အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း ၂၅

အလှဆင်ထားသော ဓားကွက်များ မရှိဘဲ ရိုးရှင်းပြီး အတိုက်ရိုက်ဆုံး အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းမှုသာ ဖြစ်လေသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းတွင်ပင် တောင်ကြားအတွင်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ရူးသွပ်စွာ လှိုင်းထသွားပြီး ဓားချီမုန်တိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော စူးရှသည့် ဓားချီများ ကြက်ခြေခတ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖြူလျော့သော အရောင်ဖြင့် ထင်ဟပ်သွားစေသည်။ ဓားချီ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ကျောက်တုံးများ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပြီး သစ်ပင်များ ဖျက်ဆီးခံရကာ ဤဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်ပေ၏။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူလျော့သွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ အားလုံးကို အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရေး အလွှာများကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ထို စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အတားအဆီးများသည် ဤ ကြမ်းတမ်းသော ဓားချီမုန်တိုင်းရှေ့တွင် စက္ကူများအလား ဖြစ်နေပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားလေတော့၏။

"ဝေါ့..."

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ချလိုက်ပြီး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ကျောက်နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားပေသည်။ သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံသည် စုတ်ပြဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားကာ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ညှိုးနွမ်းသွားလေ၏။

ဤရုတ်တရက် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသော သေမျိုးတစ်ယောက်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဓားချက်တစ်ချက်ဖြင့် ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို အမှန်တကယ် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်လော။

သို့ရာတွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေချိန်မှာပင် ချန်လဲ့သည်လည်း ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်လိုက်ရလေသည်။

"ငါးဆယ်-ငါးဆယ် ခွဲဝေမှု" ဓား၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး ကံကြမ္မာသည် သူ၏ဘက်တွင် မရှိပုံရပေသည်။

နှလုံးသားကို ဆုတ်ဖြဲခံရသည့်အလား နာကျင်မှုတစ်ခုသည် ချန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေ၏။ သူသည် သွေးတစ်ပွက် အကြီးကြီးကို အန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအရောင်သည် အဖြူရောင်မှ စိမ်းလန်းသော အရောင်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ယိမ်းယိုင်သွားပေသည်။ သို့ရာတွင် သူ တောင့်ခံထားပြီး ပြိုလဲမသွားဘဲ ဤနာကျင်မှု၏ နှိုးဆွမှုကို အသုံးပြုကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားကို ထပ်မံ မြှောက်တင်လိုက်လေ၏။

"သူ့ကို တားစမ်း..." ချန်ဖုန်းသည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး

စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချင်းယွင်တပည့် အနည်းငယ်သည် ထိတ်လန့်တကြား ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဒုတိယ ဓားချက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဓားချက်သည် ပထမ ဓားချက်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ပြတ်သားပြီး ရှေ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားပေသည်။ ဓားအလင်းတန်းသည် ဥက္ကာပျံတစ်ခုအလား တောက်ပသွားပြီး မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိကျစွာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အကြီးအကဲသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သည့်အလား ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မကျေမနပ် ညည်းညူသံ တစ်ခုကိုသာ ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ခေါင်းမှာ ဘေးသို့ စောင်းကျသွားကာ သေဆုံးသွားလေတော့၏။

သို့ရာတွင် ဒုတိယ ဓားချက်၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက လိုက်ပါလာပြီး ပထမ ဓားချက်ထက် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။ ချန်လဲ့သည် သူ၏ သွေးကြောများ လက်မအလိုက် ပြတ်တောက်သွားပြီး သူ၏ ကလီစာများ ဖျော်စက်ထဲ ထည့်မွှေခံနေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ၏ အမြင်အာရုံများ စတင် ဝေဝါးလာပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ ဖြည်းညင်းစွာ လွတ်ထွက်သွားကာ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများ ဒီရေအလား ကျဆင်းသွားပေသည်။

ဤ အသက်နှင့်သေဆုံးမှုကြား အခိုက်အတန့်တွင်ပင် 【ငါးစက္ကန့် တကယ့် ယောကျ်ား】 စွမ်းရည်သည် အစပျိုးသွားလေ၏။

ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ချန်လဲ့၏ နောက်ဆုံး အသက်ရှင်သန်မှု လမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် ချိတ်ပိတ်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်ငြား နောက်ငါးစက္ကန့်အတွင်း သူသည် မည်သည့် ထိခိုက်မှုကိုမဆို လျစ်လျူရှုပြီး နောက်ဆုံး ရှင်းလင်းမှုလေး တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားမည် ဖြစ်၏။

"ငါးစက္ကန့် ကျန်သေးတယ်..." ချန်လဲ့သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရေတွက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဓားများအလား စူးရှလာလေသည်။

သူ၏ ပုံရိပ်သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး စစ်မြေပြင်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဝေ့ဝဲသွားကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားသည် အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေပေ၏။

"ရွှတ်..." "ရွှတ်..." "ရွှတ်..."

အနီးဆုံး ချင်းယွင်တပည့် သုံးဦးသည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှု အမူအရာများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲကြောင့် ရှိနေသူများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်ပင်လျှင် ခဏတာမျှ မိန်းမောသွားသော်လည်း ဤသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သူမ လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။

"အခုပဲ..." ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုကာ သူမ၏ ဓားနည်းစနစ်ကို လမ်းညွှန်လိုက်ပြီး ရေခဲပြာရောင် ဓားအလင်းတန်းသည် ကြာပန်းတစ်ပွင့်အလား ပွင့်အာလာလေ၏။ ဓားအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော ချင်းယွင်တပည့်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားကြပြီး ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ကြချေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းတွင်ပင် စစ်မြေပြင် အခြေအနေ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေ၏။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီး တောင်ကြားထဲတွင် အလောင်းများနှင့် ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ချန်လဲ့၏ ငါးစက္ကန့်သည် ကွက်တိ ပြည့်သွားလေ၏။

"ငါးစက္ကန့် တကယ့် ယောကျ်ား" အခြေအနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသော စွမ်းအားသည် ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားပေသည်။ ချန်လဲ့သည် ကမ္ဘာကြီး လည်ထွက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားကာ ရှေ့သို့ အားနည်းစွာ ပြိုကျသွားလေတော့၏။

"ချန်လဲ့..." ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖမ်းဆွဲရန် ရှေ့သို့ ပြေးသွားလေသည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော ချန်လဲ့ကို သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေပေ၏။ ယုံကြည်ရပုံမပေါ်သော ဤဆေးရောင်းသမားကောင်လေးသည် အလွန် စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ် အခြေအနေတွင် ဤမျှ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို အမှန်တကယ် ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့ပြီး သူမကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန်ပင် မတုံ့ဆိုင်းခဲ့ချေ။

ချန်လဲ့သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်လိုက်လေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန် ဘေးကင်းသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခုကို အနိုင်နိုင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် အလွန် အားနည်းလွန်းသဖြင့် အနိုင်နိုင် ကြားရသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းသည် ကြည်လင်ပြတ်သားနေလေ၏။

"ကျွန်တော်... ယောကျ်ားပီသတယ်... မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"ဒီဘဝမှာ... ခင်ဗျားကို... ကျွန်တော် သေချာပေါက်... အရှုံးမပေးပါဘူး..."

"အင်း..."

"ကျွန်တော်က... ပရောပရည်လုပ်တဲ့ စကားတွေ... ပြောဖို့ တကယ် တော်တာပဲနော်..."

"အင်း..."

"ယွဲ့ထန်..."

"အင်း..."

"ခင်ဗျားက... အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ ရှာဖွေနေတာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားက... ကောင်းကင်ဘုံကို ဖွင့်ပေးမယ်..."

