အခန်း (၅-၆)

အခန်း ၅ - အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် မလွယ်ကူပါ

မိုးမလင်းမီအချိန်တွင် ရှီထန်မြို့ရိုး၏ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးသည် နံနက်ခင်း မြူခိုးများကြားတွင် မှိန်တလှည့် လင်းတလှည့်ဖြင့် ပေါ်ထွက်နေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော စောစောစီးစီး လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရောနှောပါဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဖာထေးထားသော အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ပြာများလူးထားကာ အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းကြီး တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

သူ၏အသွင်အပြင်မှာ ဈေးသို့လာသော ဆင်းရဲသည့် တောခံလူငယ်လေး တစ်ယောက်နှင့် လုံးလုံးလျားလျား တူညီနေသည်။

သူသည် လူစည်ကားသော အနောက်တောင်တံခါးဈေးကို တမင်တကာ ရှောင်ကွင်းခဲ့ပြီး လူရှင်းသော မြို့၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။

ဤနေရာရှိ အစောင့်များမှာ တကယ်ပင် ပေါ့လျော့နေပြီး သာမန်ပြည်သူများကို အပေါ်ယံမျှသာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးကြပေသည်။

သူသည် အရှေ့မှ တောင်သူအိုကြီးကို အတုခိုးကာ လည်ပင်းကိုပုပြီး ခေါင်းကိုငုံ့လျက် မြို့ထဲသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ရှီထန်မြို့သည် နံနက်ခင်း မီးခိုးငွေ့များနှင့် နံနက်စာ အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျယ်ဝန်းသော ကျောက်ပြားလမ်းမကြီးများ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ဆိုင်ခန်းများ တန်းစီတည်ရှိနေပေသည်။

သူ၏ အဓိက ဦးစားပေးအချက်မှာ ကုန်သည်ယာဉ်တန်း သို့မဟုတ် အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေပြီး ဤပြဿနာဇုန်မှ ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်၏။

အရှေ့မြောက်ဘက် ရပ်ကွက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းများ ရှိသည်ကို သူ ဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေသည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်အတူ သူသည် နံနက်စာမစားတော့ဘဲ ရှုပ်ထွေးနေသော လမ်းကြားလေးများထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေတော့၏။

'ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး' သို့မဟုတ် 'ကုန်သည်ခရီးသွား' ကြော်ငြာများကို ရှာဖွေရန်နှင့် ယနေ့တွင်ပင် ထွက်ခွာနိုင်ရန် သဘောတူညီမှုတစ်ခု မည်သို့ရယူရမည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်နေစဉ်...

ကြမ်းတမ်းသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် အားပါပါ ရိုက်ချလိုက်ရာ သူပင် ယိမ်းယိုင်သွားလေ၏။

ချန်လဲ့ အေးခဲသွားပြီးနောက် သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ခါးတွင် သံပေတံများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး အညိုရောင် တူညီဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော တောင့်တင်းသန်မာသည့် အမျိုးသား သုံးဦးက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေ၏။

အရှေ့ဆုံးမှ လူမှာ အသားဝဖြိုးသော မျက်နှာနှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိပေသည်။

အခြားနှစ်ဦးမှာ ပခုံးကျယ်ကာ ခါးတုတ်ပြီး သူ့ကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ညှပ်ထားပြီး ဖြစ်၏။

သူတို့မှာ ဝမ်၊ လီ နှင့် စွန်း မိသားစုများ၏ လက်ပါးစေများဖြစ်သော မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များပင် ဖြစ်လေသည်။

"ခွေးကောင်လေး... ဘာကိစ္စနဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာလဲ..."

အသားဝဖြိုးသော မျက်နှာနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ တံတွေးများက ချန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာပေ၏။

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို အလျင်အမြန် ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

"သ... သခင်ကြီးတို့... ဒီ... ဒီငယ်သားက ဆွေမျိုးတွေကို လာရှာတာပါ... လမ်း... လမ်းပျောက်နေလို့ပါ..."

"လမ်းပျောက်တယ် ဟုတ်လား..."

ချည်ထည်ဝတ်ဆင်ထားသော ပါးစပ်ချွန်ချွန်နှင့် မျောက်ရုပ်ပေါက်နေသူ တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး မျက်နှာချိုသွေးလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်... မမှားပါဘူး... သူက ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခံထားရတဲ့ ကောင်လေးပါပဲ..."

