟု စဉ်းစားခဲ့ကြ၏။

သို့ရာတွင်၊ ကလေးမလေးက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ကာ လန့်နိုးနေတာကို မြင်ရတော့...

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြ၏။

“ဇီယန်အာမခံဌာန မှာပဲ ခဏ ထားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား...”

ယန်ရှောင်ယွင်က အကြံပြုလာသည်။

“သူက မိဘမဲ့လေး ဖြစ်နေတော့ တခြားလူလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ဖို့ စိတ်မချဘူး... ဇီယန်အာမခံဌာနမှာ ပန်းကန်တစ်စုံ ပိုထားရတာ ဘာမှ အပန်းမကြီးပါဘူး...”

“ကောင်းပြီလေ...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“အာမခံဌာနမှာပဲ ခဏ ထားထားလိုက်ကြတာပေါ့... ဦးလေးဖူ ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေတာ... ဦးလေးယန်ကလည်း မိသားစုထူထောင်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာပဲ...”

“ဒါကို ကလေးမွေးဖို့ ကြိုတင် လေ့ကျင့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြတာပေါ့...”

ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဆုမိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး တဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးမိသွား၏။

“ဒါနဲ့... ကျွန်တော်က ကျောက်တီ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သိပ်သဘောမကျဘူး... နောက်ကျမှ နာမည်အသစ် ပေးလိုက်တာပေါ့...”

ဆုမိုက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

“နင့်သဘောပဲလေ...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် လော့ရှားမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

မြို့ထဲသို့ မဝင်မီ ဆုမိုသည် မြင်းနောက်တွင် တရွတ်တိုက် ပါလာသော ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်ဝင် လူငယ်၏ အလောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အလောင်းမှာ အရိုးစုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

ဒီကောင် သေသွားတာ ကြာပြီပင်။

ကျုံးဖူမြို့မှ လော့ရှားမြို့အထိ တောက်လျှောက် တရွတ်တိုက် ပါလာခဲ့သည်။ သိုင်းပညာလည်း အဖျက်ဆီးခံထားရပြီးပြီ ဆိုတော့... မသေဘဲ နေပါ့မည်လော။

မြို့တံခါးဝ ရောက်သောအခါ ဆုမို မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး လျိုမိုကို အလောင်း ဆွဲလာခိုင်းလိုက်သည်။

ကြိုးကို တစ်ချက် ခါရမ်းလိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ လေပေါ်သို့ ခုန်ပျံ တက်သွား၏။ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ အလံတိုင်ထိပ်တွင် ကြိုးကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ပြန်လည် သက်ဆင်းလိုက်သည်။

တံခါးစောင့် ကြောင်အသွား၏။ မော့ကြည့်လိုက်၊ ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးမှ လူကို မှတ်မိသွားတော့သည်။

လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကပျာကယာ မေးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒါ ဘာသဘောလဲခင်ဗျ...”

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဝေဆီ လူလွှတ်ပြီး သတင်းပို့လိုက်... ဒီလူက ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်ထဲက တစ်ကောင်ပဲ... ကျန်တဲ့ လေးကောင်ကတော့ ငရဲပြည်ကို ရောက်သွားကြပြီ... ဒီအလောင်းတစ်ခုတည်း ကျန်လို့ ကျုံးဖူမြို့ကနေ လော့ရှားမြို့အထိ တရွတ်တိုက် ဆွဲလာခဲ့တာ...”

“ဒီ တစ္ဆေငါးကောင်က အတိုင်းထက်အလွန် ယုတ်မာကြတယ်... လူသတ်တယ်... ရွာလုံးကျွတ် မီးရှို့သတ်ဖြတ်တယ်... သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေက ကြီးလေးလွန်းတယ်...”

“စာတစ်စောင် ရေးပြီး ဒီအလောင်းမှာ ချိတ်ထားလိုက်ပါ... ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ်ရေးပြီး အားလုံးအတွက် သင်ခန်းစာယူစရာ သတိပေးစာ အနေနဲ့ လုပ်ထားလိုက်‌...”

