အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း ၂၃

တောင်ကြားထဲတွင် မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ပြန့်ကျဲနေပေ၏။

အကြွင်းအကျန် ဓားချီများနှင့် မှော်ပညာရပ် အတက်အကျများသည် သေလုဆဲဆဲ သားရဲတစ်ကောင်၏ အသက်ရှူသံများအလား လေထုကို ဆုတ်ဖြဲကာ ညည်းညူနေလေသည်။

ကြားညှပ်မခံရစေရန် ချန်လဲ့သည် ကျောက်တုံးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပေ၏။

ကြယ်လမင်းဓားဂိုဏ်းမှ ထိုကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကွင်း အားသာချက်နှင့် ထို မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရွှေအမြုတေ အကြီးအကဲ၏ အစွမ်းကုန် နှိမ်နင်းမှုအောက်တွင် သူတို့သည် ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ခတ်သော လှိုင်းလုံးများအလား ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကြယ်လမင်း အကြီးအကဲသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူ၏ ရွှေအမြုတေကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ ဓားဖြင့် သူ၏ ဒန်တျန်ကို တိကျစွာ ထိုးနှက်ခံလိုက်ရပေ၏။

ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများသည် လေလည်သံ သဲ့သဲ့မျှသာ ဖြစ်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းနှင့် စူးရှသော သွေးနံ့ကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ဓားကို မှီကာ ပြင်းထန်စွာ အမောဖြေနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားပေ၏။

ကျန်ရှိနေသော ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည်လည်း အားလုံး ဒဏ်ရာရထားကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ကုန်ခန်းနေကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံ ပေါက်လေသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အစပိုင်းကလောက် မတည်ငြိမ်တော့သော်လည်း သူ၏ ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် စွမ်းအားသည် တောင်တစ်လုံးအလား ကြီးမားနေဆဲဖြစ်ပြီး ရှိနေသူများ အားလုံးကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲသည်အထိ ဖိနှိပ်ထားလေ၏။

သူ၏ ရေခဲအလား အေးစက်သော အကြည့်များသည် စစ်မြေပြင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ကြယ်လမင်းဓားဂိုဏ်းမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သားကောင်ကို ချိတ်ပိတ်ထားသော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အလား သူ၏ မျက်လုံးများသည် ထို ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး နောက်ကွယ်သို့ တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"အဟွတ်... အဟွတ် အဟွတ်..."

ချန်ဖုန်းသည် သွေးပါသော တံတွေးတစ်ပွက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကာ ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလျက် ကျောက်တုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"အကြီးအကဲ... အဲဒီကောင်လေး အဲဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... သူ ကြောက်လွန်းလို့ ဝိညာဉ်လွင့်နေလောက်ပြီ..."

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ အားလုံး၏ အကြည့်များသည် လှောင်ပြောင်မှု၊ လောဘနှင့် ဖုံးကွယ်မထားသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထိုကျောက်တုံးဆီသို့ အာရုံစိုက်ထားကြပေ၏။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချန်လဲ့သည် သက်ရှိလူသား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ လမ်းလျှောက်နေသော ရတနာသိုက် တစ်ခု၊ ဖော်ထုတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု၊ ခွဲစိတ် လေ့လာခံရတော့မည့် အရာဝတ္ထု တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် မည်သည့်အမူအရာမှ မရှိချေ။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ရာ မြေကြီး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုသည် ကျောက်တုံးဆီသို့ ဒီရေလှိုင်းအလား ရိုက်ခတ်သွားပေ၏။

"ပုရွက်ဆိတ်လေး... မင်းဘာသာမင်း ထွက်လာမလား ဒါမှမဟုတ် ဒီကျောက်တုံးနဲ့အတူ မင်းကို ငါ ခြေမွပစ်ရမလား..."

