အခန်း (၇-၈)

အခန်း ၇ - မှန်ကန်သော ဇာတ်ကွက် အလှည့်အပြောင်း

ဂေါ်ဇီလာ၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် ရောယှက်သွားလေ၏။

တောင်တန်းများကြားတွင် ဒီရေလှိုင်းကြီး နှစ်ခု ပွတ်တိုက်မိကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆုတ်ဖြဲနေကြသည့်အလားပင်။

ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ တစ်နာရီတိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ချန်လဲ့သည် ကျောက်တုံးကြီးနောက်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကွေးကွေးလေး ပုန်းအောင်းနေခဲ့၏။

မြေကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသော တုန်ခါမှုတိုင်းကို သူ ခံစားနေရပေသည်။

ပေါက်ကွဲသံများ၊ ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံများ၏ မြည်ဟီးသံများနှင့် ရှေးကျပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဟိန်းဟောက်သံများက အဝေးမှ လွင့်ပျံလာ၏။

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံတိုင်းက သူ၏နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး လမ်းလွဲလာသော ပေါက်ကွဲမှု သို့မဟုတ် လွင့်စင်လာသော အပိုင်းအစ တစ်ခုခုက သူ၏အသက်ကို အဆုံးသတ်သွားစေနိုင်သည်။

"ငါ ဘာအပြစ်တွေများ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ..."

သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ နာကျင်သွားလေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ဆူညံသံများနှင့်အတူ ယနေ့တွင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့မည်လော။

သူသည် ဆေးလုံးအနည်းငယ် ဖော်စပ်ကာ ငွေအနည်းငယ်ရှာပြီး တိတ်တဆိတ် အင်အားကြီးမားလာရန်သာ အလိုရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးကြီးတစ်ခုလုံးကို ကောင်းကင်ယံအထိ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်မိသွားရသနည်း။

အသစ်ရောက်လာသူများအတွက် အကာအကွယ်ပေးသည့် ကာလဆိုတာ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်...

ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော အသံတိုင်းကို မမြင်ရသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အလား အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း တိုင်လုံးကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။

တောင်ပေါ်လေပြင်းများကသာ အပျက်အစီးများကြားတွင် ညည်းညူတိုက်ခတ်နေပြီး ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံများသာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

တောင်တန်းများကို ကာကွယ်ထားသည့် အပြာရောင် တောင်စောင့် မဟာကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကြီးမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ညအချိန် ရောက်ရှိလာပေပြီ။

တစ်ချိန်က အင်မော်တယ်များ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုမှာ ယခုအခါ ပြိုကျနေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်နေလေ၏။

မှောင်မိုက်နေသော အချိန်တွင် မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များက နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများကို ဖော်ပြနေသည်။

လေထုထဲတွင် မီးခိုးနံ့များ၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးနံ့ သဲ့သဲ့တို့ ပြည့်နှက်နေ၏။

ချန်လဲ့သည် ကျောက်တုံးနောက်တွင် မှီကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေကာ အေးစိမ့်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေလျက် လည်ချောင်းများလည်း ခြောက်သွေ့နေပေသည်။

ရှန်ချုံးဖေး၏ အဓိကအိမ်မှာ အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဘေးခန်းလေးမှာလည်း တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဆောင်းလေအေးက သူ့ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားရာ သူ တုန်ရီသွားသည်။

'ငါတော့ သေပါပြီ... ဒီအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက အရမ်းကို ပျက်စီးလွယ်လွန်းတယ်... ငါက ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ကိုယ့်ဂိုဏ်းကိုယ် ပြန်ဖျက်ဆီးမိတဲ့ သမိုင်းမှာ ပထမဆုံး ကူးပြောင်းလာသူများ ဖြစ်နေမလား...'

'ဂိုဏ်းရဲ့ ခံစားခွင့်တွေက ဘယ်မှာလဲ... အာမခံငါးခုနဲ့ ရန်ပုံငွေတစ်ခု မရှိရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို အစာကျွေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား...'

သူ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်နေချိန်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ခြံဝင်းထဲသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ ဆင်းသက်လာလေ၏။

အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားချိန်တွင် ဝတ်ရုံစွန်းများ၌ ဖုန်များပေကျံနေပြီး အင်္ကျီလက်များ စုတ်ပြဲကာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေလျက် မျက်နှာတွင်လည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသွင်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ပေါ်လာပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏အကြည့်များမှာ လျှပ်စီးအလား စူးရှနေပြီး ဓားရိုးပေါ်တွင် လက်တင်ထားလျက် မေးလိုက်လေ၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလျင်စလို အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

"အ... အင်မော်တယ်သခင်ကြီးကို ဖြေကြားပါရစေ... ဒီငယ်သားက အင်မော်တယ်ရှန်ချုံးဖေး ဆေးလုလင်အဖြစ် အသစ်ခေါ်လာတဲ့ ချန်လဲ့ပါ... အင်မော်တယ်ရှန်က သူ သတင်းသွားပို့နေတုန်း ဒီမှာ စောင့်နေဖို့ ပြောခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ခုနက အသံတွေကြောင့်... ဒီငယ်သား တအား ထိတ်လန့်သွားခဲ့တာပါ..."

"ကောင်းကင်ဘုံလက်မှုပညာ ခန်းမက ကျောက်မန်ပါ..."

တာအိုကျင့်ကြံသူ၏ အမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားပြီး သူက သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

"ဂိုဏ်းက ကပ်ဘေးဆိုက်သွားတယ်... ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး သောင်းကျန်းသွားတာ..."

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ အေးစက်သွားပေသည်။

"မင်း သိထားသင့်တဲ့ အရာတစ်ခုက... စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ သောင်းကျန်းနေတုန်း ညီငယ်ရှန်က... သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးသွားပြီ..."

သေသွားပြီလား...

ချန်လဲ့ လန့်သွားပြီးနောက်... အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများက လှိုင်းလုံးကြီးအလား ရိုက်ခတ်လာပေ၏။

ရှန်ချုံးဖေး သေသွားပြီ...

ယခု သက်သေပြစရာ ဘာမှမရှိတော့ချေ။

ဝမ်မိသားစု၏ ဖမ်းဝရမ်း၊ ဆေးလုံး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ... အားလုံးက ခေါင်းမရှိသည့် အမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ပေါ်က ကျလာသော အပြစ်များ အားလုံး လွင့်ပျံသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အပြုံးကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ... အင်မော်တယ်ရှန်က... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး..."

သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျောက်မန်က အများစုကို ယုံကြည်သွားပြီး စိတ်ထား ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။

"ညီငယ်ရှန် မရှိတော့မှတော့ မင်း ဒီမှာ ဆက်နေလည်း ဘာမှ အကျိုးမရှိတော့ဘူး... ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်... တစ်ခုက... မင်းကို တောင်အောက် ပြန်ပို့ပေးမယ်... နှစ်က... အောက်က အစေခံရပ်ကွက်မှာ စာရင်းသွင်းပြီး အလုပ်ကြမ်းသမားအဖြစ် အလုပ်ရှာလုပ်... မင်းဘာသာ ရွေးချယ်..."

တောင်အောက် ပြန်ဆင်းရမည်လော...

လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

ချန်လဲ့သည် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်လေ၏။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ကရုဏာသက်တော်မူပါ... ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားရင် ဒီငယ်သားအတွက် သေချာပေါက် သေလမ်းပါပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းပြပေးပါ... အစေခံရပ်ကွက်ကိုသွားပြီး နွားတစ်ကောင် မြင်းတစ်ကောင်လို အလုပ်လုပ်ပြီး ဒီကျေးဇူးကို ဆပ်ပါ့မယ်..."

ကျောက်မန်က နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချန်လဲ့မှာ ကောင်းကင်ကြီး လည်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

သူ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်နှင့် ပြန်လည်ထိတွေ့ချိန်တွင် သူ၏ရှေ့၌ 'အစေခံရပ်ကွက်' ဟု ရေးသားထားသော ယိုင်နဲ့နေသည့် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

နံရံတစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျနေပြီး ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခုနှင့် တူနေပေ၏။

ကျောက်မန်ကတော့ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်လဲ့သည် လူများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး တာဝန်ခံပုံပေါက်သော ခြေဆွံ့နေသူ တစ်ဦးကို ဆွဲဖမ်းကာ သူ၏ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေ၏။

ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ မျက်နှာတွင် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း ကံဆိုးမှုများ ထင်ဟပ်နေပေသည်။

သူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။

"အလကားလာစားမယ့် အသုံးမကျတဲ့ သေမျိုးတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ..."

