အခန်း (၄၄၇-၄၄၈)

အခန်း (၄၄၇) - အစွမ်းထက်လှသော တားမြစ်ချက် ၊ တစ်လှမ်းချင်းစီက ခက်ခဲလွန်းလှသည် ၊ နတ်ဘုရားအခွင့်အလမ်းနှင့် တာအိုအငွေ့အသက် ၊ နတ်ဘုရားအလင်း၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှု

လူအုပ်ကြီးမှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

မကောင်းသော အငြိုးအတေးတစ်ခုကို ကြိုတင်ခံစားလိုက်ရသည်။

လူအများစုမှာ ကျိုရှန်းတာအိုဆရာ၏ ရွှေတူအကြောင်းကို သိကြပြီး ထိုလက်နက်၏ အစွမ်းထက်ပုံကိုလည်း နားလည်ကြသည်။

ယခုအခါ ထိုရွှေတူကြီး ကြေမွသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးလံသွားရတော့သည်။

"လုံကျူးသခင်လေး... အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ ဒီအစီအရင်ကို ဖျက်လို့ရသေးလား "

လျိုချင်းချင်းက နုညံ့သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အစီအရင်ပညာမှာ ပါရဂူမြောက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ လုံကျူးသခင်လေးတောင် မဖြိုနိုင်တော့ဘူးလား။

လျိုချင်းချင်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လာသည်။

လုံကျူးကတော့ ဆွံ့အလျက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အတန်ကြာမှ...

လုံကျူးက လေးလံစွာဖြင့် စကားပြောလာသည်။

"လူကြီးမင်းတို့... စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒီနေရာက နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက နတ်ဘုရားတောင်ဆိုတဲ့အတိုင်း အစီအရင်က တကယ်ကို နက်နဲလွန်းလှတယ်။ ကျနော် အမြင်အရဆိုရင် ဒါဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် ချမှတ်ထားတဲ့ အစီအရင်ကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျနော် ရဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားက နုနယ်သေးတာကြောင့် ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွင်းဖို့ မလုံလောက်တော့ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။

မူလက လုံကျူးကို အားကိုးပြီး တောင်ပေါ်တက်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း...

ကျိုရှန်းတာအိုဆရာ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်သူပင် မတတ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ထိုနေရာရှိ အစီအရင်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ခေတ္တစဉ်းစားနေကြစဉ် ပခုံးပေါ်တွင် တုတ် ကို ထမ်းထားသည့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်မယ် "

သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လမ်းဘေးဂိုဏ်းခွဲမှ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

ဝူးးး ဝူးးး ဝူးးး

ထိုအမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

လူအုပ်ကြီး : "..."

ပေတေပေတေနှင့် တာအိုဆရာဟောင်းကြီးက ဦးဆုံး သတိဝင်လာပြီး

"ငိုချင်းချသူ လား "

ထိုသည်မှာ လူသားလောကမှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး အဖြူအမည်း ဝိညာဉ်နုတ်နတ်မင်း တို့ကို ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်ကြသည်။

ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် လူတို့၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများ ပျက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝူးးး ဝူးးး ဝူးးး

သူ၏ ကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ ဝေဝါးသော အနက်ရောင် ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုမှာ ပခုံးပေါ်တွင် ငိုချင်းချတုတ်ကို ထမ်းလျက် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးဝင်လာသည်။

"မူလဝိညာဉ်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် လား မဟုတ်ဘူး... ဒီအငွေ့အသက်က ဘာလို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတာလဲ "

တစ်စုံတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် မဝံ့ကြဘဲ ထိုငိုချင်းချသူကို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

အမျိုးသား၏ အသံမှာ ပို၍ စူးရှလာသည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ပါက သူ၏ သက်တမ်းမှာလည်း ရက်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

