အခန်း (၃-၄)

အခန်း ၃ - လရောင်အောက်မှ မဖိတ်ခေါ်ထားသော ဧည့်သည်

ချန်လဲ့သည် ဖောင်းကားနေသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်ကြီးကို ကျောပိုးကာ ယိုယွင်းနေသော တဲအိမ်လေးဆီသို့ အမောတကော အပြေးပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် တံခါးမင်းတုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သစ်သားတံခါးကို မှီကာ ပြင်းထန်စွာ အမောဖြေနေစဉ် သူ၏ရင်များမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေဆဲဖြစ်၏။

အမောပြေသွားချိန်တွင် သူသည် ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ခြောက်သွေ့နေသော ရိက္ခာအချို့ကို အလျင်စလို ကိုက်စားလိုက်သည်။ ထိုချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ လုံးလုံးလျားလျား မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

မီးအိမ်ဆီများလည်း ကုန်ခန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ချန်လဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အပေါက်ငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် လရောင်များ စိမ့်ဝင်လာပြီး မှိန်ဖျော့သော ငွေရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ်က အခန်းအတွင်းကို အနိုင်နိုင် လင်းလက်စေသည်။ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာဟူ၍ တစ်ခုမျှ မမြင်ရဘဲ လုံးလုံးလျားလျား ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းအောက်တွင် လက်ကိုပိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ခေါင်မိုးပေါက်မှတစ်ဆင့် လမင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

သူ၏စိတ်အစဉ်မှာ ဗြောင်းဆန်နေ၏။ တစ်ခဏ၌ ကျန်ရှိနေသော ဆေးလုံးများကို မည်သို့လုပ်ရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေမိပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ ဝမ်မိသားစုက တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး ကလဲ့စားချေရန် ရောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထို့နောက် နေ့ခင်းဘက်က ဆေးလုံးများ ရောင်းချခဲ့ခြင်းမှာ လွန်စွာ အရမ်းကာရောနိုင်လွန်းသည်ဟု သူ တွေးမိသွား၏။ မလိုအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကိုများ သူ ဆွဲဆောင်မိသွားလေသလော။

ချန်လဲ့က ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးမှုနှင့် ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိခြင်းတို့ ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင် ဤကမ္ဘာလောက၌ ခြေလှမ်းတိုင်းက တောင်တက်ရသကဲ့သို့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေသည်ဟု ခံစားရစေ၏။

သူ လှဲလျောင်းနေရင်း ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်ကာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေချိန်တွင် ရွာထဲရှိ ခွေးဝါကြီးက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ဟောင်လာလေသည်။ ၎င်း၏ စူးရှကျယ်လောင်သော ဟောင်သံများက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။

အစကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး အရိပ်တိုင်းတွင် အန္တရာယ်ကို မြင်ယောင်နေသော ချန်လဲ့သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ နားစွင့်လိုက်လေသည်။

ခွေးဟောင်သံသည် အချက်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ပြတ်တောက်သွားကာ လုံးလုံးလျားလျား တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။

"ဒုက္ခပဲ..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ အစာအိမ်အောက်ခြေအထိ ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွား၏။

အဘိုးအိုကျန်း၏ အိမ်မှာ သူ၏ယိုယွင်းနေသော တဲအိမ်လေးနှင့် မဝေးလှချေ။ ထိုခွေးဝါကြီးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ဆိုးသွမ်းပြီး လူအများစုကို အနားမကပ်ရဲအောင် လုပ်နိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် တစ်ကြိမ်ဟောင်လိုက်သည်နှင့် အလွယ်တကူ မရပ်တတ်ချေ။

ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

နေ့ခင်းဘက်က သူ အလွန် ထင်ပေါ်လွန်းခဲ့သဖြင့် မလိုအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကို ဆွဲဆောင်မိသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်၏။

ထိုအတွေး ပေါ်လာချိန်တွင် ခြေဖဝါးမှသည် ခေါင်းအထိ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းများအားလုံး ထောင်မတ်သွားပေသည်။

သူ့နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်ရောက်မှ လှုပ်ရှားရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူမှာ သေချာပေါက် သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ချေ။

နောက်ထပ် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချန်လဲ့သည် ကုတင်ပေါ်မှ လှိမ့်ဆင်းလိုက်သည်။ ဖိနပ်စီးရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကြောင်တစ်ကောင်အလား ခြေဖွဖွနင်းကာ တံခါးဆီသို့ တိုးကပ်သွား၏။

အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူ တကယ်ပင် ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရပြီဆိုလျှင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ရှင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ ရန်သူများ နေရာကို လုံးလုံးလျားလျား မဝိုင်းထားမီ နောက်ဘက်ပြတင်းပေါက်မှ ခိုးထွက်ပြီး အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေရန်သာ ဖြစ်ပေ၏။ ထိုသို့လုပ်မှသာ အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ထူထပ်သော ခြုံနွယ်များ ရှိသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပိုမို လွယ်ကူလေသည်။

သူသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် သစ်သားတံခါးကို ဖွဖွလေး ဆွဲဖွင့်ကာ အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် အခြေအနေကို အကဲခတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

