အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း ၁၇ - ဇာတ်ပို

လေမည်းတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးထွက်နေပြီး အဆိပ်ငွေ့များ လှည့်ပတ်နေပေ၏။ နေရောင်ခြည်သည် ထူထပ်ကာ အထပ်ထပ်ဖြစ်နေသော သစ်ရွက်ဖုံးလွှမ်းမှုကြားမှ စိမ့်ဝင်လာပြီး ဆွေးမြေ့နေသော သစ်ရွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကာ အကွက်လိုက်ဖြစ်နေသော အလင်းတန်းများကိုသာ ကျရောက်စေလေသည်။

လေထုထဲတွင် မြေကြီး၏ ညှီစော်နံ့နှင့် မိစ္ဆာသားရဲအချို့၏ ထူးခြားသော အနံ့တို့ ပြည့်နှက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် အန္တရာယ်များ ပုန်းခိုနေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ အေးစက်ကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေပုံပေါက်လေသည်။

သူမ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံသည် ပိုက်ကွန်တစ်ခုအလား ဖြန့်ကျက်သွားပြီး မစ်ရှင်ပစ်မှတ်ကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေနေပေ၏။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်ငြား သူမ၏ အရှိန်အဝါကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်အဖြစ် တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားလေသည်။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူမ ပြသထားသော အဆင့်ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရန်အတွက် အသွင်ယူထားခြင်းလည်း ဖြစ်ပေ၏။

ချန်လဲ့သည် သူမ၏နောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာမှ လိုက်ပါလာပြီး ပျော့ပျောင်းသော မြေဆွေးလွှာပေါ်တွင် မညီမညာ တက်နင်းနေသည်။ ပါးစပ်တွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုက်ထားလျက် သူသည် အနည်းငယ် ပျင်းရိနေဟန် ပေါက်နေ၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ လွန်စွာ တက်ကြွနေပြီး တစ်ခဏ၌ စနစ်ထံမှ ဆေးလုံးအချို့ကို မည်သို့ရယူရမည်ကို စဉ်းစားနေလေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ သွယ်လျပြီး အေးစက်သော ကျောပြင်ကို ခိုးကြည့်နေပြန်ပေ၏။

မကြာသေးမီက ထုတ်ကုန်အသစ်များ မရှိတော့သဖြင့် ဤ ငွေကြေးထောက်ပံ့သူ သခင်မလေးသည် သူ့အား ယခင်ကလောက် အလေးမထားတော့ကြောင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေမိသည်။

သို့ရာတွင် မတတ်နိုင်ချေ။ အရာအားလုံးသည် အကျိုးအမြတ်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် သံယောဇဉ်မျှ မပါဝင်ဘဲ လုံးလုံးလျားလျား အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရသော ပြဇာတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။ ယဉ်ကျေးသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်ဆိုလျှင် ဤကိစ္စအတွက် သူ ထောင်ဒဏ်ကျခံရမည် ဖြစ်သည်။ အရိုင်းအစိုင်းဆန်သော နယ်မြေတွင်သာ ဤမျှ ရဲတင်းစွာ ပြုမူနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် ချောမောသော်ငြား အလွန်အမင်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်တော့ မဟုတ်ချေ။ ဝတ္ထုများထဲကကဲ့သို့ ကြီးစိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါများ ယိုစိမ့်ထွက်လာပြီး အမျိုးသမီးများက သူ့ထံသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်လာအောင်လည်း သူ မလုပ်နိုင်ပေ။ သို့ရာတွင် သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ ယင်းမှာ ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လမ်းခရီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

"နတ်သမီး... ဒီဝံပုလွေပေါက်စတွေ ဘယ်မှာ ပုန်းနေကြတာလဲ... တကယ်လို့ ငါတို့ မြန်မြန် မရှာတွေ့ရင် မှောင်သွားတော့မယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခေါင်းပင် မလှည့်ဘဲ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေလေသည်။

"တိတ်တိတ်နေ... အရိုးစားဝံပုလွေတွေက အနံ့ခံအာရုံ စူးရှပြီး သဘာဝအရ ကောက်ကျစ်တယ်... ရန်သူကို သတိမပေးမိစေနဲ့..."