အခြားသူတွေ ဆုတ်ခွာနိုင်သော်လည်း သူကတော့ ဆုတ်ခွာ၍ မရပါ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ ငိုချင်းချသူ အတတ်ပညာများကို အကုန်ထုတ်သုံးပြီး အသက်ရှင်သန်ခွင့် တစ်စက်စာအတွက် ရုန်းကန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိုဝိညာဉ်ရိပ်မှာ တားမြစ်ချက်နှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

ပခုံးပေါ်မှ ငိုချင်းချတုတ်ပေါ်တွင်လည်း အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဝန်းရံနေသည်။

ရုတ်တရက်

ငိုချင်းချသူမှာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ထိုဝိညာဉ်ရိပ်က ငိုချင်းချတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဟီးဟီးဟားဟား မြည်သံကြီးများတော့ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

နတ်ဘုရားအလင်းများ ဖြာထွက်နေသော တားမြစ်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရေတွက်၍မရသော အလင်းတန်းများမှာ တရစပ် လည်ပတ်နေသည်။

စေ့စပ်သေချာပြီး တင်းကျပ်လှသည်။

ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များလည်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထိုအချိန်တွင်... အစီအရင်ကြီး၏ အပေါ်ဘက်၌ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အသံတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ ပျော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ လူကို ကျောချမ်းစေလှသည်။

ငိုချင်းချသူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပြီး

"အောင်မြင်နိုင်တယ်"

ထိုတားမြစ်ချက်ကိုသာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် နတ်ဘုရားတောင်ထိပ်သို့ သေချာပေါက် ရောက်နိုင်လိမ့်မည်။

ဝုန်းးး

ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ သောင်းကျန်းလှသော ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ မှာ တစ်ဟုန်ထိုး စီးဝင်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုငိုချင်းချသူကို သွေးအိုင်ထဲသို့ အစအနမကျန်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုငိုချင်းချသူမှာ လူအုပ်ကြီးရှေ့မှနေ၍ အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ရှူးးး

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။

စောစောက ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် စမ်းခွင့်ပေးပါဦး"

ထိုသူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ ကိန်းအောင်းနေပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ခန့်ညားလှသည်။

ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အလွန်မြင့်မားသူမှန်း သိသာလှသည်။

သူသည် ခါးကြားရှိ အိတ်ငယ်လေးထဲမှ ပဲဝါစေ့ တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

လက်မှ မန္တန်တစ်ခု ဖော်လိုက်ပြီး...

ပါးစပ်မှ သန့်စင်သော လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုပဲဝါစေ့များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြဲချလိုက်တော့သည်။

စနစ်တကျ ဝတ်ဆင်ထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်တော် တစ်စု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ပဲစေ့မှ စစ်သည်အဖြစ်ဖန်တီးခြင်း အတတ် ပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ လက်မှ မန္တန်ဖော်လျက် ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေသည်။

ဂွမ်းးး ဂွမ်းးး

လေးလံလှသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ၏ ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ...

ထိုစစ်သည်တော် တစ်စုမှာ ရှေ့ဘက်ရှိ တားမြစ်ချက်ဆီသို့ အားပါးတရ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

လူဦးရေ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း စစ်သည်တော် ထောင်သောင်းချီ၍ ချီတက်လာသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။

ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ အလွန်ပါးနပ်လှသည်။

သူသည် ထိုကဲ့သို့ ပဲစေ့မှ စစ်သည်ဖန်တီးသည့် အတတ်ကို သုံးခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် မထိတွေ့စေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝုန်းးး

အစီအရင်မှ ကျယ်လောင်လှသော မြည်ဟီးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုပြုံလာပြီး ထိုစစ်သည်တော် တစ်စုကို ပြင်းထန်စွာ ဖိသိပ်ချေမှုန်းလိုက်တော့သည်။

ဗြိ... ဗြိ... ဗြိ... ဗြိ

ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အပြည့်နှင့် ခွန်အားကြီးလှသော စစ်သည်တော်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြေမွကုန်သည်။