သူသည် တွန့်ကြေနေသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်လေသည်။

ချန်လဲ့သည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း မှတ်မိနိုင်သော ပုံတူပန်းချီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားပေ၏။

ဝမ်မိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သူ့ကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေနေကြပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကော်လာမှ ဆွဲဖမ်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဖမ်းဝရမ်းစာရွက်ကို သူ၏မျက်နှာရှေ့တွင် ထိုးပြကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟဲဟဲ... အလွယ်လေး ရတဲ့ ပိုက်ဆံပဲ... ငါတို့နောက် လိုက်ခဲ့စမ်း..."

နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက သူ၏လက်မောင်းများကို လိမ်ချိုးကာ ကြမ်းတမ်းသော လျှော်ကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ပြီး ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ကြ၏။

ချန်လဲ့က ရုန်းကန်ပြီး ကန့်ကွက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ထိုးကြိတ်မှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို ခံလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားကာ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျလာပေသည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို အသေရိုက်ပစ်မယ်..." အစောင့်များက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူ ပါးစပ်ပိတ်သွားလေသည်။ ပညာရှိသော သူသည် မဖြစ်နိုင်သည်ကို အတင်းမလုပ်ချေ။

သို့ရာတွင် အကြောက်တရားနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့က သူ၏နှလုံးသားကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လာပေ၏။

အကယ်၍ သူ ဝမ်မိသားစု၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပါက ထိုရိုက်နှက်မှုများကို လုံးလုံးလျားလျား ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များသာ ပေါက်ကြားသွားပါက...

သူ့ကို မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသော ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့၏ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အရာအားလုံးကို ချွတ်ယူကာ ညစ်ပတ်ပြီး လူပြည့်ကျပ်နေသော အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြလေသည်။

မကြာမီတွင် သူ့ကို 'စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ဆင့်ခေါ်' လိုက်ကြ၏။ ပိုမိုတိကျစွာ ဆိုရလျှင် ရိုက်နှက်ရန် ဆင့်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့် အခန်းမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ထောင်မှူးများက မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးဘဲ ကြာပွတ်များ၊ တုတ်များဖြင့် ဦးစွာ ရိုက်နှက်ကြပြီးမှသာ ဆေးလုံး၏ ရင်းမြစ်ကို ပြောပြရန် တောင်းဆိုကြလေသည်။

ချန်လဲ့က အံကြိတ်ထားလိုက်၏။ တာဝန်ရှိသူ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်မလာမချင်း သူ တောင့်ခံထားရမည် ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက လမ်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော် ကောက်ရခဲ့တာပါ..." ဟုသာ သူ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနိုင်ခဲ့၏။

ထိုစကားကြောင့် ပို၍ ပြင်းထန်သော ရိုက်နှက်မှုကိုသာ ခံရလေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

သတိလစ်လုမတတ် အခြေအနေတွင် ထောင်မှူးတစ်ဦး၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကို သူ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရသည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင် သုံးယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်နေကြတာ... ဒီကောင်လေးကို သေခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး..."

ထို့နောက် သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်အလား သူ့ကို အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားပြီး အေးစက်ကာ နံစော်နေသော ကောက်ရိုးများပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြလေ၏။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို သူ မသိလိုက်ချေ။ ရေအေးတစ်ပိုင်းဖြင့် ပက်လိုက်ချိန်တွင်မှ သူ လန့်နိုးလာခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် သူ့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ထပ်မံ၍ ဆွဲထုတ်သွားကြပြန်၏။

ဝမ်မိသားစု၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မျက်နှာကြက်မှာ မီတာအနည်းငယ်ခန့် မြင့်မားကာ တိုင်များတွင် ပန်းပုများ ထွင်းထုထားပြီး အမိုးလျှောက်တန်းများတွင်လည်း ဆေးရောင်များ ခြယ်သထားလေသည်။

အထက်တွင် ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြီးစိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါများရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား သုံးဦး ထိုင်နေ၏။

သူတို့မှာ ဝမ်၊ လီမိသားစု နှင့် စွန်းမိသားစုများ၏ ခေါင်းဆောင်များပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ခါးသီးနေပြီး လုံးလုံးလျားလျား ငြင်းခုံထားကြသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှကာ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ညစ်ပတ်နေသော ချန်လဲ့မှာ ခန်းမအလယ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။ သူ၏စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများမှာ ဤခမ်းနားထည်ဝါမှုကြားတွင် လုံးလုံးလျားလျား အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်မနေချေ။

သူသည် ဖောင်းအစ်နေသော မျက်ခွံများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ကာ ထိုတင်းမာနေသော မျက်နှာသုံးခုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ယဉ်ကျေးသော်လည်း စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် သူမှာ ဝမ်ချင်းထျန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူက ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ကောင်လေး..."