သူမ၏ အကြည့်များသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ချုံနွယ်ကိုင်းတစ်ခုနှင့် ၎င်း၏ဘေးရှိ မီးခိုးရောင်သန်းသော အမည်းရောင် အမွေးစုအနည်းငယ်ပေါ်သို့ စူးရှစွာ ဝေ့ဝဲသွားပေ၏။ ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်လုံးတစ်စုံသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်း အတွင်းစည်းတပည့် တစ်ဦး၏ လရောင်အလား ဖြူစင်သော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်များ လွင့်ဝဲနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချောမောလှပေ၏။ သို့ရာတွင် ဤအချိန်၌ သူ၏ ပုံမှန် နူးညံ့သော အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီး အေးစက်ကာ ပြတ်သားသော အငြိုးအတေး အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် တွယ်ကပ်နေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက အလွတ်ဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေ၏။ ပုလင်း၏ အောက်ခြေတွင် နီရဲသော အမှုန့်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးပြီး ယင်းမှာ သွေးလောင်ကျွမ်းခြင်းအမှုန့် ပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းသည် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို များစွာ လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး ၎င်း၏ အသက်စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ ဆွဲထုတ်သုံးစွဲစေနိုင်သော အစွမ်းထက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသည့် ဆေးတစ်မျိုး ဖြစ်၏။ သူသည် အရိုးစားဝံပုလွေ အုပ်စုများ အများဆုံး ရေသောက်လေ့ရှိသော စမ်းချောင်းဘေးတွင် ၎င်းကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထားရှိခဲ့လေသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေးယွဲ့ထန်... ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့..."

သူသည် ပုံပျက်နေသော ပိုင်စိုးပိုင်နင်းလုပ်လိုမှုများ နက်ရှိုင်းစွာ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူမကို သုံးနှစ်တိတိ လိုက်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုပြီး ရေခဲနှင့် နှင်းခဲများအလား အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ပေသည်။ ယခုအခါ သူမသည် ဇာစ်မြစ်မသိရဘဲ ရုပ်ဆိုးသော ဤဆေးရောင်းသမားကောင်လေးနှင့် ပရောပရည်လုပ်သည်အထိတောင် အောက်တန်းကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည်ပင် သူ့အား အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခိုင်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

တကယ်တော့ ထိုနေ့က ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ချန်လဲ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူသည် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤရေခဲအလား အေးစက်သော အလှပိုင်ရှင်သည် အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူမ၏ ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ပြီးခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း သူသည် ဘာများ ဖြစ်ခဲ့သနည်း။ ဖိနပ်ရက်ပေးသူ တစ်ယောက်လော။

သူမသည် သူ့အား ငြင်းဆိုစဉ်က ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားပြီး အခြားအတွေး လုံးလုံးလျားလျား မရှိဟု ပြောခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်၏။ ဤကိစ္စအတွက် သူ လုံးလုံးလျားလျား ကျေနပ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ချန်လဲ့အား တကယ်ပင် သဘောကျသွားမည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်ချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤဆေးရောင်းသမားကောင်လေးသည် သူမကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေရန် သို့မဟုတ် ပြုစားရန် အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်မြင်နေသည်။ သို့မဟုတ် သူမအပေါ် အကျပ်ကိုင်နိုင်မည့် အရာတစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သူ ပိုင်ထင်ကျွင်း မျက်စိကျထားသော အမျိုးသမီးကို သူ မလိုချင်လျှင်ပင် အခြားသူများ ထိတွေ့ခွင့်ကို လုံးလုံးလျားလျား ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။ ဤပုရွက်ဆိတ်အလား ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

သူ သူမနှင့် ကစားရသည်ကို ငြီးငွေ့သွားချိန်တွင် အဝတ်စုတ်တစ်ပိုင်းအလား စွန့်ပစ်လိုက်မည် ဖြစ်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသော အသုံးမကျသည့်သူ တစ်ယောက်သည် သူ ပိုင်ထင်ကျွင်း၏ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်ရန် မည်သို့ ထိုက်တန်မည်နည်း။