သို့သော် ကိစ္စက ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်မသွားပါ။

နတ်ဘုရားတောင်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးဆီသို့ ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်လာပြီး ရေတွက်၍မရသော ရွှေညိုရောင် မျဉ်းကြောင်းများမှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်လျက် တစ်ဟုန်ထိုး စီးဝင်လာတော့သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ စက္ကူပိုက်ဆံ တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ကာ လွင့်ပစ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော စက္ကူပိုက်ဆံများမှာ ကြီးမားလှသော အလင်းကာရံကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သောင်းကျန်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခုခံထားပေးသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီးမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးချကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဘုန်းးး

ဝေဟင်ထက်တွင် ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးမြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။

သွေးနံ့များကြားတွင် ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များလည်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဒါဟာ နတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ တားမြစ်ချက်ကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေရဲ့ နိဂုံးလား။

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လုံကျူးမှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

လူတွေ ဒီလောက် စမ်းသပ်နေတာတောင် ဒီနတ်ဘုရားတောင် တားမြစ်ချက်ရဲ့ အဆုံးအစကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး...

ကျောက်ရှီးဟူ ကို ခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်...

သူသည် ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ "

"စောစောက ဖြိုခွင်းပြီးသား ဖြစ်တဲ့ တားမြစ်ချက် အပိုင်းက... ဘာလို့ ပြန်ပြီး ကောင်းသွားရတာလဲ "

လုံကျူး၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျုံ့သွားရသည်။

နောက်ပြန်လှည့်မည့် လမ်းမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ထိုတားမြစ်ချက် အပိုင်းမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ"

လုံကျူးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လုံကျူးသခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လျိုချင်းချင်းက မေးလိုက်သည်။

လုံကျူးက တားမြစ်ချက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

လီယန်ချူသည် ရှောင်ရန်၊ ကျန်းဝေတို့နှင့်အတူ အပေါ်သို့ တရစပ် တက်လှမ်းနေသည်။

သူတို့သုံးယောက်မှာ မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မကြုံတွေ့ရချေ။

နံရံဖြိုခွဲခြင်း တာအိုအတတ်က...

လမ်းကြောင်းများကို အလွယ်တကူပင် ပွင့်ဟပေးနေသည်။

သူတို့သုံးယောက် လျှောက်လှမ်းသွားခြင်းမှာ ထိုအစီအရင်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ လည်ပတ်မှုအပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိစေပေ။

ကျန်းဝေမှာမူ ထိုတာအိုဆရာ ချောင်ချောင်၏ နတ်စွမ်းအားများနှင့် အတတ်ပညာများကို အလွန်ပင် လေးစားအားကျနေမိပြီး မြေပြင်ပေါ် မှောက်ခုံကျမတတ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

တကယ့်ကို ကြမ်းလှချေလား

သူတို့သည် တောင်ခါးပန်းနေရာသို့ မကြာမီပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှောင်ရန်မှာ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး...

ကျောက်နံရံ တစ်ခုဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

သူမ၏ သွယ်လျလှသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကျောက်နံရံကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ တာအိုလောက ဆရာကြီးတစ်ယောက် ချန်ရထားခဲ့တဲ့ နတ်စွမ်းအား အသိအမြင်တွေ ရှိနေတယ်"

ရှောင်ရန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမှာ ကြောင်အသွားပြီး အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားရချေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ နတ်ဘုရားအလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကျောက်နံရံထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲတွင် သန့်စင်လှသော အလင်းတန်း တစ်ခုမှာ လည်ပတ်နေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသော စွမ်းအားတစ်ခုပင်။

"ဒါဟာ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အစွမ်းလား"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အချိန်ကာလတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်လွန်သွားပါစေ... အသိအမြင်တွေကို ချန်ထားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ နောက်လာနောက်သားတွေအတွက် အခွင့်အလမ်းအဖြစ်ပါ ပေးစွမ်းနိုင်သေးသည်။

ဒါပေမဲ့လည်း...