သို့ရာတွင် သူသည် 'အလုပ်ကြမ်းသမား' ဟု ထွင်းထုထားသော သစ်သားတိုကင်ပြား တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး မီးခိုးများ ထွက်နေသော တဲတစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"မီးဖိုချောင်မှာ ပေါက်စီတစ်လုံး သွားယူ... တဲထဲမှာ ဝင်တိုးအိပ်... မိုးလင်းရင် အလုပ်စလုပ်ရမယ်..."

ချန်လဲ့သည် တိုကင်ပြားကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သက်သာရာရသွားလေ၏။ အနည်းဆုံးတော့ အစာစားရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

အစာငတ်သေခြင်းမှာ သူ လုံးလုံးလျားလျား လက်မခံနိုင်သော အဆုံးသတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

မစတင်မီကပင် ကျရှုံးသွားသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးဆိုသည်မှာ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မီးဖိုချောင်ဟု ခေါ်သော နေရာသည်...

ကောင်းကင်ပွင့် ကောက်ရိုးတဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆန်ပြုတ်အိုးကြီးများနှင့် ကျောက်ခဲအလား မာကျောနေသော ကြမ်းတမ်းသည့် ကိတ်မုန့်များ ရှိနေလေ၏။

သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန် အားပါးတရ မျိုချလိုက်သည်။

တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျနေသော တဲတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး စုတ်ပြတ်နေသော လျှော်ထည်များအောက်တွင် မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြစ်နေသော အစေခံအချို့နှင့်အတူ ဝင်တိုးကာ သက်ပြင်းချသံများနှင့် ညည်းညူသံများကို နားထောင်နေခဲ့ရ၏။

သူသည် ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက အရှုပ်ထွေးဆုံး ညတစ်ညကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အအေးဓာတ်နှင့် ဆူညံသံများက သူ့ကို နှိုးလိုက်လေ၏။

နံနက်ခင်း အလင်းရောင်တွင် ကပ်ဘေးမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

အစေခံများသည် အော်ဟစ်သံများအောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များအလား ပြေးလွှားကာ အပျက်အစီးများကို ရှင်းလင်းနေကြ၏။

ချန်လဲ့သည် ခြေဆွံ့နေသော ကြီးကြပ်ရေးမှူးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အလုပ်တစ်ခု တောင်းခံလိုက်လေသည်။

ထိုလူက ခေါင်းပင် မမော့ချေ။

"ကြော်ငြာသင်ပုန်းမှာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်... မလုပ်နိုင်ဘူးလား... အဲဒါဆိုရင် ထွက်သွားစမ်း..."

သင်ပုန်းပေါ်တွင် ပြည့်ကျပ်နေပေသည်။

အမျိုးအစားစုံလင်သော အလုပ်များမှာ...

ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ခန်းမ မီးမွေးရန် (မီးဝိညာဉ်အမြစ် လိုအပ်သည်)

မှော်ရတနာ ခန်းမ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သံမဏိများ သယ်ယူရန် (ခွန်အားကြီးမားရန် လိုအပ်သည်)

တောင်ထိပ် အပျက်အစီးများ ရှင်းလင်းရန် (အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားသည်)

စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ ဥယျာဉ် တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ရန် (...တာ့တာပါပဲ...)

ချန်လဲ့၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားပေ၏။ သေမျိုးတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့်အရာ တစ်ခုမျှ မရှိချေ။

အစွန်အဖျားတွင် သာမန်အလုပ်တစ်ခုကို သူ သတိထားမိလိုက်လေသည်။

【ဆေးခင်း အလုပ်သမား - C-7 အကွက်ကို စောင့်ရှောက်ရန်... လိုအပ်ချက် - ဂရုတစိုက်ရှိပြီး စိတ်ရှည်ရမည်... စွမ်းဆောင်မှု အမှတ် - တစ်ရက်လျှင် အမှတ်ဝက်...】

လုပ်အားခမှာ သနားစရာကောင်းသော်လည်း သတ်မှတ်ချက်က နိမ့်ပါးနေပြီး ဥယျာဉ်တစ်ခုဆိုသည်မှာ ဝေးလံခေါင်ဖျားကာ အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်လေ၏။

"ဒါပဲ..."

သူသည် တိုကင်ပြားကို ရတနာတစ်ခုအလား လုယူလိုက်ပေသည်။

ရက်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ချန်လဲ့သည် ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း ပိုက်ဆံမရှိသော အစေခံဘဝတွင် အသားကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

C-7 အကွက်မှာ တကယ်ပင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ပါးလျကာ စိတ်တည်ငြိမ်စေသော မြက်၊ သွေးခဲစေသော ပန်းနှင့် အခြား သာမန် ဆေးပင်များကိုသာ စိုက်ပျိုးထားလေသည်။

နေ့စဉ် အလုပ်များမှာ... ရေခပ်ခြင်း၊ ရေလောင်းခြင်း၊ ပိုးကောင်ဖမ်းခြင်း၊ ကြီးထွားမှုကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းတို့ ဖြစ်၏။

သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ အောက်ခြေအဆင့် ချီစုစည်းမှု အလုပ်သမားအိုကြီး နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ဘဝတူများအဖြစ် ခံစားရသဖြင့် ရံဖန်ရံခါ သူ့ကို အကြံဉာဏ်များ ပေးတတ်ကြသည်။

ဘဝမှာ ရေအလား တည်ငြိမ်စွာ စီးဆင်းနေသော်လည်း ချန်လဲ့မှာ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့ပေ၏။

စနစ်က ဆေးပင်များကို လိုအပ်သော်လည်း သူသည် ဥယျာဉ်ထဲမှ ဆေးပင်တစ်ပင်ကိုမျှ မထိရဲချေ။

ဆေးပင်များနှင့် လဲလှယ်ရန် စွမ်းဆောင်မှု အမှတ်များကို ရှာဖွေရမည်လော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အချိန်များစွာ ကြာသွားလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ဝမ်မိသားစုက သိမ်းယူသွားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို တွေးမိတိုင်း သူ သွားကြိတ်မိလေသည်။

အစောကြီးမဟုတ်လျှင်တောင် နောက်ကျလျှင်တော့ ထိုအကြွေးကို သူ ရှင်းရမည် ဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် နောက်ဆုံး၌ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ထိုနေ့တွင် သွေးခဲစေသော ပန်းတစ်ခင်း ရင့်မှည့်လာခဲ့၏။

ချန်လဲ့နှင့် အလုပ်သမားအိုကြီးများသည် စောစောစီးစီး ရိတ်သိမ်းကာ ခွဲခြားထားပြီး ဆေးခန်းမမှ တပည့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

နေမင်းကြီး မြင့်တက်လာပြီး ဓားအလင်းတန်းများ ဆင်းသက်လာပေ၏။

ဆေးခန်းမမှ တပည့်ငါးဦး—လူငယ်သုံးဦးနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦး—တို့သည် အပြာနှင့် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ ပြေပြစ်ကာ သာမန်မဟုတ်သော အသွင်ရှိကြလေသည်။

သူတို့သည် ညစ်ပတ်နေသော အလုပ်သမားများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားနေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် သူ၏တည်ရှိမှုကို လျှော့ချရန် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်လေသည်။

ရှေ့ဆောင်လာသော မောက်မာသည့် လူငယ်သည် သူ၏အကြည့်များကို စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအပေါ် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကာ စာရင်းမှတ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်၏။

ချန်လဲ့က ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးထံတွင် ချက်ချင်း ကပ်ငြိသွားလေတော့သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့်ဖြစ်ပြီး သာမန် တပည့်ဝတ်ရုံကပင် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်းများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းထက်ပင် ဖြူစင်တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုမျက်လုံးများ... တောင်ပေါ်စမ်းရေအလား ကြည်လင်ကာ အေးစက်နေပြီး မွေးရာပါ အေးစက်စက်နိုင်မှုကို သယ်ဆောင်ထား၏။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောက်ပမှုအားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား ထင်ရပေသည်။

အရမ်းမိုက်ပြီး လှပလွန်းတဲ့ ဘုရင်မလေးပဲ...

