အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း ၁၅ - ကောင်းတဲ့စကားတွေက သေချင်နေတဲ့သူကို ဖျောင်းဖျဖို့ ခက်တယ်

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိမ်ပင်လယ်ကြီးသည် လှိုင်းထနေပြီး လေပြင်းများသည် တိုက်ခတ်နေပေ၏။

ထွက်ပေါ်လာသော နံနက်ခင်း နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကို ရွှေအနီရောင်အဖြစ် ဆေးခြယ်ပေးထားလေသည်။

ကြိုးကြာငှက်များသည် အော်ဟစ်နေကြပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများသည် တောက်ပနေကာ ယင်းမှာ တကယ့်ကို ခမ်းနားထည်ဝါသော အင်မော်တယ်များ၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ကျောက်တောင်စွန်းတွင် ရပ်နေပြီး ထူထပ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ သယ်ဆောင်လာသည့် နံနက်ခင်းလေပြင်းကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ကာ လန်းဆန်းတက်ကြွသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အောင်မြင်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းက ယူဆောင်လာပေးသည့် ပြောင်းလဲမှုများကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်ပေသည်... သူ၏ အာရုံငါးပါးမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို စူးရှလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထိုမှိန်ဖျော့သော်လည်း အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ချီဝဲဂယက်သည် သူ့အလိုလို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများကို စုပ်ယူနေကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆုံးမရှိသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ သာမန် အသိပညာများအရ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် မှော်ရတနာတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် ကနဦး ပျံသန်းနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေ၏ ချည်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွင်းစည်းမှ ထိပ်တန်းတပည့်များက ပျံသန်းနေသော ဓားများပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူတို့၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်ဝဲလျက် အပြန်အလှန် သွားလာနေကြသည့် ခန့်ညားသော ပုံရိပ်များကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားပြီး သူတို့၏ ဟန်ပန်ကို အတုခိုးကာ သူ၏ ချီများကို ဒန်တျန်ထဲသို့ စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်အလား ချိန်ရွယ်ကာ ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"တက်စမ်း..."

ဘာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

တောင်ပေါ်လေပြင်းများသာ ဆက်လက် တိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏ အနည်းငယ် ကြီးမားနေသော ဝတ်ရုံများကို အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ လွင့်ဝဲစေလေသည်။

ယင်းက သူ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော တိမ်ပင်လယ်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်သောအခါ အလွန်အမင်း ပိန်လှီပြီး အထီးကျန်နေပုံ ပေါက်သွားစေ၏။

"အဲ... ကိုယ်ဟန်အနေအထား မှားနေလို့လား..."

ချန်လဲ့၏ မျက်နှာအိုကြီး အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့်အလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကာ သူမ၏ စကတ်လေးသည် လေနှင့်အတူ အချိန်မရွေး လွင့်ပျံသွားတော့မည့်အလား လွင့်ဝဲနေသော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်လေ၏။

သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ထို ရှက်ရွံ့မှုလေးကို ဖိနှိပ်ထားရင်း သူ ထပ်မံ၍ အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အပေါ်ယံ ဟန်ပန်များကို မလုပ်ဆောင်တော့ချေ။

သူသည် သူ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို သူ၏ ခြေထောက်များရှိ သွေးကြောများထဲသို့ ရိုးသားစွာ ပို့လွှတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန် သင်ပေးထားသော လေထဲတွင် ပျံသန်းခြင်း၏ အခြေခံအကျဆုံး နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ လေထဲသို့ ပျံတက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွား၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ သစ်ပင်အိုကြီး၏ အမြစ်များအလား ကျောက်တောင်နှင့် တင်းကျပ်စွာ ဂဟေဆော်ထားသည့်အလား လက်မဝက်မျှပင် မရွေ့လျားခဲ့ချေ။

ထိုခံစားချက်က သူ့ကို မျက်မြင်မရသော သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားဖြင့် မြေပြင်မှ ခွာခွင့်မပြုသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်၏။

"ခစ်..."