ထိုအခွင့်အလမ်းတွေကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရှေ့ဆောင်ကြီးက အားနေလို့လား

ဘာလို့ တောင်တက်လှေကားရဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာမှ လာပြီး ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ

သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ထူးဆန်းထွေလာ အကြံအစည်တွေရှိသည့် တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျန်းဝေကတော့ တကယ်ကို အားကျနေမိသည်။

အားလုံးအတူတူ တက်လာတာလေ...

ငါကျတော့ ဘာလို့ ဘာမှ မရတာလဲ

သူသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူလည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ခံစားရပုံမပေါ်သဖြင့် စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် နေသာသွားရသည်။

တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်မှာလည်း ဘာမှ မရခဲ့ဘူးပဲ။

ကျန်းဝေ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ သက်သာသွားသည်။

ရှောင်ရန်သည် ကျောက်နံရံထဲရှိ တာအိုအငွေ့အသက် တစ်စဖြင့် ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းကို ခံယူပြီးနောက်... မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ နတ်ဘုရားအလင်းများဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပို၍ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လီယန်ချူကိုကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်၊ တာအိုဆရာကသာ ကျမကို ဒီနေရာကို ခေါ်မလာခဲ့ရင် ရှောင်ရန်အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး ကံကောင်းခြင်းတွေကို ရရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

လီယန်ချူက

"ဒါတွေက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကံတရားတွေပါ၊ ဒီလိုအရာမျိုးက ကံပါမှ ရတာ"

နတ်ဘုရားနယ်မြေ နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော တာအိုဆရာ လီယန်ချူအဖို့ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် စကားပြောပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိသည်။

ရှောင်ရန်၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ သူ၏ အမြင်တွင် ပို၍ ကြီးမားလာပြီး...

သန့်စင်သော အရှိန်အဝါများမှာ ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်အသွင်သို့ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာနေသည်။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

နေရာတိုင်းတွင် ချန်ထားခဲ့သော အခွင့်အလမ်းများမှာ သူတို့အတွက်တော့ ကြီးမားလှသော ကံကောင်းခြင်းများပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

အခန်း (၄၄၈) - ထာဝရရှင်သန်ခြင်း နတ်ဘုရားဗိမာန် ၊ ရတနာသိုက်နှင့် ထူးခြားဆန်းပြားဆေးပင်များ ၊ ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး

လုံကျူးတို့တစ်သိုက်၏ သနားစဖွယ် အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီယန်ချူတို့ သုံးယောက်မှာ ရတနာလာရှာသည့်အလား အေးဆေးလွန်းလှသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်နေသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေသည် အမည်မသိ မိစ္ဆာများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံရပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ထိုနတ်ဘုရားတောင်ကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြည့်စုံစွာ ကျန်ရစ်နေရသနည်း။

တားမြစ်ချက်များမှာလည်း နဂိုအတိုင်း တည်ရှိနေဆဲ၊ လည်ပတ်နေဆဲပင်။

တောင်ထိပ်ရှိ ထိုတာအိုနန်းတော်ကြီးအပေါ် သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပို၍ မြင့်မားလာသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုနန်းတော်အတွင်း၌ အဖြေတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ သုံးယောက်၏ ခရီးနှုန်းမှာ လီယန်ချူ၏ နံရံဖြိုခွဲခြင်း အတတ်ကို မည်မျှမြန်မြန် သုံးနိုင်သနည်းဆိုသည့်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းလာသဖြင့် ခေတ္တရပ်နားလိုက်ရတော့သည်။

သူကျင့်ကြံထားသော ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကြောင့်သာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထုထည်ကြီးမားပြီး အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော ရတနာဆေးပင်များကို စားသုံးဖူးသဖြင့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားမှာ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထကြွနေပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသည်။

