အခန်း (၄၄၉-၄၅၀)

အခန်း (၄၄၉) - မြောက်အရပ်ကို အုပ်စိုးသော ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ အမွေအနှစ် ၊ ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရမည့်သူနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဘုန်းကြီးအို

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး... မြောက်အရပ်ကို အုပ်ချုပ်စိုးမိုးကာ ရွမ်းဝူ နတ်နဂါးလိပ်ရဲ့ အရပ်မျက်နှာကို ထိန်းချုပ်ထားသူ

ထိုကဲ့သို့သော နတ်မင်းတစ်ပါး ကိုယ်ထင်ရှားပြလာခြင်းမှာ လောကကို တုန်လှုပ်စေသည် ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှပေသည်။

ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ရိုသေကိုင်းညွတ်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တာအိုဂိုဏ်းဝင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ထိုတာအိုနတ်မင်းကြီးအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရိုသေလှသည်။

"နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာကို လူတွေ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ"

"ငါ ကိုယ်တော် စောင့်နေခဲ့တာ တော်တော်ကြာပါပြီ"

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ ရုပ်ထုပေါ်မှ နတ်ဘုရားရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဆင်းလာသည်။

လေးလံလှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ များမှာ ထိုင်စန်းတောင်ကြီး ပိကျလာသကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လာရာ ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။

လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မူလနေရာမှာပင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

"လူငယ်လေး... ငါကိုယ်တော်ကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ ဒူးမထောက်တာလဲ "

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ အသံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။

စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အကြံရှိသူများဆိုလျှင် သူနှင့် မျက်လုံးချင်းပင် ဆုံဝံ့မည်မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ပါ ကြေမွသွားလောက်သည့် အရှိန်အဝါမျိုးပင်။

"နတ်ဘုရားကို တွေ့ရင် သေချာပေါက် ရှိခိုးရမယ်လို့ စည်းကမ်း ရှိလို့လား "

လီယန်ချူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ခါသွားရသည်။

အမလေး... တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ကတော့ တကယ့်ကို အကြမ်းစားပဲကွာ။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ "

"လူ့လောက ကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ မင်းလို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ မရှိခိုးချင်လည်း နေပါတော့"

သူသည် ထိုကိစ္စကို အပြစ်ရှာခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း ထကြတော့"

သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေကို ပြောလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမြန်ပင် ပြန်ထလိုက်ကြသည်။

"လောကကြီးက ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတယ်။ လူ့လောကတင်မကဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံပါ အဲ့ဒီဘေးထဲမှာ ပါဝင်နေတာ။ ငါကိုယ်တော် ဒီနေရာမှာ နတ်ဘုရားအသိ တစ်စ ချန်ထားခဲ့တာဟာ အမွေအနှစ် လက်ဆင့်ကမ်းဖို့အတွက်ပဲ"

"မင်းတို့ သုံးယောက် ဒီကို ရောက်လာနိုင်တာဟာ ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရမယ့်သူတွေ မို့လို့ပဲ။ မင်းတို့ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး အတုမဲ့ နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကို သင်ကြားပေးမယ်"

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာတော့သည်။

မူလက မြေပြင်နတ်ဘုရား ရှဲ့ကျိန်းရန်၏ အမွေအနှစ်ကို ရလျှင်ပင် ကံထူးလှပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခု ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားအသိ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

"လောကမှာ ဒီလို ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိပါဦးမလား "

ကျန်းဝေမှာ တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်မိပြီး ရင်တုန်နေတော့သည်။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးက သူတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"မင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ... မင်းကို ကြည့်ရတာ ငါကိုယ်တော် မျက်စိထဲမှာ အကျဆုံးပဲ "

ကျန်းဝေ : "..."

လောကရဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေ၊ လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာတွေနဲ့ ဆိုင်တဲ့ အမွေအနှစ်ကို... မျက်စိထဲ ကျတယ်၊ မကျဘူး ဆိုတဲ့ စံနှုန်းနဲ့ ရွေးလို့ရပါ့မလားဗျာ

ရှောင်ရန်ကမူ လီယန်ချူ၏ ယောက်ျားပီသပြီး ခန့်ညားလှသော ဘေးတိုက်မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။

တာအိုဆရာ လီက တကယ်ကို ထူးချွန်သူပဲ။

ရုပ်ရည်က ခန့်ညားရုံတင်မကဘူး၊ ကံတရားကလည်း တကယ်ကြီးမားတာပဲ။

သေချာပေါက်ကို ကြီးမြတ်တဲ့ ကံကြမ္မာရှင်ပဲ... တကယ်ကို သဘောကျမိပြီ

ရှောင်ရန်၏ စိတ်အတွင်းထဲက ရုပ်ရည်ကြည့်ပြီး သဘောကျတတ်သည့် ဗီဇမှာ လီယန်ချူနှင့် တွေ့မှပင် အစွမ်းကုန် ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံး ထင်မှတ်မထားသည်မှာ လီယန်ချူက ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းပင်။