ဤနောက်ဆုံး စကားကို ပြောပြီးနောက် ချန်လဲ့၏ ခေါင်းမှာ ဘေးသို့ စောင်းကျသွားပြီး သူ လုံးလုံးလျားလျား သတိလစ်သွားလေတော့၏။ သူ၏ မျက်နှာသည် စက္ကူအလား ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများသည် အလွန် အားနည်းလွန်းသဖြင့် အနိုင်နိုင် သတိပြုမိနိုင်သော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော ချန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ထားပြီး သူ၏ အားနည်းသော သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားနေရကာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှုပ်ထွေးပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာလေ၏။ တစ်ချိန်က သူမ အနှောင့်အယှက် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သော ဤဆေးရောင်းသမားကောင်လေး... အမြဲတမ်း ပြုံးဖြီးဖြီးနေပြီး ဘယ်တော့မှ အလေးအနက် မရှိသော ဤကောင်လေးသည် အသက်နှင့်သေဆုံးမှုကြား အခိုက်အတန့်တွင် ဤမျှ ပြတ်သားသော ဘက်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ပြသခဲ့ပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာသည် အမူအရာ မရှိသော်လည်း ပဲစေ့အရွယ် မျက်ရည်များသည် ရပ်တန့်မရအောင် ကျဆင်းလာလေ၏။သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော တုန်ခါမှုတစ်ခု သူမ၏ အသံတွင် ရှိနေပေသည်။ သူမသည် ချန်လဲ့၏ မျက်နှာမှ သွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ယခင်ကထက် ပိုမို နူးညံ့နေလေသည်။

အဝေးရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် နံနက်ခင်း နေမင်းကြီးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်များသည် တောင်ကြားတစ်ခုလုံးသို့ လွှမ်းခြုံသွားသော်လည်း ထိုနေရာရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကိုတော့ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ ယဲ့ယွဲ့ထန် သိပေ၏ ဤနေရာသည် ဆက်နေရန် မသင့်တော်ကြောင်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် ကျွမ်းကျင်သူများကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး လုံးလုံးလျားလျား အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ချေ။

သူမသည် ချန်လဲ့ကို သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ပိုးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ပွနေမှုများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ ပေါ့ပါးသော ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးသည် အလွန် လေးလံလွန်းသဖြင့် သူမကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေသည်ဟု သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မသေပါနဲ့..."

ချန်လဲ့သည်ကား ဤအကြောင်းကို ဘာမျှ မသိခဲ့ချေ။ သူသည် ရှည်လျားသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေသည့်အလား ဖြစ်ပြီး ထိုအိပ်မက်ထဲတွင် သူ၏အတွက် ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ခုတ်ပိုင်းဖွင့်လှစ်ပေးမည့် ဓားတစ်လက် ရှိနေလေသည်။

အခန်း ၂၆ - ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း

ချန်လဲ့၏ အသိစိတ်သည် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုထဲတွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်ကို မသိရဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဝေဝါးပြီး ဆူညံသော အသံတစ်ခုကြောင့် နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ လေးလံနေသော မျက်ခွံများကို ဖွင့်ရန် ရုန်းကန်လိုက်၏။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ခေါင်မိုးတန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်သည် စက္ကူကပ်ထားသော သစ်သားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာကာ လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဖုန်မှုန့်များ ပါဝင်သည့် အလင်းတန်း အနည်းငယ်ကို ကျရောက်စေလေသည်။

သူသည် မာကျောသော ကုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဆေးကြောထားသော စောင်ပါးလေးတစ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံထားပေ၏။ အခန်းမှာ သေးငယ်ပြီး ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သပ်ရပ်နေပေသည်သစ်သားစားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး၊ အရောင်လွင့်နေသော ဗီရိုတစ်ခုနှင့် ထောင့်တွင် ပုံထားသော ချိတ်ပိတ်ထားသည့် မြေအိုး အနည်းငယ်တို့ ရှိလေသည်။ လေထုထဲတွင် သင်းပျံ့သော ဆေးရနံ့နှင့် မြို့ပြဆန်ဆန် လေထုမျိုး ပြည့်နှက်နေပြီး မီးခိုးနံ့နှင့် မှိန်ဖျော့သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီတို့ ရောနှောနေပေ၏။

ဤနေရာသည် လေမည်းတောင်တန်းရှိ သွေးစွန်းနေသော တောင်ကြား မဟုတ်သလို လူသူကင်းမဲ့သော ရွာတစ်ရွာရှိ တည်းခိုခန်းလည်း မဟုတ်ချေ။

ကျွိ...

တံခါးကို ဖွဖွလေး တွန်းဖွင့်လိုက်လေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော ဆေးရည်ပန်းကန်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဝင်လာပေ၏။ သူမသည် အဖြူရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း အဝတ်အထည်မှာ ပိုမို သာမန်ဆန်ပြီး အစွန်းများတွင် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသည်ကိုပင် တွေ့ရလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများတွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း ထိုအေးစက်ကာ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် ချန်လဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ တောက်ပသွားသော်ငြား လျင်မြန်စွာပင် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပေ၏။

"မင်း နိုးလာပြီပဲ..."

သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေလေသည်။ သူမသည် ဆေးပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ချန်လဲ့၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အေးစက်နေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ပါဝင်ကာ သူ၏ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေလေသည်။

ချန်လဲ့၏ လည်ချောင်းများမှာ ခြောက်သွေ့ကာ နာကျင်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပေ၏။

"ယွဲ့ထန်... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ... ကျွန်တော်... အိပ်ပျော်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

"ဝူယိုမြို့..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ ပြန့်ပြူးနေသော်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေပေသည်။

"မင်း သတိလစ်နေတာ လေးလ ရှိပြီ..."

"လေးလတောင်... ဝူယိုမြို့ ဟုတ်လား..."

ချန်လဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ ဒန်တျန်မှာ အလွန်အမင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ လုံးလုံးလျားလျား အခေါင်းပေါက် ဖြစ်သွားသည့်အလား ခံစားရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကိုမျှ သူ မစုစည်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းများ တကယ်ပင် ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

"အင်း..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့အား ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီး ဆေးပန်းကန်ကို ယူကာ ဇွန်းဖြင့် မွှေလိုက်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီနေ့က မင်းက လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားပြီး မင်းရဲ့ ဒန်တျန်ကလည်း ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက လူတွေက အလွယ်တကူ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါတို့... ငါတို့က ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူတွေလို့ သတ်မှတ်ခံထားရပြီ... ပြဿနာတွေ ရှိတဲ့ နေရာမှာ အချိန်အကြာကြီး နေတာက မကောင်းဘူးလေ..."

သူမသည် ဆေးရည် တစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး အေးသွားအောင် ဖွဖွလေး မှုတ်ကာ ချန်လဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ငါ မင်းကို မြောက်ဘက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်... ကြယ်လမင်းဓားဂိုဏ်း က ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဖူတူတောင် ရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိတဲ့ ဒေသရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်... ဒါက 'အတွေးတစ်ချက်ဖူတူဂိုဏ်း' ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာရှိတဲ့ ဝူယိုမြို့ပဲ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက လောလောဆယ် ဒီအထိ မရောက်နိုင်သေးဘူး..."

ချန်လဲ့သည် သူ၏ မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့သွားစေသော ဆေးရည်ကို လိမ္မာစွာ သောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှိုင်းတံပိုးများအလား လှိုင်းထနေပေ၏။ အဓိက ဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခု၏ နယ်မြေများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ သူ့လို သေလုဆဲဆဲ လူတစ်ယောက်အား သယ်ဆောင်ပြီး လေးလတိုင်တိုင် ခရီးသွားခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ၎င်းတွင် ပါဝင်သော အန္တရာယ်နှင့် အခက်အခဲများကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ချေ။

"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်း ပြင်းထန်တယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်က ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ချန်လဲ့သည် သိသာထင်ရှားမှုမရှိသော အခက်အခဲ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

"သာမန် ဆေးလုံးတွေက အသုံးမဝင်ဘူး... မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ငါက လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဆေးဖော်စပ်သူတွေနဲ့ ဆေးပညာ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီးဆီကို သွားခဲ့ရတယ်... မင်းကို အသက်ရှင်အောင် အနိုင်နိုင် ထားဖို့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးတချို့ကို အသုံးပြုခဲ့ရတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ငါတို့ ဝူယိုမြို့ကို ရောက်လာပြီး ဒီတဲလေးကို ငှားလိုက်တဲ့ အချိန်ကျမှ မင်းရဲ့ အခြေအနေက နောက်ဆုံးတော့ တည်ငြိမ်သွားခဲ့တာပါ..."