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားလေ၏။

သူ ချစ်ကျွမ်းဝင်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် အလှအပကြောင့် စွဲမက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အခြားမိန်းကလေးမှာ ပုပုသေးသေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းလေ၏။

သို့ရာတွင် ထို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးဘေးတွင် သူမမှာ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားပေသည်။

ပုသေးသေး မိန်းကလေးမှာ ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများက ဘေးသို့ ဝေ့ဝဲနေပြီး သူမ၏ မနာလိုမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

"ညီမလေးယဲ့... ဒီမစ်ရှင်ကရတဲ့ စွမ်းဆောင်မှု အမှတ်တွေက ချီစုစည်းမှုဆေးလုံး တစ်လုံးအတွက် လုံလောက်ပါတယ်..."

အမျိုးသားတပည့်တစ်ဦးက မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်၏။

အေးစက်စက်နိုင်သော မိန်းကလေး ယဲ့ယွဲ့ထန် က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမျှမပြောချေ။

ပုသေးသေး မိန်းကလေး ရှန်ချိုးဖုန်း က နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်ပြီး စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချီစုစည်းမှုဆေးလုံး ဟုတ်လား... ဟက်... အစ်မကြီးယဲ့က အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်နဲ့ သာမန် ပါရမီပဲ ရှိတာလေ... ဆေးလုံး ပုလင်းဆယ်လုံးက အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်လစာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ညီမျှချင်မှ ညီမျှမှာ... စွမ်းဆောင်မှု အမှတ်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ..."

သူမက 'အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်' နှင့် 'သာမန် ပါရမီ' ကို တမင်တကာ ဖိပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

အမျိုးသားတပည့်က အခြေအနေကို အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားဖြေရှင်းလိုက်သည်။

"ညီမလေးရှန်က နောက်နေတာပါ... လုံ့လဝီရိယက နှေးကွေးတာကို အစားထိုးနိုင်ပါတယ်..."

"လုံ့လဝီရိယက ဘာအသုံးကျလို့လဲ..."

ရှန်ချိုးဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်မှာ ပါရမီက အခြေခံပဲ... တချို့လူတွေက အလှအပလေး နည်းနည်းကို အားကိုးပြီး မျက်နှာကို အေးစက်စက် လုပ်ထားကြတယ်... သူတို့က တခြားသူတွေကို သူတို့ပတ်လည်မှာ ဝိုင်းအုံနေအောင် မြှူဆွယ်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ တကယ် စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား..."

သူမ၏ စကားများမှာ ပိုမို၍ စော်ကားလာပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မကြားလိုက်သည့်အလား မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြသသော်လည်း သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားသည်ကို ချန်လဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဂန္ထဝင် ဇာတ်ဝင်ခန်း... လှပတဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသူ (ပါရမီမရှိ) နဲ့ မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ ဇာတ်ပို့ကောင်မလေး (ရုပ်မလှ)...

ချန်လဲ့က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် နားလည်သွားပေသည်။

သူမ၏ ပြိုင်ဘက်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ရှန်ချိုးဖုန်းသည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ သူမ၏ဓားဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွား၏။

အမျိုးသားတပည့်များကလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဝင်စပြုနေသော နေလုံးကြီးအောက်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန် တစ်ဦးတည်းသာ ဆေးခင်းဘေးတွင် ကျန်ရစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စစ်ဆေးနေ၏။ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်က သူမ၏ ဘေးတိုက်အသွင်အပြင်ကို အေးစက်စက်နိုင်ကြောင်း ပုံဖော်ပေးနေပေသည်။

အခွင့်အရေးပဲ...

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေလေ၏။ ဤပေါင်တံကြီးကို ဖက်တွယ်ရန် အခွင့်အရေးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေပေပြီ။

သူမ၏ အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားနေပြီး သူမသည် အရင်းအမြစ်များကို လိုအပ်ကာ ပါရမီကို တိုးတက်စေရန် လိုအပ်နေပေသည်။ သူ၏ စနစ်ကများ သူမအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာနိုင်မည်လော။

သူ စွန့်စားရမည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော အလုပ်သမားဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ လေးစားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်လေ၏။

"ဒီတပည့် ချန်လဲ့က နတ်သမီးယဲ့ကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို မြက် သို့မဟုတ် သစ်သားတစ်ပိုင်းအလား အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

ချန်လဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ကာ သူလေ့ကျင့်ထားသော စာသားများကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

"နတ်သမီးကို ဖြေကြားပါရစေ... ဒီတပည့်က အရင်က တောင်အောက်မှာ ဆေးလုလင် တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော့် မိဘတွေက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကွယ်လွန်သွားကြတဲ့ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ ဆေးဆရာတွေပါ... သူတို့က ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမွေတချို့ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်... အဲဒီအထဲမှာ ပါရမီကို တိုးတက်စေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို အထောက်အကူပြုနိုင်တဲ့ ဆေးနည်းတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်..."

သူသည် စနစ်ကို 'မိဘများ၏ အမွေ' အဖြစ် ဝေဝါးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးများတွင် မှိန်ဖျော့သော အံ့သြမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီ လုံးလုံးလျားလျား မရှိသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းကလား... ဆေးဖော်စပ်တာလား... ပါရမီကို တိုးတက်စေတယ် ဟုတ်လား..."

သူမ လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချန်လဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"နတ်သမီး... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာ ကြည့်ရှုပေးပါ... ဒီတပည့်မှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိသလို ဆေးဖော်စပ်တဲ့ မီးကိုလည်း မဖန်တီးနိုင်ပေမဲ့... ဆေးပင်တွေရဲ့ သဘာဝနဲ့ သူတို့ရဲ့ လိုက်ဖက်ညီမှုတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပါ... နတ်သမီးကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက်... နတ်သမီးရဲ့ အရှိန်အဝါက စုစည်းနေပေမဲ့ မကွဲပြားဘူး... သင့်ကို ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေပုံရတယ်... ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီနဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား... ဒီတပည့်ဆီမှာ သမားရိုးကျမဟုတ်တဲ့ အကြံဉာဏ်တချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်... သူတို့က ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေမဲ့... တကယ်လို့ သူတို့က စိတ်ဝိညာဉ်ချီ စုပ်ယူမှု အမြန်နှုန်းကို အနည်းငယ်လောက် တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ရင်... နတ်သမီးကို နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အထောက်အကူများ ပြုနိုင်မလားလို့ပါ..."

ထက်ဝက်သာ မှန်သော စကားများဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့က နာကျင်နေသော နေရာကို ထိမှန်သွားပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ချိန်ဆစဉ်းစားနေစဉ် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများ တုန်ခါနေ၏။

သေမျိုး အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကို လက်ခံခြင်းက ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် တိုးလာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့ရာတွင် အကယ်၍များ...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဓားအလင်းတန်းများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ရှန်ချိုးဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုအတွက် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့က သူ့ကိုယ်သူ အကြံပြုနေသည်ကို သူမ မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်က တကယ်ပင် စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဓားပျံကို ဆင်းသက်စေကာ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အိုး... အစ်မကြီးယဲ့က တကယ့်ကို အပူတပြင်း ဖြစ်နေတာပဲ... ကျင့်ကြံခြင်း လုံးလုံးလျားလျား မရှိတဲ့ သာမန် သေမျိုးအလုပ်သမား တစ်ယောက်ကိုတောင် စဉ်းစားနေတယ်ပေါ့... ပါရမီကို တိုးတက်စေဖို့ ဆေးဖော်စပ်မယ် ဟုတ်လား... နောက်နေတာလား... တူသော အကျိုးပေးတွေ ဆုံကြတာပဲ... အမှိုက်က အမှိုက်ကို ရှာတယ်... တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပဲ..."

သူမ၏ လှောင်ပြောင်မှုများမှာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲအလား အေးစက်သွားပြီး ရှန်ချိုးဖုန်းကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ချန်လဲ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်၏။

လှောင်ပြောင်မှုက ပြောင်းပြန် အကျိုးသက်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာပြီး အေးစက်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..."

သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများက ချန်လဲ့ကို မြှောက်တင်လိုက်ပြီး သူမသည် ဓားပေါ်သို့ တက်ကာ ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်တစ်ခုဆီသို့ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှန်ချိုးဖုန်း၏ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲသံများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံကျန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

ခေါင်းမူးနေမှုကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ချန်လဲ့သည် အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသည်။

အောင်မြင်သွားပြီ...

သူ ပေါင်တံကြီးကို ဖက်တွယ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ...

ရေနှင့် နီးကပ်စွာ နေခြင်းက လမင်းကြီးကို အရင် ဖမ်းဆီးနိုင်ခွင့် ရစေသည် မဟုတ်ပါလော။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နေအိမ်မှာ ဘေးဘက်တောင်ထိပ်၏ တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ရှိပေသည်။

ဝါးခြံစည်းရိုးများ ကြမ်းတမ်းသော ဘေးခန်းတစ်ခန်းတို့ ပါဝင်သည့် ပေသုံးဆယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

စိတ်ဝိညာဉ်ချီများမှာ အစေခံရပ်ကွက်ထက် ပိုမို ထူထပ်သော်လည်း အောက်ခြေအဆင့် တပည့်တစ်ဦး၏ နေရာဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချန်လဲ့မှာမူ ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာသည် တိတ်ဆိတ်ကာ အန္တရာယ်ကင်းပြီး ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူမှာလည်း မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသည် မဟုတ်ပါလော။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို ခြံဝင်းထဲသို့ ချပေးလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အရှေ့ဘက် အဆောင်က အလွတ်ပဲ... မင်းဘာသာ ရှင်းလင်းလိုက်... သာမန်ရက်တွေမှာ ငါ ကျင့်ကြံနေတာကို မနှောင့်ယှက်နဲ့... ဂိုဏ်းကပေးတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးထဲက မင်းရဲ့ဝေစုကို မင်း ရလိမ့်မယ်... ဆေးဖော်စပ်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့... မင်းမှာ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိရင် ချရေးထားလိုက်... ငါ သေချာ စစ်ဆေးပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အဓိကအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သီးသန့်ကျင့်ကြံရန် တံခါးပိတ်လိုက်လေတော့၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း ချန်လဲ့သည် သူ၏နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးနှင့် သပ်ရပ်သော ခြံဝင်းလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏စိတ်ကူးများ စတင် အလုပ်လုပ်လာပေသည်။

ကူးပြောင်းခြင်း ဝတ္ထုတွေ အားလုံးက ဒီလိုပဲ ရေးကြတာလေ... လှပတဲ့ အစ်မကြီးက ငါ့ကို ချစ်မိသွားတယ်...

အရှေ့ဘက်အဆောင်ကို ရှင်းလင်းနေစဉ် သူသည် "အောက်ခြေက တပည့်လေးနဲ့ ဆေးလုလင်လေးတို့ အပြန်အလှန် ဖေးမကူညီကြပြီး နောက်ဆုံးမှာ တိုးတက်အောင်မြင်လာကာ လက်တွဲဖော်တွေ ဖြစ်သွားကြတယ်" ဆိုသည့် ဇာတ်လမ်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိလေ၏။

သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အဓိကအိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နောက်ပြောင်၍ အော်ပြောလိုက်ပေသည်။

"နတ်သမီး... စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ... အခုကစပြီး နတ်သမီးအတွက် ဆေးလုံးတွေကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်... နတ်သမီးကို ဖြူဖွေးဝဖြိုးလာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းတွေ မြင့်တက်လာတဲ့အထိ ကျွေးမွေး... အဲလေ... ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာပါ..."

အဓိကအိမ်၏ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်လာပြီး နတ်သမီးယဲ့၏ ရေခဲအလား အေးစက်သော အကြည့်များက ဓားတစ်လက်အလား ထွက်ပေါ်လာကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် မင်းရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်..."

ဘုန်း...

တံခါးပိတ်သွားလေ၏။

ချန်လဲ့၏ လည်ပင်းများ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောရင်း ဆက်လက် ရှင်းလင်းနေလိုက်၏။

သူမက ရေခဲတုံးကြီးပဲ... နောက်လို့မရဘူး...

ဒါပေမဲ့ အရှေ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်လေ...

သူ ကုတင်ကို ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူ့တွင် တည်ငြိမ်သော အခြေခံစခန်းတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် 'အတူတကွ' နေထိုင်နေရပြီ ဖြစ်ရာ ဇာတ်ကွက်မှာ မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

အနည်းဆုံးတော့ အစေခံရပ်ကွက်ထက်စာလျှင် ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည်။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ဆေးပင်များကို စုဆောင်းရန် နည်းလမ်းရှာရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်သုတ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်ရမည် ဖြစ်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ သတိထားရမည်... သတိထားရမည်... အထူး သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ဂေါ်ဇီလာအဆင့် ကပ်ဘေးမျိုးကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖန်တီးတော့ဘူးဟု ကောင်းကင်ကြီးကို တိုင်တည်၍ သူ ကျိန်ဆိုလိုက်၏။

အခန်း ၈ - အသစ်ရောက်လာသော လှည့်ကွက်

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အဓိကတောင်ထိပ် ခန်းမဆောင်ကြီး။

ပုံမှန်အားဖြင့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော လင်းရှောင်ခန်းမကြီးမှာ ယခုအခါ အပျက်အစီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ခေါင်မိုးတစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်နေပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသော တန်းများနှင့် ပွင့်ဟနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ကျန်ရှိနေသော တိုင်များတွင် နက်ရှိုင်းသော လက်သည်းရာများနှင့် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အရာများ ရှိနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း ကွဲကြေနေသော မှန်ကြွေပြားများနှင့် ကျောက်စိမ်းပြားများ ပြန့်ကျဲနေလေ၏။

လေထုထဲတွင် စူးရှသော မီးခိုးနံ့များ၊ မီးလောင်ထားသော သစ်သားနံ့များနှင့် သံချေးနံ့ သဲ့သဲ့တို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် ကိုယ့်ခေါင်မိုးပေါ်ကိုယ် ဗြောက်အိုးဖောက်မိပြီး ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြာလူးသွားရခြင်းပင်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ဂိုဏ်းချုပ် နင်ချင်းရွှမ်သည် တစ်ခုတည်းသော အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေ၏။

သူသည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အသွင်ရှိပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းတိုင်းက ကာလရှည်ကြာ အုပ်ချုပ်ခဲ့ရသော အာဏာစက်ကို သယ်ဆောင်ထားပေသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ ထိုမျက်နှာမှာ မီးလောင်ထားသော တန်းများထက်ပင် ပိုမို မည်းနက်နေပြီး မှင်များပင် စီးကျလာမတတ် ထင်ရလေ၏။

သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့်၏ မှိန်ဖျော့သော ဖိအားက လေထုကိုပင် လေးလံသွားစေပေသည်။

သူ၏အောက်တွင် အကြီးအကဲ အချို့နှင့် ခန်းမဆောင်မှူးများက အသက်ပြင်းပြင်း မရှူရဲဘဲ အရိုအသေပေးနေကြ၏။

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမ၏ အကြီးအကဲဖြစ်သော ဆံပင်ဖြူ အကြီးအကဲတစ်ဦးက အတင်းအကျပ် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"...ဂိုဏ်းချုပ်ကို အစီရင်ခံပါရစေ... ကနဦး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ... ဒီစိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ သောင်းကျန်းမှုရဲ့ အရင်းအမြစ်က အမည်မသိ ဆေးလုံးတစ်လုံးကြောင့်ပါ..."

နင်ချင်းရွှမ်က မျက်ခွံကိုပင် မပင့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဆက်ပြော..."

ခန်းမဆောင်မှူးက တံတွေးမြိုချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က အပြင်စည်း တပည့် ရှန်ချုံးဖေးက ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကျွန်တော်တို့ ခန်းမကို ယူလာခဲ့ပါတယ်... သူက အဲဒါကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့တာလို့ ပြောပြီး... နာမည်ကို... အဲ... 'စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ ကံကြမ္မာဆေးလုံး' လို့ ခေါ်ပါတယ်... အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ခိုးယူနိုင်ပြီး... အဆင့်တွေကို ကျော်လွန်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အများကြီး တိုးတက်စေနိုင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်... သွေးကြော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကိုတောင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး မွေးရာပါ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့လည်း ဆိုပါတယ်..."