သို့မဟုတ်ပါက အခြားသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ထိုနတ်ဘုရားတောင်၏ တားမြစ်ချက်များကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဖြိုခွင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်ပြားနှစ်ခုကလည်း တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ အထောက်အကူပြုနေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဂိမ်းတစ်ခုထဲမှ ဟာကွက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းလာသောအခါ သူသည် စွမ်းအားဖြည့်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူသုံးစွဲသည်။

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေက အဆင့်မြင့် စွမ်းအားဖြည့်ဆေး တစ်ပုလင်းကို အမြန်ပင် ဆက်သလာသလို၊ ရှောင်ရန်ကလည်း ဝိညာဉ်ဆေးရည်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလာသည်။

ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီး အနွယ်ဝင်များမှ ဆင်းသက်လာသော ပါရမီရှင် လူငယ်များ၏ လက်ထဲတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများမှာ အမှန်ပင် များပြားလှသည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေမှာ စွန့်စားခန်းထွက်ရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စုမှ လာသူဖြစ်ရာ ဆေးလုံးများ၊ လက်နက်များနှင့် ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများမှာ အပုံလိုက် ရှိနေခြင်းပင်။

လီယန်ချူမှာလည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ဆေးလုံးများကို လက်ခံကာ စားသုံးလိုက်ရာ ကိုယ်တွင်း၌ ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်တင်းလာတော့သည်။

ခေတ္တမျှ တရားထိုင်ကာ စွမ်းအားညှိယူပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်မှာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခုမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။

ထူးခြားဆန်းပြားသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နားထဲတွင်လည်း နတ်ဘုရားတေးသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။

မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သည်မှာ တောက်ပလှသော ရတနာဆေးပင်များ ဖြစ်ကြပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ဆေးရနံ့များနှင့်အတူ ထူးခြားသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာလည်း ဖြာထွက်နေတော့သည်။

"အမလေး... ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီဟေ့"

ကျန်းဝေက အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားရန်ပင် မအောင့်နိုင်တော့ပါ။

"ယွမ်ယန်အသီး ၊ ရေခဲကြာပန်း ၊ ကောင်းကင်ပေါက်မြက် ၊ ယင်ယန်အသီး ၊ သုံးရောင်ခြယ် ဝိညာဉ်ကြာပန်း "

ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသော ကျန်းဝေမှာ နန်းတော်အတွင်းရှိ ဆေးပင်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... ဒါတွေအားလုံးက တကယ်ကို တွေ့ရခဲတဲ့ ရတနာဆေးပင်တွေပဲဗျ"

ကျန်းဝေက ရင်ခုန်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ရန်၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူမှာမူ အနည်းငယ် အံ့ဩနေမိသည်။

ထိုနန်းတော်မှာ အမှန်ပင် "တ်ဘုရားတို့၏ ဗိမာန် ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရသည်။

အချိန်ကာလ အောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သော နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှအထိ ပြည့်စုံကောင်းမွန်စွာ ကျန်ရစ်နေရသနည်း။

ထောင်ယွမ်ရှန်း ဟာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံခဲ့ရတာ ထင်ရှားတယ်၊ မဟုတ်ရင် ရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက်တွေက ဒီနေရာမှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရမှာ မဟုတ်သလို၊ တာအိုကျောင်းဆောင်ထဲမှာလည်း မိစ္ဆာတွေ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါဆိုရင်... ဘာလို့ ဒီနန်းတော်ကြီးက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ အရင်ကအတိုင်း ရှိနေရတာလဲ

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြီးမားတဲ့ နတ်စွမ်းအားတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဒီနတ်ဘုရားတောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာလား။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိ အတတ်ပညာ နှင့် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်တို့ကို အသုံးချလိုက်သော်လည်း ထူးခြားသော အခြေအနေကို မတွေ့ရချေ။

သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။

သူသည် ခါးကြားရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား ၏ စွမ်းအားကို အသုံးချကာ စစ်ဆေးနိုင်သည့် အကွာအဝေးကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