အလွန်တရာ သေးငယ်ပြီး ကြားရခက်သော်လည်း ငွေအပ်တစ်ချောင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံတစ်ခုသည် သူ၏ ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သို့ရာတွင် ယင်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာပင် ရပ်တန့်သွားပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဘေးတိုက်အသွင်အပြင်မှာ ကျောက်စိမ်းအလား အေးစက်နေကာ သူမ၏ အကြည့်များက အဝေးရှိ လှိုင်းထနေသော တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေ၏။

ခုနက တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်တဲ့ အသံက သူမနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့အတိုင်းပဲ...

ဒါပေမဲ့ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်လေ...

သူမ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ အပြည့်အဝ မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ လှပတဲ့ နှုတ်ခမ်းအကွေးလေး အနည်းငယ် ကော့တက်သွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်...

ပြီးတော့ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတဲ့ အဲဒီ အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောက်ပြောင်ချင်တဲ့ အရောင်လေး တစ်ချက် လက်သွားတာကိုလည်း မြင်လိုက်ရတယ်...

သူမ ရယ်နေတာပဲ...

ဒီရေခဲတုံး အမျိုးသမီးက ငါ့ကို ခိုးရယ်နေတာလား...

ချန်လဲ့သည် နက်ရှိုင်းသော အရှက်ကွဲမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပူထူသွားလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုဆေးလုံး လေဟုန်စီးဆေးလုံး ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ သတိရသွားပေသည်။

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု ... မှော်ရတနာကို ထိန်းချုပ်ခြင်းဖြင့် ပျံသန်းနိုင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် မောင်းနှင်ရန် မလိုအပ်ပါ】

သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ချွေတာရန်အတွက် အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ... မှော်ရတနာဖြင့် ပျံသန်းခြင်းကိုသာ ကန့်သတ်ထားသည်။ အခြား မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မြေပြင်မှ ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပါ】

ဤကျိန်စာသင့်သောအရာသည် သူ့အား မှော်ရတနာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အသုံးပြုသူအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

မှော်ရတနာ မရှိလျှင် သူက မြေပြင်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ ချန်လဲ့သည် သူ့ဘာသာသူ မပျံသန်းနိုင်ချေ။

ဤကိစ္စအား မည်သူနှင့် သွား၍ ရှင်းရမည်နည်း။

"အဟမ်း..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်ကြည့်ကာ သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေပေ၏။

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှာ မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုက မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့အတွက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် မပျံသန်းနိုင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ... စိတ်မလောပါနဲ့... ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးအောက်ခြေကနေ မပျောက်ကွယ်သေးတဲ့ ရယ်ချင်စိတ် အရိပ်အယောင်လေး...

နောက်ထပ် အသံထွက်သွားမှာကို ကြောက်လို့ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့ထားတဲ့ ပုံစံ...

ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူမက ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ် အောင့်ထားရတဲ့ ပုံပဲ...

ချန်လဲ့သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေလေ၏။

တစ်ခွန်းမှ မယုံဘူး... မင်း ရေခဲတုံး အမျိုးသမီးက အရမ်း ဆိုးတယ်...

ဒါက အဲဒီ ပျက်စီးနေတဲ့ ဆေးလုံးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး သက်သက်ပဲ...

ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ရမယ် ဟုတ်လား...

သူ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်သည့်အထိ လေ့ကျင့်လျှင်တောင် ပျံသန်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ...

ချန်လဲ့သည် မတတ်သာဘဲ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ပျံသန်းရန် မှော်ရတနာ ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရလေ၏။

သူသည် စိတ်ကို စူးစိုက်ကာ သူ၏ အသိစိတ်ကို စနစ်လေဟာနယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်စေပြီး ထိုအရာဝတ္ထုကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဝီ...

ရှေးကျပြီး လေးလံသော ကြေးဝါရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပသွား၏။

ခလွမ်း ဆိုသည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ...

ထူထဲပြီး လေးလံသော ကြေးဝါ မီးဖိုအဖုံးကြီးက သူ၏ရှေ့ရှိ ကျောက်တောင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပေသည်။

ယင်းက မာကျောသော ကျောက်တောင်မျက်နှာပြင်ကို အက်ကွဲကြောင်း အသေးစားများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားစေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ဤဆူညံသံကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လုံးလုံးလျားလျား ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှားပါးသော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

ဒါ... ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ...

ဆေးမီးဖိုလား...

ဘာလို့ အဖုံးတစ်ခုတည်း ရှိနေရတာလဲ...

