အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း ၁၃ - ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်လိုလုပ် သိပ္ပံပညာအကြောင်း ပြောလို့ရမှာလဲ

ဆီမီးအိမ်မှ မီးတောက်ကလေးသည် ဂဏာမငြိမ်စွာ တုန်ခါနေပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်ကာ မာနကြီးသော မျက်နှာပေါ်သို့ ပြောင်းလဲနေသော အလင်းနှင့် အရိပ်များကို ကျရောက်စေလေ၏။

သူမသည် စားပွဲတွင် မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး ကျောကို ဆန့်တန်းထားကာ အင်မော်တယ်သခင်ကြီး တစ်ပါး၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ကြိုးစားနေပေသည်။

သို့ရာတွင် သူမ၏ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းထိပ်များနှင့် အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေသော အသက်ရှူသံများက သူမအတွင်းရှိ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်မှုများကို ဖော်ပြနေလေ၏။

သူမသည် ချန်လဲ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသော်လည်း အကြောင်းအရာများမှာ ထိုစကားစု အနည်းငယ်ကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းမှာ သူသည် သာမန်အသိတရားများကို မလိုက်နာဘဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိကာ ရဲတင်းစွာ ပြုမူခြင်းနှင့်... ထို့ပြင်... ပြောမထွက်နိုင်လောက်သော အပြုအမူ အချို့ကိုပင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းအတွက် သူ့ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် ထူးဆန်းသည်မှာ သူမ၏ လေသံသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပို၍ အားနည်းလာပြီး သူမ၏ စကားလုံးများမှာလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုလေလေ ပို၍ ဝေဝါးလာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ယင်းမှာ ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်းထက် သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေခြင်းနှင့် ပိုတူနေလေ၏။

ချန်လဲ့သည် အောက်ဘက်တွင် လက်များကို ချကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ဂဏာမငြိမ်စွာဖြင့် အထက်သို့ ဝေ့ဝဲနေပေသည်။

ဤအင်မော်တယ်သခင်ကြီးယဲ့ ဒေါသထွက်သောအခါ သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ လန့်ဖျပ်သွားသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်၏ အတောင်ပံများအလား အလိုအလျောက် လျင်မြန်စွာ တုန်ခါတတ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိသွားလေ၏။

ထို ဟန်ဆောင် တည်ငြိမ်နေသော အသွင်အပြင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းနေပေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ဆန်းသစ်သော ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးခံလိုက်ရလေ၏။

ထို့ကြောင့် ဤရေခဲတုံးကြီးသည် တကယ်တော့ အတွင်း၌ ချော်ရည်ပူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ ရေခဲအခွံ ထူထူကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ချန်လဲ့... မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို မင်း သိရဲ့လား..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် စားပွဲကို ထပ်မံ၍ ရိုက်ချလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးမှာ အသံမြည်သွားပြီး သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

"မင်းက တစ်နေ့လုံး မသင့်လျော်တဲ့ ဆေးလုံးတချို့ကို ဖော်စပ်နေပြီး မင်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့... မင်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့..."

တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ လည်ချောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားသည့်အလား သူမသည် ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပေသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်များပေါ်သို့ ရှက်သွေးများ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး နားရွက်များအထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ညများစွာ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် ဒီရေအလား ရိုက်ခတ်လာကာ သူမ၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများကို ယုံကြည်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားစေပြီး ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်လေးများပင် ပါဝင်လာစေပေသည်။

ချန်လဲ့သည် စိတ်ထဲမှ နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်၏။

ဤအမျိုးသမီးသည် လူတစ်ယောက်ကို ဆူပူရာတွင်ပင် အချက်ကျကျ မဆူပူနိုင်ဘဲ ထိုစကားစု အနည်းငယ်ကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် အခြားသူများနှင့် သိပ်၍ မဆက်ဆံဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေ၏။

သူသည် အသံကို ဆွဲငင်လိုက်ပြီး အပေါ်ယံ နာခံဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အင်မော်တယ်သခင်ကြီး ဆူတာ မှန်ပါတယ်..."

