အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း ၂၇

သူသည် ရေနွေးပူလောင်သွားသည့်အလား ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲကာ ပူလောင်နေပြီး မျက်လုံးများ ဝေ့ဝဲနေလျက် ဆင်ခြေတစ်ခု ဖန်တီးရန် စကားထစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"အဲဒါက... ယွဲ့ထန်... ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒီတိုင်း... အဲ... တကယ်တော့... ကျွန်တော် သတိမလစ်ခင်မှာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ဖို့အတွက်... ကျွန်တော်... မိသားစု လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်တဲ့ 'လျှို့ဝှက်စွာ ဖော်စပ်ထားတဲ့ အာဏာရှင်ခန္ဓာကိုယ် ဆေးလုံး' ကို မျိုချလိုက်တယ်... ဒီဆေးလုံးက... ဒီဆေးလုံးက ပြင်းထန်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိပြီး... အလွန် ပြင်းထန်တဲ့... အဲ... 'ယင်နဲ့ယန် လောင်ကျွမ်းစေတဲ့ ဆေးအဆိပ်' တွေ ပါဝင်တယ်... အဲဒါက... အဲဒါက ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်တဲ့ အထူးနည်းလမ်းနဲ့ လမ်းညွှန်ဖို့ လိုအပ်တယ်... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... ဆေးအဆိပ်တွေ ပြန်ထလာသလို ခံစားလိုက်ရလို့... စိုးရိမ်ပြီးတော့ ကျွန်တော်က..."

သူ စကားပြောလေလေ သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းလာလေလေ ဖြစ်ပေ၏။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤဆင်ခြေမှာ အလွန်အမင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိလှကြောင်း ခံစားနေရလေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း မှိန်ဖျော့ပြီး သိသာထင်ရှားမှုမရှိလုနီးပါးဖြစ်သော အပြုံးတစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်လုံး နက်ရှိုင်းရာတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့အား ဖော်ထုတ်ခြင်း မရှိသလို စကားဝိုင်းကိုလည်း ဆက်လက် မပြောဆိုတော့ချေ။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်ကြေနေသော အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း ခုနလေးတင် နိုးလာတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေသေးတယ်... သေချာ အနားယူပါ... ဆေးကို အချိန်မှန် သောက်ပါ... ငါ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ချန်လဲ့အား ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ချန်ရစ်ခဲ့ကာ ရှက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ ခြေချောင်းများပင် ကွေးကောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေတော့၏။

စနစ်... မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ငါ ကျိန်ဆဲတယ်... ချန်လဲ့သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထို ကျိန်စာသင့်နေသော စနစ်အား အကြိမ် တစ်သောင်းတိတိ ကျိန်ဆဲလိုက်လေ၏။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ လမ်းချော်သွားတာပဲ...

နောက်ရက်များတွင် ချန်လဲ့သည် ဤတဲလေးထဲတွင် စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် အနားယူကာ ပြန်လည် နလန်ထူလာခဲ့ပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် နေ့စဉ် အချိန်အတန်ကြာ အပြင်သို့ ထွက်လေ့ရှိပြီး သူမ ပြန်လာတိုင်း အစားအစာများ၊ ဆေးပင်များနှင့် ဝူယိုမြို့မှ သတင်းအချို့ကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာလေ့ရှိလေသည်။

သူမ၏ ရံဖန်ရံခါ ပြောပြချက်များမှတစ်ဆင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မြို့အတွင်းရှိ "လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ မဟာမိတ်အဖွဲ့" သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အနည်းငယ်မျှသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရရှိရန်အတွက် အစောင့်အရှောက်လိုက်ခြင်း၊ ပစ္စည်းများ စုဆောင်းခြင်း သို့မဟုတ် အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲများကို ရှင်းလင်းခြင်းကဲ့သို့သော တာဝန်အချို့ကို လက်ခံလုပ်ဆောင်နေကြောင်း ချန်လဲ့ သိရှိခဲ့ရပေသည်။ ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ဤအောက်ခြေအဆင့် အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နေရခြင်းမှာ... မည်မျှ ပင်ပန်းဆင်းရဲမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။

ချန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် နလန်ထူလာခဲ့၏။ သူ၏ ဒန်တျန်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို မသိုလှောင်နိုင်သေးသော်ငြား အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ နေ့စဉ် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတားအဆီး မရှိတော့ချေ။ သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းများကို ပြန်လည်ရယူရန်နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေရန် အမြန်ဆုံး ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ပြန်လည် စတင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