အလိုရှိသောအရာကို မရရှိခဲ့သော ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် အချစ်မှသည် အမုန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူသည် သူမကို ဖမ်းဆီးကာ သော့ခတ်လှောင်ပိတ်ထားမည် ဖြစ်၏။ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သူ တောင့်တခဲ့သော ဤရေခဲကြာပန်းကို သေချာစွာ မြည်းစမ်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးနှင့် ပတ်သက်၍မူ... သူ့ကို သေချင်လျက်နှင့် သေ၍မရအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပစ်မည် ဖြစ်လေသည်။

မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းမှု မရှိစေရန် သေချာစေရန်အတွက် သူသည် သားရဲအုပ်ကို ဆေးခတ်ခဲ့ရုံသာမကပေ။ ယူဇနာတစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်းတွင် နဂါးပိတ်လှောင်ဝင်္ကပါ ၏ အစီအရင် အလံများကိုလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ တပ်ဆင်ထားခဲ့လေသည်။ ဤဝင်္ကပါသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ရုံသာမက အတွင်းရှိ တိုက်ပွဲနှင့် အရှိန်အဝါ အတက်အကျများကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေ၏။

ယင်းမှာ ဤခရီးစဉ်အတွက် အထူး ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ ကြီးမားသော တန်ဖိုးပေးကာ သူ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ လုပ်ရပ်များတွင် ပြီးပြည့်စုံမှုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေလေ့ရှိပြီး ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းရာတွင်ပင် ယင်း၏ ခွန်အားအပြည့်ကို အသုံးပြုသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းသော ဝံပုလွေဟိန်းဟောက်သံ အနည်းငယ်သည် အောက်ဘက် တောင်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အသံများမှာ အက်ကွဲကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး သဘာဝမကျသော ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ရောက်လာပြီ..."

ပိုင်ထင်ကျွင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ပြဇာတ်ကောင်း စတင်တော့မည် ဖြစ်၏။ သူသည် အပြစ်အနာအဆာ အကင်းဆုံးသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ဝင်ရောက်လာရန် သေချာစေရန်အတွက် သူ၏ ဝတ်ရုံများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သုံးနှစ်တိတိ သူ လိုက်လံပိုးပန်းခဲ့သော ရေခဲအလား အေးစက်သည့် အလှပိုင်ရှင်ကို ဖမ်းဆီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေပြီး အနည်းငယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာစေ၏။

အောက်ဘက်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"တစ်ခုခု မှားနေပြီ... ဒီဝံပုလွေဟောင်သံတွေက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်... သူတို့က သာမန် အရိုးစားဝံပုလွေတွေ မဟုတ်ဘူး..."

သူမ၏ အသံ မပျောက်ကွယ်မီတွင်ပင် မီးခိုးရောင်သန်းသော အမည်းရောင် အရိပ်ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခုခန့်သည် ထူထပ်သော တောအုပ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ လျှပ်စီးအလား ခုန်ထွက်လာကြပေ၏။ ၎င်းတို့သည် သာမန် အရိုးစားဝံပုလွေများထက် အရွယ်အစား ပိုကြီးမားပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးအလား နီရဲနေလေသည်။ ဖော်ပြနေသော အစွယ်များမှ တံတွေးများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ကြမ်းတမ်းကာ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များတွင် ပြည့်နှက်နေပေ၏။ ၎င်းတို့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ခုန်အုပ်လာကြသည်။

"သတိထား..."