သို့ရာတွင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အလုပ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတွင်းဘက်တွင် အားနည်းသော အနှစ်သာရကို သူ လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

အထူးသဖြင့် အကြောင်းအရာက "ဆေးအဆိပ်" နှင့် ပတ်သက်လာချိန်တွင် သူမ၏ တောင့်တင်းမှုနှင့် မျက်နှာနီရဲလာမှုတို့မှာ အပြစ်ရှိစိတ်၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ရဲတင်းသော အကြံဉာဏ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ တွားသွားဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ချန်လဲ့သည် ပြီးစလွယ် သဘောတူညီသည့်အနေဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

အကောင်းဆုံး သရုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မကျေနပ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသော အမူအရာတစ်ခုကို သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညှစ်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

သူ၏ အသံမှာ အသံတစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားပြီး အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားသည့် လေသံမျိုး ပါဝင်လာလေ၏။

"ကျွန်တော်က ဆေးလုံးအသစ် တစ်လုံးကို တီထွင်လိုက်တာလေ... ဆေးအဆိပ် နည်းနည်းပါတော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ စောင့်ကြည့်မနေခဲ့ဘူးလေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဆေးကို စမ်းသပ်ကြည့်တဲ့အခါ ဆေးစွမ်းက အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်..."

"တကယ်လို့ အဲဒါကို ဖြေဖျောက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ကျွန်တော်ဘာသာ မရှာခဲ့ဘူးဆိုရင်... ပေါက်ကွဲပြီး သေမယ့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေရမှာလား..."

"ကျွန်တော် တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

"ဆေးအဆိပ်" ဆိုသော စကားလုံးများသည် မြှားတစ်စင်းအလား ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အားနည်းချက်ကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားလေ၏။

သူမသည် ရုတ်တရက် လည်ပင်းအညှစ်ခံလိုက်ရသော ကြက်ဖတစ်ကောင်အလား ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ဆူပူမှုများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပထမဆုံး ဖြူလျော့သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းလေးမှာပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နီရဲသည့် အရောင်ဖြင့် စွန်းထင်းသွားလေ၏။

သူမသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာတော့ချေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်သော ထိုမျက်လုံးများတွင် ရှက်ရွံ့မှု၊ ကသိကအောက်ဖြစ်မှု၊ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူမသည် အလိုအလျောက် ခြေထောက်များကိုပင် ပူးကပ်ထားလိုက်မိ၏။

ချန်လဲ့သည် သေချာသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် တကယ်ပင် မျက်နှာပူလွန်းလှပြီး အနည်းငယ်မျှ ထိုးဆွလိုက်သည်နှင့် ပြိုကွဲသွားလေသည်။

ဓားပြများအလား ကြမ်းတမ်းသော ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုးသည် ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် သံပူတုန်း ရိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသော လေသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ကျွန်တော် မကြာသေးခင်က... ဆေးလုံးအသစ် တစ်လုံးကို တီထွင်ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့တာပါ..."

"ဒီဆေးလုံးက... ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းကို အများကြီး တိုးတက်စေနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ဟူး... မဟာတာအိုကြီးက မပြည့်စုံဘူးလေ... ပြီးတော့ ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ဆေးအဆိပ် တချို့လည်း ကျန်နေသေးတယ်..."

"အဲဒါက... အဲဒါက လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခု လိုအပ်တယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ် နဂါးမျက်စိအရွယ်အစားရှိပြီး အရောင်အသွေး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေကာ ယင်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး နက်နဲသော ပုံစံများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လှည့်ပတ်နေသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဆေးလုံး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှိန်ဖျော့သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ဝဲဂယက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သာမန်ပစ္စည်း လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် တကယ်ပင် ဖမ်းစားခံလိုက်ရလေ၏။

သူမသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား လက်လှမ်းကာ ဆေးလုံးကို ယူလိုက်လေသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ချန်လဲ့၏ လက်ဖဝါးကို ထိမိချိန်တွင် အားနည်းသော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား သူမ နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

သူမသည် ဆေးလုံးကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားထစ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒီဆေးလုံးရဲ့... အသုံးဝင်ပုံက ဘာလဲ... သူ့ရဲ့ အာနိသင်က ဘာလဲ... ပြီးတော့... ဆေးအဆိပ်က ဘယ်လို လက္ခဏာမျိုးတွေ ပြသလဲ..."

သူမသည် သူမ၏ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော အသံက သူမကို သစ္စာဖောက်သွားလေ၏။

ချန်လဲ့သည် အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ဝေ့ဝဲသွားပေသည်။

သူသည် အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး တီးတိုးစကားအလား အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်သော လေသံဖြင့် စကားလုံး တစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေ၏။

"အလိုအလျောက် မောင်းနှင်ခြင်း..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်... "….."