တံခါး အနည်းငယ် ပွင့်သွားချိန်တွင် သွေးနံ့များ ပျံ့လွင့်လာပေသည်။

လရောင်အောက်တွင် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက ခြံဝင်းထဲ၌ ရပ်နေသော်လည်း မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်း သူ မသိခဲ့ချေ။

ထိုသူသည် လရောင်ကို ကျောပေးရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသဖြင့် သူ၏အသွင်အပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

သူသည် သာမန် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ရှိသော်လည်း မတ်မတ်ရပ်နေ၏။ သူ၏လက်မောင်းထဲတွင် အစွပ်စွပ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ပိုက်ထားပြီး ဓားအိမ်မှာ လရောင်အောက်တွင် အေးစက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေသည်။

မှောင်ရိပ်ထဲမှနေ၍ သူက ပြုံးလိုက်ရာ အမှောင်ထုထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည့် ဖြူဖွေးသော သွားများ ပေါ်လာသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက တော်တော်လေး နိုးကြားတာပဲ..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း ချန်လဲ့၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရောက်ရှိလာ၏။

"နှမြောစရာပဲ... နောက်ကျသွားပြီ..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ရေခဲအလား အေးစက်သွား၏။

"ဒီ... ဒီသခင်ကြီး... ညကြီးမင်းကြီး ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ တုန်ရီနေပြီး အစစ်အမှန်နှင့် ချဲ့ကားထားသော အကြောက်တရားတို့ ရောယှက်ကာ ဟန်ဆောင်ထားလေ၏။

သူသည် အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားရင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွေးတောနေသည်။ အကယ်၍ မကြာမီတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု မစဉ်းစားနိုင်ပါက သူ ယနေ့ သေချာပေါက် ဤနေရာ၌ သေဆုံးရတော့မည် ဖြစ်၏။

"ငါ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ ဟုတ်လား..."

မှောင်ရိပ်ထဲမှ ပုံရိပ်သည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့တိုးလာလေသည်။

လရောင်က သူ၏မျက်နှာကို ဖြည်းညင်းစွာ လင်းလက်သွားစေချိန်တွင် ချန်လဲ့သည် အသက်နှစ်ဆယ်နှောင်းပိုင်းအရွယ်ခန့် ရှိပုံရသော စူးရှသည့် မျက်လုံးများနှင့် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရ၏။

"သိပ်ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး... မင်းဆီကနေ နဂါးကျားခွန်အား ဆေးလုံးလေး တချို့ ငှားချင်လို့ပါ..."

သူသည် ချန်လဲ့အား အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက ဓားတစ်လက်အလား ခြစ်ဆွဲသွားကာ သူ၏လောဘကို ဖုံးကွယ်မထားချေ။

"မင်းနောက်မှာ ကျောထောက်နောက်ခံတွေများ ရှိနေမလားလို့ ငါ တွေးမိပြီး ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါ့ကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်... မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်တချို့ကို ငါ ရှင်းပေးခဲ့တယ်... တကယ်လို့သာ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ဆို သူတို့ကို ခွဲဝေပေးဖို့တောင် လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လူငယ် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားလေ၏။

"မင်းက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အခွင့်အရေးတချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပုံရတယ်... အဲဒီဆေးလုံးတွေကို မင်း ဘယ်ကရခဲ့လဲ၊ အဲဒီအခွင့်အရေးက ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို နာခံမှုရှိရှိ ပြောပြစမ်း... ဒါဆိုရင် မင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သတ်ပေးမယ်..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွား၏။ သူ လွန်စွာ ပေါ့ဆခဲ့လေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်တွင် အပြစ်မရှိသော်လည်း သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရတနာက သူ့ကို အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်စေသည်။ သူ အလွန် ရိုးအလွန်းခဲ့ချေ၏။ ရွှေကို သယ်ဆောင်ကာ ဈေးထဲ ဖြတ်လျှောက်နေသော သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အာရုံစိုက်မခံရဘဲ နေမည်နည်း။

စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို သေစေနိုင်သည်။

ဤအသက်နှင့်သေဆုံးမှုကြား အခိုက်အတန့်တွင် ချန်လဲ့၏ စိတ်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အလုပ်လုပ်နေ၏။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ လမ်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်ခြင်းကလည်း သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုလူ၏ လောဘနှင့် ဆေးလုံးများ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကိုသာ သူ၏အကျိုးအတွက် အသုံးချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်လဲ့သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ချကာ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသည့်အလား ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် မြေပြင်နှင့် ဆောင့်၍ အရိုအသေပေးလေတော့သည်။ သေမင်းက တံခါးဝသို့ ရောက်နေချိန်တွင် မျက်နှာက ဘာအသုံးကျတော့မည်နည်း။

"ချမ်းသာပေးပါ သခင်ကြီး... ဒီငယ်သားကို ချမ်းသာပေးပါ..."

"တကယ်ပါ... ဒီမြို့အပြင်ဘက် လီသုံးဆယ်အကွာက အထွတ်အထိပ်တောင်နှစ်လုံးမှာ ထင်းခုတ်နေရင်းနဲ့ ဒီငယ်သားက လိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲကို မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တာပါ... အဲဒီအထဲမှာ ဆေးလုံးတချို့နဲ့ စာအုပ်တွေပဲ ရှိပါတယ်... တခြားဘာမှ မရှိပါဘူး... နေ့ခင်းဘက်က ဆေးလုံးအများစုကို ဒီငယ်သား ရောင်းလိုက်ပါတယ်... စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာ ရှိပါတယ်..."

သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် တွန်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆေးလုံးများကို ကပြာကယာ ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သရင်း ရှိုက်သံပါသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အကုန်လုံး ဒီမှာ ရှိပါတယ်... စုစုပေါင်း ကိုးရာ့ဆယ့်နှစ်လုံးပါ... သခင်ကြီးကို အကုန်လုံး ဆက်သပါတယ်... ဒီခွေးယုတ်ရဲ့ အသက်လေးကို ချမ်းသာပေးဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်..."

လူငယ် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဆေးလုံးများကို လောဘတကြီး ဆွဲယူလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများက ကောင်းမွန်သော်လည်း ဆေးလုံးများ၏ ချက်ချင်းရရှိနိုင်သော တန်ဖိုးနှင့်တော့ မယှဉ်နိုင်ချေ။ ထို့ပြင် ကျောက်တုံးများက ဘယ်မှ ထွက်ပြေးမည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် အိတ်ကိုဖွင့်ကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး နေ့ခင်းဘက် ဈေးထဲမှ ဆေးလုံးများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ကျေနပ်နေသော အမူအရာတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွား၏။

သို့ရာတွင် သူက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ လျော့ကျမသွားချေ။

"မင်းက အခြေအနေကို နားလည်သားပဲ... ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူက ဘယ်မှာလဲ... ပြီးတော့ စာအုပ်တွေရော... တကယ်လို့ မင်း မဟုတ်မမှန်တာ တစ်ခွန်းပြောတာနဲ့ မင်းကို သေချင်လျက်နဲ့ သေလို့မရအောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်..."

"ဒီငယ်သား မရဲပါဘူး... မရဲပါဘူး..."

ချန်လဲ့က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စာအုပ်တွေက ဒီငယ်သားအတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး... ဒီငယ်သားက စာတစ်လုံးမှ မဖတ်တတ်တော့ အသုံးမကျပါဘူး... အပုံလိုက်ကြီးက ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ... လိုဏ်ဂူက အထွတ်အထိပ်တောင်နှစ်လုံးရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာ ရှိတာပါ... လမ်းက အရမ်းကြမ်းတမ်းပြီး ညဘက်ဆို ပိုတောင် အန္တရာယ်များပါသေးတယ်..."

"သခင်ကြီး... ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... သခင်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် ဒီဆေးလုံးတချို့ကို အရင်သုံးဆောင်လိုက်ပါ... မိုးလင်းရင် ဒီငယ်သား အဲဒီကို လမ်းပြပေးပါ့မယ်... အဲဒါက ပိုပြီး စိတ်ချရမှာပါ... ဒီဆေးလုံးတွေက အရမ်း အစွမ်းထက်ပါတယ်... သခင်ကြီး သုံးဆောင်လိုက်တာနဲ့ ခွန်အားတွေ သေချာပေါက် တိုးပွားလာမှာပါ... အဲဒါဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူကို စူးစမ်းဖို့ ပိုပြီး စိတ်ချရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူသည် ဆေးလုံးများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အမှန်တကယ် ပါဝင်နေပြီး အတုဖြစ်ဟန် မတူချေ။

ထို့ပြင် နေ့ခင်းဘက် ဈေးထဲတွင် လူများစွာ သုံးဆောင်ခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဆေးအာနိသင်မှာ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုကောင်လေး ပြောသည်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် တောထဲတွင် ညဘက် ရတနာရှာဖွေခြင်းက အန္တရာယ်များလှ၏။

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို ဦးစွာ တိုးမြှင့်လိုက်ခြင်းကလည်း အပန်းမကြီးချေ။ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။

သူ စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာချိန်တွင် ထိုကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူကို လုယက်ပြီးနောက် ဤကောင်လေးကို သေမင်းထံ ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်၏။

သေဆုံးသွားသူတစ်ဦး၏ နှုတ်မှ စကားမဟနိုင်တော့ချေ။

"ဟွန့်... မင်း လှည့်ကွက်တွေ သုံးရဲမယ်လို့ ငါ မထင်ပါဘူး..."

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည် မောက်မာသော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး နှာမှုတ်ကာ သူ၏ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်၍ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဆေးလုံးတစ်ဆုပ်—ဆယ်လုံးကျော်ခန့်ကို လောင်းချလိုက်ပြီး မျိုချရန် ပြင်လိုက်၏။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး နေပါဦး..."

ချန်လဲ့က အရေးတကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး သစ္စာရှိသော လက်ပါးစေတစ်ယောက်အလား ဟန်ဆောင်လိုက်၏။

"ဒီဆေးလုံးတွေက ဆေးစွမ်း အရမ်းပြင်းပါတယ်... ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သန့်စင်ရပါမယ်... နည်းနည်းချင်းစီ သုံးဆောင်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... သခင်ကြီးရဲ့ ခံ့ညားတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရတာ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံရှိမှာ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆေးလုံးတွေက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပါ... သူတို့ရဲ့ ဆေးစွမ်းတွေကို အလဟဿ ဖြစ်သွားစေရင် နှမြောစရာကြီးပါ..."

လူငယ် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ထိုစကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်ပေသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် တစ်ကြိမ်လျှင် ဆေးလုံး သုံးလုံးကို မျိုချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဆေးလုံးများသည် အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျော်ဝင်သွားပြီး သန့်စင်သော ဆေးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးလေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပေ၏။

"တကယ့် ရတနာပဲ..."

နောက်ထပ် မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ သူသည် ဆေးလုံးများကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပစ်ထည့်လေတော့သည်။

သူ စားနေစဉ်တွင် ဆေးစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ရန် သူ၏ချီများကို လှည့်ပတ်လိုက်၏။

ချန်လဲ့က စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် စက္ကန့်များကို ရေတွက်နေကာ သူ၏လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပေသည်။

"တစ်နာရီ..."

"ငါ တစ်နာရီလောက် အချိန်ဆွဲထားဖို့ပဲ လိုတာပါ..."

အစပိုင်းတွင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ နိုးကြားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ—ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်မှ စတုတ္ထအဆင့်သို့၊ ထို့နောက် ပဉ္စမအဆင့်၊ ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့...

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရလေတော့၏။

အဆင့်နိမ့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အရင်းအမြစ် အနည်းငယ် စုဆောင်းနိုင်ရန်အတွက် အမြဲတမ်း ခါးသီးစွာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ တိုက်ခိုက်ပြီး အကြံအစည်များ ကြံစည်ခဲ့ရပေသည်။

ဤကဲ့သို့ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုကို သူ ဘယ်တုန်းက ကြုံဖူးခဲ့ပါမည်နည်း။

ယခုချိန်တွင် သူသည် ချမ်းသာတော့မည်ဟု ခံစားနေရ၏။ အခြားမည်သည့်အရာကို သူ ဂရုစိုက်နိုင်တော့မည်နည်း။

သို့ရာတွင် ဆေးလုံးပေါင်း ကိုးရာကျော် ရှိနေသဖြင့် အားလုံးကို သုံးဆောင်ရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ရန် ချန်လဲ့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ထင်းရှူးစေ့များကို ခွဲနေသော လုံ့လဝီရိယရှိသည့် ရှဉ့်တစ်ကောင်အလား ဆေးလုံးများကို ယူခြင်းနှင့် မျိုချခြင်း လှုပ်ရှားမှုများကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်နေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေပြီး လောဘနှင့် ရက်စက်မှုတို့ကြောင့် ပုံပျက်နေသော သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ လရောင်က ကျရောက်နေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့သည် တင်းမာမှုနှင့်အတူ လက်တွေ့မဆန်သော ခံစားချက်ကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ 'လူများက စည်းစိမ်အတွက် သေရပြီး ငှက်များက အစာအတွက် သေရသည်' ဆိုသော စကားပုံ၏ အကောင်းဆုံး ဥပမာပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။

'ဆေးလုံးခွဲနေသော ရှဉ့်' ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ မစတင်မီ အခြားသော ပြဿနာများ ထပ်မံ မပေါ်ပေါက်လာစေရန်သာ သူ ဆုတောင်းနိုင်တော့ပေသည်။

အချိန်များက တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွား၏။ ခြံဝင်းထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ညင်သာသော မျိုချသံများနှင့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ၏ ဖိနှိပ်ထားသော၊ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ညည်းညူသံများကိုသာ ကြားနေရပေ၏။

လရောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး ဤတိတ်ဆိတ်သော်လည်း ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို လင်းလက်စေလေသည်။

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသော ဆေးလုံးအပုံနှင့်အတူ လည်ချောင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပေ၏။

အောင်မြင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျရှုံးခြင်းက ဤအခိုက်အတန့်ပေါ်တွင် မူတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၄ - ငါက ဆေးနတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး… ငါက မင်းတို့အားလုံးကို ဆေးခတ်ခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါပဲ

လရောင်သည် ရေအလား စီးကျနေပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ၏ ဟောက်သံပြင်းပြင်းများသာ ကျန်ရှိနေတော့ပေ၏။

ချန်လဲ့၏ ရင်များမှာ ဗုံတစ်လုံးအလား တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး ငြိမ်သက်သွားရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး သူ၏ကျောပြင်မှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေလေသည်။ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခြင်း၏ အားနည်းမှုကြောင့် သူ၏ခြေလက်များမှာ ပျော့ခွေပြီး အသုံးမကျတော့ချေ။

"တော်တော်လေး ပြင်းထန်တာပဲ..."

ချန်လဲ့က အမောတကော ပြောလိုက်ပြီး တီးတိုး ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

သို့ရာတွင် အောင်ပွဲခံသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တွားသွားရောက်ရှိလာပေသည်။

သူသည် နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာ အချိန်ခန့်မျှ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူကို သတိထား၍ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ထိုချိန်တွင်မှ သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့တိုးသွားပြီး ထိုသူမှာ တကယ်ပင် 'အော့ဖ်လိုင်း' ဖြစ်သွားကြောင်း အတည်ပြုရန် ခြေထောက်ဖြင့် တွန်းကြည့်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

အနီးကပ်ကြည့်ချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု၊ နီရဲနေသော အလင်းရောင်နှင့် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော ပုံပျက်နေသည့် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အလွန် အရုပ်ဆိုးလှပေ၏။

အစပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူမှာ နိုးကြားနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်တက်လာပြီး ဆေးလုံးများ လည်ချောင်းထဲသို့ ဆက်တိုက် ကျဆင်းသွားချိန်တွင် သူသည် ပေါ့ဆလာခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် သတိထားနေရန် မလိုအပ်တော့သောကြောင့်ပင်။

သူ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာပြီး မှိန်ဖျော့သော လေစီးကြောင်းများက သူ့ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ကာ ဖုန်မှုန့်များကို ဝဲဂယက်အဖြစ် လွှင့်တင်လိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာတွင် အရူးအမူး ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤကဲ့သို့ လှိုင်းထနေသော စွမ်းအားများသည် သူပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အနိုင်နိုင် ယုံကြည်နိုင်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား... ချီသန့်စင်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်... သတ္တမအဆင့်... အဋ္ဌမအဆင့်..."

အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းတိုင်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေ၏။

သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလာပေသည်။

အောက်ခြေတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီးနောက် ယနေ့တွင် သူသည် သူ၏ဘဝကို တစ်ရက်တည်းနှင့် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"တကယ်လို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုထဲ ဝင်ခွင့်ရတာနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းဆိုတာ စကားသက်သက် ဖြစ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အထွတ်အထိပ်... ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်... ဟားဟားဟားဟား..."

သူ၏အထဲမှ မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဆင်းနေသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုခွန်အားက သူ့ကို ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ အော်ဟစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေလေသည်။

ရုတ်တရက်...

သူ့ပတ်လည်ရှိ လေစီးကြောင်းများ အေးခဲသွားပြီးနောက် အတားအဆီးတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားသည့်အလား ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်လာပေ၏။

ထူထဲပြီး လေးလံသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်... ငါ အဆင့်တက်လှမ်းသွားပြီ..."

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည် တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာပေ၏။

သူသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး ဤကာလရှည်ကြာ တောင့်တခဲ့ရသော ခွန်အားကို ခံစားရင်း မည်သည့် မိစ္ဆာသားရဲနှင့်မဆို အချီသုံးရာမျှ တိုက်ခိုက်ရန် ယားယံနေလေသည်။

"ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို စွန့်ပစ်မထားပါဘူး... ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ဆို မဟာတာအိုကြီးက..."

'အောင်မြင်လိမ့်မယ်' ဟု သူ မပြောနိုင်မီ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ ရည်မှန်းချက် စသည့် အမူအရာတိုင်းမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံအလား အေးခဲသွား၏။

လက်များ မြှောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူသည် လှုပ်ရှားမှု တစ်ဝက်တွင် ကျောက်ရုပ်အလား ဖြစ်သွားလေသည်။

ထို့နောက်... ဘုန်း...

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပေါ်ထွက်လာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ ကမ္ဘာကြီးကို အနိုင်ယူမည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် အေးခဲနေကာ အနောက်သို့ တည့်တည့် လဲကျသွားပြီး မြေကြီးနှင့် ဆောင့်မိကာ ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထသွားလေတော့၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ မိုးခြိမ်းသံအလား ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ချန်လဲ့...

ဤကဲ့သို့ သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားမှုက သူ့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေပြီး ဆေးလုံး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ တစ်လုံးမှ မမျိုချလိုက်တာ တော်သေးတယ်... တချို့အရာတွေက ရမ်းမလုပ်သင့်ဘူး..."

ဤသေမျိုးခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင် လေးလဆိုသည်မှာထား ခုနစ်ရက်ခန့် အိပ်လျှင်ပင် သူ သေဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

တစ်စက္ကန့်တွင် ကျင့်ကြံသူမှာ ဘုန်းအသရေကို အိပ်မက်မက်နေပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ပြိုကျသွားလေ၏။

"ငါ အလောင်းအစား နိုင်သွားပြီ..."

တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏နှလုံးသားကို ဖိဆုပ်ကာ ထိုမိစ္ဆာကောင်ကို အသိစိတ်လွတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ချန်လဲ့က သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ပြုလိုက်လေသည်။

သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံသူ၏ အဝတ်အစားများကို စတင်ရှာဖွေလိုက်၏။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ထိုလူသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ဆင်းရဲနေခြင်းပင်။

ဓားရှည်နှင့် တွန့်လိမ်နေသော ပိုက်ဆံအိတ်တစ်ခုမှလွဲ၍ 'ထုံအန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့' ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသော ပျက်စီးနေသည့် သံတိုကင်ပြား တစ်ခုသာ ရှိပေသည်။

အချိန်ပိုင်း အစောင့်အရှောက် အချိန်ပိုင်း ဓားပြအဖြစ် အသက်မွေးသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဟန်တူ၏။

အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အခက်အခဲဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကျွတ်... သနားစရာ ဝိညာဉ်လေး..."

ချန်လဲ့က စုပ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ငွေများကို အိတ်ထဲထည့်ကာ ဓားနှင့် တိုကင်ပြားကို ထောင့်ရှိ ပျက်စီးနေသော သေတ္တာအောက်တွင် ထိုးထည့်၍ အမှိုက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်လေသည်။

ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကိုမျှ သူ မသိမ်းထားရဲချေ။ အမှတ်အသားပြုခံရပါက သေခြင်းတရားသာ ဖြစ်ပေမည်။

သိမ်းဆည်းစရာရှိသည်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် ထိုလူကို ကန်စွန်းဥများ သိမ်းဆည်းထားသော မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကောက်ရိုးများနှင့် ထင်းများကို အလျင်စလို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်သွားလျှင် စိတ်ထဲတွင်လည်း မရှိတော့ချေ။

ထိုလူသည် ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆွေးမြေ့သွားပါစေလေ။

သူ့ကို ဓားဖြင့်ထိုးခြင်းက သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်စေပြီး ခွန်အားများကိုလည်း အလဟဿ ဖြစ်စေသဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား မလိုအပ်ပေ။

အကယ်၍ ထိုသူ နိုးလာခဲ့လျှင်လည်း ကံကောင်းသည်ဟုသာ ဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး သူသည် ရာစုနှစ် သုံးခုခန့် အိပ်ပျော်နေလိမ့်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုချိန်တွင်မှ ချန်လဲ့သည် စနစ်ကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

ယခုအခါ ဆေးလုံး စားသုံးမှု ရေတွက်စက်တွင် 【၃၀၀၀/၃၀၀၀】 ဟု ပြသနေသည်။

"ဟားဟား... ဒီကျိန်စာသင့် စနစ်က နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်လုပ်သွားပြီ..."

သူ ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်ချင်၏။

သို့ရာတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုသည် လျင်မြန်စွာပင် အေးစက်သော လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ အရှုံးပေးလိုက်ရလေသည်။

ဆေးဖော်စပ်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ လိုအပ်သည်။ သူ၌ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ ရှိသော်လည်း ယခုချိန်တွင် ဆေးပင်များကို မည်သည့်နေရာမှ ရနိုင်မည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မသိချေ။

ခေါင်းကုတ်ရင်း သူသည် ယိုယွင်းနေသော တဲအိမ်လေးထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် ထောင့်ရှိ ဆွေးမြေ့နေသော သစ်ရွက်များ၊ အိုးထဲရှိ မိုးရေများ၊ တံခါးဝရှိ ထနောင်းပင်အိုကြီးတို့ကို မြင်ပြီး အကြံတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"ဒီစောက်သုံးမကျတဲ့ စနစ်က... ဘာမဆို စားမလား..."

"စမ်းကြည့်လို့လည်း အပန်းမကြီးပါဘူး... သူ ဘာလုပ်နိုင်သေးလို့လဲ..."

သူသည် အက်ကွဲနေသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယူကာ ရေအချို့ကို ခပ်ယူပြီး သစ်ရွက်အချို့ကို ပစ်ထည့်ကာ သစ်ခေါက်အချို့ကို ခြစ်ချလိုက်လေသည်။

"ပါဝင်ပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းမယ်..."

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုတစ်ခု လှည့်ပတ်သွားပြီး မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပလာပေ၏။

【ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည် - အမြစ်မရှိသော ရေ၊ ဆွေးမြေ့နေသော သစ်ရွက်များ၊ ထနောင်းခေါက်】

【အရည်အသွေး - အမှိုက်များထဲမှ အမှိုက်】

【ဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ (၁ မှ ၉၉၉၉)】

"ဘာလဲဟ... တကယ်ကြီး အလုပ်ဖြစ်တာလား..."

ဝမ်းသာမှုနှင့် အံ့သြမှုတို့ ရောယှက်သွားလေ၏။

စနစ်က စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် အလျင်အမြန်ပင် 【ဟုတ်ကဲ့】 ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်၍မူသူသည် သတိထားကာ ၁ ကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

ထိုဆေးလုံး ၃၀၀၀ အပြီးတွင် သူ သတိထားရန် သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများက အလကားရနေသည်ဖြစ်ရာ ဘာကြောင့် မလုပ်ရမည်နည်း။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် ရူးသွပ်စွာ လှည့်ပတ်နေပြီး ယခင်အကြိမ်ကထက် ပို၍ပင် အားစိုက်ရပုံပေါ်နေပေသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားပြီး စနစ်လေဟာနယ်ထဲတွင် ဆေးလုံးတစ်လုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်နေ၏။

ထိုဆေးလုံးမှာ တကယ်ပင် ကြည့်မကောင်းလှချေ။

မည်းနက်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ချိုင့်ခွက်များ ရှိနေကာ မည်သည့် ဂုဏ်ကျက်သရေမျှ မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး ဆိုးရွားသော နိမိတ်တစ်ခုက သူ့အထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဆေးလုံး၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးရန် သူသည် စိတ်ကို အလျင်အမြန် စူးစိုက်လိုက်သည်။

ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ

အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - စားသုံးပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ချီသန့်စင်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားမည်။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရနိုင်ဘဲ ဂေါ်ဇီလာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်။

ချန်လဲ့...