"ဆေးလုံး ဘယ်ကရတာလဲ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလျက် နာကျင်မှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ ရောယှက်နေချိန်တွင် ချန်လဲ့၏ စိတ်သည် ယုံကြည်နိုင်လောက်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးနိုင်ရန် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ မော့လိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မိ... မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ဖြေကြားပါရစေ... ဒီငယ်သား မလိမ်ရဲပါဘူး... အဲဒါက... အဲဒါက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သခင်ကြီးတစ်ပါးပါ... ဒီငယ်သားမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိပေမဲ့ တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပဲရှိတဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်... ဒီငယ်သားကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ အရေးတကြီး ကိစ္စရှိလို့ဆိုပြီး ဒီငယ်သားကို ဆေးလုံးလေး ပေးခဲ့ပြီး စောင့်ခိုင်းထားတာပါ... အဲဒီနေ့က ဒီငယ်သားက အရမ်းဆာလောင်နေလို့ ဝမ်းရေးအတွက် ရောင်းလိုက်မိတာပါ... ဒီလို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး... ဆေးလုံးတွေလည်း ထပ်မရှိတော့ပါဘူး..."

ခန်းမကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ဝမ်ချင်းထျန်၏ နဖူးမှ သွေးကြောတစ်ခု တုန်လှုပ်သွားပြီး ချန်လဲ့ကို အရူးတစ်ယောက်အလား စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘူး ဟုတ်လား... ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပါရမီရှင် ဟုတ်လား... ဆေးနတ်ဘုရား ဟုတ်လား... ဆေးတစ်လုံးကို စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးတည်းနဲ့ ရောင်းလိုက်တယ် ဟုတ်လား...

သူ ဝမ်ချင်းထျန်က အဲဒီလောက်တောင် တုံးအတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့လား...

လီခွေ နှင့် စွန်းမင် တို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ထူးဆန်းသွားကြပေ၏။

သို့ရာတွင် ဤသည်မှာ ချန်လဲ့၏ အပြစ် လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ချေ။ သူ့တွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသဖြင့် ချက်ချင်း လက်ငင်း ဤထက် ပိုကောင်းသော အရာတစ်ခုကို သူ မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချင်းထျန်သည် ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောနေသူအား ရိုက်သတ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက နှိပ်စက်မှပဲ အမှန်အတိုင်း ပြောမယ့်ပုံပဲ... ဟေ့လူတွေ..."

အိမ်တော်အစောင့်များသည် ဝံပုလွေများအလား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့ကို ဖိချုပ်ထားလိုက်ကြလေသည်။

ချန်လဲ့မှာ ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပေ၏။

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မြို့ထဲမှာ တော်တော်လေး စည်ကားနေတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါက ဘယ်လို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်မို့လို့ ငါတို့ ဂိုဏ်းကို အကြောင်းမကြားရတာလဲ..."

အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်းမှာ အေးခဲသွားကြပေ၏။

မိသားစုခေါင်းဆောင် သုံးဦး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများကို အလျင်စလို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ လေးစားမှုရှိပြီး မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးများကို ဖန်တီးလျက် အဝင်ဝဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြလေသည်။

ချန်လဲ့သည် ခက်ခဲစွာဖြင့် တံခါးဘက်သို့ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အဝင်ဝတွင် မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိသော ငယ်ရွယ်သည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရပ်နေပေသည်။

သူသည် မီးခိုးပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောခန့်ညားကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသည့် အသွင်ရှိပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများတွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

မိသားစုခေါင်းဆောင် သုံးဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အလျင်စလို အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လေသံမှာ အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားလျက်ရှိပေသည်။