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာအိုကြီး နီရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် သွားကြိတ်ကာ တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များဖြင့် အေးစက်ပြီး မာကျောသော မီးဖိုအဖုံးပေါ်သို့ တက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် ဂရုတစိုက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

မီးဖိုအဖုံးမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ဆင်းသွားသော်လည်း ယင်း၏ ဝန်ခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ပုံရပြီး သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ထောက်ပံ့ပေးထားလေသည်။

"အဲ... အဲဒါက... နတ်သမီး..."

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ... ကျွန်တော်တို့... အခု ထွက်လို့ရပြီလား..."

သူသည် သူ၏ အသိစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

ဝီ...

မီးဖိုအဖုံးက သူ၏ အတွေးကို တုံ့ပြန်သည့်အလား တိုးညင်း သော မြည်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း ပုံစံများက မှိန်ဖျော့သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်ဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု တောက်ပလာလေ၏။

ထို့နောက်... ကြေးဝါ မီးဖိုအဖုံးကြီးသည် ယိမ်းထိုးကာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားသည်။

အမြန်နှုန်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ မနှေးကွေးချေ။

ယင်းမှာ ဓားဖြင့် ပျံသန်းနေသော သာမန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လေ၏။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူကိုယ်တိုင် မပျံသန်းနိုင်သဖြင့် ပြုတ်ကျသေဆုံးမည်ကို သတိထားရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပြုတ်ကျသေဆုံးမည်ကို ကြောက်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်... ဤကျိန်စာသင့် စနစ်အား ထိုအကြောင်း သွားပြောကြည့်လေ...

ထို့ပြင်... ဤမြင်ကွင်းသည်... တကယ်ပင် ကြည့်ကောင်းလွန်းနေ၏။

စိတ်ကူးကြည့်ပါ...

တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရွှေရောင် နံနက်ခင်း အလင်းရောင်များကြား၌...

နှင်းအလား ဖြူစင်သော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အေးစက်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော နတ်သမီးတစ်ပါး...

သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ကျက်သရေရှိပြီး စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် ဓားပျံတစ်လက်ပေါ်တွင် ရပ်နေလေ၏။

သူမ၏ ဝတ်ရုံများသည် လွင့်ဝဲနေပြီး သူမ၏ ဆံပင်မည်းများသည် ကခုန်နေကာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ထဲမှ ထွက်လာသော နတ်ပြည်မှ နှင်ချခံရသည့် အင်မော်တယ်တစ်ပါးအလား ဖြစ်ပေသည်။

အေးစက်ကာ မာနကြီးပြီး လောကီနှင့် ကင်းကွာနေလေ၏။

သူမ၏ ဘေးတွင်မူ... အဓိကအားဖြင့် ပြုတ်ကျမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ခါးကို ကုန်းထားပြီး ကြီးမားလှသော ကြေးဝါ အိုးအဖုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တုန်ရီစွာ ရပ်နေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်...

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် သူသည် မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော... လေပြင်းနှင့် လှိုင်းတံပိုးများကို အတင်းအကျပ် စီးနင်းရန် ကြိုးစားနေသည့် လိပ်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တစ်ထေရာတည်း တူနေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ပခုံးများမှာ တုန်ရီနေပေ၏။

သူမ လှည့်မကြည့်ဘဲ အသံမထွက်သလို သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းကိုပင် ပြီးပြည့်စုံအောင် ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း...

ထို တိတ်ဆိတ်သော လှောင်ပြောင်မှုသည် ချန်လဲ့အား တစ်ကိုယ်လုံး ဆူးများဖြင့် ထိုးခံရသည့်အလား ခံစားရစေ၏။

"စနစ်... မင်းရဲ့ အင်မော်တယ် ဘိုးဘေးတွေကို ငါ..."

လေပြင်းများကို ရင်ဆိုင်နေရသော ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များပင် ထွက်ကျလာမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ထိုကဲ့သို့ပင် ဓားပျံတစ်လက်နှင့် အိုးအဖုံးတစ်ခုသည် ရှေ့နောက်စီ တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းကာ ဝေးကွာသော လေမည်းတောင်တန်းများဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး တစ်နာရီပင် မပြည့်မီအချိန်၌...