ကျောက်တုံးနောက်တွင် ချန်လဲ့သည် အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တုံးမျက်နှာပြင်တွင် သူ၏ ကျောကို ကပ်ထားကာ သူ၏ သွေးများသည် အေးခဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပေ၏။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် အေးစက်သော နွယ်ပင်တစ်ခုအလား သူ၏ နှလုံးသားကို ရစ်ပတ်ထားပြီး အချိန်တိုင်း ပိုမို တင်းကျပ်လာလေသည်။

ပြီးပြီ... ယခုတော့ လုံးလုံးလျားလျား ပြီးသွားပြီ...

သူသည် ဝံပုလွေတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ကျားတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားခြင်းပင်မဟုတ်ချေ... သူ ကျားတွင်းထဲမှ ဘယ်သောအခါမျှ မထွက်ခဲ့ရခြင်းပင်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အား ထုတ်ယူပြီး သန့်စင်ခံရမည့် အကြောင်း တွေးလိုက်မိချိန်တွင် ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်မှုသည် သူ့အား လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေပြီး နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အပူတပြင်း ရပ်တည်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးနေလေ၏။

မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးခြင်းသည် ပို၍ ဂုဏ်သိက္ခာရှိမည်ကို သူ စဉ်းစားနေစဉ်တွင်ပင်...

ကောင်းကင်ယံတွင် ရင်းနှီးနေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြတ်သားသည့် ဓားလေခွင်းသံတစ်ခုသည် ပိုးထည်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ရေခဲပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ထွက်ခွာသွားစဉ်ကထက် ပိုမို မြန်ဆန်ကာ ပိုမို ပြတ်သားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုအလား ထိုးဆင်းလာပေသည်။

ယင်း၏ ပစ်မှတ်သည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချန်လဲ့အား တိုက်ခိုက်တော့မည့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲပင် ဖြစ်လေ၏။

"မင်း ဘယ်လို လုပ်ရဲတာလဲ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ ဒေါသထွက်သွားပေသည်။

သူသည် သူ၏ ဓားကို အပေါ်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးခိုးရောင် ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်သွားပြီး ထို ရေခဲပြာရောင် အလင်းတန်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေ၏။

"ဘုန်း..."

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးသည် နားကွဲမတတ် ဖြစ်သွားပေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ၏ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းတစ်ခုသည် ဆူနာမီလှိုင်းအလား အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မြေပြင်ကို သုံးပေခန့် နိမ့်ကျသွားစေလေ၏။

ချန်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ အကြိမ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အလင်းရောင် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားချိန်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ပုံရိပ်သည် ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ချန်လဲ့နှင့် ကျောက်တုံးကြားရှိ နေရာကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေသည်။

သူမ၏ အဖြူရောင် အဝတ်အစားများတွင် သွေးစက်များ စွန်းထင်းနေပြီးသူမ၏ သွေးလား၊ အခြား တစ်ယောက်ယောက်၏ သွေးလား ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရချေ။

သူမ၏ ဆံပင်များ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်နေကာ သူမ၏ ယခင် လွတ်မြောက်မှုနှင့် ဤရုတ်တရက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မှုတို့က စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ကုန်ခန်းသွားစေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအေးစက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် အံ့မခန်း တောက်ပနေပြီး ချန်လဲ့ ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ရူးသွပ်လုနီးပါး ပြတ်သားမှုနှင့် အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်စေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒတို့ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေလေ၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေပြီး ယင်း၏ ထိပ်ဖျားသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲထံသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်ထားကာ လက်မဝက်မျှပင် အလျှော့ပေးရန် ငြင်းဆန်နေပေသည်။

သူမ... ပြန်လာတာလား...

ချန်လဲ့၏ ဦးနှောက်သည် "ဝီ" ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားလေ၏။

ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုသည် မီးတောင်ချော်ရည်များအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အကြောက်တရားနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အားလုံးကို ချက်ချင်း ဆေးကြောပစ်လိုက်လေသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားပြီး ပါးစပ်သည် အလိုအလျောက် ပွင့်ဟနေကာ သူ၏ရှေ့ရှိ သွယ်လျသော်လည်း ထင်းရှူးပင်အလား မတ်မတ်ရပ်နေသော ပုံရိပ်ကို အရူးတစ်ယောက်အလား စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာမတတ် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပေ၏။

သူမ မသွားခဲ့ဘူး...