"အထက်ဂိုဏ်းက အင်မော်တယ်တမန်တော် ရောက်လာတာကို မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသော ချန်လဲ့သည် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း အရိုအသေပေးနေကြသော မိသားစုခေါင်းဆောင် သုံးဦးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွား၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခြင်းက အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အနည်းငယ်သာ နောက်ကျသွားပါက ဤကျိန်စာသင့်နေသော ဝမ်မိသားစုက သူ့ကို သေချာပေါက် ရိုက်သတ်ပစ်ကြမည် ဖြစ်၏။

အခန်း ၆ - ငါ ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်တဲ့နေ့ဟာ မင်းတို့ဂိုဏ်း ပျက်စီးမယ့်နေ့ပဲ

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တမန်တော် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်မိသားစု၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ လေးလံနေသော လေထုမှာ သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသွား၏။

မိသားစုခေါင်းဆောင်များဖြစ်ကြသော ဝမ်ချင်းထျန်၊ လီခွေ နှင့် စွန်းမင် တို့မှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားပြီး လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က ရှိနေခဲ့သော မောက်မာမှုနှင့် ဒေါသတို့မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ချေ။

သူတို့သည် အဝင်ဝဆီသို့ အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်လဲ့မှာ နာကျင်မှုများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသော်လည်း သူ့အတွက် အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်း ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေပေ၏။

သူသည် ရှိသမျှ ခွန်အားများကို စုစည်းကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒီငယ်သားမှာ ဆက်သစရာ ရတနာတစ်ခု ရှိပါတယ် အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး..."

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ အကြည့်တိုင်းက သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာပေသည်။

မီးခိုးပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကျင့်ကြံသူသည် ချန်လဲ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြူလျော့နေသော မိသားစုခေါင်းဆောင် သုံးဦးကို ကြည့်ကာ မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အိုး... မင်းအသက်နဲ့ လဲရလောက်တဲ့အထိ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာက ဘာများလဲ..."

ဝမ်ချင်းထျန်က အလျင်စလို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်တမန်တော်ရှန်... ဒီကောင်လေးက လိမ်လည်လှည့်ဖြားတဲ့သူပါ... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတာပါ... သူပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့..."

ရှန်ချုံးဖေးသည် လက်ကာပြကာ သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဆက်ပြော..."

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ အဖိုးတန် ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိပါတယ်..."

ချန်လဲ့သည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်ပေသည်။

"အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေအပေါ် အံ့မခန်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဆေးလုံးပါ... ဒီမိသားစု သုံးခုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရတနာကို လိုချင်လို့ ကျွန်တော့်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေကြတာပါ... အခု အဲဒီဆေးလုံးကို အင်မော်တယ်သခင်ကြီးကို ဆက်သပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ခွင့်လေးသာ ပေးပါ..."

ရှန်ချုံးဖေး၏ နှုတ်ခမ်းများက သဘောကျဟန်ဖြင့် တွန့်ကွေးသွားပြီး သူသည် ဝမ်ချင်းထျန်နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ငါ ဒီကောင်လေးကို သေချာ စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားမယ်... ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား..."

ဝမ်ချင်းထျန်၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သွားကြိတ်ကာ ဖြေလိုက်ပေသည်။

"မရှိပါဘူး..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားပေါ်မှ ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျဆင်းသွားသော်လည်း သူ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်မချရဲသေးချေ။ အန္တရာယ်ကင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးနေဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် ခက်ခဲစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်ချုံးဖေးနောက်သို့ ယိမ်းယိုင်စွာ လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဝမ်မိသားစု၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်ချုံးဖေးသည် ဂိုဏ်းသို့ အလျင်စလို ပြန်မသွားသေးဘဲ ချန်လဲ့ကို ခေါ်ကာ မြို့ထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံကာအနီးကပ် လိုက်ပါသွားလေသည်။

သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်သော လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။

ရှန်ချုံးဖေးသည် အသံလုံသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီးနောက် စကားပြောလိုက်ပေသည်။

"ပြောစမ်း... ငါ ကောလာဟလ တချို့ ကြားပြီးပြီ... ငါ့ကို မလိမ်နဲ့နော်..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွား၏။ သူသည် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူပြောမည့် စကားများကို သေချာစွာ ချိန်ဆလိုက်လေသည်။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... အဲဒီဆေးလုံးတွေက ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့် မိဘတွေ ချန်ထားခဲ့တာပါ... သူတို့ ဘယ်ကရခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မသိပါဘူး..."