ဓားအလင်းတန်း အနည်းငယ်သည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ထိပ်ရှိ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခြံဝင်းငယ်လေးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် တာဝန်ခံတစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။

သူ့တွင် တင်းကျပ်သော မျက်နှာတစ်ခု ရှိပြီး တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ယင်းအပေါ်တွင် ချန်လဲ့၏ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်သည် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်နေ၏။

အခန်း ၁၆

"ရှာစမ်း... သေချာ ရှာစမ်း... ဆေးလုံးတွေ၊ ဆေးနည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အမည်မသိ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ချိပ်ပိတ်ပြီး ပြန်ယူလာခဲ့ရမယ်..."

အေးစက်သော မျက်နှာနှင့် တာဝန်ခံ၏ အသံမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေပေ၏။

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး တပည့်အနည်းငယ်သည် ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများအလား ခြံဝင်းထဲသို့ အုပ်စုလိုက် ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများသည် မြေပြင်၏ လက်မတိုင်းကို ရှာဖွေနေကြလေသည်။

"တာဝန်ခံ... အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး... သေမျိုး ဆေးပင် နည်းနည်းပဲ ကျန်ပါတော့တယ်... ဆေးနည်း ဒါမှမဟုတ် သံသယဖြစ်ဖွယ် ဆေးလုံး သဲလွန်စတွေ ဘာမှ မတွေ့ရပါဘူး..."

တပည့်တစ်ဦးက ရှေ့ထွက်ကာ အစီရင်ခံလိုက်၏။

အေးစက်သော မျက်နှာနှင့် တာဝန်ခံ၏ မျက်ခုံးများ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ခြံဝင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေစဉ် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား စူးရှနေပေသည်။

"သူတို့က သတင်းကြိုရပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"... ဘုန်းကြီးက ပြေးနိုင်ပေမဲ့ ဘုရားကျောင်းကတော့ ပြေးလို့မရဘူးလေ..."

"အတွင်းရေး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်... ပြီးတော့ ယဲ့ယွဲ့ထန်နဲ့ ချန်လဲ့တို့ ပါဝင်တဲ့ မစ်ရှင် လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထားစမ်း..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်လဲ့သည် သူ၏ ဟန်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း လေပြင်းများကို တွန်းလှန်ရန် လုံးလုံးလျားလျား အလုပ်များနေ၏။

...

လဟာပြင်တွင် အိပ်ပြီး လေကို စားကာ ခရီးသွားခဲ့ရသော သုံးရက်အကြာတွင်...

ချန်လဲ့သည် အဖုအထစ်များရှိသော သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်၏ ကိုင်းတုတ်တုတ်တစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးနောက် အသက်ရှင်သန်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် သေမျိုး အစားအစာများကို အားကိုးရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများကို စုပ်ယူခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

ဤတောရိုင်း တောင်တန်းများရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများမှာ ပါးလျပြီး ချင်းယွင်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများနှင့် လုံးလုံးလျားလျား မယှဉ်သာချေ။

သူ၏ နည်းပါးလှသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ချီ စုပ်ယူမှုတွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်မှု နိမ့်ကျနေပေသည်။

သူ၏ ဒန်တျန်ချီပင်လယ်တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်ကို မကြာခဏ ခံစားရပြီး သူ၏ အနှစ်သာရများကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများကို ဆက်လက် အားကိုးနေရဆဲ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူသည် အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ကိုင်ထားပြီး အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်ယူနေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အနီးနားရှိ ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိနေပြီး သူမ၏ ပတ်လည်တွင် မှိန်ဖျော့သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကာ သူမ၏ ထိရောက်မှုမှာ သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ခြိုးခြံချွေတာတဲ့ ဘဝကနေ ဇိမ်ကျတဲ့ ဘဝကို ပြောင်းရတာ တကယ်ပဲ လွယ်ကူပေမဲ့ ဇိမ်ကျတဲ့ ဘဝကနေ ခြိုးခြံချွေတာတဲ့ ဘဝကို ပြောင်းရတာကတော့ ခက်ခဲတာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် လောင်းကြေးထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူသည် မြေခွေးမြီးမြက် အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး နံနက်ခင်း သစ်ရွက်များမှ နှင်းရည် အနည်းငယ်ကို ယူကာ စိုစွတ်နေသော ရွှံ့အနည်းငယ်ကို တူးဖော်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"ပါဝင်ပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းမယ်..."