ချန်လဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပေ၏။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်အလား ပူးကပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လေအလား ပေါ့ပါးနေကာ စူးရှသော ဓားချီ ရေစီးကြောင်းများက ဝံပုလွေအုပ်ဆီသို့ တိကျစွာ ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖိနှိပ်ထားသော်ငြား ရွှေအမြုတေအဆင့်မှ

သူမ၏ အမြင်စူးရှမှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး အခွင့်အရေးများကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် သာလွန်နေပေ၏။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် ဝံပုလွေအုပ်၏ ထိုးစစ်အားနည်းချက်များဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်အဖြစ် ပြသထားလျက် သူမသည် ဤ ကြမ်းတမ်းသော မိစ္ဆာသားရဲ အုပ်စုကို အနိုင်နိုင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့ပေသည်။ သို့ရာတွင် ဝံပုလွေအုပ်မှာ အရေအတွက် များပြားပြီး သေခြင်းတရားကို မကြောက်ရွံ့ကြဘဲ ၎င်းတို့၏ ထိုးစစ်မှာ ဒီရေလှိုင်းအလား ဖြစ်နေလေ၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖိနှိပ်ထားသော ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ အနည်းငယ် ကန့်သတ်ခံထားရပုံပေါ်ပြီး သူမ၏ စကတ်စွန်းမှာ ဝံပုလွေ လက်သည်းတစ်ခုကြောင့် စုတ်ပြဲသွားခဲ့ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံရှည်တစ်ခုသည် အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာလေ၏။

"မိစ္ဆာကောင်တွေ... လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတာလဲ..."

အသံ မပျောက်ကွယ်မီတွင်ပင် တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်မှ မြစ်တစ်စင်းအလား စီးကျလာပေ၏။ ယင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး မီးလောင်ကျွမ်းထားသော ဓားရာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော မိစ္ဆာသားရဲများကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ဓား၏ အခြား အလျားလိုက် ရမ်းခုတ်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ ဝံပုလွေအုပ်ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။

ဓားအလင်းတန်း မှေးမှိန်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ရောက်ရှိလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ထင်ကျွင်းပင် ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့သည် စိတ်ထဲမှ နှုတ်ခမ်းတွန့်လိုက်လေသည်။

တခြားသူများ ဟန်လုပ်နေသည်ကို သူ မမုန်းသော်လည်း သူ့ထက် ပို၍ ဟန်လုပ်နိုင်သည်ကိုတော့ သူ မုန်းတီးပေသည်။ ဤခွေးကောင်သည် သူ၏အမျိုးသမီးအား အကြံအစည်ရှိနေသည့် ပုံပေါက်နေ၏။ ဤကဲ့သို့သော မုဒိမ်းကောင်ကများ အတင့်ရဲနေသေးသည်လော။

"ဂျူနီယာညီမလေးယွဲ့ထန်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပါဝင်နေကာ သူ၏ လေသံမှာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ရိုးသားဟန် ပေါက်နေလေသည်။

"မင်း ဒီလေမည်းတောင်တန်းက မစ်ရှင်ကို လက်ခံလိုက်တယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်ရလို့ တကယ်ပဲ စိတ်ချလက်ချ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး... ဒီက အန္တရာယ်တွေက ဂိုဏ်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထက် အများကြီး ပိုများတယ်... အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ခြေရာတွေကို ရှာပြီး ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တာ... ကံကောင်းလို့ ငါ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့တာပဲ..."

ဤစကားများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သူ၏ အမူအရာ လေသံနှင့် အကြည့်တို့မှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ နေရာကျနေပေသည်။ သူသည် ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ကာ အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာသော ပန်းလေး၏ အစောင့်အရှောက် ပုံရိပ်ကို အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် ပုံဖော်ထားလေသည်။

ဝံပုလွေအုပ်ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ဂျူနီယာညီမလေးယွဲ့ထန် ဒဏ်ရာရ၊ မရ စစ်ဆေးရန် အခွင့်အရေးယူ မည်နှင့် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် သူမ၏ လက်ကို သဘာဝကျကျ မည်သို့ ကိုင်ရမည်ကိုပင် သူ စဉ်းစားထားခဲ့၏။ သို့ရာတွင် အလွန်တရာ အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ အသေအချာ ဖန်တီးထားသော လေထုကို ချက်ချင်း ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။

အခန်း ၁၈

"အို... ဘယ်သူများလဲလို့... ဒါ ငါတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ကြီး 'ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးမင်း' စီနီယာအစ်ကိုပိုင် မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ခင်ဗျားကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့် အံ့သြမှင်သက်သွားခဲ့ရတာ... ဒီနေ့ ဘယ်လေကများ ခင်ဗျားကို မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ ဒီနေရာကို လွှင့်လာတာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နောက်ကွယ်မှ ခေါင်းကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားသော လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားလေ၏။