သူမ တကယ်ကြီး ပြန်လာတာပဲ...

သူ့ကို ကယ်ဖို့ ပြန်လာတာလား...

ဤရေခဲတုံး အမျိုးသမီးသည်... ဤရေခဲတုံး အမျိုးသမီးသည် တကယ်ပင်...

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် မှုန်ကုပ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယနှင့် ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

"ယဲ့ယွဲ့ထန်... မင်းက တကယ်ပဲ ပြန်လာရဲတယ်ပေါ့... မင်းက ဒီလို ပုရွက်ဆိတ်လို ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး အတွက်နဲ့ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်တော့မလို့လား..."

အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်အမြစ်ရှိသော တပည့်တစ်ဦး... ဆေးလုံးများကို အားကိုးကာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမြုတေဖန်တီးခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သူ တစ်ဦးသည် ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော သူ့ကို ပြန်လည် ရင်ဆိုင်ရန် မည်သို့ သတ္တိရှိနိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို သူ တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေ၏။

ဤသည်မှာ ကျောက်တုံးကို ကြက်ဥနှင့် ပစ်ပေါက်သကဲ့သို့ သူမကိုယ်တိုင် သေကြောင်းရှာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဓားကို ကိုင်ထားသော ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လက်သည် ကျောက်တောင်တစ်ခုအလား တည်ငြိမ်နေပေ၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ချန်လဲ့အား တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အသံသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဖိနှိပ်ထားသော၊ မသိသာနိုင်သော အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့်... အနေရခက်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

ယင်းသည် သူမ၏ လွန်စွာ အကြောင်းပြချက်ကင်းမဲ့သော အပြုအမူအတွက် ယုတ္တိမတန်သော ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား... သူ့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေက... အသုံးဝင်နေတုန်းပဲ... သူက မင်းတို့ လက်ထဲကို... ကျရောက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး..."

ဤစကားများသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲကို ရှင်းပြနေခြင်းထက် သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေခြင်းနှင့် ပိုတူနေလေ၏။

ဆေးလုံးတွေကြောင့်ပါ... သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်စေနိုင်ပြီး ကလဲ့စားချေနိုင်မယ့် ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကြောင့်ပဲ...

တခြား ဘာအကြောင်းကြောင့်မှ လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ဘူး...

ခုနက ထွက်ပြေးလာတုန်းက သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ ပုံရိပ်... ဤ လူယုတ်မာ ဆေးရောင်းသမားလေး၏ ဝိညာဉ်အား ထုတ်ယူပြီး သန့်စင်ခံရကာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်ဆိုသော ပုံရိပ်ကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ချေ...

သူမသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်လေးကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာလေ၏။

သူမ ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာခြင်းသည် စိတ်လိုက်မာပါဖြစ်ပြီး မိုက်မဲကြောင်း၊ သူမ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံခဲ့မှုများနှင့် သွေးကြွေးများ အားလုံးကို အလဟဿ ဖြစ်သွားစေနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း သူမ သိပေသည်။

သို့ရာတွင်... ကိစ္စများမှာ ဤအထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရှိတော့ပေသည်။

ချန်လဲ့သည်ကား သူမ၏ အားနည်းပြီး ဖြူလျော့နေသော ရှင်းပြချက်ကို လုံးလုံးလျားလျား မကြားခဲ့ချေ။

ယခုအခါ သူသည် ကြီးမားလှသော ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံနေရပြီ ဖြစ်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ သေးသွယ်သော်လည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခမ်းနားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဤအမျိုးသမီးသည် တကယ်ကို တောက်ပနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်သည်ဟု ယခင်က သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမကို ကြည့်လေလေ ပို၍ ကြည့်ကောင်းလေလေဖြစ်ပြီး ထို အနေရခက်ကာ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်နေဟန် ပေါက်သော အသွင်အပြင်သည်ပင် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ထင်ရပေ၏။

သူ၏ ဦးနှောက်သည် ပူထူလာပြီး ထို ရိုင်းစိုင်းကာ အရှက်မရှိသော တွန်းအားက သူ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေတော့သည်။

အခန်း ၂၄

သူသည် အခါသမယကို လုံးလုံးလျားလျား မေ့လျော့သွားပြီး ကျောက်တုံးနောက်မှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ထုတ်ကာ သူ၏အမြင်တွင် အလွန်အမင်း ချစ်ခင်မြတ်နိုးဟန်ရှိပြီး အော်ပရာသီချင်းဆိုသကဲ့သို့ လေသံဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ယွဲ့ထန်... ကျွန်တော် သိသားပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်တော် ရှိတယ်ဆိုတာလေ... စိတ်မပူပါနဲ့... တကယ်လို့ ဒီနေ့သာ ကျွန်တော်တို့ မသေခဲ့ဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော် ချန်လဲ့က ခင်ဗျားနဲ့ အချစ်ကတိကဝတ်ကို သေချာပေါက် ပြုလုပ်ပါ့မယ်... ရထားပေါ်ကို အရင်တက်ခဲ့ရပေမဲ့... လက်မှတ်ဖိုးကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြန်ပေးမှာပါ... အခုကစပြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးလုံးတွေက ခင်ဗျားအတွက် သီးသန့်ပဲ... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ပျံသန်းသွားကြမယ်... အင်မော်တယ် ချစ်သူတွေ ဖြစ်လာပြီး... ဒီခွေးကောင်တွေကို ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်... နေ့ခင်းဘက်ကျရင် ခင်ဗျားစားဖို့ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ပေးမယ်... ညဘက်ကျရင် ခင်ဗျားစားဖို့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးမယ်... ခင်ဗျားကို ဝဖြိုးပြီး ကျန်းမာလာတဲ့အထိ ကျွေးမွေးဖို့ အာမခံပါတယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်... "..."

ဓားကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်သည် သိသာထင်ရှားစွာ မရှိဘဲ တုန်ရီသွားပြီး ဤ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေသော လူယုတ်မာကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လည် ခုတ်ပိုင်းပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေ၏။

သူ ဘာပြောနေသည်ကို သူမ နားမလည်သော်လည်း ယင်းသည် သေချာပေါက် ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ချေ။

မှိန်ဖျော့သော ရှက်သွေးများသည် သူမ၏ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အအေးဓာတ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းခံလိုက်ရပေသည်။

ဤကောင်၏ ပါးစပ်ကြီးအား သူမ ချုပ်ပစ်လိုက်ချင်မိလေ၏။

ယခု ဘယ်အချိန် ရှိနေပြီနည်း... အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ဆက်ပြောနေရသနည်း...

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၊ ချန်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ချန်လဲ့၏ ဤ ထက်သန်သော ဝန်ခံချက် ကြောင့် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ခဏတာမျှ ကြက်သေ သေသွားကြလေ၏။

ဤဆေးရောင်းသမားလေးသည်... တကယ်ပင် အရူးများလော...

"ရမ်းကားလိုက်တာ... မင်းက အသက်ရှင်နေသလား သေနေသလားဆိုတာကိုတောင် မသိဘူးပဲ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး အကြီးအကျယ် စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရကာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားလေ၏။

"မင်းက သေဖို့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေမှတော့... မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့... သူတို့ကို ဖမ်းစမ်း..."