ချန်လဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခါးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားလေ၏။ ရေစီးကြောင်းအလား ချိတ်ဆွဲထားလေ့ရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော အပြာရောင် ဓားပျံ ဆောင်းဦးရေ မှာ မရှိတော့ချေ။ ယင်း၏ နေရာတွင် အလွန် သာမန်ပုံပေါက်ပြီး အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းကာ အားနည်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သာ ရှိသည့် အပြာရောင် သံမဏိ ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေပေသည်။

"ယွဲ့ထန်... ခင်ဗျားရဲ့ 'ဆောင်းဦးရေဓား' က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

ချန်လဲ့၏ နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ သိသာထင်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ရောင်းလိုက်ပြီ..."

ရောင်းလိုက်သည်လော။ ချန်လဲ့သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ထို ဆောင်းဦးရေဓားမှာ သူမ၏ ဆရာက ပေးထားသော လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး သူမ အမြတ်နိုးဆုံး မှော်ရတနာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယင်း၏ တန်ဖိုးကို သာမန် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ချေ။ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက်လော။ ဤဝူယိုမြို့တွင် ခရီးစရိတ်နှင့် နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခု ရရှိရန်အတွက်လော။

ကြီးမားလှသော အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် နှလုံးနာကျင်မှုတို့က ချန်လဲ့အား ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေ၏။ သူ သတိမလစ်မီက သူ၏ သေခြင်းတရားကို အံတုသော အသွင်အပြင်ကို သူ မှတ်မိသွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လေးလတိုင်တိုင် ခရီးသွားခဲ့ရမှုများ၊ ဆေးကုသမှု ရှာဖွေခဲ့ရမှုများနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မှော်ရတနာကို ရောင်းချခဲ့ရမှုများကို တွေးမိလိုက်လေသည်... သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ခိုင်မာသော ပံ့ပိုးမှုများရှေ့တွင် အလွန် ရယ်စရာကောင်းပြီး ဖြူလျော့နေသည်ဟု ထင်ရပေ၏။

သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ပါးလွှာသော အသားမာလွှာတစ်ခုကို သူ ခံစားမိပြီး ယင်းမှာ ရေရှည် ဓားကိုင်တွယ်မှုနှင့် မကြာသေးမီက ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသားများ ဖြစ်ပေသည်။

"ယွဲ့ထန်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူ၏ လည်ချောင်းများ ပိတ်ဆို့သွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ...

"ကျွန်တော် ချန်လဲ့က ဒီဘဝမှာ ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးလို့ ဒီမှာ ကျိန်ဆိုပါတယ်... အနာဂတ်မှာ... ခင်ဗျားအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ဓားပျံတစ်လက်ကို သေချာပေါက် ရှာပေးမယ်... မဟုတ်ဘူး... အကောင်းဆုံး ဓားကို ရှာပေးမယ်... ကျွန်တော်..."

သူ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုတွင် ခွန်အားများ မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်အား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ချန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေမှုနှင့် သူ၏ စကားများထဲမှ ရိုးသားမှုတို့ကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ချန်လဲ့သည် သူမ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဖက်ထားပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် ဆေးရနံ့တို့ ရောနှောနေပုံရသော သူမ၏ ဆံပင်များမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သနားကြင်နာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သော နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို နမ်းရှုံ့ချင်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများနှင့် ထိတွေ့လုနီးပါး အချိန်တွင် ကြည်လင်၊ တည်ငြိမ်ပြီး အနည်းငယ်... စူးစမ်းလိုဟန်ရှိသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် သူ ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့အား တည့်တည့်သာ ကြည့်နေပြီး ခုခံခြင်း မရှိသလို တုံ့ပြန်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ နက်ရှိုင်းသော ရေကန်တစ်ခုအလား အေးစက်ကာ ကြည်လင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ မေးခွန်းထုတ်နေသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။ မင်း ခုနလေးတင် နိုးလာတာလေ... မင်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့... မင်းရဲ့ ဒန်တျန်ကလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကို... မင်းက ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတာလား...

ချန်လဲ့၏ ရိုမန်းတစ်ဆန်သော အတွေးများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုအကြည့်ကြောင့် အေးခဲသွားလေတော့၏။ကြီးမားလှသော ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုတို့က သူ၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားပေသည်။ သူမသည် သူ့အား ကယ်တင်ရန် လေးလတိုင်တိုင် ပြေးလွှားနေခဲ့ရ၏။ သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချပြီး နေ့ရောညပါ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် နိုးလာသည်နှင့် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်က ဤကိစ္စပင်လော။