"မြောက်အရပ်ကို အုပ်စိုးတဲ့ ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးရဲ့ အမည်ကိုတောင် အယောင်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ "

သူ၏ လေယူလေသိမ်းမှာ အေးစက်လှသည်။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရိုင်းလှချေလား မင်းလို လူသားတစ်ယောက်က ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ "

လီယန်ချူက

"နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်။ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက အပေါ်ယံ ဟန်ပြသက်သက်ပဲ"

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလှတယ် သာမန် လူသားတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားကို ဝေဖန်ဝံ့တယ်ပေါ့ "

တာအိုနန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသဖြင့် ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

"နတ်ဘုရား ဟုတ်လား "

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် လက်မဖြင့် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ

ဝေါင်း

ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးကလည်း လက်ထဲမှ ရတနာဓားကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်လိုက်သည်။

ကွဲအက်သံ

ရတနာဓားမှာ ကြေမွသွားသည်။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သွေးများ ထွက်မလာဘဲ ရွှေရောင်အလင်းများသာ လက်နေသည်။

သူသည် မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ချက်ကို ငါ မတားနိုင်ဘူးလား

သူသည် လက်ဖဝါးဖြင့် ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လီယန်ချူဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ စုပြုံဖိသိပ်လာတော့သည်။

လေထု၏ ပေါက်ကွဲသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။

"မင်းက ဘာကောင်လဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး အသံမှာလည်း မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်များ လျှံထွက်လာပြီး တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အစီရင်ဝတ်စုံက လီယန်ချူ၏ သွေးချီစွမ်းအားကို ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ထိ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင်... မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းသော ယန်မီးနှင့် ပင်လယ်ကဲ့သို့ သိပ်သည်းသော သွေးသားစွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ပေါက်ကွဲသံကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ကာ ထပ်ဆင့်ကာကွယ်မှုများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေတို့မှာ ကြောင်အသွားကြသည်။

ဒီကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးမှာ ပြဿနာ ရှိရင်တောင်မှ... တာအိုဆရာ လီက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နေရတာလား ခုနက နတ်ဘုရားဖိအားက တကယ့် အစစ်အမှန်ကြီးလေ။

ခေါင်းအပိုင်းပိုင်း ပိုင်းခံလိုက်ရသော ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အလွန်ပင် နာကြည်းစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သေစမ်း... မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မယုံတာလဲ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ပြဿနာရှိနေလို့လား "

သူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်ပြီး နိမ့်ကျနေကာ စောစောက ခန့်ညားသော အသံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားသည်။

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနန်းတော်ကြီးမှာ ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ ငါ အစကတည်းက ထင်ခဲ့တာ။ တစ်ခုလုံး မိစ္ဆာတွေလက်ထဲ ကျသွားပြီး တာအိုအမွေအနှစ်တွေ ပြတ်တောက်သွားတာတောင်... ဘာလို့ ဒီနေရာက တားမြစ်ချက်တွေအထိ ပြည့်စုံနေရတာလဲ "

"အစကတော့ မြေပြင်နတ်ဘုရားက နတ်စွမ်းအားနဲ့ တောင်ကို ရွှေ့ပြောင်းထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့... ဒီနန်းတော်က ပုံမှန်ထက်ကို ပိုပြီး ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေတယ်။ ရတနာဆေးပင်တွေကလည်း လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ရှိနေတယ် "

"တစ်ခုခုက အရမ်းကို ပုံမှန်ဖြစ်လွန်းနေရင် အဲ့ဒါကပဲ ပုံမှန်မဟုတ်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ဒီနေရာက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာဖြစ်သလို၊ ရှင်းဟွမ်အလံ ကလည်း ချိတ်ပိတ်ထားသေးတယ် "

"ဒါဆို အဲ့ဒီ အလံက ဘာကို ချိတ်ပိတ်ထားတာလဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ "

"မင်းကို တွေ့မှပဲ ငါ နားလည်သွားတော့တယ်။ ဒီနတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေက တောင်ပေါ်တက်မယ့်သူတွေကို တားဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားမယ့် မိစ္ဆာတွေကို တားဖို့ပဲ။ အလံ က ချိတ်ပိတ်ထားတာဟာ မင်းလို မိစ္ဆာကောင်ကိုပဲ "