သူသည် စကားအပိုများ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ချန်လှပ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ပေါက်ကွဲစေလိုက်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ မီးခိုးရောင် ဓားအလင်းတန်းသည် ပြိုကျလာသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ဖြစ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော လေးလံသည့် အစွမ်းသတ္တိများကို သယ်ဆောင်ကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ဆီသို့ ဖိချလာလေ၏။

သူသည် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားအတော်များများ ကုန်ခန်းသွားခဲ့သော်ငြား အဆင့်ကွာဟချက်သည် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ ပြုလုပ်သော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မိုးကြိုးတစ်စင်း၏ စွမ်းအား ပါဝင်နေပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားလေ၏။

သူမသည် သွားကြိတ်ကာ သူမ၏ ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် ဓားအရှိန်အဝါများ လှိုင်းထသွားပြီး ခိုင်မာသော ရေခဲနံရံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ထို မီးခိုးရောင် ဓားတောင်ကြီးကို အသေအလဲ တားဆီးထားလိုက်လေ၏။

"ခလွမ်း..."

နားကွဲမတတ် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကြီးသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေကြီးသည် လက်မအလိုက် အက်ကွဲသွားကာ သွေးစက်အချို့သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ယိုကျလာလေ၏။

သူမ၏ ရေခဲနံရံသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး နေရာအနှံ့တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာကာ သူမသည် အနိုင်နိုင် တောင့်ခံနေရကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အဆင့်ကွာဟချက်ဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်သော အရာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ချန်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့သော အပြုံးများဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး အမျိုးမျိုးသော မှော်ပညာရပ်များနှင့် ဓားအလင်းတန်းများသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ထံသို့ စတင် ဦးတည်လာကာ သူမကို နှောင့်ယှက်ရန်နှင့် အင်အားကုန်ခန်းစေရန် ကြိုးစားကြလေ၏။

အခြေအနေသည် ချက်ချင်း ဆိုးရွားသွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခါးသီးသော ရုန်းကန်မှုတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားကာ ဘယ်ညာ ကာကွယ်နေရပြီး အဆက်မပြတ် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သူမ၏ ရှုံးနိမ့်မှုသည် အချိန်ပြဿနာသာ ဖြစ်လေတော့သည်။

ချန်လဲ့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေပြီး စောစောက ရိုမန်းတစ်ဆန်သော အတွေးလေးများသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်သို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ကို သူ သိပေသည်။

မဟုတ်ချေ... သူ တစ်ခုခု လုပ်ရမည်...

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် သူ၏ ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန် ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုနေသော ရေခဲနံရံသည် ဘုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားလေ၏။

သူမသည် ဖိနှိပ်ထားသော ညည်းသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ လေထဲတွင် သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပေသည်။

သူမသည် ထရန် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း ယာယီ အင်အားကုန်ခန်းသွားပုံရလေ၏။

"ယွဲ့ထန်..."

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်သည် ပူထူလာပြီး ထို အကြောက်တရားလေးသည် ပို၍ပင် အားကောင်းသော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား ခြေမွခံလိုက်ရလေ၏。

သေစမ်း... သွားကြတာပေါ့... သေလျှင်လည်း သေမည်... မသေလျှင် နှစ်သောင်းချီ အသက်ရှင်မည်...

ကြွားလုံးထုတ်ရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ...

သူသည် ကျောက်တုံးနောက်မှ ခုန်ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ကာ ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသည့်အလား ပြုံးနေသော ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲနှင့် အခြား ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေ၏။

"ဒီအဘိုးကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ကျွန်တော်ပဲ..."