သူသည် ထက်ဝက်သာ မှန်သော စကားများကို အလျင်စလို ပြောလိုက်ပြီး ဆေးလုံးများကို ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော သူ၏မိဘများအပေါ် ပုံချလိုက်လေသည်။ သေသွားသော လူများက စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

ရှန်ချုံးဖေးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်နေကာ သူ၏အမူအရာကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

ရှန်ချုံးဖေးက ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုးတက်စေနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သာမန်သေမျိုးတစ်ယောက်က ထုတ်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခုက ချန်လဲ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာလေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးခဲသွားပြီး မျက်မြင်မရသော လက်တစ်ဖက်က သူ၏လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားပေ၏။

သူသည် တုန်ရီနေသော ညာဘက်လက်ဖြင့် သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထူးဆန်းသော အရောင်ရှိသည့် 'ဂေါ်ဇီလာဆေးလုံး' ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ဒါက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဆေးလုံးပါ... ဝမ်မိသားစုက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက လိုချင်နေတဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ဆေးလုံးပါ..."

"အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေနိုင်ပါတယ်... တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်..."

ရှန်ချုံးဖေးသည် ဆေးလုံးကို ယူလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

ယင်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ထူးဆန်းနေပြီး အနံ့မှာလည်း တစ်မူထူးခြားကာ ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများမှာလည်း မကြားဖူးသော အရာမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

"ငါ့ကို လိမ်ရင် ဘာပေးဆပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

သူ၏အသံမှာ အေးစက်သွားပြီး ချန်လဲ့အပေါ် သက်ရောက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်ဖိအားမှာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပိုမို ပြင်းထန်လာပေ၏။

ချန်လဲ့က သွားကြိတ်ထားလိုက်သည်။

"ဒီငယ်သား လုံးလုံးလျားလျား မရဲပါဘူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ချုံးဖေးသည် ဖိအားများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သာမန်အသွင်အပြင်သာရှိသော ထိုဆေးလုံးပေါ်တွင် အကြည့်များ ကျရောက်နေလေ၏။

သူသည် အတွင်းမှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ ၎င်း၏ သဘာဝကို မသိရသော်လည်း သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ချေ။

ချန်လဲ့၏ ဇာတ်လမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်သော်လည်း အရေးမကြီးပေ။

အရေးကြီးသည်မှာ ထိုဆေးလုံး တကယ် အလုပ်ဖြစ်၊ မဖြစ်သာ ဖြစ်၏။

ကောင်လေးကို သူ့အနားတွင် ထားရှိပြီး ဖြစ်နိုင်ပါက သတင်းအချက်အလက်များ ထပ်မံရယူရန် ကြိုးစားမည်။

အကယ်၍ အခြားမည်သည့်အရာမျှ ထွက်မလာလျှင်ပင် သာမန်သေမျိုးတစ်ယောက်အတွက် ဂိုဏ်းအနေဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ဆုံးရှုံးမည် မဟုတ်ချေ။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ရှန်ချုံးဖေးသည် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အခွင့်အရေးရှိမှတော့ ငါတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းထဲကို ဘာလို့ မဝင်တာလဲ... မင်း ဆက်နေခွင့်ရ၊ မရဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... ပြီးတော့ ဒါက မင်းကို ဒီလောကီရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကနေလည်း ကယ်တင်နိုင်တယ်လေ..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားပေါ်မှ ကျောက်တုံးကြီး လိမ့်ဆင်းသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

တစ်ယောက်စီတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ ရှိနေကြသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ သဟဇာတဖြစ်နေကြသည်။

ရှန်ချုံးဖေးသည် သူ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ကာ အလွန်တရာ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေ၏။

ချန်လဲ့မှာလည်း ချက်ချင်းကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီး အသက်ရှူချောင်ရန် အဖိုးတန်သော အချိန်ကို ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် စနစ်နှင့်အတူ အချိန်တစ်ခု ပေးမည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာလောကတွင် မကြာမီ ရပ်တည်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေလေ၏။

"တင်းတင်း ကိုင်ထား..."

ရှန်ချုံးဖေး၏ တည်ငြိမ်သော စကားသံနှင့်အတူ တောက်ပနေသော ဓားပျံတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြေပြင်အထက် တစ်ပေခန့်တွင် ဝဲပျံနေပေသည်။

သူသည် ချန်လဲ့၏ ကော်လာနောက်ဘက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကို မသကဲ့သို့ မကာ ဓားပျံပေါ်သို့ တက်လိုက်လေ၏။

"အား..."