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားရိပ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေမှာတော့ အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပါ။

တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ကတော့ တကယ်ကို မလွယ်ဘူးဟေ့။

ငါတို့တွေ ရတနာရှာဖို့ပဲ စိတ်စောနေတဲ့အချိန်မှာ သူကတော့ ဒီလောက်အများကြီးကို သတိထားမိနေတာပဲ။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီးအဖြစ် ဖန်တီးထားသော ထိုနတ်ဘုရားရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာသည်။

"အခုခေတ် လူငယ်တွေက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုပါးနပ်လာကြတာပဲ၊ ကိုင်တွယ်ရ တော်တော်ခက်တယ်"

စောစောက ရတနာဆေးပင်တွေ ပြည့်နှက်ကာ နတ်ဘုရားတေးသံများ ပျံ့လွင့်ပြီး နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော တာအိုနန်းတော်ကြီးမှာ ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ခြောက်ကပ်နေပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ရှိနေခြင်းမှာ လီယန်ချူ၏ ပထမဆုံး အမြင်ပင် ဖြစ်သည်။

နန်းတော်၏ မြေပြင်နှင့် နံရံများပေါ်တွင် ဟင်္သာပြဒါး များဖြင့် ရေးဆွဲထားသော တာအိုမန္တန်များနှင့် အစီအရင်များမှာ စိပ်စိပ်စပ်စပ် ရှိနေသည်။

ရှူး

ကျန်းဝေနှင့် ရှောင်ရန်တို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။

ထိုနေရာမှာ မည်သည့် နတ်ဘုရားဗိမာန်မှ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာများကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာကြီး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုရတနာဆေးပင်များမှာလည်း သူတို့၏ မူလပုံစံများကို ပြသလာသည်။

၎င်းတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အစီအရင်အတိုင်း စိုက်ပျိုးထားသော မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် လူသေခေါင်းများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က မြေကြီးထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ စိုက်ထားသည့်အလား။

ကျိန်းဝူနတ်မင်းကြီး၏ နတ်ဘုရားရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ဘုန်းကြီးအို တစ်ပါး ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းတစ်ခုမှာ အလယ်တည့်တည့်တွင် ရှိနေပြီး မျက်နှာမှာ ကြင်နာတတ်ပုံရကာ လောကပြင်ပမှ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း... နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်ခုမှာမူ အတင်းအဓမ္မ ကပ်ထားသည့်အလား ဘေးတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည်။

ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မျက်နှာမှာ ညိုပုပ်နေကာ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ မူလက ချောမောလှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ခေါင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။

အခန်း (၄၅၀) - ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် အမျိုးသမီးဦးခေါင်း ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူခြင်းနှင့် အဆုံးမရှိ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း

ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်လုံးများမှာ နာကြည်းရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို မယုံတာလဲ"

"ဘာလို့လဲ"

ယခုအခါ သူသည် မေးခွန်းထုတ်နေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ရူးသွပ်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အလွန်တရာ သိပ်သည်းလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်း မြေကြီးထဲ စိုက်ထားခြင်းခံရသော လူသေခေါင်းများမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာကြသည်။

"ဘာလို့ ငါတို့ကို မယုံတာလဲ "

"ဒီလောက်များတဲ့ ရတနာတွေကို မင်း ဘာလို့ မယူတာလဲ"

"နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်က မင်းကို ရွေးချယ်တာတောင် ဘာလို့ စိတ်မလှုပ်ရှားတာလဲ "

လူသေခေါင်းများမှာ နာကြည်းစရာ အသံများဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းနေကြသည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ သွေးပင် မရှိတော့ချေ။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ရှောင်ရန်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင်၊ သူမ၏ နုနယ်လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

နတ်ဘုရားတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုတာအိုနန်းတော်ကြီးသည် ယခုအခါ မိစ္ဆာဂူ ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒီလူတွေက... ဟိုးအရင်တုန်းက ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို ဝင်လာခဲ့တဲ့ လူတွေ ဖြစ်နေမလားပဲ"

ကျန်းဝေက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

အချို့မှာ နတ်ဘုရားကံထူးမှုများကို ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။

အကယ်၍ ထိုသူတို့သည်လည်း ထိုစဉ်က ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါက၊ လှည့်ဖြားမှုကို ခံရပြီး ဒီနေရာတွင် ထာဝရ ပိတ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ရန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

လီယန်ချူမှာမူ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပုံရသည်။

"မင်း ဦးနှောက်က တော်တော်လေး မြန်တာပဲ"