【ထည့်သွင်းထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည် ... အမည်မသိ တောရိုင်းမြက် အဆင့်မရှိ x အနည်းငယ်၊ အမြစ်မရှိသော နှင်းရည် အဆင့်မရှိ x အနည်းငယ်၊ စိုစွတ်သော မြေကြီး အဆင့်မရှိ x တစ်ပိုင်း】

【ပါဝင်ပစ္စည်း အရည်အသွေး ... အမှိုက်များထဲမှ အမှိုက်၊ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများထဲမှ စွန့်ပစ်ပစ္စည်း】

【ဖန်တီးမည့် ဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ ၁-၉၉၉၉】

ချန်လဲ့၏ ပါးစပ်သည် တွန့်ကွေးသွားသော်လည်း မြှားမှာ လေးကြိုးပေါ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။

အနုတ်နှစ်ခုပေါင်းလျှင် အပေါင်းဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟူသော စိတ်ကူးနှင့် ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားသည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်ဟူသော စိတ်ကူးကို ကိုင်စွဲထားလျက် သူသည် ဂရုတစိုက်ဖြင့် 【၁】 ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် နှစ်ကြိမ် လှည့်ပတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆိုးရွားသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် မီးခိုးရောင်၊ မည်သို့မျှ ဖော်ပြ၍မရသော ဆေးလုံးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ မတတ်သာဘဲ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

ချန်လဲ့ အသက်အောင့်ထားပြီး အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးရန် အာရုံစူးစိုက်လိုက်လေသည်...

ဆေးလုံးအမည် ... အမည်မသိ

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု ... စားသုံးပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားမည်။】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ... စားသုံးပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာမည်။】

ချန်လဲ့ အံ့သြမှင်သက်သွားလေ၏။

ဒီအဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှုက ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်လွန်းတယ်...

ဆေးတစ်လုံးတည်းနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အသစ်စက်စက်လေးကနေ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကိုခုန်တက်သွားတာလား...

ဒါပေမဲ့... ဒီဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက...

ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲမှု ဟုတ်လား...

ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲမှုဆိုတာ ဘာသောက်ကျိုးနည်းလဲ...

တစ်ခါသုံး အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် အတွေ့အကြုံကတ်လား...

အတွေ့အကြုံ ရပြီးတာနဲ့ နေမင်းကြီးနဲ့ ပခုံးချင်းယှဉ်နိုင်အောင် ကောင်းကင်ပေါ်ကို တည့်တည့် ပို့ပေးတာလား...

အမှိုက်တွေကိုသုံးပြီး စနစ်ကို လှည့်စားတာ... တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ် မရှိဘူးပဲ...

သူ့ကိုယ်သူအတွက် နောက်ပေါက် တစ်ခုမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး...

ဘယ်သူကများ ဒီအရာကို စားရဲမှာလဲ...

သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင် မီးခိုးရောင်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေလိုက်ရ၏。 【ဆေးလုံး သိုလှောင်ရုံ ... ၁/၁】၊ 【နောက်တစ်သုတ် ဆေးဖော်စပ်ရန် ခွင့်ပြုချက် ... ပိတ်ထားသည်】

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူသည် မီးခိုးရောင်၊ ဖုန်တက်နေသော ဆေးလုံးကို စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် အထပ်ထပ် ထုပ်ပိုးကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုးထည့်လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ဆက်လက် စုပ်ယူရန် သစ်ပင်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အနာဂတ်မှာ မှောင်မိုက်နေပုံ ပေါက်နေပေသည်။

ငါ ဒါကို ရှင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှာရမယ်...

...

ယင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေ၏။

ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးရာ ရိုးရှင်းသော ဈေးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြသည်။

ချန်လဲ့သည် စျေးပေါသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် အပိုင်းအစများ ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ရပ်လိုက်လေ၏။

သူ ငုံ့လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အနည်းငယ် ကြီးမားလွန်းသွားပြီး တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးမထားသော ဆေးလုံးမှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လျှောကျသွားပေသည်။

တိုးညင်းသော ဖုတ်… ဆိုသည့် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လမ်းဘေးရှိ ဖုန်မှုန့်များထဲသို့ လိမ့်ဝင်သွားလေ၏。