ရုတ်တရက် အငိုက်မိသွားသောကြောင့် ချန်လဲ့မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြောက်တက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့မှ ပျံသန်းသွားပြီး ဝိညာဉ်က နောက်မှ လိုက်နေရသည်ဆိုသည့် ခံစားချက်ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လေပြင်းများက သူ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး မြေပြင်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားကာ ပြင်းထန်သော အလေးချိန်မဲ့ အခြေအနေကြောင့် သူ၏ခေါင်းများ မူးဝေလာပေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားပြီး သေးပင် ထွက်ကျမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။

ချန်လဲ့၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း ရှန်ချုံးဖေးက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်း၌မူ မည်သည့်နေရာမှ မရသေးချေ။

သို့ရာတွင် သေမျိုးလောကတွင်မူ ဓားဖြင့် ပျံသန်းခြင်းသည် နတ်ဘုရားများ၏ စွမ်းရည်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ချုံးဖေးသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤတစ်ကြိမ် ရှီထန်မြို့မှ ပြဿနာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် စေလွှတ်ခံရချိန်တွင် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ၎င်းမှာ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပြီး သူသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုကိုပင် ရရှိခဲ့သေးသည်။

ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် အနည်းငယ် လှည့်စားလိုက်ပါက ဂိုဏ်းအတွက် စွမ်းဆောင်မှု အမှတ်များကို အပိုရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ရာ ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ပျံသန်းနေသော ဓားပျံသည် တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်လဲ့သည် အခြေအနေကို အသားကျသွားပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ အံ့အားသင့်သွားပေ၏။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်ထွတ်များမှာ တိမ်တိုက်များဖြင့် အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အသေးစိတ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေ။

ယခုအခါ တိမ်တိုက်များကြားမှ ဖြတ်သန်းပျံသန်းလာချိန်တွင် မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းလာခဲ့ပေပြီ။

အထပ်ထပ် ဖြစ်နေသော တောင်ကြောများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလှပြိုင်နေကြပြီး တောင်စောင်းများတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မဏ္ဍပ်များနှင့် မျှော်စင်များ ရှိနေကာ အမိုးစွန်းများမှာ အပေါ်သို့ ကော့တက်နေပြီး လျှောက်တန်းများတွင်လည်း ဆေးရောင်များ ခြယ်သထားရာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် ခမ်းနားလှပေသည်။

ကြိုးကြာငှက်များသည် မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပျံသန်းနေကြပြီး ရေတံခွန်များသည် နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီအလား စီးကျနေကာ ၎င်းတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို အဝေးမှပင် ကြားနိုင်လေ၏။

ထူထပ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်ကြိမ် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

အဝေးရှိ အဓိကတောင်ထွတ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်မားနေပြီး ၎င်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးများမှာ မြင့်မားကာ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် မှော်ယာဉ်များကို စီးနင်းလျက် အလင်းတန်းများအလား တောင်ထွတ်များကြားတွင် ကူးသန်းသွားလာနေကြရာ မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဒါကမှ တကယ့် အင်မော်တယ်တွေရဲ့ အသွင်အပြင်ပဲ...

ချန်လဲ့သည် လုံးလုံးလျားလျား စွဲမက်သွားကာ ငေးမောကြည့်နေမိပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတော့ ဤကမ္ဘာလောက၏ တံခါးပေါက်ကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရှန်ချုံးဖေးသည် သူ၏ ဓားပျံကို တောင်ခါးပန်းရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ထိုခြံဝင်းမှာ ကိုက်တစ်ဆယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အစိမ်းရောင် ဝါးခြံစည်းရိုးများဖြင့် ကာရံထားပြီး ကြမ်းတမ်းကာ ဘေးခန်း နှစ်ခန်း၊ သုံးခန်းခန့် ရှိပြီး လုံးလုံးလျားလျား စုတ်ပြတ်နေသည်။

"လောလောဆယ် ဒီမှာ နေ... ငါ့အမိန့်မရဘဲ ဘယ်မှ မသွားနဲ့..."

ရှန်ချုံးဖေးသည် ချန်လဲ့ကို ခြံဝင်းထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ငါ တာဝန်ခံခန်းမကို သတင်းသွားပို့ရဦးမယ်... လျှောက်မသွားနဲ့နော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ဓားပျံဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူသည် တာဝန်အစီရင်ခံစာကို ဖန်တီးရန် အလျင်စလို ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထို 'ဂေါ်ဇီလာဆေးလုံး' ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေမည် ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့သည် ထုံကျင်နေသော လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နေရာသစ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် သန့်ရှင်းနေပြီး သူ၏ ယိုယွင်းနေသော တဲအိမ်လေးထက် မယှဉ်သာအောင် ပိုကောင်းနေပေသည်။

အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ထွတ်များကြားတွင် တောက်ပနေသော နန်းတော်ခန်းမများကို မြင်တွေ့ရလေ၏။

အောက်ဘက်တွင်မူ တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများက အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ရှီထန်မြို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟက်... ရှန်ချုံးဖေးက ဂိုဏ်းထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မယ်..."

ချန်လဲ့က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝင်ခွင့်ရခြင်းကပင် အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထမင်းကို တစ်လုတ်ချင်း စားရသကဲ့သို့ ခရီးကိုလည်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ရမည် ဖြစ်၏။

သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ပရိဘောဂ အနည်းငယ်ကိုသာ မြင်တွေ့ရလေသည်။ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူသည် သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းကို စဉ်းစားနေသည်။

စနစ်က ဆေးဖော်စပ်ပေးနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဆေးပင်များ လိုအပ်သည်။

အမှိုက်များဖြင့် လှည့်စားရန် ကြိုးစားခြင်းက အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားလှ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ကြွယ်ဝစွာ ရှိနေသဖြင့် ဆေးခင်းများ သေချာပေါက် ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့ကို ရယူရန် မခက်ခဲနိုင်ချေ။

"အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတွေ မရရင်တောင်မှ ဘယ်ဆေးပင်မဆို ဆွေးမြေ့နေတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ရွက်တွေထက်တော့ ပိုကောင်းမှာပဲ..."

သို့ရာတွင် စနစ်မှာ ထပ်မံ၍ ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမျှမရှိချေ။ ရှန်ချုံးဖေးက ထိုဆေးလုံးကို မြန်မြန် မျိုချပါစေဟုသာ မျှော်လင့်ရပေမည်။

သူ၏ အစာအိမ်က ရုတ်တရက် အသံမြည်လာရာ သူသည် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ကောင်းမွန်သော အစာကို မစားရသေးကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။

ဝမ်မိသားစု၏ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်တွင် သူတို့ပေးသော ဝက်စာများကို မျိုချရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုအခါ အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဆာလောင်မှုများက ဒီရေအလား ရိုက်ခတ်လာပေတော့သည်။

"ဟူး... အင်မော်တယ်ဖြစ်ရတာ ကောင်းလိုက်တာ... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သွားရင် အစာရှောင်လို့ ရပြီ..."

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး ရှန်ချုံးဖေး ထွက်သွားသည်မှာ နှစ်နာရီခန့် ရှိပြီဖြစ်ကာ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့သည် ဆာလောင်မှုကို သက်သာစေရန် ရေအေးများကိုသာ မျိုချနေရပေသည်။

စားစရာတစ်ခုခု ရှာရန် အပြင်သို့ ခိုးထွက်မည်ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်စဉ်မှာပင်...

ဝုန်း... ဘုန်း...

ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

အသံမှာ အဝေးမှ လာသော်လည်း သူ၏နားစည်များကို တုန်ခါသွားစေပြီး သူ၏နှလုံးသားကိုပင် ရပ်တန့်သွားစေသည်။

တောင်တစ်ခုလုံး ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေအိုးများ ပြုတ်ကျကာ အမိုးတန်းများမှ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာလေ၏။

"ငလျင်လှုပ်တာလား..."

ချန်လဲ့သည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။

အဓိကတောင်ထွတ်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

တောင်တစ်လုံးအလား ကြီးမားပြီး ကျောကုန်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော သံချပ်ကာအကြေးခွံများ ပါရှိပေသည်။

ရုပ်ရှင်ကားများထဲတွင် သူ မြင်ဖူးသဖြင့် ယင်းကို သူ သိနေ၏။

၎င်း၏အမြီးမှာ မီးခိုးတိုင် သို့မဟုတ် သံမဏိကြာပွတ်တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားကာ ခန်းမဆောင် အမြောက်အမြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သွေးနီရောင် ပါးစပ်ကြီးထဲမှ အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်၏။

အဆိုးရွားဆုံးမှာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှနေ၍ တောက်ပသော အလင်းတန်းနှစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ခေါင်း လှည့်လိုက်သည်နှင့် အလင်းတန်းများသည် ဓားပျံအလင်းတန်းများနှင့် မှော်ပညာရပ်များကို ယင်ကောင်များအလား ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်လေ၏။

တိမ်တိုက်များ အငွေ့ပျံသွားပြီး ဓားပျံအလင်းတန်းများ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပေသည်။

အလင်းတန်း ထိမှန်ခံရသော မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမဆို ပြုတ်ကျနေသော မီးလုံးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ထိုမိစ္ဆာကောင်၏ ခြေလှမ်းတိုင်းက မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ကျောက်တုံးကြီးများ ပြုတ်ကျလာပေသည်။

ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ ရောက်လာသည့်အလားပင်။

ချန်လဲ့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

"အဲဒီဆေးလုံးက... တကယ်ကြီး ဂေါ်ဇီလာတစ်ကောင်ကို ဖန်တီးလိုက်တာလား..."

စနစ်အပေါ် သူ၏ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ထူထဲသော အလင်းတန်းတစ်ခုက အဓိကတောင်ထွတ်ကြီးပေါ်ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ခေါင်မိုးတစ်ဝက်ခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်သားများမှာ အမြောက်ဆန်များအလား အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်လာပေ၏။

မီးခိုးများ ထွက်နေပြီး မင်္ဂလာရှိသော သားရဲပုံ ထွင်းထုထားသည့် အမိုးစွန်းတစ်ခုမှာ လေထဲတွင် လည်ထွက်လာပြီး ချန်လဲ့၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်လာလေသည်။

"သေစမ်း..."

ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကာ သူသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနောက်သို့ ဒိုင်ဗင်ထိုးချလိုက်လေ၏။

တစ်ချက်ထိရုံဖြင့် သူ၏ အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာသော ဇာတ်လမ်းမှာ ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဘုန်း...

မြေကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ လိမ့်တက်လာ၏။

ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ချုံးဖေး၏ ခြံဝင်းမှာ အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကြီးမားလှသော အမိုးစွန်းကြီးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်ကာ မီးခိုးများ ထွက်နေလေ၏။

"ရှန်ချုံးဖေး... မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့... ကာကွယ်ရေးအတားအဆီးကြီး ကျိုးပဲ့သွားပြီ..."

သူ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ ချင်းယွင်တောင်တန်း တစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မန္တန်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ဂိုဏ်း၏ အလယ်ဗဟိုကို ဖုံးအုပ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း အမိုးခုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

တောင်စောင့် မဟာကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကြီး စတင်လည်ပတ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

"အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်... ကျင့်ကြံတဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိသေးဘူး..."

"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဒီလိုမျိုးလား..."

ထို့နောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံအလား ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"မိစ္ဆာကောင်... ငါ့ရဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီလို သောင်းကျန်းရဲတယ်ပေါ့..."

တောင်ထွတ်တိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ဆယ်ခုကျော်ခန့် နိုးထလာပြီး သောင်းကျန်းနေသော ဂေါ်ဇီလာဆီသို့ ဥက္ကာပျံများအလား ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားကြရာ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ ရှန်ချုံးဖေးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေကြ၏။

ဓားချီများ ကြက်ခြေခတ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မှော်ရတနာများ ပေါက်ကွဲကာ မှော်ပညာရပ်များ တောက်ပလာလေသည်။

ဂေါ်ဇီလာ၏ အလင်းတန်းများက ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအထက်တွင် ကမ္ဘာပျက်ကိန်းက လုံးလုံးလျားလျား ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေလေတော့၏။

ချန်လဲ့သည် ကျောက်တုံးကြီးနောက်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ တုန်ရီနေပေသည်။

ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

"ဒီအရာကို ရွာထဲက ခွေးကို မကျွေးလိုက်တာ တော်သေးတယ်... မဟုတ်ရင် ရှီထန်မြို့က မြေပုံပေါ်ကနေ ဖျောက်ဖျက်ခံလိုက်ရမှာ..."

နောက်တစ်ကြိမ် ဆေးဖော်စပ်ရင် စနစ်ကို ဆွေးမြေ့နေတဲ့ သစ်ရွက်တွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မလှည့်စားတော့ဘူး...