"ဒီလေမည်းတောင်တန်းက ဂိုဏ်းကနေ ရက်အတော်ကြာ ခရီးသွားရတာနော်... စီနီယာအစ်ကိုပိုင်... ခင်ဗျားရဲ့ 'တိုက်ဆိုင်မှု' က တကယ့်ကို တိကျလွန်းနေတယ် မဟုတ်လား... ခင်ဗျားများ ကျွန်တော်တို့အပေါ် အမှတ်အသား ကျန်ခဲ့အောင် တိတ်တဆိတ် သေးပန်းထားပြီး အနံ့ခံပြီး ဒီအထိ လိုက်လာတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သဘာဝအရ အေးစက်ကာ မာနကြီးသော်ငြား ချန်လဲ့၏ ရိုင်းစိုင်းပြီး အလွန်အမင်း ကောက်ကျစ်သော နှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ကြားသောအခါ သူမ လုံးလုံးလျားလျား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပေ၏။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ချက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူမသည် ပိုင်ထင်ကျွင်းအား ကြည့်လိုက်သော အကြည့်မှာ စူးစမ်းမှုနှင့် သတိဝီရိယတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်၏။

ပိုင်ထင်ကျွင်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်လုံး နက်ရှိုင်းရာတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

အောက်တန်းကျသောကောင်သည် မည်သို့ ရိုင်းစိုင်းပြီး သည်းခံနိုင်စရာ မရှိသော စကားမျိုးကို သုံးရဲသနည်း။ သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ဒေါသကို ဖိနှိပ်ကာ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ချန်လဲ့ထံသို့ အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ဒီမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတဲ့ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... ငါက ငါ့ရဲ့ တပည့်မိတ်ဆွေတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ... မင်းက ငါ့ကို အလွတ်သဘော စွပ်စွဲနေတာကို ဘယ်လို ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ... ဂျူနီယာညီမလေးယွဲ့ထန်... မင်းက ဘာလို့ ဒီလို ရိုင်းစိုင်းပြီး အောက်တန်းကျတဲ့သူကို မင်းဘေးမှာ ထားရတာလဲ... အဲဒါက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညစ်နွမ်းစေတာပဲ..."

သူသည် လှံထိပ်ကို ချန်လဲ့ထံသို့ လှည့်ကာ အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ချန်လဲ့မှာ အလွယ်တကူ ကစား၍ရမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် အတွေ့အကြုံနုနယ်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အလွန် ပြင်းထန်သော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ရှိသူ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် သူ၏ အမျိုးသမီးကို မျက်စိကျနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ထားရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ချန်လဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာသည်။

"အိုခင်ဗျားက... တပည့်မိတ်ဆွေတွေအတွက် စိုးရိမ်တယ် ဟုတ်လား... ဂိုဏ်းကနေ ဒီအထိ... ဓားနဲ့ အမြန်ပျံသန်းရင်တောင်မှ သုံး လေးရက်လောက် ကြာမယ် မဟုတ်လား... ခင်ဗျားက အရမ်းကို 'စိုးရိမ်' နေလို့ ကျွန်တော်တို့နောက်ကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်လာခဲ့တာလား... ရည်ရွယ်ချက်တွေက... ဟီးဟီး... အဲဒီလောက်တောင် မဖြူစင်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်..."

"ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို လှပတဲ့ ငါတို့ရဲ့ နတ်သမီးယွဲ့ထန် တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်လာတာကို မြင်ပြီး 'တောရိုင်း တွေ့ဆုံမှု' လေး တစ်ခု လုပ်ပြီးတော့ လူစွမ်းကောင်းက အလှလေးကို ကယ်တင်တဲ့ ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်းလေးကို ဖန်တီးချင်နေလို့ မဟုတ်လား... အဲဒါက မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကို လှည့်စားဖို့တော့ အလုပ်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့... ချန်ရှန်းက ကျောက်ကျစ်လုံ ဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အဘိုးချန်လဲ့ကို လာလှည့်စားဖို့တော့... အိမ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်..."

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာ... မင်း ဘာပြောနေမှန်း မင်း မသိဘူးပဲ..."

ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။

သူသည် ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ယွဲ့ထန်အား ကြည့်လိုက်ပေ၏။ သူမ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေပြီး လုံးလုံးလျားလျား တုန်လှုပ်မှု မရှိသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရကာ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး၏ သွေးခွဲသော စကားများကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

သူသည် အသေအချာ စီစဉ်ထားသော ထောင်ချောက်၊ သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဝင်ရောက်လာမှု... အားလုံးသည် ဤ ကျိန်စာသင့်နေပြီး ဆူညံနေသော ယင်ကောင်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့မှု၊ မကျေနပ်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ အသိစိတ်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."

ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် 'ကောင်းပြီ' ဟူသော စကားလုံးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုတို့မှာ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ၎င်း၏နေရာတွင် ပုံပျက်နေသော မျက်နှာရှုံ့မဲ့မှုနှင့် နာကြည်းမှုတို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး သူ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

"မင်းတို့ သိသွားမှတော့ ငါ ဆက်ပြီး ဟန်မဆောင်တော့ဘူး... ယဲ့ယွဲ့ထန်... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့တယ်... မင်းက ဘာက ကောင်းတယ်ဆိုတာ မသိတာပဲ... မင်းက ငါ့ကို အရှုံးပေးတာထက် ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး တစ်ယောက်နဲ့ ပရောပရည်လုပ်ဖို့ကို ပိုရွေးချယ်တယ်ပေါ့... ဒီနေ့... ငါ ပိုင်ထင်ကျွင်းကို အာခံတဲ့ အကျိုးဆက်တွေက ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို သိစေရမယ်..."

သူ၏ ရမ္မက်ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် ချန်လဲ့ကို ရက်စက်စွာ စွေကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... ဒီ အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်လေး... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို အရင်ဖျက်ဆီးပြီး မင်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ ခြေကျင်းဝတ် အရွတ်တွေကို ဖြတ်ပစ်မယ်... မင်းကို လောက်ကောင် တစ်ကောင်လို မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေစေရမယ်... ပြီးတော့ ငါက မင်းရဲ့ နတ်သမီးယွဲ့ထန်ကို ဘယ်လို 'မြတ်နိုး' လဲဆိုတာကို မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ခိုင်းမယ်... ငါ ကစားရတာ ငြီးငွေ့သွားရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အတူတူ ရှင်းပစ်မယ်... ငါ ဒီမှာ 'နဂါးပိတ်လှောင်ဝင်္ကပါ' ကို ခင်းကျင်းထားတယ်... ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှလည်း မင်းတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဟားဟားဟား..."

ရယ်မောသံများသည် တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။ ဟန်ဆောင်ကောင်းသူ၏ မျက်နှာဖုံးမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး သူ၏ အလွန်အမင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကာ ပုံပျက်နေပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာမှာ သေလုမတတ် ဖြူလျော့သွားပေ၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ထို ညစ်ပတ်သော စကားလုံးများကြောင့် ဒေါသထွက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးမင်း တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိလေသည်။ ပိုင်ထင်ကျွင်းက သူမအပေါ် ခံစားချက်များ ရှိနေသည်ကို သူမ မည်သို့ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူမတွင် သွေးကြွေးများ ရှိနေပြီး သူ့ကို ဘယ်သောအခါမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသဖြင့် သူ အခက်အခဲကို သိရှိကာ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိ၏။ သူသည် သူမကို သုံးနှစ်တိတိ ခါးသီးစွာ လိုက်လံပိုးပန်းခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့သလို သူမသည်ပင် သူ့ကို နှောင့်နှေးစေခဲ့သူဟု ထင်ခဲ့မိသေးသည်။ သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ...

သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလက်ကလေးသည် ဓားရိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော့နေကာ သူမ၏ ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါများသည် ထိန်းချုပ်မရအောင် မြင့်တက်လာလေသည်။

ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ မစင်စားလိုက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကြားဝင်လုသူ ဖြစ်နေသလော။ သူသည် ဆံပင်အဝါရောင်နှင့်ကောင် လော။ လူရွှင်တော်သည် တကယ်တော့ သူပင် ဖြစ်နေ၏။ မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင် ဤပိုင်ထင်ကျွင်းသည် လူပင် ပီသသေးရဲ့လော။

သူ ပေးထားသော အကျိုးခံစားခွင့်များသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်ပေသည်။

ဤရုပ်ချောသောကောင်သည် ရောက်ရောက်ချင်း အင်အားသုံးချင်နေ၏။

ထားလိုက်ပါတော့လေ လူဆိုးဇာတ်ရုပ်ကိုပင် အဆုံးထိ သရုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ယဲ့ယွဲ့ထန်အား ဤသစ္စာရှိမှု ကတိကဝတ်ကို လက်ခံအောင် လုပ်နိုင်ပြီး သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သူ့ထံသို့ လုံးလုံးလျားလျား ချည်နှောင်နိုင်ပါက သူမ သစ္စာဖောက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။

ယင်းမှာ သူ အတိအကျ လိုချင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုပင် ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့သည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ပိုပို၍ ဝေးကွာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် တကယ်ပင် အတွင်းပိုင်းအထိ ပုပ်သိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ညွှန်း မှားပေးခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားရပေ၏။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်လဲ့သည် ဤရေခဲအလား အေးစက်သော အလှပိုင်ရှင်ကို တကယ်ပင် သဘောကျနေမိကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။

အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်းများ သုံးခြင်းသည် သူ၏အပြစ် မဟုတ်ပေ။ ရထားပေါ် အရင်တက်ပြီး လက်မှတ်ကို နောက်မှ ဝယ်လိုက်မည်သာ ဖြစ်၏။

အားကြီးသူက အားနည်းသူကို ဝါးမျိုသော ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကဲ့သို့ ပါရမီမရှိသည့် အလှလေး တစ်ယောက်ကို...

သူက မလုယူပါက နောက်ဆုံးတွင် အခြား ဝက်တစ်ကောင်က လုယူသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူ့တွင် အောက်ခြေစည်း အနည်းငယ်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အကျပ်ကိုင်ခြင်း၏ အမှောင်လမ်းစဉ်ကို အဆုံးထိ လျှောက်လှမ်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ချန်လဲ့၏ အလိုအလျောက် လူယုတ်မာဖြစ်ခြင်း ဂုဏ်သတ္တိသည် ထပ်မံ၍ အစပျိုးသွားပြန်သည်။

သူသည် ရူးသွပ်စွာ စကားဖောက်သည်ချ ခြင်းကို စတင်လိုက်ပြီး စကားလုံးတိုင်းသည် နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားလေ၏။

"ယွဲ့ထန်... အဲဒါကို ကြားလိုက်လား..."

"ဒီခွေးကောင်က လူတောင် မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်ရုံတင် မကဘူး... ခင်ဗျားအပေါ်ကိုလည်း အကြံအစည်တွေ ရှိနေသေးတယ်..."

"သူက ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ပိတ်ချင်နေတာ..."

"သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် လုံးလုံးလျားလျား ပြန်လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"မဟုတ်ရင် သူ ပြန်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့အကြောင်း လိမ်ညာပြီး ပြောဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တော့ သေပြီပဲ..."

"ပိုင်ထင်ကျွင်း..."

"ခင်ဗျား ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ကောင်... ခင်ဗျားက တကယ့် လူယုတ်မာပဲ..."

"နတ်သမီးယွဲ့ထန်က ခင်ဗျားကို ကြည့်မယ်များ ထင်နေလား... ဘာ... အိပ်မက်ပဲ ဆက်မက်နေလိုက်..."

"ကျွန်တော်က ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး ဖြစ်ပေမဲ့ အစစ်အမှန် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ပဲ..."

"နတ်သမီးယွဲ့ထန်က ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိနေတာ ကြာပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့ ညတိုင်း ပျော်ပါးကြတယ်... ပြီးတော့ အရမ်းကို သာယာတယ်..."

"ဒီတစ်သက်တော့ သူမရဲ့ ချိုမြိန်မှုကို ခင်ဗျား ဘယ်တော့မှ မြည်းစမ်းခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ခင်ဗျား ဒေါသထွက်နေပြီလား... ဟင်... ဒေါသထွက်ပြီး သေတော့မလို့လား..."

သူ၏ စကားများမှာ ထက်ဝက်မှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး ထက်ဝက်မှာ အလိမ်အညာဖြစ်ကာ အလွန်အမင်း ချဲ့ကားထားလေ၏။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပိုင်ထင်ကျွင်းအား အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ဆွပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကိုလည်း ဆွပေးလိုပေ၏။

သူမအား လှုပ်ရှားလာစေရန် ဆွပေးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက်ပင် ပိုင်ထင်ကျွင်းသည် ညတိုင်း ပျော်ပါးတယ် နှင့် ချိုမြိန်မှု စသည့် စကားလုံးများကို ကြားသောအခါ...

သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း သွေးအလား နီရဲသွားပြီး နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ သူ၏ အသိစိတ်မှာ မနာလိုမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား မျိုချခံလိုက်ရလေတော့၏။

"မင်းကို ငါ သတ်မယ်... အသုံးမကျတဲ့ကောင်..."

သူသည် ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ချန်လှပ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်လဲ့၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ထိုးစိုက်သွားလေသည်။

ဤ ဓားချက်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သောအမြန်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေကာ ချန်လဲ့ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်မည်ဟု ကျိန်တွယ်ထားသည့်အလားပင်။

သို့ရာတွင် ဓားထိပ်ဖျားသည် ချန်လဲ့အား ထိလုနီးပါး အခိုက်အတန့်တွင်ပင်...

"ခလွမ်း..."

ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော ဓားမြည်သံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်သို့ ဖီးနစ်ငှက် အော်ဟစ်လိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော အရှိန်အဝါများသည် နှစ်သောင်းချီ အိပ်မောကျနေခဲ့သော မီးတောင်တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။

ပိုင်ထင်ကျွင်းထက် အများကြီး သာလွန်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဖိအားတစ်ခုသည် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့်...

ပြီးတော့ ယင်းမှာ ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာသော အခြေခံနှင့် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စုစည်းနေသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများရှိသည့် ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့် ပင် ဖြစ်၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် သူ၏နောက်မှ လှုပ်ရှားသော်လည်း အရင်ရောက်သွားပြီး ယင်း၏ ဓားသွားများတွင် အေးစက်သော လရောင်အလား တောက်ပမှုများ စီးဆင်းနေကာ သူမသည် ၎င်းကို အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းမှုဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တားဆီးလိုက်လေ၏။

"ခလွမ်း..."

နားကွဲမတတ် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အောင်မြင်မည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသော ပိုင်ထင်ကျွင်း၏ ဓားချက်မှာ နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသော ရေခဲ တောင်ကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။

တားဆီး၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ဓားသွားတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားလေသည်။

သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားရှိ အရေပြားကို စုတ်ပြဲသွားစေပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပေသည်။

ဓားရှည်မှာ သူ၏ လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာကာ ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းကျော်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားပြီးနောက်မှ အနိုင်နိုင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေ၏။

သူ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေလေ၏။

"ရွှေ... ရွှေအမြုတေအဆင့် ဟုတ်လား..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"မင်းဆီမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ ရှိတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"မင်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်ပဲ ရှိတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှာလဲ..."

"ပြီးတော့ ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့် ဟုတ်လား..."

"ဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူ၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် သူ၏ နားလည်မှုကို လုံးလုံးလျားလျား မှောက်လှန်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသော အသုံးမကျသူ တစ်ယောက်သည် ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့်အထိ မည်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်မှုမှာ ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့် ကိုယ်ပိုင် တပည့်ပါရမီရှင်ဟု သူ့ကိုယ်သူ သတ်မှတ်ထားသော သူထက်ပင် အများကြီး သာလွန်နေပေသည်။