သူသည် သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ထားသော ဆေးလုံးနှင့်အတူ 'ဂေါ်ဇီလာ' ဆိုသော စကားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မသိတော့ချေ။

"ဘာသောက်ကျိုးနည်းလဲ... ဂေါ်ဇီလာ..."

"ချီသန့်စင်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့် ဂေါ်ဇီလာလား..."

"အဲဒီလို ပေါင်းစပ်မှုမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် တရားဝင်တာလဲ..."

"ဘယ်ကြယ်စနစ်ကများ ဒီစောက်သုံးမကျတဲ့ စနစ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာလဲ..."

"ပြီးတော့ သူက အတိုင်းအတာတွေ ကျော်လွန်ပြီး ကူးလူးဆက်ဆံမှုတွေပါ လုပ်သေးတာလား..."

"ဘယ်သူကများ ဒီအရာကို မျိုချရဲမှာလဲ..."

"သူ့ကိုယ်သူ စားရမလား..."

ဂေါ်ဇီလာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား သဘောမကျချေ။

"တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ကျွေးရမလား..."

နှောင်းပိုင်းအဆင့် ဂေါ်ဇီလာတစ်ကောင်ကို ကျော်တက်ပြေးနိုင်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက် သူ့ဆီတွင် လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

ဂေါ်ဇီလာဆီမှ အီးတစ်ပေါက်ကပင် သူ့ကို ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားစေနိုင်ပေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် စနစ်က ထိုမျှ အလွယ်တကူ အရူးလုပ်၍ မရချေ။

အမှိုက်များကို သန့်စင်၍ရသော်လည်း မည်သည့်အရာ ထွက်လာမည်ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

"ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမလဲ... "

"ဟူး..."

ချန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မိုးလင်းရန် အချိန်အတော်ကြာ လိုပါသေးသည်။

ရှီထန်မြို့ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝေးကွာသော တောအုပ်များထဲမှ အမည်မသိ သားရဲတစ်ကောင်၏ အူသံများ ရံဖန်ရံခါ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်သာ ရှိပေ၏။

သို့ရာတွင် ရှီထန်မြို့အတွင်း၌မူ ငရဲပြည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ညမိုးချုပ်ပြီး မကြာမီတွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် ကြွားလုံးထုတ်နေသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အချို့သည် ကြွားလုံးထုတ်နေရင်း တစ်ဝက်တွင် သူတို့၏ အသံများ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာကာ ခေါင်းများ ငိုက်စိုက်ကျလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် 'ဘုန်း' ခနဲ စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားကြရာ အခြားသူများက မည်မျှပင် တွန်းလှုပ်၊ အော်ဟစ်စေကာမူ တုံ့ပြန်မှု မရှိကြတော့ချေ။

အစပိုင်းတွင် သူတို့၏ အဖော်များက စိတ်ဝိညာဉ်အရက်ကြောင့် မူးနေသည်ဟု ထင်ကာ ရယ်မော၍ ကျိန်ဆဲပြီး သူတို့ကို အိမ်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် မကြာမီ၌ပင် အလားတူ ဖြစ်ရပ်များမှာ ပွားများလာပြီး ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

တည်းခိုခန်းများတွင်၊ လမ်းထောင့်များတွင်၊ ကြမ်းတမ်းသော ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူများအတွင်းတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ကိုယ်ဟန်အနေအထား အမျိုးမျိုးဖြင့် အိပ်မောကျကာ ပြိုလဲသွားကြပေသည်။

အချို့မှာ ကျင့်ကြံနေစဉ် တစ်ဝက်တွင် ပြုတ်ကျသွားပြီး အချို့မှာမူ သူတို့၏ ထမင်းပန်းကန်များထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားကြ၏။ ကံမကောင်းသော လူတစ်ယောက်မှာ အိမ်သာထဲတွင် ရှိနေစဉ်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။

ထိတ်လန့်မှုများသည် တောမီးအလား ပျံ့နှံ့သွားပေသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ကျန်းလောင်ဆန်းကို နှိုးလို့မရတာလဲ..."

"တာအိုမိတ်ဆွေလီလည်း အတူတူပဲ... သူ ခုနလေးတင် အကောင်းကြီး ရှိသေးတာ... အခု စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်ကြီး သေလုမတတ် အိပ်ပျော်သွားတယ်..."

"ဟိုဘက်ကို ကြည့်ဦး... ဦးလေးဝမ်တောင် ပြိုလဲသွားပြီ... သူက ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူလေ..."

"ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... ဒါက လုံးလုံးလျားလျားကို ပုံမှန်မဟုတ်တာပဲ... သူတို့များ ကူးအဆိပ် မိသွားကြတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်းက ပုံမှန်ပဲ... စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေလည်း အပြည့်အဝ ရှိနေတယ်... အဆိပ်မိတာ မဟုတ်ဘူး... ရိုးရိုး... အိပ်ပျော်သွားတာ..."

"နှိုးလို့မရတဲ့အိပ်စက်ခြင်းအကြောင်း ဘယ်သူ ကြားဖူးလို့လဲ..."

သားကောင်များ များပြားလာချိန်တွင် လူများသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်စဉ်ကို နေ့ခင်းဘက်က ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးနှင့် လျင်မြန်စွာ ချိတ်ဆက်မိသွားကြပေ၏။

သေချာ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ချိန်တွင် ခံစားရသူတိုင်းသည် ထိုကောင်လေး၏ ဆေးလုံးများကို သုံးဆောင်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်မိသားစု စံအိမ်အတွင်း၌မူ လေထုမှာ ပို၍ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေလေ၏။

ဝမ်ကျွင်း၏ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော အိပ်စက်မှုက ဝမ်ချင်းထျန်အား စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားက တူညီသော လက္ခဏာများ ပြသလာချိန်တွင် ဤကိစ္စမှာ ရှီထန်မြို့အပေါ် တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တိုက်ခိုက်သူသည် မည်သည့်အရာကို ရရှိရန် မျှော်လင့်နေသနည်း။

ကောင်စီခန်းမတွင် မီးအိမ်များဖြင့် လင်းထိန်နေပေသည်။

မိသားစုခေါင်းဆောင် ဝမ်ချင်းထျန်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာပြာနှမ်းနေလျက် အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေလေ၏။

"... လက်ရှိ ရေတွက်မှုအရ မြို့ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ကျော်က ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်စက်ခြင်းထဲကို ကျရောက်သွားပါပြီ... ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့်ကနေ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ထိ ပါဝင်ပြီး အသစ်တက်လှမ်းထားတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဧည့်သည်တော်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်လည်း ပါဝင်ပါတယ်..."

ဘဏ္ဍာစိုး၏ အသံမှာ တုန်ရီနေပေ၏။

"အားလုံးက သခင်လေးခွန်နှစ်နဲ့ လုံးလုံးလျားလျား တူညီနေပါတယ်... သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြောင်းရင်းကတော့ ဒီမနက်က ဆေးလာရောင်းတဲ့ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးပါပဲ..."

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ..."

ဝမ်ချင်းထျန်သည် ပန်းရောင်သစ်သားစားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကွဲအက်သွားလေတော့၏။

"ဒီလောက် လူအများကြီး ရှိနေတာတောင် စောက်သုံးမကျတဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ကို မဖမ်းနိုင်ဘူးလား... ပြီးတော့ သူ ဒီလောက် ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရောင်းတာကိုတောင် ခွင့်ပြုထားသေးတယ်ပေါ့လေ..."

"မိသားစုခေါင်းဆောင်..." အခြား ဘဏ္ဍာစိုးတစ်ဦးမှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေရာက လုံးလုံးလျားလျား ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေတာပါ... အဲဒီလူတွေက အရူးအမူးဖြစ်နေပြီး ဆေးတွေကို လုယူဖို့ တိုက်ခိုက်နေကြတာပါ... ခဏလောက်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး..."

"စုံစမ်းစစ်ဆေးစမ်း... သူ့ကို လိုက်ရှာစမ်း..." ဝမ်ချင်းထျန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"ဂိတ်တံခါးတိုင်းကို ပိတ်ထား... လူတိုင်းကို ရှာဖွေစမ်း... ဆုငွေအဖြစ် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ပေးမယ်... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သုံးရက်အတွင်း ငါ့ကို အဖြေပေးရမယ်... တကယ်လို့ ချင်းယွင်အထက်ဂိုဏ်းကသာ ဒီကိစ္စကို သိသွားရင် ဝမ်မိသားစုရဲ့ မျက်နှာက ဘယ်မှာ သွားထားရမလဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ..." ဘဏ္ဍာစိုးများက တစ်သံတည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ဒေါသမှာ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်မိသားစု၏ အစောင့်များမှာ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ထွက်လာကြရာ တစ်ညတွင်းချင်းပင် မြို့တစ်မြို့လုံး တင်းမာမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားပေတော့သည်။

'အိပ်စက်ခြင်း ကပ်ရောဂါ' နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး အကြောင်း ကောလာဟလများသည် အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး နေရာတိုင်းတွင် အကြောက်တရားများကို ပျံ့နှံ့စေလေသည်။

ချန်လဲ့သည် ဤအကြောင်းကို လုံးလုံးလျားလျား မသိခဲ့ချေ။

သူ၏ခြံဝင်းထဲတွင် အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် သူ့ကို ဂေါ်ဇီလာအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်စေကာမူ ပြဿနာမှလွဲ၍ အခြားမရှိချေ။

ယခုချိန်တွင် ဆေးလုံးကို ခွေးတစ်ကောင်အား ကျွေးရန်ပင် အန္တရာယ်များလှ၏။

ဂေါ်ဇီလာတစ်ကောင်ကို သူ ကျော်တက်ပြေးနိုင်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက် သူ့ဆီတွင် လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

မိုးလင်းချိန်တွင် မြို့ထဲသို့သွား၍ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ သို့မဟုတ် ကုန်သည်ယာဉ်တန်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေကာ ရှီထန်မြို့မှ ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ခွာရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော မှိန်ဖျော့သည့် အလင်းရောင်များ ကျရောက်လာပြီး ရွာသားများ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ချိန်တွင် ချန်လဲ့သည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ကျောပေါ်သို့ တင်ကာ အရိပ်တစ်ခုအလား မိုးမလင်းမီ အမှောင်ထုထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျော်ဝင်သွားပြီး ရှီထန်မြို့ဘက်သို့ လျှောဆင်းသွားလေတော့သည်။