ခန်းမထဲတွင် အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အကြီးအကဲများသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို တိုးတက်စေတယ် ဟုတ်လား...

ပြီးတော့ သွေးကြော အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးတယ် ဟုတ်လား...

မကြားဖူးတဲ့ အရာတွေပဲ...

စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများသည် လူသားများထက် ပို၍ ခက်ခဲကြောင်း ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ လူတိုင်း သိကြပေသည်။

အဆင့်တိုင်းက ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သွေးကြောပါရမီမှာ မွေးကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်ရာ ပြောင်းလဲရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးသာ တကယ်တည်ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံးကို ရူးသွပ်သွားစေမည် ဖြစ်၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းတောင်ထိပ်မှ ဒေါသကြီးသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ခန်းမဆောင်မှူးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့လည်း ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပါ... ဆေးလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်နဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို မသိရဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိမ်းဆည်းထားနိုင်မှာလဲ... ဒါပေမဲ့ ရှန်ချုံးဖေးက ကျိန်တွယ်ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူရဲ့ ဂိုဏ်းစွမ်းဆောင်မှု အမှတ်တွေနဲ့တောင် အာမခံခဲ့ပါတယ်... ပြီးတော့ သူပြောတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကလည်း လျစ်လျူရှုထားဖို့ အရမ်းကို အံ့သြဖို့ကောင်းနေခဲ့တယ်လေ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အပေးအယူတစ်ခု လုပ်လိုက်တယ်..."

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ချလိုက်လေ၏။

"သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်းတောင်ထိပ်ကို သတင်းပေါက်ကြားအောင် လုပ်လိုက်တယ်... ဆေးလုံးက တစ်လုံးပဲရှိပြီး အတည်မပြုရသေးဘူး... ကိုယ့်အခြေနေနဲ့ကိုယ် သုံးပါလို့ ပြောလိုက်တယ်... တကယ်လို့ အလုပ်ဖြစ်ရင် အသုံးပြုတဲ့သူက ဂိုဏ်းစွမ်းဆောင်မှု အမှတ်တွေကို လျော်ကြေးပေးရမယ်... အောင်မြင်ရင် ဂိုဏ်းက အကျိုးအမြတ်ရမယ်... ကျရှုံးရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခန်းမက အပြစ်အများကြီး ခံစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့..."

နင်ချင်းရွှမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်က လက်ရန်းကို 'ဒေါက်' ခနဲ ရိုက်လိုက်ရာ ခန်းမဆောင်မှူးမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။

"ဆက်ပြော..."

"ဟုတ်ကဲ့... သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်းတောင်ထိပ်က ကျိုးမန်က သူတို့ထဲမှာ အရဲရင့်ဆုံးပဲ... သူနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်တဲ့ အမြီးစိမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ငှက်က ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ပိတ်မိနေတာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီလေ... သတင်းကို ကြားတော့ သူ ရှိသမျှအရာအားလုံးကို အကုန်ခံပြီး ဆေးလုံးကို ရယူခဲ့တယ်... ပြီးတော့... ငှက်ကို ကျွေးလိုက်တယ်..."

ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိချိန်တွင် ခန်းမဆောင်မှူး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားလေ၏။

"နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်းမှာတင် ငှက်ရဲ့ အရှိန်အဝါက မြင့်တက်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ တဟုန်ထိုး တက်လာတယ်... သူ့ရဲ့ အတားအဆီးကို နေရာမှာတင် ချိုးဖျက်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေက မျိုးဗီဇပြောင်းသွားပုံရတယ်... ခန္ဓာကိုယ်က အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာပြီး အမွေးတွေက မည်းနက်သွားတယ်... အမြီးက သံမဏိကြာပွတ်တစ်ခုဖြစ်သွားပြီး နဖူးမှာ ချိုတစ်ချောင်း ပေါက်လာတယ်... မျက်လုံးတွေကလည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်လာတယ်... အားလုံး နောက်ပိုင်းမှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပဲ... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့်နီးပါးအထိ တက်သွားတယ်..."

"ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့်နီးပါး ဟုတ်လား..."

အကြီးအကဲများပင်လျှင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပေသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှနေ၍ ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအထိ ဟုတ်လား...

ထိုအရာက အဓိကအဆင့်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ကျော်လွန်သွားခြင်းပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အဆင့်တစ်ခုစီတိုင်းသည် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေသော ကျင့်ကြံသူ မည်မျှရှိသနည်း။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ မည်မျှက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း ရွှေအမြုတေကို မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသနည်း။

ရွှေအမြုတေကို ဖန်တီးပြီးနောက်တွင်ပင် အစောပိုင်းအဆင့်မှ နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ကြီးမားသော အရင်းအမြစ်များ၊ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးများနှင့် အဆုံးမဲ့ နှစ်ကာလများကို လိုအပ်ပေသည်။

ချင်းလွမ်သွေး အနည်းငယ်သာရှိသော ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ငှက်တစ်ကောင်သည် ဆေးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည် ဟုတ်လား...

ထိုနေ့က မတိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားလေ၏။

"ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ဟုတ်လား... သေချာရဲ့လား..."

"လုံးဝ သေချာပါတယ်..."

ခန်းမဆောင်မှူးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ငှက်လို့ပဲ ခေါ်ရမလား... သောင်းကျန်းသွားပြီး သူ့ရဲ့ အသိဉာဏ်တွေ ပုံပျက်သွားပုံရတယ်... ကျိုးမန်ရဲ့ အမိန့်တွေကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်... ပါးစပ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အစိမ်းရောင် မီးတောက်တွေက အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေတယ်... အမြီးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ တောင်တွေကို နှစ်ခြမ်းကွဲစေပြီး ကျောက်တုံးတွေကို ကြေမွသွားစေတယ်... တောင်စောင့် မဟာကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကြီးက ချက်ချင်း စတင်လည်ပတ်သွားပြီး တောင်ထိပ်တိုင်းက အကြီးအကဲတွေက ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက ခန်းမဆောင် အများအပြားကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပည့်တွေ... သေဆုံးဒဏ်ရာရတာတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့... ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ရယ်၊ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမက အကြီးအကဲလျူရယ်၊ သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်းတောင်ထိပ်က ခန်းမဆောင်မှူးရယ်... ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် သုံးယောက်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ခြင်း အလံထဲမှာ အနိုင်နိုင် ချိပ်ပိတ်နိုင်ခဲ့တာပါ..."

ခန်းမဆောင်မှူးက ကိန်းဂဏန်းများကို အစီရင်ခံလိုက်လေ၏။

"ကနဦး ရေတွက်မှုအရ... အဓိကခန်းမဆောင် တစ်ဝက် ပျက်စီးသွားတယ်... တောင်ထိပ်တိုင်းမှာ ပျက်စီးမှုတွေ ရှိတယ်... စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ ဥယျာဉ်က လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်... တပည့် ၃၁၇ ယောက် သေဆုံးပြီး ၅၀၀ ကျော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်... သာမန်ဒဏ်ရာရသူတွေကတော့ မရေမတွက်နိုင်ဘူး... စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးခင်းတွေ၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အခန်းတွေ၊ မှော်ရတနာ မဏ္ဍပ်တွေကိုတော့ ရေတွက်နေတုန်းပဲ..."

ကိန်းဂဏန်းတိုင်းနှင့်အတူ နင်ချင်းရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို မည်းနက်လာပြီး ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာလည်း ပိုမို လေးလံလာပေ၏။

ဤဆုံးရှုံးမှုသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအတွက် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အဆိုးရွားဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆေးတစ်လုံးနှင့် သားရဲတစ်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်ရခြင်းပင်။

"ရှန်ချုံးဖေး ဘယ်မှာလဲ..."

နင်ချင်းရွှမ်၏ အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော်လည်း လူတိုင်းက အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ညီငယ်ရှန်က..."

ခန်းမဆောင်မှူး၏ အမူအရာမှာ နာကျင်နေလေ၏။

"မျက်မြင်သက်သေတွေရဲ့ အဆိုအရ... သားရဲ သောင်းကျန်းနေချိန်မှာ သူက အနီးဆုံးမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်း ပညာရပ်တွေနဲ့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်... ငှက်က တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့... သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီး အရိုးတောင် မကျန်တော့ပါဘူး..."

သေသွားပြီလား...

နင်ချင်းရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။

သဲလွန်စများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"စုံစမ်းစစ်ဆေးစမ်း... ဆေးလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်နဲ့ ဘယ်သူ ဖော်စပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ရှာဖွေစမ်း... အဆုံးထိ လိုက်ရှာစမ်း... စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမ၊ အပြစ်ပေးခန်းမ၊ သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်းတောင်ထိပ်... ခန်းမသုံးခုက ပူးပေါင်းပြီး ခုံရုံးဖွဲ့စစ်ဆေးမယ်... ဒီဆေးလုံးကို ထိတွေ့ခဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် သိတဲ့သူတိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မေးခွန်းထုတ်ရမယ်... ဒီဆေးလုံး ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို ငါ အတိအကျ သိချင်တယ်..."

ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားဆေးလုံးမျိုးမှာ တန်ဖိုးဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

အကယ်၍ ဆေးနည်းကိုသာ ရရှိနိုင်ပါက... အစွမ်းသတ္တိ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ရှိလျှင်ပင်...

မဟုတ်ဘူး... ရာပုံတစ်ပုံ။

ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အင်အားကို တဟုန်ထိုး တက်သွားစေမည်ဖြစ်ပြီး ဤနတ်ဘုရားတိုက်ကြီးတွင် ကြီးစိုးသော နေရာတစ်ခုကို ရရှိစေကာ ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များကိုပင် ရည်မှန်းနိုင်စေမည် ဖြစ်ပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပြိုင်ဘက်ဂိုဏ်းတစ်ခုကသာ ၎င်းကို ရရှိသွားပါက...

သို့မဟုတ် ဤကဲ့သို့ 'ရွှေအမြုတေအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ' အချို့ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပါက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ လုံးလုံးလျားလျား ပျက်စီးခြင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းကို သူတို့လက်ထဲတွင်သာ ထားရှိရမည် ဖြစ်၏။

နင်ချင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်..."

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမမှူး၊ အပြစ်ပေးခန်းမ အကြီးအကဲနှင့် သားရဲထိန်းကျောင်းခြင်းတောင်ထိပ်မှူးတို့က တစ်သံတည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။

ကိစ္စ၏ ကြီးလေးမှုကို သူတို့ နားလည်ကြပေသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဆေးလုံးနှင့် ပတ်သက်သည့် လျှို့ဝှက် စုံတွဲစစ်ဆေးမှုတစ်ခု ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ စတင်လေတော့သည်။

နင်ချင်းရွှမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ပလ္လင်ပေါ်မှ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပျက်အစီးများကြားတွင် ထိတ်လန့်နေသော အထက်အရာရှိများကိုသာ ခန်းမထဲ၌ ချန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်နေရာတွင်...

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်းအရာရှိများသည် 'ဂေါ်ဇီလာဆေးလုံး' နှင့် ပတ်သက်၍ ဆံပင်ဆွဲပေါက်မတတ် ဖြစ်နေကြပြီး အတွင်းရေး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ စတင်နေချိန်တွင်...

တရားခံဖြစ်သူ ချန်လဲ့မှာမူ ဘေးဘက်တောင်ထိပ်ရှိ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခြံဝင်းအတွင်း အရှေ့ဘက်အဆောင်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆေးမီးဖိုတစ်ခုကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

ဆေးမီးဖိုမှာ ရှေးကျပြီး လေးလံကာ ခြေထောက်သုံးချောင်းနှင့် နားရွက်နှစ်ဖက် ပါရှိပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် မှိန်ဖျော့သော တိမ်တိုက်ပုံစံများနှင့် သားရဲခေါင်းများ ထွင်းထုထားကာ သင်းပျံ့သော ဆေးရနံ့နှင့် ရှေးဟောင်း မီးခိုးနံ့တို့ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းမှာ အစစ်ပင် ဖြစ်၏။

ပြဿနာမှာ... ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မသိခြင်းပင်။

"ဟူး..."

ဤသည်မှာ ချန်လဲ့၏ တစ်ရာ့တစ်ကြိမ်မြောက် သက်ပြင်းချခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဆေးဖော်စပ်တတ်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သော်လည်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဆေးမီးဖိုတစ်ခုမျှပင် မပိုင်ဆိုင်ထားဘဲ သူ၏ ရွှေတွင်းလေးဖြစ်သော သခင်မလေး၏ ထောက်ပံ့မှုကိုသာ အားထားနေရပေသည်။

အဓိကအချက်မှာ... ဤအရာကို မည်သို့ အလုပ်လုပ်ရမည်နည်း။

မီးမွေးရမည်လား...

မီးခြစ်မပါဘဲ သစ်သားကိုပွတ်ပြီး မီးမွေးရမည်လား...

အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ရမည်လား...

သူ့တွင် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

ဟင်းချိုချက်သလိုမျိုး ထင်းတွေ ပစ်ထည့်ရုံပဲလား...

အဲဒါကနေ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ထွက်လာမှာလား...

ခွန်အားတိုးစေမယ့် သကြားလုံးလောက်ပဲ ထွက်လာမှာပေါ့...

ပိုဆိုးသည်မှာ သူသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း နည်းပညာတစ်ခုကိုမျှ မသိခြင်းပင်။

ထို လိမ်လည်နေသော စနစ်မှာ တစ်ချက်နှိပ်ရုံဖြင့် ထုတ်လုပ်ပေးသော စနစ်ဖြစ်ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းကာ အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ရုံဖြင့် 'ဒေါင်' ခနဲ အသံမြည်ကာ ဆေးလုံးများ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏。

လုပ်ငန်းစဉ် ဟုတ်လား...

လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

ယခုအခါ သူသည် လက်တွေ့ဘဝတွင် ဆေးဖော်စပ်ရေး သခင်ကြီးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်ရာ လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ချန်လဲ့..."

တံခါးအပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ သူ လန့်ခုန်သွားလေ၏။

တံခါးပွင့်သွားပြီး တံခါးခုံတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန် ရပ်နေပေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက ဆေးမီးဖိုကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေသော သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်သွား၏။

"မင်းပြောတဲ့ ဆေးလုံးက တိုးတက်မှု ရှိပြီလား..."

ချန်လဲ့၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားပေသည်။ သူသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်၏။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီးကို ဖြေကြားပါရစေ... အဲဒါက... ဂရုတစိုက် ဖော်စပ်နေတာပါ... ဆေးဖော်စပ်တာက အပူချိန်နဲ့ အချိန်အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်... အလောတကြီး လုပ်လို့မရပါဘူး... အလောတကြီး လုပ်လို့မရပါဘူး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး ရေခဲအလား အေးစက်သော မျက်လုံးများက သူ့ကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့်အလား ထင်ရလေ၏。

"အိုး... မီးမလိုဘူးလား... စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား မလိုဘူးလား... မင်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပုံစံက... ထူးခြားလှချည်လား..."

ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး ချန်လဲ့က စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက... မိသားစု လျှို့ဝှက်ချက်ပါ... တော်တော်လေး... ထူးခြားပါတယ်... အဲဒါက... ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဆေးစွမ်းသတ္တိတွေဖြစ်တဲ့ ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်မှုကို ခံစားပြီး... သဘာဝအလျောက် ဆေးစည်းချက်ကို ဖန်တီးတာပါ..."

သူ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေမှန်း သူ့ကိုယ်သူတောင် မသိတော့ချေ။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေရာ သူ ခြေချောင်းများဖြင့် တွင်းတူးချင်စိတ် ပေါက်သွားလောက်အောင် ကြာမြင့်လှပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ငါ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

သူမ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချန်လဲ့ ထိတ်လန့်သွား၏။ မကြာမီ ဆေးပင်များ မရရှိပါက စနစ်က အစာငတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အော်ခေါ်လိုက်လေ၏။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ခဏလေး စောင့်ပါဦး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားသော်လည်း လှည့်မကြည့်ချေ။

"အဲ... ဒီတပည့်က ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရလာလို့ပါ... စမ်းသပ်ဖို့ အခြေခံ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်လောက် လိုအပ်ပါတယ်... အင်မော်တယ်သခင်ကြီးဆီမှာများ ပိုနေတာ..."

သူ၏အသံ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ကျသွားလေ၏။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း...

မွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်။

ထိုလိမ်လည်မှုကြောင့် ပါးရိုက်ခံရတော့မည်ဟု သူ ထင်လိုက်ချိန်တွင်...

ပေါ့ပါးသော အိတ်ကလေးတစ်လုံး လွင့်ပျံလာပြီး သူ၏ခြေရင်းသို့ ကျလာပေသည်။

အထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းမြက် အနည်းငယ်နှင့် နှင်းရည်ခဲပန်း အချို့ ပါဝင်ပြီး အနိမ့်ဆုံး ပထမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက်မူ အချိန်ကိုက် ရွာသွန်းသော မိုးတစ်ပေါက်ပင် ဖြစ်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အင်မော်တယ်သခင်ကြီး..."

အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူသည် အိတ်ကလေးကို ရတနာတစ်ခုအလား ကောက်ယူလိုက်ပေသည်။

"မလိုပါဘူး..."

သူမ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်၏။

"တကယ်လို့ မင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တကယ် ဖော်စပ်နိုင်ရင် ဒီဆေးပင်တွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... တကယ်လို့ မဟုတ်ရင်တော့..."

ကျန်စကားများကို သူမ ဆက်မပြောတော့သော်လည်း မျက်မြင်မရသော ဖိအားကြောင့် သူ လည်ပင်းပုသွားလေ၏။

"ဖော်စပ်နိုင်ပါတယ်... လုံးလုံးလျားလျား သေချာပါတယ်..."

သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးမီးဖိုပေါ်တွင် အကြည့်များ ကျရောက်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့ရာတွင် သူမသည် မကြားရလောက်အောင် တိုးတိတ်သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းခါပြပြီး ထွက်သွားလေတော့သည်။

ချန်လဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပေသည်။

သူ လှည့်စားပြီး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး ဆေးပင်အိတ်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

"စနစ်... စနစ်... စတင်လည်ပတ်စမ်း... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ထည့်သွင်းမယ်..."

သူသည် စိတ်ကို စူးစိုက်ကာ အတွင်း၌ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။

ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ယောင် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

【ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည် - စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းမြက် (အဆင့် ၁) x၃၊ နှင်းရည်ခဲပန်း (အဆင့် ၁) x၃】

【ပါဝင်ပစ္စည်း အရည်အသွေး - အနိမ့်】

【ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စတင်မည်လား】

【ဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ (၁ မှ ၉၉၉၉)】

အောင်မြင်သွားပြီ...

ချန်လဲ့က ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်ကိုပွတ်လိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် အရေအတွက် ရွေးချယ်ရန် တောင်းဆိုချက်ကို မြင်သောအခါ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားပေသည်။

အစစ်အမှန် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဖြစ်၏。

တစ်လုံးတည်းလား...

တကယ်လို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အရာတစ်ခုခု ထွက်လာရင် သူ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့...

ပိုလုပ်ရမလား...

တကယ်လို့ 'ဂေါ်ဇီလာဆေးလုံး' Pro Max နောက်တစ်လုံး ပေါ်လာရင်ကော...

ဥပမာ... အဲဒါကို မျိုချလိုက်ပြီး ကမ္ဘာဖျက်မယ့် မျောက်ဝံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လမင်းကြီးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ထိုးကြိတ်ပစ်လိုက်ရင်... သူ သေချာပေါက် သေပြီပဲ...

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက သင်္ချိုင်းထဲကနေ တွားသွားထွက်လာပြီး သူ့ကို ကောင်းကင်မီးပုံးအဖြစ် ထွန်းညှိပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။

ပြင်းထန်သော အတွင်းစိတ် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သတိထားခြင်းက အနိုင်ရသွားလေသည်။

"နည်းနည်းပဲ လုပ်မယ်... အန္တရာယ်ကင်းအောင်... ငါးလုံးပဲ..."

သူသည် 【၅】 ကို စိတ်ထဲမှ ရွေးချယ်လိုက်၏။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် ရူးသွပ်စွာ လှည့်ပတ်နေပြီး အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

အစစ်အမှန် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အသုံးပြုထားသောကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်ကထက် အလင်းရောင်မှာ ပိုမို သန့်စင်ပြီး တောက်ပနေပုံရ၏။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားပြီး စနစ်လေဟာနယ်ထဲတွင် နဂါးမျက်စိအရွယ်အစားရှိသော တောက်ပနေသည့် ဆေးလုံးငါးလုံး ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော တိမ်တိုက်ပုံစံများ လှည့်ပတ်နေသည်။

မဆိုးဘူးပဲ...

အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူသည် ၎င်းတို့၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်လေ၏။

ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ

အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - စားသုံးပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အဆင့်ငယ်တစ်ခု မြင့်တက်စေသည်။ (ရွှေအမြုတေအဆင့်နှင့် အောက်ရှိသူများအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။)

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - မိတ်လိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချန်လဲ့... "….."

အဆင့်ငယ် တစ်ခုလုံးတောင် မြင့်တက်စေတာလား...

ဒီအစွမ်းက ကောင်းကင်ဘုံကိုတောင် အာခံနိုင်လွန်းတယ်...

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ ပိတ်မိနေတုန်း တစ်လုံး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာ ပိတ်မိနေတုန်း တစ်လုံး၊ ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာ တစ်လုံး... သူ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲဘူး...

တကယ်လို့ ဒီသတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံး ဒါကို ရဖို့အတွက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမှာ သေချာတယ်...

ဒါပေမဲ့... ဒီဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက... မိတ်လိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတယ် ဟုတ်လား...

ဘာသောက်ကျိုးနည်းလဲ... မိတ်လိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတယ် ဟုတ်လား...

အဲဒါက လေးလတိုင်တိုင် အိပ်ပျော်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဂေါ်ဇီလာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာထက်တောင် ပိုရိုင်းစိုင်းသေးတယ်...

တကယ်လို့ ရွှေအမြုတေအဆင့် လူကြီးတစ်ယောက်က ဒါကို သောက်ပြီး လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ဂိုဏ်းက ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးကို သွားပြီး ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေရင်... အဲဒီမြင်ကွင်းက ကြည့်လို့ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး...

ချန်လဲ့သည် ထို "လူပုံလယ်မှာ အရှက်ကွဲစေမယ့် ရွှေအမြုတေ" ငါးလုံးကို ညှစ်ထားရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ ကြက်ဟင်းခါးသီးအလား တွန့်လိမ်နေလေ၏။

ဒီအရာကို... ကိုယ်တိုင် မျိုချရမလား...

တကယ်လို့ သစ်ပင်ကြီးကို ဖက်ထားပြီး မလွှတ်ဘဲ နေနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...

ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ပေးရမလား...

တကယ်လို့ သူမ ဒါကို သောက်ပြီး ငါ့ကို လာဖက်ရင်... လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး...

ဒါပေမဲ့ ချန်လဲ့သည် သူ၏ လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်စက် ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...

ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ...

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းကုတ်ကာ အခန်းထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ လမ်းလျှောက်နေမိလေသည်။

ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်အတွက် 'အိမ်စာအပ်ရန်' နောက်ဆုံးရက်ပင် ဖြစ်၏။

သူ သွားကြိတ်ကာ ခြေဆောင့်လိုက်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အရင်ပေးလိုက်မယ်... ဒီဆေးလုံးက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ 'ယင်နဲ့ယန် သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ချီ' တွေ ပါဝင်နေတယ်... သောက်ပြီးရင် စိတ်ကို ထိန်းထားပြီး ဆေးစွမ်းကို ပျော်ဝင်သွားအောင် လုပ်ပါလို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်... မဟုတ်ရင်... အဲ... နှလုံးသားနတ်ဆိုးတွေ မွေးဖွားလာနိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်..."

ဟုတ်ပြီ... အဲဒီစကားစုက အဆင်ပြေတယ်...

ဆေးမှာ အဆိပ်နည်းနည်းပါတာ... အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ် မဟုတ်လား...

သူသည် ဆင်ခြေတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးကာ သရုပ်ဆောင်ခြင်းကို စတင်လိုက်လေ၏။

သူသည် ဆေးမီးဖိုအဖုံးကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲတွင် ဘာမျှမရှိချေ အနံ့ခံရန် လေကို ယပ်ခတ်လိုက်သည်။

အက်ကွဲနေသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်သွားလေ၏။

"ဆေးလုံးများ ပြီးစီးပြီး သိမ်းဆည်းခြင်း" အသံကို ဟန်ဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။

နှစ်နာရီခန့် အကြာတွင် သူသည် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး တော်တော်လေး ယုံကြည်ရလောက်သော အသွင်ရှိနေပေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ပန်ဒါမျက်လုံးများဖြင့် ချန်လဲ့သည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လာခဲ့သည်။

တုန်ရီနေလျက် သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

သူမက တံခါးဖွင့်လာပြီး အမြဲတမ်းလိုလို အေးစက်နေကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အကြည့်များ ကျရောက်သွားသည်။

"ဆေးလုံး ပြီးပြီလား..."

"ပ... ပြီးပါပြီ..."

ချန်လဲ့က အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ဂရုတစိုက် ဆက်သလိုက်လေ၏။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါ... ဒီဆေးလုံးကို... 'အဆင့်ကျော်လွှားခြင်း ဆေးလုံး' လို့ ခေါ်ပါတယ်... ဒီတပည့်က ဘိုးဘေးတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်အတိုင်း အကြိမ်ကိုးဆယ်ပေါင်းတင်ပြီး အကြိမ်ကိုးဆယ် နေလှန်းကာ ကြိုးကြိုးစားစား ဖော်စပ်ခဲ့တာ... နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပါပြီ... သောက်ပြီးရင် ကျင့်ကြံသူကို အဆင့်ငယ်တစ်ခု မြင့်တက်စေဖို့ အထောက်အကူပြုပါတယ်... ရွှေအမြုတေအဆင့်နဲ့ အောက်ရှိတဲ့သူတွေအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပါတယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများတွင် နောက်ဆုံးတော့ ထိတ်လန့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

အဆင့်ငယ်တစ်ခုလုံး မြင့်တက်စေတယ် ဟုတ်လား...

အကျိုးသက်ရောက်မှုက ရိုးရိုးလေးနဲ့ကို အံ့မခန်းပဲ...

သူမသည် ဆေးလုံးကို လက်ခံယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ နွေးထွေးနေပြီး ရနံ့မှာ သင်းပျံ့ကာ အကြောများမှာလည်း သဘာဝကျနေပေသည်။

သူမ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဗဟုသုတအရ ဤသည်မှာ သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ချေ။

၎င်းသည် ဂိုဏ်း၏ ဆေးခန်းမမှ အကြီးအကဲအချို့၏ ဆေးလုံးများထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေပုံရ၏။

သူမသည် ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစိတ်ဝိညာဉ်ချီ လုံးလုံးလျားလျား မရှိဘဲ အမည်မသိသော ဆေးလုလင်လေးက တကယ်ပဲ ဒီလို နတ်ဘုရားဆေးလုံးမျိုးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တာလား...

လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး...

"ဒီဆေးလုံးက... တကယ်ပဲ အဆင့်ငယ်တစ်ခု မြင့်တက်စေတာလား..."

တကယ်လို့ ဟုတ်ခဲ့ရင် သူမရဲ့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်အတွက် ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ...

"လုံးဝ သေချာတယ်..."

ချန်လဲ့က ကျိန်တွယ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့... အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... အစွမ်းက အရမ်းပြင်းထန်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ 'ယင်နဲ့ယန် သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ချီ' တွေ ပါဝင်နေတယ်... အဲဒါက အနှစ်သာရဖြစ်သလို အန္တရာယ်လည်း ရှိပါတယ်... သောက်တဲ့အခါ လုံးဝ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး ပျော်ဝင်သွားအောင် ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ လှည့်ပတ်ကာ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် လမ်းညွှန်ပေးရပါမယ်... အောင်မြင်သွားရင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းက တဟုန်ထိုး တက်သွားမှာပါ... တကယ်လို့ စိတ်လွတ်သွားပြီး အဲဒီ... အဲ... မိစ္ဆာချီတွေ ဝင်ရောက်လာရင်... နှလုံးသားနတ်ဆိုးတွေ မွေးဖွားလာနိုင်တယ်... ခြေတစ်လှမ်း မှားတာနဲ့ အကျိုးဆက်က ဆိုးရွားလိမ့်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထူး သတိထားပါ..."

သူ၏ စကားများမှာ ထက်ဝက်သာ မှန်ပေသည်။

သူသည် "မိတ်လိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း" ကို "ယင်နဲ့ယန် သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ချီ" နှင့် "နှလုံးသားနတ်ဆိုး အနှောင့်အယှက်" အဖြစ် ဖုံးကွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အန္တရာယ်များပုံရကာ "ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအား၊ ပိုမိုကြီးမားသော အန္တရာယ်" ဆိုသည့် စည်းမျဉ်းနှင့် ကိုက်ညီနေပေသည်။

နောက်ပိုင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဇာတ်လမ်းကို လှည့်စားနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဆေးလုံးကို ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေကာ သိသိသာသာ လွန်ဆွဲနေပေသည်။

အဆင့်တက်မည့် ဆွဲဆောင်မှုက ကြီးမားလှပေ၏။

သူမသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ဖြင့် အထူးအခွင့်အရေး မရှိပါက သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်မှုမရှိဘဲ နေနိုင်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကလည်း ထပ်တူပင် အန္တရာယ်များပုံရလေ၏... သူမသည် ချန်လဲ့၏ မျက်နှာကို ဖတ်ရန် ကြိုးစားရင်း သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် "သစ္စာရှိသော်လည်း စိုးရိမ်နေသော" အမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဆေးလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်ပေသည်။

"ငါ နားလည်ပြီ... မင်း... ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်..."

သူမသည် ချက်ချင်း မမျိုချခဲ့ချေ။ ချိန်ဆရန်နှင့် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်လိုအပ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီး အလျင်စလို အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုရတာ ဒီတပည့်ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ..."

လောလောဆယ် သူမ မစားသရွေ့ အဆင်ပြေပေသည်။

နောက်ပိုင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု စတင်လာချိန်တွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနှင့် ပတ်သက်မှုအားလုံးကို သူ ငြင်းဆိုလိုက်ရုံပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ထွက်လာပြီး အရှေ့ဘက်အဆောင်ရှိ သူ၏အခန်းသို့ ပြန်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

သူ လှည့်စားပြီး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လောလောဆယ်တော့ပေါ့။

သူသည် ကျန်ရှိနေသော "လူပုံလယ်မှာ အရှက်ကွဲစေမယ့် ရွှေအမြုတေ" လေးလုံးကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်၍ ချိန်ဆကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်က ဂုဏ်ယူနေကာ တစ်ဝက်က စိတ်ညစ်နေမိလေ၏။

အကျိုးသက်ရောက်မှုက မွှေးကြိုင်သော်လည်း ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကတော့ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

စားရမလား... မစားရဘူးလား...

တကယ်လို့ သူ စားလိုက်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ကို သွားဖက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...

မစားဘူးလား...

ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြင့်တက်စေနိုင်တဲ့ ရတနာက သူ့ကို ယားယံစေလေ၏။

"ဒါဆိုရင်ကော... လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး... တစ်လုံးလောက် တိတ်တဆိတ် စမ်းကြည့်မလား... တစ်လုံးတည်းပါ... ကျောက်တုံးတွေအပေါ် ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်လောက်ပဲ ဖြစ်လာပြီး တောင့်ခံထားနိုင်မယ် ထင်တယ်..."

မဆင်မခြင် တွေးတောမှုတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအန္တရာယ်များသော အတွေးကို သူ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်၏။

မဟုတ်ဘူး... လုံခြုံအောင်ပဲ နေမယ်...

အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်မယ်... ယဲ့ယွဲ့ထန် သောက်ပြီးရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရမယ်...

ဟုတ်တယ်... အဲဒါ အစီအစဉ်ပဲ...

ထို့ကြောင့် ချန်လဲ့သည် လောလောဆယ် ဆိုင်းငံ့ထားရန်နှင့် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။