ချန်လဲ့သည် ထိုအချိန်က သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာများရှိသည့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦး သို့မဟုတ် ငါးဦးခန့်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် ဆေးလုံးအား နင်းမိသွားသည်။

သူသည် ဖိနပ်ကို ပြင်ရန် ငုံ့လိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ညှပ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသော်လည်း ဖြတ်သွားရင် လက်လွတ်မခံနဲ့ ဆိုသည့် မူဝါဒအရ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။

ချန်လဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံကို ဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်လှမ်းကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆေးလုံး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုလေးကို မတော်တဆ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဖြစ်နိုင်သမျှ ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ခုနက မီးခိုးရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံး ကောက်ရလိုက်သေးလား... အဲဒါ ကျွန်တော် မတော်တဆ ပျောက်သွားတဲ့ အရာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ပေးပါ... အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အပေါ်ယံတွင်မူ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလေ၏။

"ဆေးလုံး ဟုတ်လား... ဘာဆေးလုံးလဲ... မမြင်ပါဘူး... တာအိုမိတ်ဆွေ... လူကောင်းတွေကို လျှောက်ပြီး မစွပ်စွဲနဲ့နော်..."

အနီးနားရှိ သူ၏ အဖော်များသည် ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ချန်လဲ့အား ရန်လိုသော အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြကာ ဤ ပိုင်ရှင် ကို အနိုင်ကျင့်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရုံဖြင့် ချန်လဲ့သည် ခက်ခဲသော လူအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေ၏။

သူသည် စိတ်ရှည်သည်းခံကာ ရိုးသားသော လေသံဖြင့် သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... အမှန်တိုင်း ပြောရရင် အဲဒီဆေးလုံးက ပြဿနာ ရှိတယ်..."

"အဲဒါက ကျွန်တော် ဖော်စပ်တာ ကျရှုံးသွားတဲ့ ချွတ်ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပါ... သူ့ရဲ့ ဆေးစွမ်းက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းပြီး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်စေတယ်..."

"အဲဒါကို စားသုံးမိရင်... အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"အဲဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်ခု လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ပါဘူး... ကပ်ဘေးကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ပေးပါ..."

သူ ဘာမှ မပြောခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည် ဖြစ်၏။

ရှင်းပြချက်ကြောင့် ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည် ဆေးလုံးမှာ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မင်း ဘယ်သူ့ကို အရူးလာလုပ်နေတာလဲ ဆိုသည့် အမူအရာသည် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ဟားဟားဟား... ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ လေမည်းခံတပ်က ဘာလုပ်တယ်ဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြလိုက်စမ်း..."

"ကပ်ဘေးကို ကြောက်တယ် ဟုတ်လား..."

"ငါတို့က ပစ္စည်းကောင်းတွေ မရှိမှာကိုပဲ ကြောက်တာကွ..."

"ဟုတ်တယ်မလား ညီအစ်ကိုတို့..."

"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တာပေါ့... ဟုတ်တာပေါ့..."

"ဟီးဟီးဟီး... ဆက်ပြီး လိမ်နေလိုက်ဦး..."

"တကယ်လို့ အဲဒါက အဆိပ်ဆေးလုံးဆိုရင် မင်းက ပြန်ရဖို့ အဲဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေပါ့မလား..."

"မင်းက ငါတို့ကို သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတွေလို့ ထင်နေတာလား..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါက ရတနာတစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်... အဲဒါကြောင့် မင်းက ပြန်လိမ်ယူချင်နေတာ..."

"ငါတို့ ကောက်ရတာက ငါတို့ဟာပဲ... ထွက်သွားစမ်း..."

ချန်လဲ့သည် သူတို့၏ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ စကားပြောမထွက်တော့ချေ။

သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး သူတို့ကို ထပ်မံ ဖျောင်းဖျချင်သေး၏။

သို့ရာတွင် သူတို့၏ ခေါင်းမာမှုကို မြင်သောအခါ ဆက်ပြောနေခြင်းသည် အလဟဿ ဖြစ်စေရုံသာမက တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ဤလူများသည် သူ၏ အမှိုက်များကို စွန့်ပစ်ရန် တက်ကြွစွာ ကူညီပေးနေကြပြီး အကျိုးအကြောင်းကို နားထောင်မည် မဟုတ်ချေ သူတို့သည် တကယ်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး ဆိုသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ ပြောနိုင်တဲ့ ကောင်းတဲ့စကားတွေ အကုန် ပြောပြီးပြီ... မင်းတို့ သဘောပဲ..."