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းကို မော့ထားပြီး သူ၏ အသံ မတုန်ရီစေရန် ကြိုးစားကာ လောကကြီးကို အထင်သေးသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏ (သူ၏ ခြေထောက်များသည် ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ရီနေသော်လည်းပေါ့။)

"မိန်းမ တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်တာက ဘယ်လို စွမ်းရည်မျိုးလဲ... လာစမ်း... ချန်ရှန်းက ခင်ဗျားရဲ့ အဘိုး ကျောက်ကျစ်လုံ ကို မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ လာစမ်းကြည့်စမ်း..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ခေတ္တရပ်တန့်သွားလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး အလွန်အမင်း အရှက်ကွဲမှုနှင့် ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်သည်... လက်နက်ကိုပင် ဝှေ့ယမ်းရဲသည်... အဲ... သူ့တွင် လက်နက် ရှိပုံမပေါ်ချေ... သို့ရာတွင် ဤကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် သိသိသာသာ ရန်စနေခြင်းပင်... ဤသည်မှာ နှစ်ရာချီ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် ကာလအတွင်း သူ ခံစားခဲ့ရသော အကြီးမားဆုံးသော စော်ကားမှုပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဒီခွေးကောင်လေး... မင်းက သေချင်နေတာပဲ..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် ဤစကားလုံးများကို သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်သည် ချက်ချင်းပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကိုပင် ယာယီ လျစ်လျူရှုထားကာ ဤ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော ပုရွက်ဆိတ်လေးကို အသားစအဖြစ် ရိုက်ချေပစ်လိုစိတ်သာ ရှိလေတော့သည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြန့်ခြင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ် ပိန်လှီနေသော ချန်လဲ့၏ ကျောပြင်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် အားနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ချန်လဲ့... နောက်ဆုတ်... မင်းက သေချင်နေတာလား..."

ချန်လဲ့သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို အလွန် တောက်ပကာ အနည်းငယ် နောက်ပြောင်ချင်ပုံရသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်လေ၏။ ကောက်ကျစ်မှုနှင့် တွက်ချက်မှုများဖြင့် အမြဲတမ်း အရောင်လက်နေတတ်သော ထိုမျက်လုံးများသည် ယခုအခါ

အလွန်အမင်း ကြည်လင်ပြီး ခိုင်မာနေပေသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်း ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်... ငါ့နှလုံးသားက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ မင်း ပြန်လာမယ်ဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်... အခုကစပြီး... မင်းက ငါ့ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ပဲ..."

ချန်လဲ့သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ချိတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော ဓားပျံတစ်လက်ကို ကန်တင်လိုက်ရာ အရာဝတ္ထုများကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကိုပင် မသိချေ ဆိုသည့် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ချန်လဲ့သည် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ကြမ်းတမ်းသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သာမန်အဖြစ်ဆုံး ဓားပျံတစ်လက်သာ ဖြစ်ပြီး ဓားသွားတွင် အထစ်အနည်းငယ်ပင် ရှိနေကာ ရှန်းရှလောကတွင် သူ စိတ်ကူးယဉ်ထားသော တောက်ပသည့် ဓားပျံများနှင့် အလွန် ကွာခြားလှပေသည်။ သို့ရာတွင် ၎င်းသည် အရေးမကြီးချေ။ လက်ရှိ အခြေအနေကို သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေပေ၏။

"ယွဲ့ထန်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက ကျွန်တော် တောင့်တတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ကလဲ့စားချေမှုပါပဲ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ... ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ မကောင်းဆိုးဝါး သက်သက်ပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူသားတွေဆီမှာ အလင်းရောင် ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပြီ... ကျွန်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက မလုံလောက်သေးပါဘူး... ခင်ဗျားကို ခေါ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်ကို သွားပြီး လမင်းကြီးကို ခူးချင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို ရှာဖို့ မရဏကမ္ဘာ ကိုးထပ်ကို သွားချင်တယ်... ကျွန်တော် သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီခမ်းနားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကျွန်တော် ကြည့်လို့ မဝသေးပါဘူး... ပြီးတော့ ခင်ဗျားကိုလည်း ကြည့်လို့ မဝသေးပါဘူး..." ချန်လဲ့သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

"လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်တော် ကြွားလုံးထုတ်တာကို စောင့်ကြည့်နေကြ..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်လဲ့သည် ရှိသမျှ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ 【အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အစပျိုးပါသည်... ကျန်းမာရေးကို ထက်ဝက် လျှော့ချမည်】