တံခါးစောင့်က ခေါင်းကို တွင်တွင်.. ငြိမ့်ပြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... အခုချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်... ခေါင်းဆောင်ဆု... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေအတွက် အန္တရာယ်ကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ...”

ဆုမိုက လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

နေ့လည်ခင်း အချိန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ရာသီဥတု အေးစိမ့်နေသော်လည်း လမ်းမပေါ်တွင် လူသွားလူလာ စည်ကားနေဆဲပင်။

ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြ၏။ ကျောက်တီလေး တစ်ယောက်သာ ပြုတ်ကျမည် စိုးသဖြင့် မြင်းကုန်းနှီးကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် စည်ကားလှသော လော့ရှားမြို့ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့စိတ်နှင့် ကလေးသဘာဝ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ရောထွေးနေ၏။

သူတို့ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အာမခံဌာနသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်ကြသည်။

လမ်းထိပ်တွင် သူတို့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးစောင့်များက ချက်ချင်း မြင်တွေ့ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သတင်းပို့ကြ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့... ဒုခေါင်းဆောင် လည်း ပါတယ်...”

ဆုမိုတို့ အဖွဲ့ တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် တံခါးကြီးများ ဝုန်း ခနဲ ပွင့်သွားသည်။

ဦးလေးဖူ၊ ရှောင်ချွမ်း နှင့် အာမခံဌာနမှ လူကြီးလူငယ်၊ ကျားမ မရွေး ထွက်ကြိုကြ၏။

“သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ...”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒုခေါင်းဆောင် ...”

“ဟိုမှာ ခေါင်းဆောင်လျို မဟုတ်လား...”

ဦးလေးဖူနှင့် အခြားသူများ တရစပ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

လျိုမိုကို မှတ်မိသူများကလည်း အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဝင်ရောက် နှုတ်ဆက်လာကြ၏။

သို့သော် ဆုမို၏ မျက်နှာထားက တည်တင်းနေပြီး ယန်ရှောင်ယွင် မျက်နှာလည်း မကောင်းလှပေ။

သူတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဦးလေးဖူ တစ်ခုခု လွဲနေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ လူအုပ်ကို လူစုခွဲလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ... ယန်ရီဇီ နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလား...”

ဆုမို ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် သို့ အလျင်အမြန် သွားရခြင်းမှာ ယန်ရီဇီနှင့် တွေ့ပြီး မန်ဒရင်းဘဲ စာရင်း ကို အပ်နှံရန် ဖြစ်သည်။

ယခု ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာထား မဟုတ်ဘဲ ပြန်ရောက်လာသည် ဆိုတော့... တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပုံ ရ၏။

ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“တွေ့တော့ တွေ့ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေ မကောင်းဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ရတယ်...”

“ဒါက...”

ဦးလေးဖူက ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်မလေး... စိတ်ထိခိုက်စရာတွေ ကြုံခဲ့ရပြန်ပြီလား...”

ယန်ရှောင်ယွင်က အနိုင်နိုင် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဦးလေးဖူ... ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မမှာ ဇီယန်အာမခံဌာန ရှိနေတာပဲ... လမ်းဘေးရောက်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ...”

“ဘာစကား ပြောတာလဲ သခင်မလေးရယ်...”

ဦးလေးဖူ ကပျာကယာ ဝင်ပြောလာ၏။

“သခင်မလေး ယန်... ဇီယန်အာမခံဌာနက သခင်မလေးရဲ့ အိမ်ပါပဲ... သခင်လေးက အရင်လိုပဲ မိုက်မဲပြီး ဆိုးသွမ်းနေဦးမယ် ဆိုရင်တောင်... ကျွန်တော် ဒီအဘိုးကြီးက သခင်မလေးကို ထမင်းငတ်ခံပြီးတော့တောင် စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ... စိတ်မကောင်းစရာ ကိစ္စ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ယန်ရီဇီ ဆိုတဲ့လူက... တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူပါလား...”

“အရင် သခင်ကြီး သူ့ကို ဘာတွေ မှာခဲ့လဲ...”

“သူ... သူကလည်း ကျွန်တော်တို့ ဇီယန်အာမခံဌာနကနေ စတင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား…”