ကျန်းဝေမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး

"ဟုတ်လား အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ အကြီးအကဲ "

နုပျိုခန့်ညားသော မျက်နှာနှင့် ထိုတာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ပေးသည့် ဖိအားမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သူနှင့် ရွယ်တူဟုပင် ထင်ရသော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော အကြီးအကဲ၏ ချီးကျူးမှုကို ရသဖြင့် ကျန်းဝေမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားရသည်။

ငါလည်း ငယ်သေးလို့ပါ၊ အကြီးအကဲ ချောင်ချောင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာတာဆိုတော့ ဒီလို အစွမ်းနဲ့ အမြော်အမြင်ရှိတာ သဘာဝပါပဲ။

နောက်ကျရင် ငါလည်း အဲ့လို ဖြစ်လာမှာပါ ကျန်းဝေက စိတ်ထဲမှ တေးထားလိုက်သည်။

သို့သော် မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ကျန်းဝေမှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ဖြူဖျော့နေသော လူသေမျက်နှာကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ မျက်နှာနှင့် ကပ်လျက် ရှိနေခြင်းပင်။

"တောက်"

သူသည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ထိုက်ကျိပုံရိပ် ကို ထုတ်လိုက်ရာ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ရှေ့မှ အခြေအနေကို သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းဝေမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

မြေကြီးထဲမှ လူသေခေါင်းများမှာ မြေကြီးကို ခွဲကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရုန်းကန်ထွက်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူသေအလောင်းများမှာ မလှုပ်မယှက် အမူအရာများဖြင့် သူတို့ဆီသို့ စုပြုံတိုးဝှေ့လာနေကြသည်။

ကျန်းဝေ၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လေးလံသွားရသည်။

ဒီနေ့တော့ သေတွင်းထဲ ရောက်ပြီပဲ။

ဒီလူတွေက ငါတို့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ချင်နေတာသို့သော် သူ၏ ရှေ့မှ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

အခုတစ်ခေါက်က အရင်တုန်းကနဲ့ မတူဘူး၊ အဝေ... မကြောက်နဲ့၊ အကြီးအကဲ ချောင်ချောင် ရှိနေတာပဲ သူသည် မိမိကိုယ်ကို တိတ်တဆိတ် အားပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အရည်အချင်းပြည့်မီသော နောက်လိုက် တစ်ဦးပီပီ ကျန်းဝေမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်လာခဲ့သည်။

"အကြီးအကဲ ချောင်ချောင်... ဒီနေ့ အကြီးအကဲနဲ့အတူ ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ရတာဟာ ကျနော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ "

ကျန်းဝေက သတ္တိရှိသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

အကြီးအကဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘာလို့ သတိထားနေတဲ့ ပုံစံရော၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံစံပါ ဖြစ်နေရတာလဲ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာပဲ နေ၊ မလှုပ်နဲ့၊ ငါ့ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်"

လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေနဲ့တော့ နောက်တစ်ခါ အဖွဲ့ ဖွဲ့လို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒီကောင်က ငါ့ရဲ့ ကုသိုလ်မှတ်ကို လုချင်နေတာပဲ လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ရန်နှင့် ကျန်းဝေမှာမူ စိတ်ချလက်ချပင် မူလနေရာမှာ ရပ်နေကြတော့သည်။

အေးစက်လှသော ထိုလူသေအလောင်းများစွာနှင့် မိစ္ဆာငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခေါင်းနှစ်လုံးရှိ ဘုန်းကြီးအိုကို သူတို့ ဘယ်လိုမှ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်လျှင်ပင် သူတို့၏ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာ ကျင့်ကြံမှုမှာ တန်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်လုံးများမှာ နာကြည်းမှုများဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သိုးငယ်များကဲ့သို့ ကြည့်နေသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးခေါင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းကာ မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မာကျောလှသည်။

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် အားအင်အဆမတန် ပါဝင်နေသဖြင့် မြေပြင်မှာ ဟက်တက်ကွဲသွားတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုအရှိန်ကြောင့် အေးစက်နေသော လူသေအလောင်းများမှာ လွင့်စင်ကာ ယိုင်နဲ့သွားကြသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းဖြင့် တိုးဝင်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သိပ်သည်းလှသော သွေးချီစွမ်းအားများမှာ ကိုယ်တွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ် ၂ ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ်ခုမှာ လေးလံခန့်ညားသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုမှာမူ ရက်စက်ပြတ်သားလှသော သိုင်းပညာပုံရိပ် ပင် ဖြစ်သည်။

ဘုန်းကြီးအိုမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

ဒါက... ဒါက သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လား

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော လှိုင်းလုံးကြီးမှာ တာအိုနန်းတော်ကြီးကို ထိုးဖောက်သွားပြီး နက်ရှိုင်းလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခုကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဘုန်းကြီးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးနှင့် ကျောရိုးတစ်ချောင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အရှိန်အဝါများမှာလည်း မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

ကျန်းဝေ : "..."