သူမသည် လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေ သေသွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပေသည်။

ယင်းသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မည်သို့ သက်ဆိုင်နေမည်နည်း။

သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများမှာ ယပ်တောင်လေးများအလား တုန်ခါသွားလေ၏။

ထို ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်တွင် တစ်မူထူးခြားပြီး အပြစ်ကင်းသော ချစ်စရာကောင်းမှု တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ချန်လဲ့သည် သွားကြိတ်ကာ အတတ်နိုင်ဆုံး "ပညာရပ်ဆန်ဆန်" နှင့် "သွယ်ဝိုက်သော" လေသံကို အသုံးပြုလိုက်လေ၏။

သူသည် စကားထစ်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီဆေးလုံးရဲ့ ဆေးစွမ်းက အရမ်း ပြင်းထန်ပါတယ်... ဆေးစွမ်းကို လမ်းညွှန်ဖို့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝိညာဉ်ချီကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်ပြီး... သွေးကြောတွေထဲမှာ တက်ကြွစွာ လှည့်ပတ်ကာ... သီးခြား... စည်းချက်ကျတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

"အဲဒီလိုလုပ်မှသာ ဆေးစွမ်းကို အထောက်အကူပြုနိုင်ပြီး အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာပါ..."

"တကယ်လို့ ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ခံယူနေမယ်ဆိုရင် စိတ်ဝိညာဉ်ချီတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး သွေးကြောတွေကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်..."

အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများစွာကို ပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားလေ၏။

"မင်း... မင်း အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ..."

သူမ၏ အမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဓားပျံမှာ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ချက်ချင်းပင် သုံးလက်မခန့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာလေ၏။

စူးရှသော ဓားအလင်းတန်းက အခန်းတစ်ခုလုံးကို အေးစက်သွားစေပြီး ချန်လဲ့၏ နှာခေါင်းထိပ်ဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထားပေသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းနှောင်းပိုင်းအဆင့်၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ချန်လှပ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

အရှိန်အဝါမှာ တောင်တစ်လုံးအလား ဖိချလာသဖြင့် ချန်လဲ့မှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ဒူးများ ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပေသည်။

သူမသည် တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤခွေးကောင်သည် တကယ်ပင်... ဤကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုကို ဗြောင်ကျကျ လုပ်ရဲပေသည်။

"လူသတ်တယ်... အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ကျွန်တော့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

ချန်လဲ့မှာ ဝိညာဉ်လွင့်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အသက်ချမ်းသာပေးရန် အော်ဟစ်တောင်းပန်ရင်း စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားမှာ ဘာမှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဆေးနည်းကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိတာ..."

"ဒီ... ဒီကိစ္စက အသားကျသွားသလိုမျိုးပါပဲ... နောက်တစ်ကြိမ် ပိုတာနဲ့ လျော့တာက ဘာများ ကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ အင်မော်တယ်သခင်ကြီး..."

"အားလုံးက ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်ပါပဲ... တာအိုအတွက်ပါပဲ..."

သူသည် "ဆေးနည်း" နှင့် "ကျင့်ကြံခြင်း" ကို အထူး အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အရှက်ကင်းမဲ့မှုကို မဟာဗျူဟာအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်လေ၏။

"မင်း..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်ဘတ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ ဓားထိပ်ဖျားမှာလည်း လေထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပေသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်နေလေ၏။

သို့ရာတွင် "ဆေးနည်းကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိတာ" နှင့် "နောက်တစ်ကြိမ် ပိုတာနဲ့ လျော့တာက ဘာများ ကွာခြားသွားမှာမို့လို့လဲ" ဆိုသော ချန်လဲ့၏ စကားများသည် အေးစက်သော အပ်နှစ်ချောင်းအလား သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှုနှင့် အရေးကြီးသော အချက်ကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားလေ၏။

ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာမှုမှာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်ပြီး သူမ စွန့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှု တစ်ခုဖြစ်ကာ ထိုကိစ္စက...

အစပြုပြီးသွားပါက တကယ်ပင်...

သူမ၏ အောက်ခြေစည်းက "တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး" နှင့် "ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်" ဆိုသော ဆင်ခြေများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာနေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

သူမသည် ဓားကို ကိုင်လျက် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့ခြင်းနှင့် စိမ်းလန်းခြင်းကြားတွင် ခန့်မှန်း၍မရနိုင်အောင် ပြောင်းလဲနေပေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် ယခင်က မကြုံဖူးသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲနေလေ၏။

အကြောင်းပြချက်နှင့် ရမ္မက်ဆန္ဒ၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် တောင့်တမှုတို့က ရူးသွပ်စွာ လွန်ဆွဲနေကြပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တုန်ခါနေသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အသံမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အက်ကွဲမှုနှင့် ပြင်းထန်သော ရှက်ရွံ့မှုတို့ကို သယ်ဆောင်ထားပေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို... အဲဒါ... ဦးဆောင်စေချင်တာ... ဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူမကို ထို ရှက်စရာကောင်းသည့် "အဆိပ်ဖြေခြင်း" နည်းလမ်းတွင် တက်ကြွစွာ ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ...

သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် မာနများ အားလုံးကို ချထားရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူမကို သတ်ခြင်းထက် အဆတစ်ရာ ပိုဆိုးပေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးများအားလုံး ဆူပွက်လာပြီး ခေါင်းထဲသို့ ဒလဟော စီးဝင်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ချန်လဲ့သည် သူမ၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်ကျပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူ နောက်ထပ် ဆက်တွန်း၍ မရတော့ချေ။ မဟုတ်ပါက နှစ်ဦးစလုံး ပျက်စီးမည့် အခြေအနေသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် "ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး" နှင့် "ခင်ဗျား ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်တာပါ" ဟူသော မျက်နှာထားကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးရန် နောက်ဆုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့ အင်မော်တယ်သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

"ခင်ဗျားက ပါရမီလည်း ပါတယ် ခိုင်မာတဲ့ တာအိုနှလုံးသားလည်း ရှိတယ်... ခင်ဗျားဘာသာပဲ ကျင့်ကြံပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်တက်လို့ ရပါတယ်..."

"ဆယ်စုနှစ် နည်းနည်းလောက် ပိုအချိန်ယူရုံပါပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ငယ်သေးတော့ စောင့်နိုင်ပါတယ်လေ..."

ယင်းမှာ အလျှော့ပေးလိုက်သည့်အလား ထင်ရသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် ထိုးနှက်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဆယ်စုနှစ် နည်းနည်းလောက် ဟုတ်လား... ယဲ့ယွဲ့ထန် မစောင့်နိုင်ချေ။

သူမတွင် သွေးကြွေးများ ရှိနေသေးပြီး စွမ်းအားကို တောင့်တမှုက သူမ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ထွင်းထုထားပြီးဖြစ်ကာ အသက်ရှင်သန်ရန် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော စွဲလမ်းမှု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အချိန်သည် သူမ အလဟဿ မဖြုန်းတီးနိုင်ဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အမြစ်က သူမကို နောက်ထပ် နှစ်ဘယ်နှနှစ်လောက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ဦးမည်နည်း။

နှုတ်ရေးဖြင့် လွန်ဆွဲခြင်းများ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်းများ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက်...

အခန်း ၁၄

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်အလယ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ တက်ရောက်လာပြီး ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ဖန်တီးနေလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးများ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီး သူမ၏ ဆန္ဒများ အားအနည်းဆုံး အချိန်ကို ချန်လဲ့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ "ဖူး" ခနဲ အသံနှင့်အတူ တုန်ခါနေသော ဆီမီးအိမ်ကို ဖွဖွလေး မှုတ်လိုက်လေ၏။

အခန်းမှာ ဝေဝါးသော အမှောင်ထုထဲသို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားပြီး ပြတင်းပေါက် စက္ကူမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော အေးစက်သည့် လရောင်သာလျှင် သူတို့၏ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များကို ပုံဖော်ပေးနေပေသည်။

အမှောင်ထုသည် အာရုံခံစားမှု အားလုံးကို ချဲ့ကားပေးပြီး ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော သတ္တိ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုလည်း အားဖြည့်ပေးလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ အေးစက်သော နံရံနှင့် ဖိကပ်မိသွားပေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ စစ်စည်တီးသံအလား ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ထုံကျင်သွားစေလေ၏။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသက်ရှူသံများအပြင် သူမရှေ့ရှိ ချန်လဲ့၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကိုပါ သူမ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းကို တိုးတက်စေနိုင်သော ထိုဆေးလုံးမှာ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပူလောင်သော အပူဓာတ်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည့်အလား ဖြစ်ပြီး စွမ်းအား၏ အံ့မခန်း အရသာကို သူမအား အဆက်မပြတ် သတိပေးနေလေ၏။

ထို့ပြင် သူမရှေ့ရှိ ထိုမုန်းစရာကောင်းသော ကောင်သည် အရှက်မရှိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ မှော်ဆန်သည့် ဆေးလုံးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအားကို တောင့်တမှုနှင့် အပူတပြင်း အရှုံးပေးလိုက်ရမှုတို့က သူမ၏ နောက်ဆုံး ကာကွယ်ရေးလိုင်းများကို လုံးလုံးလျားလျား ချိုးဖျက်သွားလေတော့၏။

ဆေးလုံး၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုမှာ ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ပြတင်းပေါက်စက္ကူ ပါးပါးလေးမှာ သူတို့၏ အကြိမ်ကြိမ် "အဆိပ်ဖြေခြင်း" အစီအစဉ်များအတွင်း၌ အပေါက်အပြဲများ ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ထပ် ရက်နှစ်ဆယ်ကြာသည်အထိ ဤခြံဝင်းငယ်လေး၏ တံခါးမှာ ကမ္ဘာကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည့်အလား ဘယ်သောအခါမျှ ပွင့်မလာခဲ့ချေ။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ခန်းမဆောင်သို့ ဘယ်သောအခါမျှ ခြေမချတော့ဘဲ သူမ၏ အခန်းထဲမှပင် မထွက်တော့ချေ။

လာရောက်လည်ပတ်သူများ သို့မဟုတ် မေးမြန်းစုံစမ်းသူများ၏ ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို သူမက "သီးသန့် ကျင့်ကြံခြင်း" ဆိုသည့် ဆင်ခြေဖြင့် ပြီးစလွယ် ငြင်းပယ်လေ့ရှိ၏။

သို့ရာတွင် "ဆေးအဆိပ် ဖြေဖျောက်ခြင်း" လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း၌ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ လျင်မြန်စွာ တဟုန်ထိုး တက်သွားခဲ့ပေသည်။

သူမသည် အတားအဆီးများကို ဆက်တိုက် ချိုးဖျက်ကာ အံ့မခန်း ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ ဤအမြန်နှုန်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ယင်းက မရေမတွက်နိုင်သော စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများနှင့် ကပ်ဘေးတစ်ခုကိုပင် သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်လာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက... တကယ်ကို မှော်ဆန်လွန်းတယ်..."

ချန်လဲ့သည် ရေစည်ထဲရှိ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား ခံစားနေရပေသည်။

တစ်နေ့စာ တစ်နေ့ရှာစားပြီး လှည့်စားကာ စားသောက်နေရသော ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး ဘဝမှနေ၍ ယခုအခါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အလှလေးကိုလည်း ရရှိလိုက်သေးသည်။

ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်များသည် တကယ်ပင် ရင်ခုန်စရာကောင်းလှပေ၏။

"ငါတို့နှစ်ယောက်က ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ အစံကျဆုံး အလုပ်သမားတွေ ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်လဲ့သည် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေသော ယဲ့ယွဲ့ထန်အား မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"နေ့တိုင်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းနည်းလေးအတွက် အသက်ကိုတောင် စွန့်ရတယ်... အရင်းအမြစ် နည်းနည်းလေးအတွက် ခေါင်းကွဲတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ရတယ်..."

"နောက်ဆုံးတော့ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် အတားအဆီး တစ်ခုခုမှာ အိုမင်းပြီး သေသွားတာ ဒါမှမဟုတ် မစ်ရှင်ထွက်ရင်းနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲမှာ သေသွားဖို့က အလားအလာ အများဆုံးပဲလေ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အသက်ရှူနှုန်း ထိန်းညှိမှုမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူမ၏ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ကွယ်ဝှက်ထားပေသည်။

တကယ်ပင်... သူမ၏ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင်လေ...

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်သော တွေ့ဆုံမှုမျိုးသာ မရှိခဲ့ပါက ယင်းသည် သတ်မှတ်ထားသော ကံကြမ္မာဖြစ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်၏။

သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေပြီး အလုပ်များနေကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမဟုတ်သော အရာတစ်ခုထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌မူ... ကံကြမ္မာ၏ ကျိုးပဲ့နေသော ကားလေးသည် ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် ပြေးလွှားနေပြီ ဖြစ်၏။

မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် ဤအရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးနေသော ကား၏ အကျိုးဆက်များသည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် မကြာမီ ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ မရှိတော့ချေ။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူမ၏ နည်းပါးနေပြီဖြစ်သော သိုလှောင်အိတ်ကို ရေတွက်ပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာမှာ လေးလံသွားပေသည်။

သူမ၏ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို အမျိုးမျိုးသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး ချန်လဲ့၏ "ဆေးဖော်စပ်ခြင်း" ကိစ္စအတွက် အဆုံးမရှိ လောင်းထည့်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ အိတ်၏ အောက်ခြေမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ချန်လဲ့၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ရှိသွားမှုက သူမကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

သေမျိုးတစ်ယောက်သည် ဂိုဏ်းထဲဝင်လာသည်မှာ နှစ်လတောင် မပြည့်သေးဘဲ တိတ်တဆိတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သွားသည် မဟုတ်လော။

အကယ်၍ ဤအရာကိုသာ ဂိုဏ်းက သိသွားပါက ထိုအကြီးအကဲများသည် သူ့အား သုတေသနလုပ်ရန် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်ကြမည်မှာ သေချာလှပေ၏။

ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေပြီး သန့်စင်ခြင်းကပင် ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဟု သတ်မှတ်၍ရပေသည်။

ချန်လဲ့သည် ယခင်က တစ်ကြိမ် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အန္တရာယ်များကို သူ သဘာဝကျစွာပင် နားလည်ပေသည်။

"ခင်ဗျားက အခု ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့် ရောက်နေပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုက အရမ်းကို မြန်လွန်းတယ်... ပေါက်ကြားသွားတာနဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမယ့် ကံကြမ္မာကို ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပေါက်ကြားခွင့် မပြုရဟု သူ ပြတ်ပြတ်သားသား တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးကို ပိတ်ကာ တန်ပြန် အစီအမံများကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တာဝန်ခံခန်းမသို့ သွား၍ ဂိုဏ်းမှ အချိန်အတော်ကြာ ထွက်ခွာရန် လိုအပ်သည့် အပြင်ဘက် မစ်ရှင်တစ်ခုကို လက်ခံရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

ပထမအချက်အနေဖြင့် အာရုံစိုက်ခံရမှုမှ ရှောင်လွှဲရန်နှင့် သူတို့၏ အနေအထားကို လျှော့ချရန် ထွက်ခွာနိုင်ပေသည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဝယ်ယူရန်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် စွမ်းဆောင်မှု အမှတ်များကို ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

ဤမတိုင်မီက ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ပြောပြမှုများမှတစ်ဆင့်...

ချန်လဲ့သည် သူ ရောက်ရှိနေသော ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ဝေဝါးဝါး နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာကြီးကို နတ်ဘုရားတိုက်ကြီး ဟု ခေါ်ပြီး ကျယ်ပြောကာ အဆုံးအစမရှိဘဲ မိုင်ပေါင်း သန်းရာချီ၍ ကျယ်ဝန်းသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

သေမျိုးတစ်ယောက်သည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ၎င်း၏ နယ်နိမိတ် ထောင့်တစ်နေရာကိုပင် မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အင်အားစုများမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ခက်ခဲကာ ဂိုဏ်းများ၊ အင်ပါယာ မင်းဆက်များ၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစုများနှင့် မိစ္ဆာလူမျိုးများ... အားလုံးသည် ရပ်တည်ကာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြလေ၏။

၎င်းကို အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက်နှင့် အလယ်ပိုင်းဟူ၍ ကျယ်ပြန့်သော ဒေသငါးခုအဖြစ် အကြမ်းဖျင်း ခွဲခြားထားပေသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိနေသော ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် တောင်ပိုင်းဒေသတွင် တည်ရှိ၏။

ဤနေရာသည် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ အထူးခြားဆုံးဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြားတွင် အထီးကျန်နေပေသည်။

ယင်းသည် အခြားဒေသ လေးခုနှင့် ကြမ်းတမ်းပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော အဆုံးမဲ့ ပင်လယ်ကြီးဖြင့် ပိုင်းခြားထားသဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေလေ၏။

ထို့ပြင် တောင်ပိုင်းဒေသတွင်ရှိသော ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် အဆင့်ပင် မဝင်သည့် ဒုတိယအဆင့် သို့မဟုတ် တတိယအဆင့် ဂိုဏ်းငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

တာအိုလမ်းစဉ်သည် ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အစီအစဉ်အတိုင်း တာဝန်ခံခန်းမသို့ သွားရောက်ကာ အလုပ်တာဝန် ကျောက်စိမ်းပြားများထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ရွေးချယ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လေမည်းတောင်တန်းများသို့ သွားရောက်ကာ သောင်းကျန်းနေသော စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှင်းလင်းရန် C အဆင့် မစ်ရှင်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်လေ၏။

မစ်ရှင်၏ အခက်အခဲမှာ မမြင့်မားဘဲ ဖုံးကွယ်ထားပြီးနောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်အဖြစ်သာ ပြသနေသေးသော သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းမှ ဝေးဝေးနေရန် လိုအပ်ချက်နှင့် ကွက်တိ ကိုက်ညီနေပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သွားကြိတ်ကာ သူမ မလိုအပ်သော အဆင့်နိမ့် မှော်ရတနာတစ်ခုကို အရည်အသွေး အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည့် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် လဲလှယ်လိုက်ပြီး အဝတ်အိတ်တစ်ခုထဲတွင် ထည့်ကာ ခြံဝင်းငယ်လေးသို့ ပြန်ယူလာခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်အား လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြီးကြီးမားမား လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကာ သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အသစ်ရရှိထားသော အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စနစ် မျက်နှာပြင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေ၏။

ခြင်ခြေထောက်များသည်လည်း အသားပင် ဖြစ်၏။

【ထည့်သွင်းထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည် - ညှိုးနွမ်းနေသော နှင်းရည်ခဲပန်း x၃၊ တွန့်လိမ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းမြက် x၅...】

【ပါဝင်ပစ္စည်း အရည်အသွေး - အနိမ့်】

【ဖန်တီးမည့် ဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ (၁-၉၉၉၉)】

ယခင်က အပူလောင်ဖူးသော ချန်လဲ့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အလွန်အမင်း သတိထားကာ 【၁】 ကို ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်နေပြီး ယင်း၏ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေကာ ယခင်က အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ဖော်စပ်စဉ်ကလောက် မတောက်ပသော်လည်း ရိုးရှင်းခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည့် ရိုးရှင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ဆေးလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ယင်း၏ အရောင်မှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်ကာ ဆေးအကြောများကို အနိုင်နိုင် မြင်ရပြီး အလွန် သာမန်ပုံပေါက်နေလေ၏။

ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ

အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု - ဝိညာဉ်အမြစ် အရည်အသွေးကို တိုးတက်စေမည်။ (အနည်းငယ်မျှ)

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အဆင့်ငယ်တစ်ခု နောက်ဆုတ်သွားမည်။

ဝိညာဉ်အမြစ် အရည်အသွေးကို တိုးတက်စေသည် ဟုတ်လော...

ချန်လဲ့ အသက်ရှူရပ်သွားပေသည်။

အကယ်၍ ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက... ရတနာအတွက် သူ သေချာပေါက် အသတ်ခံရမည် ဖြစ်၏。

ဝိညာဉ်အမြစ်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးခြင်းဖြစ်ပြီး... ပါရမီမှာ သတ်မှတ်ပြီးသားဖြစ်ကာ မွေးဖွားပြီးနောက် ပြောင်းလဲရန်ဆိုသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ဤသည်မှာ နှစ်သန်းရာချီတိုင်အောင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ သဘောတူညီချက်ပင် ဖြစ်၏။

ဤကျိန်စာသင့် စနစ်သည် ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးကို တကယ်ပင် ဖော်စပ်နိုင်ပေသည်။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် လူနှစ်ယောက် အတူတူ အားနည်းနေခြင်းထက် လူတစ်ယောက် အားကောင်းနေခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

တျန်ကျီး၏ မြင်းပြိုင်ပွဲ သဘောတရားကို လူတိုင်း နားလည်ကြပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်ထံသို့ အရင်းအမြစ်များ အရင်ပုံအောခြင်းက သေချာပေါက် တွက်ခြေကိုက်ပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်ကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသူ တစ်ယောက်အတွက်မူ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ငယ်တစ်ခု ယာယီ နောက်ဆုတ်သွားသည့် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ပြီး သူမ၏ အနာဂတ် တာအိုလမ်းစဉ်အတွက် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော အလားအလာနှင့် ပိုမြင့်မားသော အထက်ကန့်သတ်ချက်ကို လဲလှယ်ရမည်ဆိုလျှင် သူမ အရူးမဟုတ်သရွေ့ ယင်းကို ရွေးချယ်မည်သာ ဖြစ်၏။

ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုး ရှိနေခြင်းကပင် သိပ္ပံနည်းကျ မဟုတ်ပေ။

သို့ရာတွင် ရှန်းရှကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော သူတို့သည် မည်သို့လျှင် သိပ္ပံပညာအကြောင်း ပြော၍ ရနိုင်မည်နည်း။

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ လည်ထွက်သွားပြီး ပြောင်မြောက်သော အရှက်မရှိသော အစီအစဉ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာလေ၏။

သူသည် ဆေးလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မနက်ဖြန် ထွက်ခွာရန်အတွက် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြင်ဆင်နေသော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ရှာဖွေရန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားလိုက်သည်။

"ယွဲ့ထန်... ယွဲ့ထန်... ကြည့်ပါဦး... ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ထပ်ပြီး ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ တကယ့်ကို ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် ရတနာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် မီးခိုးရောင် ဆေးလုံးကို ရတနာတစ်ခု ဆက်သသည့်အလား ကမ်းပေးလိုက်လေ၏。

"ဒီဆေးလုံးရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်တယ်လို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်... ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ သာမန် အသိပညာတွေကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်... ဝိညာဉ်အမြစ်ကို တိုးတက်စေနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ဟူး... တာအိုက ဟန်ချက်ညီပါတယ်... ပြီးတော့ ဆေးအဆိပ်ကလည်း အတူတူပဲ ပြင်းထန်တယ်..."

"ဒီဆေးလုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ယာယီ အဆင့်ငယ်တစ်ခု နောက်ဆုတ်သွားစေရုံတင် မကဘူး... ဆေးစွမ်းကလည်း အရမ်းကို အားပြင်းတဲ့အတွက် ကျွန်တော်က ဘေးကနေ ကူညီပေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"ဆေးစွမ်းကို လမ်းညွှန်ဖို့ အထူးနည်းစနစ်တွေကို အသုံးပြုမှသာ အဆိပ်ကို ဖြေဖျောက်နိုင်ပြီး ဆေးအာနိသင်ကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်အောင် သေချာစေကာ အားထုတ်မှု တစ်ဝက်နဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ဆကို ရရှိနိုင်မှာပါ..."

ယခုအခါ သူသည် အကြမ်းဖျင်းပင် မစဉ်းစားဘဲ လိမ်ညာနေပြီ ဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်အမြစ် အရည်အသွေးကို တိုးတက်စေသည်...

ထို စကားလုံး အနည်းငယ်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးတစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံများကို ရုတ်တရက် မြန်ဆန်သွားစေကာ နောက်ဆက်တွဲပါလာသော "ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ငယ်တစ်ခု ကျဆင်းသွားမည်" ဆိုသည့် သတိပေးချက်ကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်လေ၏။

နောက်နေသည်လော

သူမ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို တိုးတက်စေခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤမျှ တန်ဖိုးလေးက ဘာများ ဖြစ်မည်နည်း။

သို့ရာတွင် "ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်" နှင့် ထို ဝေဝါးသော "အထူးနည်းစနစ်" အကြောင်းကို သူမ ကြားလိုက်ရချိန်တွင်...

သူမ၏ နားရွက်လေးများမှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပန်းရောင်သန်းသည့် အနီရောင်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

သူမသည် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ ပန်းရောင် လည်ပင်းလေး အနည်းငယ် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ဆေးလုံးကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားကာ သူမ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့သွားပေသည်။

သူမ မျက်လုံးပင့်ကာ ချန်လဲ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် စွေကြည့်လိုက်လေ၏။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသ၊ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ အရှုံးပေးလိုက်ရမှုနှင့် မတတ်နိုင်မှုတို့ ပါဝင်နေပေသည်...

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဘာမျှမပြောဘဲ လက်ကိုသာ ပြတ်သားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ထွက်ပေါ်လာပြီး "ဘုန်း" ကနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားလေတော့၏။

အင်း... ညစာ တစ်နပ်တော့ သက်သာသွားပေသည်။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အောင်မြင်သော အကြံအစည်တစ်ခု၏ အပြုံးက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ချိတ်ဆွဲသွားလေ၏။

ကံကြမ္မာ၏ ဂီယာများမှာ "ကျွိ... ကျွိ" အသံနှင့်အတူ ထပ်မံ၍ လည်ပတ်လာလေတော့သည်...