"ငါ မျှော်လင့်တာက... မင်းတို့ ကောင်းကင်ပေါ်ကို တက်ပြီး နေမင်းကြီးနဲ့ ပခုံးချင်း မယှဉ်ရဖို့ပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူတို့ကို ဆက်လက် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘဲ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေသည်။ အဆုံးတွင်မူ ကောင်းသောစကားများသည် သေချင်နေသောသူကို ဖျောင်းဖျရန် ခက်ခဲလှပေသည် မဟုတ်ပါလော...

မင်းတို့ သဘောအတိုင်း လုပ်ကြပါ... တကယ်လို့ ပေါက်ကွဲသွားရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့...

ချန်လဲ့ အရှုံးပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားကြ၏။

သူတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြပြီး ဈေးထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်...

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်အား မတတ်သာဘဲ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်လေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ဘေးမှနေ၍ အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

...

ငါးရက်အကြာတွင် ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့သည် မစ်ရှင်နေရာဖြစ်သော လေမည်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အနားယူနေစဉ် မြို့တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသော သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်...

"ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် သတင်းပဲ... မိုင်တစ်ထောင် အကွာမှာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်က လေမည်းခံတပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီတဲ့..."

"ပျောက်သွားပြီ ဟုတ်လား... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ပေါက်ကွဲသွားတာလေ... ခံတပ်တစ်ခုလုံးက... အဲဒီ တောင်ထိပ်က ချက်ချင်း လေထဲကိုပျောက်ကွယ်သွားတာ..."

"အဲဒီအချိန်တုန်းက မြေကြီးတွေ တုန်လှုပ်ပြီး တောင်တွေ ယိမ်းယိုင်သွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်... အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကို တက်သွားတာ မိုင်တစ်ရာလောက်ကနေတောင် မြင်ရတယ်တဲ့..."

"အခု အဲဒီနေရာမှာ မိုင်ငါးမိုင်လောက် ကျယ်တဲ့ အောက်ခြေမရှိတဲ့ မီးတောင်ဝကြီးပဲ ကျန်တော့တယ်တဲ့..."

"အခု လူတိုင်းက ပြောနေကြတယ်... အဲဒီ လူသတ်သမားတွေက တစ်နေရာရာကနေ တားမြစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ရလာပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ရမယ်တဲ့..."

ယင်းကို ကြားသောအခါ ချန်လဲ့သည် အလိုအလျောက် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

လေမည်းခံတပ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်က... ပြင်းထန်တဲ့ ပေါက်ကွဲမှု... မီးတောင်ဝ...

စဉ်းစားနေစရာတောင် မလိုဘူး... အဲဒီ ဆေးလုံးကြောင့် ဖြစ်ရမယ်...

ဒီ အပူတပြင်းဖြစ်နေတဲ့ ဆင်းရဲသားတွေက ဆေးလုံးကို ကောက်ရပြီး စွန့်စား စမ်းသပ်ကြည့်တာ ဖြစ်ရမယ်...

မင်းတို့ အမေတွေက အပြင်မှာ တွေ့တဲ့အရာတွေကို မစားဖို့ မသင်ပေးလိုက်ဘူးလား...

စနစ်မှ ထုတ်လုပ်ပေးသော ပြင်းထန်သော ဆိုသည်မှာ ဤသို့ ကမ္ဘာဖျက်မည့် အဆင့်မျိုး ဖြစ်နေပေသည်...

ချန်လဲ့သည် စနစ်ဆေးလုံးများ၏ အန္တရာယ် အဆင့်နှင့် ပတ်သက်၍ အသစ်စက်စက် နားလည်မှု တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့၏။

ယခုမှစ၍ စနစ်မှ ထုတ်လုပ်ပေးသော အရာဖြစ်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အမည်နှင့် နာမဝိသေသနများ ပါရှိပါက အလွန်အမင်း သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။ ရှောင်လွှဲ၍ ရပါက မသုံးဘဲနေပြီး ဝေးဝေးနေနိုင်ပါက ဝေးဝေးနေရမည် ဖြစ်၏။