ရှောင်ရန် : "..."

ဒါ ဘယ်လိုမျိုး တိုက်ခိုက်မှုလဲ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ဘေးကနေ ကြည့်နေရရုံတင်ရှိသေးသည်၊ သူတို့ စိတ်နှလုံးများမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ဘုန်းကြီးအိုရဲ့ မျက်လုံးများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"

သူ မယုံကြည်နိုင်ပါ။

ထိုလောကတွင် ဤမျှအထိ ထိပ်တန်းရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မိစ္ဆာလမ်းကို လျှောက်လှမ်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အသိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ အလောင်းကောင်က ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး နတ်ဘုရား အယောင်ဆောင်ရဲသေးတယ်"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဘုန်းကြီးအိုမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

သူ သေဆုံးခါနီး အချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ ရုပ်ရှင်ပြကွက်များကဲ့သို့ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာတော့သည်။

နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းမှာ သူတို့တစ်သိုက် ထောင်ယွမ်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်းပင်။

နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကို ရပြီဟု ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်၌ နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူချစ်ရသော စီနီယာ အကိုကြီးများ၊ သူတန်ဖိုးထားရသော မျိုးဆက်သစ်များနှင့် အင်အားကြီးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်များအားလုံး သူ၏ လက်ထဲမှာပင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး..."

ဘုန်းကြီးအိုမှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသော အသံပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ သတိမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး နာကြည်းမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

သူ၏ စိတ်မှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။

သူသည် ရှိသမျှအားအင်ကို သုံးကာ စကားလုံး နှစ်လုံးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြေအောက်... မှာ..."

ထို့နောက် ဘုန်းကြီးအို၏ ဦးခေါင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ခြောက်ကပ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဘေးတွင် ကပ်နေသော ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ဦးခေါင်းမှာမူ ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြာနှမ်းဖြူလျော့နေပြီး သူငယ်အိမ် မရှိချေ။

ပြောမပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးဆန်းယုတ်မာသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

မျက်လုံးမရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသော ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားရသည်။

မြေအောက်မှ လူသေတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး ထိုအမျိုးသမီးဦးခေါင်းကို ကောက်ယူကာ မိမိ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဦးခေါင်း၏ ပြတ်ရှရာနေရာမှ အာရုံကြောများနှင့် သွေးကြောများမှာ အစီအရင်အတိုင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလူသေ၏ အသားနှင့် ဆက်စပ်သွားတော့သည်။

ထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းက မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သော်လည်း ထိုလူသေမှာမူ တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည့်အလား မျက်နှာတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

"အရသာရှိလှတဲ့ သွေးနဲ့ အသားတွေပါလား... အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ နှလုံး၊ အသည်း၊ အဆုတ်တွေကို မစားရတာ ကြာပြီ"

ထိုလူသေ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေမျက်နှာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းစွာ ပြုံးနေသည်။

"ဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါက ဝေဝါးပြီး မင်္ဂလာမရှိဘူး၊ သူ မသေခင်က မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်"

ကျန်းဝေက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ထိုနည်းစနစ်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တွင် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ္ဆေများအတွက် ကျွေးမွေးပြုစုသော နည်းလမ်းနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။

"ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို လဲလိုက်ရုံနဲ့ ပြန်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကိုလည်း ရယူနိုင်တယ်ပေါ့ "

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အရင်က သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လက်ပြတ်ကြီးကို သတိရသွားသည်။

"ငါ့ကို ပြောစမ်း... ရှင်းဟွမ်အလံက ဒီမှာ ချိတ်ပိတ်ထားတာဟာ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာကောင်ရဲ့ ဦးခေါင်း ဖြစ်မနေဘူးလား "

လီယန်ချူက ကျန်းဝေကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိပါတယ်"

ဘေးဒုက္ခနယ်မြေ ၅ ခုတွင် ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲခြားကာ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ သတ်မရသော မိစ္ဆာများကို ကိုင်တွယ်သည့် အသုံးများသော နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှအဆင့်ရှိသော တည်ရှိမှုမျိုးကို လူအများက မသိနိုင်ကြချေ။

လီယန်ချူက ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော ထိုလူသေကို လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်အသစ်တွေကို သဘောကျတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား "