အခန်း (၁၁-၁၂)

ငါ့ရဲ့ဆေးလုံးတွေမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာပါ

ဘာသာပြန်သူ-ATY author team

Book 2 Chapter 11 to 20

အခန်း ၁၁ - နည်းလမ်းမမှန်တာ ရပေမဲ့ မကောင်းကြံယုတ်မာတာတော့ မရဘူး

"ဂေါ်ဇီလာ ဆေးလုံး" သည် ဂိုဏ်းအဆင့် ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဖြစ်စေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီးကတည်းက ချန်လဲ့သည် ရက်အနည်းငယ်ခန့် တကယ်ပင် လိမ္မာနေခဲ့၏။

သို့ရာတွင် လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်သည် လောင်းကစားကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သကဲ့သို့ ခွေးတစ်ကောင်သည်လည်း...

အင်း... အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ဒေါသထွက်စရာကောင်းသော စနစ်သည် လူတစ်ယောက်အား အမြဲတမ်း သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

ချန်လဲ့၏ ငွေရေးကြေးရေး အခြေအနေသည် အနည်းငယ် အဆင်ပြေလာခဲ့ပြီး ပြီးခဲ့သော အဆင့်ကျော်လွှားခြင်း ဆေးလုံး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို သူ တွေးမိလိုက်သည်။

သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းတွင် အပူဓာတ်တစ်ခု တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထပ်မံ၍ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာပြန်၏။

"ရဲရင့်တဲ့သူကို ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာပေးတယ်... လောင်းကြေးထပ်လိုက်ရင် စက်ဘီးကနေ ဆိုင်ကယ် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

ချန်လဲ့သည် အရှေ့ဘက် အဆောင်အခန်းအတွင်း၌ ထိုကြေးဝါ ဆေးမီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်နေပေ၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက အရမ်း အသုံးမကျလို့ပါ... ပုပ်ဟောင်းနေတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အရွက်တွေသုံးပြီး ဂေါ်ဇီလာတစ်ကောင်ကို ငါ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့တာ... ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ အစစ်အမှန် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေလေ... ပုံမှန်တစ်ခုခုတော့ ထွက်လာသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ရမ္မက်ဆန္ဒသည် လူသားများ၏ အပြုအမူကို တွန်းအားပေးသော အဓိက အရာပင် ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို ကြောက်ရွံ့ပြီး လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်မိသွားသော ချန်လဲ့ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်အတွက် ပို၍ပင် မှန်ကန်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် ပို၍ပင် အပူတပြင်း ဖြစ်နေလေ၏။

သူသည် လက်ပွတ်ကာ စိတ်ကို စူးစိုက်လိုက်သည်။

သူသည် အသစ်ရရှိထားသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ သိသိသာသာ ပိုမို ကြွယ်ဝသည့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်သုတ်ကို စနစ်ထဲသို့ "ထည့်သွင်း" လိုက်၏။

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖို လှည့်ပတ်သွားပြီး ယင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို တောက်ပနေပေသည်။

【ထည့်သွင်းထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည် - နှင်းရည်ခဲပန်း x၅၊ စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းမြက် x၅】

【ပါဝင်ပစ္စည်း အရည်အသွေး - အနိမ့်】

【ထုတ်လုပ်မည့် ဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ (၁-၉၉၉၉)】

'အရင်တုန်းက ငါက ရွှံ့တွေနဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခဲ့တာ... စနစ်အစ်ကိုကြီး... အခု မင်းက အစားအစာကောင်းတွေ စားနေရပြီ... မင်း ယုံကြည်ရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အရင်ဆုံး လုံခြုံအောင် လုပ်ကြတာပေါ့... အခြေအနေကို စမ်းသပ်ဖို့ တစ်ရာလောက် စမ်းကြည့်မယ်...'

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘများ တောက်ပနေပေ၏။

သူသည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို အသုံးပြုကာ 【၁၀၀】 ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင် တောက်ပသွားပြီး ဆေးလုံးများကို သိုလှောင်ရုံ၌ သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ချန်လဲ့သည် ယင်းတို့၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ

အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - ဓားအမျိုးအစား လက်နက်များကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်သောအခါ ပစ်မှတ်၏ အများဆုံး ကျန်းမာရေး (HP) ၏ ၅၀% ကို ထိခိုက်မှုအဖြစ် ပေးစွမ်းသည်။ (ကာကွယ်ရေးကို လျစ်လျူရှုသည်။)

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - မိမိ၏ အများဆုံး ကျန်းမာရေး (HP) ၏ ၅၀% ကို မိမိကိုယ်တိုင် ထိခိုက်မှုအဖြစ် ခံရမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ၅၀% ရှိသည်။ (အစစ်အမှန် ထိခိုက်မှု ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပါ။)

ချန်လဲ့... "….."

"အများဆုံး ကျန်းမာရေး (HP) ၏ ၅၀%" နှင့် "အစစ်အမှန် ထိခိုက်မှု" ဆိုသော စကားလုံးများကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ ခဏတာမျှ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလေ၏။

'ဒါက ဘယ်လို သဘောတရားအဆင့် မှတ်တမ်းမျိုးလဲ... ကာကွယ်ရေးကို လျစ်လျူရှုပြီး လူတစ်ယောက်ကို ကျန်းမာရေး တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားအောင် ခုတ်ထစ်မယ် ဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးရင် နေရာမှာတင် ကိုယ့်သွေးတွေ အများကြီး ထွက်ကျမယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘာလို့ ၅၀% တောင် ရှိနေရတာလဲ... ရန်သူ တစ်ထောင်ကို သတ်ပြီး ကိုယ့်လူ ငါးရာ ဆုံးရှုံးရမယ် ဟုတ်လား... ပြီးတော့ အဲဒါက ကံ/ဖြစ်နိုင်ခြေ အပေါ်မှာ မူတည်တယ် ဟုတ်လား... တကယ်လို့ ကံဆိုးရင် နှစ်ချက်လောက် ခုတ်ပြီးတာနဲ့ ကိုယ်တိုင် သေသွားမှာပေါ့...'

ချန်လဲ့သည် စမ်းသပ်လိုသော စိတ်ဖြင့် နှစ်လုံးကို မျိုချလိုက်၏။

စနစ် သတိပေးချက် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - ဓားအမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - လှံအမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

'ကောင်းလိုက်တာ... ဒါက ပစ္စည်းကိရိယာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားပြီး ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး...'

ဆိုလိုသည်မှာ ယခုမှစ၍ သူ ဓား သို့မဟုတ် လှံကို အသုံးပြုတိုင်း ဤ သေစေနိုင်လောက်သော "ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ခွဲဝေမှု" အကျိုးသက်ရောက်မှုကို စတင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့ ခဏတာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပေ၏။ ဤဆေးလုံးမှာ တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

သူ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မပေးရဲချေ။

ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုတွင် ယင်း၏ သံသရာများ ရှိသည်။ မည်သူက မည်သူ့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

သဘာဝကျစွာပင် မိမိ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို လွန်စွာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသည့် အရာမျိုးကို အခြား သက်ရှိများအား စားသုံးရန် ပေး၍ မရနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် သူ စားရမည် ဖြစ်၏။

စနစ်သူဌေးကြီးသည် သူ့ကို လည်ပင်းမှ ကိုင်ထားသည်။ သိုလှောင်ရုံ မရှင်းလင်းပါက ဆေးမီးဖိုအသစ် ဖွင့်ရန်ပင် သူ မစဉ်းစားနိုင်ချေ။

"ဒီအတိုင်း အချိန်စောင့်ရတာကို ရှင်းပစ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်..."

ချန်လဲ့သည် မတတ်သာဘဲ ဆေးလုံးတစ်ဆုပ်ကို ယူကာ သကြားလုံး စားသည့်အလား သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - ဓားအမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - ဓားမအမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - လှံအမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - ပုဆိန်အမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

【ဆေးလုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ပါသည် - ကြာပွတ်အမျိုးအစား လက်နက် အစပျိုးခြင်း】

...

စနစ် သတိပေးသံများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် 'ဒေါင်... ဒေါင်' မြည်နေပေသည်။

ဆေးလုံးများကို မျိုချနေစဉ် ချန်လဲ့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော အမှတ်အသားများ ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ယင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသည့် စည်းမျဉ်းကြိုးမျှင်များသည် သူ့ကို လက်နက်အမျိုးမျိုးနှင့် ချည်နှောင်နေသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

အဆုံးတွင် သူ လုံးလုံးလျားလျား ထုံကျင်သွားလေ၏။

စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ "အစပျိုးထားသော" လက်နက်များ၏ ရှည်လျားသော စာရင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး ချန်လဲ့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူ့တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ကျန်ရှိနေသေး၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ သင်ခန်းစာရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လောဘမကြီးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်လုံးသာ ဖော်စပ်တော့မည် ဖြစ်၏။

ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကာ တည်ငြိမ်မှုမှတစ်ဆင့် အောင်ပွဲကို ရှာဖွေမည် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လက်တွေ့ဘဝ၏ ရိုက်နှက်မှုများသည် အမြဲတမ်း ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် လာတတ်ပေသည်။

နောက်ထပ် ဆေးဖော်စပ်မှု ငါးကြိမ်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။

စနစ်သည် ချက်ချင်း သေဆုံးစေနိုင်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများကို အမှန်တကယ် မထုတ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ယင်း ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့သော အရာများမှာ...

အဆင်ပြေသော်လည်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှခြင်းတော့ မရှိချေ။

ပထမတစ်လုံး...

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - စားသုံးပြီးနောက် ချက်ချင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - တစ်ရက်လုံးလုံး အဆက်မပြတ် လေလည်နေမည်】

ဒုတိယတစ်လုံး...

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - မှော်ရတနာကို အသုံးပြု၍ ပျံသန်းနိုင်သည်】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - မှော်ရတနာဖြင့် ပျံသန်းခြင်းကိုသာ ကန့်သတ်ထားသည်။ အခြား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ပျံသန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ】

ထိုအချိန်တွင် ချန်လဲ့သည် ပြဿနာ၏ ကြီးလေးမှုကို သတိမထားမိသေးဘဲ ဆေးလုံးကို အလေးအနက် မထားဘဲ မျိုချလိုက်လေ၏။

တတိယတစ်လုံး...

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - နေ့စဉ် အလွန် မာကျောလာနိုင်သည်】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - ငါးမိနစ်ခန့်သာ မာကျောနေနိုင်သည်】

'ဘုရားရေ... ငါးမိနစ် တကယ့် ယောကျ်ားစွမ်းအားလား... ဒီခံနိုင်ရည်က... ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်လေ...'

စတုတ္ထတစ်လုံး...

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - လူများကို အလွန် နာကျင်အောင် ရိုက်နှက်နိုင်သည်】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - သို့ရာတွင် ထိခိုက်မှု သုည ဖြစ်သည်】

ချန်လဲ့၏ ပါးစပ်သည် တွန့်ကွေးသွားလေ၏။ 'ဒါက ဘာလဲဟ... အရမ်း နာကျင်အောင် ရိုက်နိုင်ပေမဲ့ မသတ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား... အလွန်အမင်း စော်ကားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ထိခိုက်မှု မရှိဘူး ဟုတ်လား...'

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စနစ်သည် "နိုင်သည်" ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့၏။ စနစ်မှ ထုတ်ကုန်များတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများ မရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို တက်ကြွစွာ ရွေးချယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပဉ္စမတစ်လုံး...

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - 'ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော' ဆေးမီးဖိုတစ်ခုကို ရရှိထားပါသည်】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - ဤဆေးမီးဖိုတွင် မီးဖိုအဖုံးသာ ရှိပါသည်】

ချန်လဲ့သည် ဆေးလုံးများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စားနေပြီးနောက် ဖော်စပ်နေစဉ် ရုတ်တရက် ဤအရာ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

ဆေးလုံးများမှနေ၍ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများကို အမှန်တကယ် စားသုံး၍ ထုတ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ ဤသည်မှာ လုံးလုံးလျားလျား သိပ္ပံနည်းကျ မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် စနစ်ကဲ့သို့သော အရာမျိုး တည်ရှိနေသောကြောင့် သိပ္ပံပညာအကြောင်း ပြောခြင်းကပင် သိပ္ပံနည်းကျ မဟုတ်တော့ချေ။

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ကာ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် စနစ်လေဟာနယ်ထဲတွင် တောက်ပနေပြီး တာအိုပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ရှေးဦး အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသော... ကြေးဝါ မီးဖိုအဖုံး တစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။

'အခု အဖုံးတစ်ခုတည်း ရှိနေတာ ဘာသောက်ကျိုးရှိမှာလဲ...'

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု... ချန်လဲ့မှာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့နေသော လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်အလား အဖိုးတန် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အဆက်မပြတ် လောင်းထည့်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသော လုပ်ဆောင်ချက်များ (အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ် အသုံးမကျသော) ပါရှိသည့် အမှိုက်ပုံကြီးကိုသာ ရရှိနေပေသည်။

အထူးသဖြင့် အဖုံးသာရှိသော ထိုဆေးမီးဖိုမှာ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်း အောက်ခြေအဆင့်ကိုပင် ချိုးဖျက်သွားလေ၏။

အခန်း ၁၂

"ဒါက နောက်ဆုံး ဆေးတစ်သုတ်ပဲ..."

ချန်လဲ့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ နီရဲနေပေ၏။

ဤဆေးလုံးများထဲမှ တစ်လုံးမျှ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ပေးရန် လုံလောက်အောင် မကောင်းမွန်ချေ။

အကယ်၍ ပုံမှန်တစ်ခုခုကို သူ မဖော်စပ်နိုင်ပါက သူ တကယ်ပဲ ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

'အကုန်သာ ပုံအောလိုက်တော့... အကုန်ပုံအောခြင်းက ဉာဏ်ပညာ တစ်မျိုးပဲ...'

သူ သွားကြိတ်ကာ နောက်ဆုံးကျန်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ အားလုံးကို ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဆေးလုံး 【၂၀】 လုံး ဖော်စပ်ရန် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ရက်စက်စွာ အသုံးပြု၍ ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

'အရေအတွက်က အံ့ဖွယ်တွေကို ယူဆောင်လာပေးတယ်... အနုတ်နှစ်ခုပေါင်းရင် အပေါင်းများ ဖြစ်သွားမလား...'

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖို ရူးသွပ်စွာ လှည့်ပတ်သွားပြီး ယင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမို တောက်ပနေကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ မြည်သံတစ်ခုပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျောက်စိမ်းအလား ဖြူဖွေးပြီး ထူးဆန်းသော ဆေးအကြောများ ပါရှိသည့် ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်သည် စနစ်လေဟာနယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စီတန်းနေ၏။

ချန်လဲ့ အသက်အောင့်ထားပြီး အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ

အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - စားသုံးပြီးနောက် တစ်နေ့တာအတွက် ကျင့်ကြံခြင်း ထိရောက်မှု ၃၀၀၀% တိုးလာမည်။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - ဆေးစွမ်းများ အညီအမျှ စုပ်ယူနိုင်စေရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ယမ်းနေရမည်။

ချန်လဲ့... "….."

'ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန် ၃၀၀၀% တိုးတယ် ဟုတ်လား... သူ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ရသွားပြီပဲ... အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက... ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ယမ်းနေရမယ် ဟုတ်လား... ဒါ ဘာသောက်ကျိုးနည်း လိုအပ်ချက်ကြီးလဲ... ဒါက ကလပ်တက်သလို ကပြီး ကျင့်ကြံရမှာလား...'

ချန်လဲ့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ် လှုပ်ယမ်းကြည့်လိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် စိတ်ဝိညာဉ်ချီမျှင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ ရပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"စနစ်ရယ်... မင်း ဒီထက်ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းအောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား..."

သို့ရာတွင် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များလည်း အားလုံး ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို ၃၀၀၀% ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်တိုးလာမှုကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့သည် တကယ်ပင် အလဟဿ မဖြစ်စေချင်တော့ပေ။

'လှုပ်ယမ်းရမယ် ဟုတ်လား... ခွေးတောင် အဲဒီလို မလုပ်ဘူး... လှုပ်ယမ်းတာပေါ့... လှုပ်ယမ်းတာက စည်းချက်ကျဖို့ပဲ လိုတာလေ...'

အခန်းမှာ သေးလွန်းသဖြင့် သူ ဆန့်တန်း၍ မရချေ။

ချန်လဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ရိုးရှင်းစွာ ထွက်သွားလိုက်လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် သူ အရူးလုပ်ရန်... အာ မဟုတ်ဘူး... ကျင့်ကြံရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ထို "ကလပ်တက် ဆေးလုံး" တစ်လုံးကို မျိုချလိုက်သည်။ ဆေးလုံးသည် သူ၏ အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီး နူးညံ့သော်လည်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဆေးစွမ်းများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ပြင်းထန်သည့် ယိမ်းထိုးချင်စိတ်တစ်ခုက မြင့်တက်လာပေသည်။

'လှုပ်ယမ်းတာပေါ့... ဘယ်သူမှလည်း ကြည့်မနေတာ...'

သူသည် ထိုတိုက်တွန်းမှုကို လိုက်နာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စည်းချက်ကျကျ စတင် လှုပ်ယမ်းလေတော့၏။

အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် တောင့်တင်းပြီး အဆင်မပြေသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ကျွမ်းကျင်လာကာ ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းခြင်း၊ ခါးကို တွန့်လိမ်ခြင်း၊ တင်ပါးကို ယိမ်းထိုးခြင်း...

လှုပ်ရှားမှုများသည် ပိုမို ချောမွေ့လာပြီး ပိုမို အရိုင်းဆန်လာပေသည်။

အကြိမ်အရေအတွက်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ တိုးလာလေ၏။

သူ စတင် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဆေးစွမ်းများသည် သေချာစွာ လှုပ်ယမ်းထားသော ဖျော်ရည်တစ်ခွက်အလား ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများထဲသို့ ပိုမို ညီညာစွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ၏ ဒန်တျန်ချီပင်လယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားလေတော့၏။

ကျင့်ကြံခြင်း ထိရောက်မှုသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် တိုးလာပေသည်။

သူ၏ ချီပင်လယ်အတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ကြီးထွားလာမှုကိုပင် သူ ခံစားနေရပြီး နှေးကွေးသော်လည်း ပုံမှန်ထက် သေချာပေါက် မြန်ဆန်နေပေ၏။

"အလုပ်ဖြစ်တယ်... တကယ်ကြီး အလုပ်ဖြစ်တယ်..."

ချန်လဲ့မှာ အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ကြည့်ရဆိုးသည်၊ မဆိုးသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

သူသည် "ကလပ်တက်ရင်း ကျင့်ကြံခြင်း" ၏ ထူးဆန်းသော သာယာမှုထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပိုမို ပါဝင်လာကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့လာလေ၏...

ချန်လဲ့သည် သူ၏ နစ်မြုပ်နေသော "ကလပ်တက် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်း" ကို ခံစားနေစဉ်မှာပင် ခြံဝင်းငယ်လေး၏ အဝင်ဝတွင် ပုံရိပ်သုံးခုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန် ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

သတင်းဆိုးက... သူမ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခြင်း မဟုတ်ချေ။

သူမ၏ ဘေးတွင် နူးညံ့သော အမူအရာရှိပြီး ပြုံးနေတတ်သည့် ဆေးခန်းမဆောင် အကြီးအကဲ၏ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်သူ စီနီယာအစ်ကိုပိုင် (ပိုင်ထင်ကျွင်း) ရှိနေသည်။

သူသည် "ဂျူနီယာညီမလေးယဲ့ကို နေအိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ဟု အတင်းအကျပ် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တကယ်တော့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လူတိုင်း သိကြပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ခေါင်းမာပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားကာ မနာလိုသော မျက်လုံးများရှိသည့် ရှန်ချိုးဖုန်း ရှိနေပေသည်။

စီနီယာအစ်ကိုပိုင်သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်အား မျက်နှာချိုသွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ဒေါသထွက်သွားလေ၏။

ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုသဖြင့် သူမသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာကာ ခေါင်းမာစွာ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ရှန်ချိုးဖုန်းသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို မနာလိုဖြစ်ရခြင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူတို့သုံးဦး ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုသည်... လရောင်အောက်တွင် ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ယမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုများ... ထိုစည်းချက်များ... ထိုကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့နေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထား...

ဤသည်က ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းလော...

လေထုမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပေသည်။

ပိုင်ထင်ကျွင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့သော အပြုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

ရှန်ချိုးဖုန်းမှာ ပထမဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ပါးစပ်သည် ရူးသွပ်စွာ တွန့်ကွေးသွားကာ နေရာတွင်ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလုနီးပါး ဖြစ်သွားပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖုံးထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးများမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ကျောက်ရုပ်အလား ဖြစ်သွားပေသည်။

ချန်လဲ့၏ ရူးသွပ်နေသော အသွင်အပြင်—ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းခြင်း၊ ခါးကို တွန့်လိမ်ခြင်း၊ တင်ပါးကို ယိမ်းထိုးခြင်းများဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ကြည့်နေမိ၏။

'ဝီ' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပူလောင်သော သွေးများသည် သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဒလဟော စီးဝင်သွားသည်ကိုသာ သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးပြင်များ ချက်ချင်း ပူလောင်လာကာ မြေကြီးထဲ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှာပြီး ချက်ချင်း ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားလေတော့သည်။

'ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ... မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ... အဲဒီခွေးကောင်က သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တဲ့ ညကထက်တောင် ပိုပြီး ရှက်စရာကောင်းသေးတယ်... ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သင့်လျော်မှာလဲ... သူမက ပစ္စည်းတချို့ ပြန်ယူဖို့ မူလက ရည်ရွယ်ပြီး လူတွေကို ခေါ်လာခဲ့တာ... အဲဒီ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးနဲ့ ရက်အတော်ကြာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေရတဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကို သက်သာစေဖို့ တခြား အတွေးတချို့လည်း ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်လာတော့ ဒီအကောင်က ရူးသွပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်ပေါ့...'

ခြံဝင်းထဲတွင် ချန်လဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားပုံရ၏။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး သွေးကြောပိတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် အလွန်အမင်း တောင့်တင်းစွာ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ မတူညီသော အမူအရာများရှိသည့် တံခါးဝမှ မျက်လုံးသုံးစုံနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေ၏။

အချိန်များသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည့်အလားပင်။

ပြီးပြီ...

သူတို့အနည်းငယ် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ၏ ယိမ်းထိုးနေသော တင်ပါးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ဆွဲလိုက်လေ၏။

သူသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဘာမှမဖြစ်သလို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။

'ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ စိတ်ထဲတွင်... သူ့ကို သတ်... အခုချက်ချင်း... ချက်ချင်း... အခုချက်ချင်း...'

'ရှန်ချိုးဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင်... ဟားဟားဟား... သူက တကယ့် အရူးပဲ... ယဲ့ယွဲ့ထန်က ဒီလို အမှိုက်မျိုးနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာပါ...'

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုသည် အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ကြိမ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မျက်နှာကို အနည်းငယ် ကယ်တင်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းကာ ရှိသမျှ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ သွားများကြားမှ အသံတစ်သံကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ သွေးများ ယိုကျမတတ် နီရဲနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

"သူက... သူက ငါ အသစ်ခေါ်ထားတဲ့ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးပါ... သာမန်အားဖြင့်... သာမန်အားဖြင့် ဆေးခင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ယူရတာပါ..."

အသံမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိချေ။

ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် ၎င်းကို ကြားပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက်ပြီး မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေပေသည်။

သူသည် သူ၏ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလှပေ၏။

သူသည် စကားလုံးများကို ချိန်ဆကာ စမ်းသပ်မေးမြန်းလိုက်၏။

"အဲ... ဂျူနီယာညီမလေးယဲ့... ဒီဆေးရောင်းသမားကောင်လေးရဲ့... ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲနော်..."

ရှန်ချိုးဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ 'ဟက်' ခနဲ ရယ်ချလိုက်၏။

အသံမှာ စူးရှကာ နားကွဲမတတ်ဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ကျင့်ကြံနေတာ ဟုတ်လား... ရူးနေတာလို့ပဲ ငါထင်တယ်..."

"ဟားဟားဟား... ဒါက အရမ်း လွန်လွန်းနေပြီ..."

"ဘယ်လို သခင်က ဘယ်လို အစေခံမျိုးကို ခေါ်ထားတာလဲ..."

"ဖြူစင်ပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးယဲ့နဲ့... ဒီလို 'ပါရမီရှင်' ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးနဲ့..."

"တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးတဲ့ စုံတွဲပဲ... ဟားဟားဟား..."

သူမသည် ယိမ်းယိုင်သွားသည်အထိ ရယ်မောနေပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး လှောင်ပြောင်ရန် ကြိုးစားနေလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာမှာ အနီရောင်မှ အဖြူရောင်၊ ထို့နောက် အဖြူရောင်မှ အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်များ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သူမ၏ လက်သည်းများသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေပေသည်။

သူမသည် ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်သည် လူတစ်ယောက်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစက်နေလေ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြီးမားလှသော ဒေါသ၊ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှု၊ ထို့နောက် "မင်း သေပြီပဲ" ဆိုသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်တို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ လည်ပင်းတွင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းကို ပုလိုက်ကာ ငိုခြင်းထက်ပင် ပိုမို ရုပ်ဆိုးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေချောင်းများမှာ ဖိနပ်ထဲတွင် ကွေးကောက်ကာ တွင်းတစ်ခုကိုပင် တူးဆွလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထို "ကလပ်တက် ဆေးလုံး" ၏ ဆေးစွမ်းမှာ မကုန်ဆုံးသေးချေ။

လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသော ကျင့်ကြံခြင်း၏ သာယာမှုသည် ယိမ်းထိုးချင်စိတ်ကို အားကောင်းစွာ ထပ်မံ မြင့်တက်လာစေပြီး သူ၏ တင်ပါးများကို အလိုအလျောက် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားစေပြန်လေ၏...

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးထောင့်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေတော့၏။

...

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဆေးလုံးများကို ပြန်လည် ရယူကာ ပိုင်ထင်ကျွင်းအား ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ပြန်လွှတ်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာလိုက်လေသည်။

ဤလေထုထဲတွင် သူမ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနေနိုင်တော့ချေ။

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်၏။

"ချန်လဲ့..."

"မင်းဆီမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလဲ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... မင်းက ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ဆက်ပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ လိုတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား... နည်းလမ်းမမှန်တာ ရပေမဲ့ မကောင်းကြံယုတ်မာတာတော့ မရဘူး..."