အေးမြသော စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ သူ၏ ချက်အောက်ရှိ စွမ်းအင်ပင်လယ် ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားပြီး မျက်ဝန်းရှိ အလင်းများမှာ ပို၍ပင် အားကောင်းလာသည်။

သို့သော်လည်း... ထိုကြီးမားခန့်ညားလှသော နန်းတော်ကြီးမှာ အေးချမ်းငြိမ်သက်နေဆဲပင်။

နားထဲတွင် နတ်ဘုရားတေးသံများ ပျံ့လွင့်နေရုံတင်မက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း အလွန်ပင် သိပ်သည်းလှသည်။

ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းပေးသည့် ရှေးဟောင်း အစီအရင်များ ကို ချမှတ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းကြီးများမှာ ကျော်ကြားသော တောင်ကြီး များကို အခြေစိုက်ကြသည်မှာလည်း ထိုကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝနေစေရန် ဖြစ်သည်။

"အထဲကို ဝင်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အထဲက ပစ္စည်းတွေကို အလွယ်တကူ မထိမိစေနဲ့၊ စိတ်ကို အေးအေးထားကြ"

ယခုအခါ လီယန်ချူမှာ သူတို့ သုံးယောက်၏ အားကိုးရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာလည်း ကန့်ကွက်ရန် မရှိချေ။

အရာရာကို လီယန်ချူ၏ စကားအတိုင်းသာ နားထောင်ကြတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေမှာဆိုလျှင် လီယန်ချူ၏ နောက်လိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ပြုမူနေတော့သည်။

သူတို့ သုံးယောက် နန်းတော်တံခါးကြီးကို ဖြတ်ဝင်လိုက်သည့်အခါ နားထဲမှ နတ်ဘုရားတေးသံများမှာ ပို၍ပင် ကြည်လင်လာသည်။

စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းသွားစေပြီး စိတ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို ဆေးကြောပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဟင်"

"ငါ့ကိုယ်ထဲက ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတွေက ပိုပြီးတော့ သိပ်သည်းလာသလိုပဲ "

ကျန်းဝေက အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ကျမ လည်း အတူတူပါပဲ"

သူတို့သည် ထိုနတ်ဘုရားဗိမာန်အပေါ် အထင်ကြီးမှုမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သွားတော့သည်။

ဝင်ရုံတင်ရှိသေးသည်၊ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

လောကမှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိပါဦးမလား။

သူတို့ နန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ မြေပြင်အနှံ့တွင် ရတနာဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ အသည်းအသန် လိုချင်နေသော ယွမ်ယန်အသီး မှာလည်း ရှိနေသည်။

လီယန်ချူမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး

"ဒီပုံစံက... ဂေါ့ဂျီသီး အကြီးစားကြီးနဲ့ တူနေပါလား"

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

အမလေး... ဒါကြောင့်လည်း ယွမ်ယန်အသီးလို့ ခေါ်တာကိုး။

ဒါကို စားလိုက်ရင်တော့ တကယ်ကို အားအင်တွေ ပြည့်ဖြိုးသွားမှာပဲ။

လီယန်ချူရဲ့ သတိပေးချက်ကြောင့် ကျန်းဝေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ယွမ်ယန်အသီးကို အပြေးအလွှား မခူးမိအောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။

နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ထိုနေရာရှိ ဆေးပင်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ယန်အသီးနှင့် အဆင့်တူ ဆေးပင်များပင် ၇ ပင် ၈ ပင်ခန့် ရှိနေသဖြင့် မျက်စိပင် လည်သွားရသည်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။

ပင်မဆောင်ကြီးတွင် ပူဇော်ထားသည်မှာ မြွေနှင့်လိပ်ကို နင်းထားပြီး ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ဆံပင်ကို ဖားလျားချလျက်၊ ခြေဗလာဖြင့်၊ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားသည်။

လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဒေါသပုံစံရှိပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းစက်ဝိုင်း ရှိနေသည်။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး ကို တန့်မောထျန်းကျွန်း (မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသော နတ်မင်း) ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

တာအိုဘာသာ နတ်ဘုရားများထဲတွင် အလွန်ကျော်ကြားပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ ထိုနတ်ဘုရားရုပ်ထုကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် နန်းတော်အတွင်း ရှာဖွေကြသည်။

ပင်မဆောင်ကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသော ပစ္စည်းများ မရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ လက်နက်ကိရိယာများ မရှိခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဘေးဆောင်သို့ ရောက်လာကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ပူဇော်ထားသည်မှာ ဖီးနစ်မျက်လုံး နှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည် သုံးစုရှိသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင် မက်မွန်ခက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ထိုပုံရိပ်မှာ ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော မြေပြင်နတ်ဘုရား ရှဲ့ကျိန်းရန် ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မက်မွန်ခက်ဖြင့် နဂါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သူ၏ နတ်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ဘေးဆောင်တွင် ကြီးမားသော အမွှေးတိုင်အိုးကြီး တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းတွင် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသည့်နောက်တွင် လက်နက်ကိရိယာများ၏ စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စပင်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ ထိုကြီးကျယ်သော နန်းတော်ကြီးကို ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ အမိန့်အတိုင်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိမိစေရန် ဂရုစိုက်ကြသည်။

အခန်းတိုင်းကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အစွမ်းထက်သော လက်နက်များ သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းစာပေများကို မတွေ့ရပါ။

ဒါပေမဲ့လည်း... ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာများ၏ နှောင့်ယှက်မှုလည်း မရှိချေ။

တာအိုနန်းတော်ကြီးမှာ မိစ္ဆာငွေ့ သို့မဟုတ် ယင်ငွေ့များ စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘဲ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေသည်။

"တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်... ကျနော်တို့တွေ သတိထားလွန်းနေတာလားမသိဘူး။ ဒီနန်းတော်က ကြည့်ရတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိသလိုပဲ"

ကျန်းဝေက အသာအယာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ လုံကျူးတို့က တားမြစ်ချက်ကို ဖြိုခွင်းပြီး တက်လာလျှင် သို့မဟုတ် အခြားသော အဖိုးကြီးတွေ၊ ပါရမီရှင်တွေ ရောက်လာလျှင် သူတို့ သုံးယောက်က ဘာမှမယူဘဲ ကြည့်ရုံတင် ကြည့်နေရမှာလား။

ဒါက သူတစ်ပါးကို လက်ဆောင်ပေးသလို ဖြစ်နေပြီပေါ့။

ကျန်းဝေ တကယ်ကို စိတ်ပူနေသည်။

မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေရတာလဲ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ယွမ်ယန်အသီး တစ်လုံးပဲ လိုချင်တာဆို လီယန်ချူက အေးဆေးစွာပင်

"ထပ်ပြီး ရှာကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မကောင်းသော အငြိုးအတေးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

ထိုနန်းတော်ထဲတွင် ကြာကြာနေလေလေ ထိုစိုးရိမ်စိတ်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့... တာအိုဆရာတောင် စိတ်မလောသေးတာကို၊ ရှင်က ဘာလို့ လောနေတာလဲ "

ရှောင်ရန်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူနှင့်အတူ လျှောက်သွားနေရသည်မှာ သူမအတွက်တော့ ပျော်စရာပင်။

ကျန်းဝေ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

ထိုရှောင်ရန်ကတော့ တကယ်ကိုပဲ

သူတို့ သုံးယောက် ပင်မဆောင်ကြီးသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ... ထို ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် သူတို့ကို ပြုံးပြုံးကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ကျန်းဝေ၏ ခြေထောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပျော့ခွေသွားပြီး

"အမလေး... ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး အစွမ်းပြနေပြီလားဟ "