တစ်နေ့တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဝူယိုမြို့အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းနိမ့်များတွင် တည်ရှိသော "ငွေချည်မျှင်မြက်" စုဆောင်းရန် မစ်ရှင်တစ်ခုကို လက်ခံခဲ့ပေ၏။ ချန်လဲ့သည် သူမနှင့်အတူ လိုက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ပြန်မရသေးဘူးလေ... တောင်ပေါ်မှာ အန္တရာယ်ရှိတယ်..." ယဲ့ယွဲ့ထန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ကျွန်တော် အပြင်ဘက် ပတ်လည်မှာပဲ နေပြီး သာမန် ဆေးပင်တချို့ပဲ ခူးမှာပါ... ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် ဒုက္ခမပေးပါဘူး... ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင် မှိုတွေတောင် ပေါက်လာတော့မယ်..." ချန်လဲ့သည် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ အာမခံလိုက်လေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့အား ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့ တည်းခိုနေသော လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာပြီး နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ တိတ်ဆိတ်သော လမ်းထောင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

"သွားကြတာပေါ့..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖြင့် ဓားသင်္ကေတတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။ ထို အပြာရောင် သံမဏိ ဓားရှည်သည် ကြည်လင်သော မြည်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်အထက် တစ်ပေခန့်တွင် ဝဲပျံနေပေသည်။ ၎င်း၏ အလင်းရောင်သည် ဆောင်းဦးရေဓားကဲ့သို့ မတောက်ပသော်ငြား တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာလေ၏။ သူမသည် ၎င်းအပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ တက်လိုက်ရာ သူမ၏ အဝတ်အစားများ လွင့်ဝဲသွားပေသည်။

ချန်လဲ့သည်လည်း စိတ်ကို စူးစိုက်ကာ သူ၏ အသိစိတ်ကို စနစ်လေဟာနယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်စေလိုက်လေ၏။ ဝီ... တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် ရိုးရှင်းပြီး လေးလံသော ကြေးဝါ မီးဖိုအဖုံးကြီးသည် လေထဲမှ ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျလာပေသည်။ ချန်လဲ့သည် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ၎င်းအပေါ်သို့ တက်လိုက်ရာ မီးဖိုအဖုံး၏ မျက်နှာပြင်မှာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး သူ့အား ယိမ်းထိုးကာ လေထဲသို့ မြောက်တက်လာစေရန် ထောက်ပံ့ပေးလေ၏။

ဓားပျံတစ်လက်နှင့် အိုးအဖုံးတစ်ခုသည် ထပ်မံ၍ ထူးဆန်းသော်လည်း ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် သဟဇာတဖြစ်သော ပျံသန်းသည့် အတွဲတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မြို့၏ အဓိကလမ်းမကြီးများအထက်ရှိ လေပိုင်နက်ကို ရှောင်ကွင်းကာ ဝူယိုမြို့တွင် လေယာဉ်မပျံသန်းရဇုန် သတ်မှတ်ချက် ရှိသော်လည်း အပြင်ဘက် ဧရိယာများတွင် စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပေါ့လျော့ပေသည် အနောက်ဘက် မြို့တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

လေထဲတွင် ခရီးသွားရင်း ဝူယိုမြို့၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ရှုခင်းမှာ ပို၍ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

မြို့ရိုးများသည် တိမ်များအထိ ထိုးထွက်နေပြီး မန္တန်များဖြင့် တောက်ပနေကာ အတွင်းဘက်တွင်မူ နန်းတော်များနှင့် မဏ္ဍပ်များသည် သိပ်သည်းစွာ တန်းစီနေပြီး ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် အလင်းရောင်များမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်နေလေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများသည် ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို ရက်လုပ်နေသည့် ဥက္ကာပျံများအလား အဆုံးမရှိဘဲ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေကြပေသည်။

ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်သင်္ဘောကြီးများ၊ အလှဆင်ထားသော သားရဲဆွဲ ရထားလုံးများနှင့် မျိုးစုံသော ပျံသန်းသည့် မှော်ရတနာများသည် အပြန်အလှန် ကူးသန်းသွားလာနေကြပြီး ဤကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ မြို့တော်ကြီး၏ ကြီးပွားတိုးတက်မှုနှင့် တက်ကြွမှုကို ပြသနေလေ၏။

ချန်လဲ့သည် လှိုင်းထနေသော ခံစားချက်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အရေးပါမှု မရှိခြင်းကို ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

မြို့တံခါးများမှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး လူကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေသော အဓိကလမ်းမကြီးကို ကျော်လွန်ကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းနိမ့်များဆီသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူတို့၏ အမြင့်ကို လျှော့ချရန် သူမ၏ ဓားပျံကို လမ်းညွှန်လိုက်ပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ တိကျစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပေသည်။

ငွေချည်မျှင်မြက်သည် အရိပ်ကို နှစ်သက်ပြီး နေရောင်မရသော ကျောက်ဆောင် အက်ကွဲကြောင်းများ သို့မဟုတ် စမ်းချောင်းများ၏ အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် အများဆုံး ပေါက်ရောက်လေ့ရှိလေ၏။

ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက်နှင့် သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မစ်ရှင်အတွက် လုံလောက်သော ငွေချည်မျှင်မြက်များကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်လဲ့သည် ဘေးတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံ ပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ရှာဖွေနေလေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ သင်ခန်းစာရသွားပြီဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးရှိ ပေါင်းပင်များ သို့မဟုတ် မြေကြီးများဖြင့် စနစ်ကို လှည့်စားရန် မကြိုးစားရဲတော့ချေ။

သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ပါးလျသော်လည်း ပထမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် "နှင်းရည်ခဲပန်း" နှင့် "မြေအမြှစ်နွယ်ပင်" အချို့ကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြားသိမြင်ပြီး အထူး ရွေးချယ်ခဲ့လေ၏။

သူသည် မြေကြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီ အနည်းငယ် ပါဝင်သော "အစိမ်းရောင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး" ၏ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကိုပင် သတိထား၍ တူးဖော်ခဲ့သေးသည်။

ယခုမှစ၍ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတအချို့ကို တကယ်ပင် သင်ယူသင့်ပြီ ဖြစ်၏။

"စနစ်... ပါဝင်ပစ္စည်းများ ထည့်သွင်းမယ်..." သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို "ထည့်သွင်း" လိုက်လေသည်။

【ထည့်သွင်းထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည်... နှင်းရည်ခဲပန်း (ပထမအဆင့် အနိမ့်) x၃၊ မြေအမြှစ်နွယ်ပင် (ပထမအဆင့် အနိမ့်) x၂၊ အစိမ်းရောင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အပိုင်းအစ (ပထမအဆင့် အနိမ့်) x၁】

【ပါဝင်ပစ္စည်း အရည်အသွေး... အနိမ့်】

【ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စတင်မည်လား】

【ထုတ်လုပ်မည့် ဆေးလုံး အရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ (၁-၉၉၉၉)】

ချန်လဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး 【၁】 ကို ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

သူသည် တရားဝင် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းလျှင်တောင်မှ ပုံမှန်တစ်ခုခုကို ထုတ်လုပ်ပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ပတ်နေပြီး ၎င်း၏ အလင်းရောင်မှာ အမှိုက်များကို အသုံးပြုစဉ်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမို သန့်စင်ပြီး တောက်ပနေကာ တည်ငြိမ်သော စည်းချက်တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အကြာတွင် နဂါးမျက်စိအရွယ်အစားရှိပြီး မြေကြီးရောင်ဖြစ်ကာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ခရုပတ်ပုံစံများ ပါရှိသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် စနစ်လေဟာနယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

【ဆေးလုံးအမည်... အမည်မသိ】

【အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှု... မြင့်မြင့် ခုန်နိုင်သည်】

【ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး... မပျံသန်းနိုင်ပါ】

"အဲ... 'အမြင့်ခုန်ဆေးလုံး' လား..." ချန်လဲ့သည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မတွန့်ကွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဤ အဓိက အကျိုးသက်ရောက်မှုသည်... ကျင့်ကြံသူများ၏ လောကတွင် အသုံးမကျသေးပေ။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးသည် သူ၏ "ပျံသန်းခွင့်" ကိုပင် တိတိကျကျ ရုပ်သိမ်းသွားသေးသည်။

သို့ရာတွင် အနည်းဆုံးတော့ သင့်လျော်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးသည်လည်း အများကြီး ပို၍ ရိုးရှင်းပုံရပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဂေါ်ဇီလာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု ကဲ့သို့သော အံ့သြစရာများ မပါလာချေ။

"ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်လေ..." သူ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်လေ၏။

နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော လေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် သူ၏ ခြေထောက်များရှိ သွေးကြောများထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကထက် အနည်းငယ် ပို၍ ခိုင်မာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အခန်း ၂၈

စုဆောင်းခြင်း မစ်ရှင် ပြီးဆုံးသွားပြီး နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားပျံနှင့် မီးဖိုအဖုံးပေါ်သို့ ထပ်မံ တက်ရောက်ကာ ဝူယိုမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

မြို့အနောက်ဘက်ရှိ သေမျိုးများအတွက် လူနေရပ်ကွက်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ချန်လဲ့သည် အောက်ဘက်ရှိ နိမ့်ကျပြီး ယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အဝေးရှိ တောက်ပနေသော အင်မော်တယ်မြို့တော်နှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ခြားနားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထိခိုက်သွားလေ၏။

ယင်းက သူ့အား ရှီထန်မြို့ကို သတိရသွားစေသည်။ နှစ်နေရာစလုံးသည် ကျင့်ကြံခြင်း မြို့တော်များ၏ အစွန်အဖျားရှိ ရွာများဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လုံးလုံးလျားလျား ကွာခြားနေရသနည်း။

"ယွဲ့ထန်... ငါတို့ အောက်ဆင်းပြီး သွားကြည့်ရအောင်လား..." ချန်လဲ့သည် ထို ရွှံ့ဗွက်ထနေသော လမ်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အပို ပြဿနာများကို မဖန်တီးလိုပုံပေါ်သော်လည်း ချန်လဲ့၏ စိတ်အားထက်သန်သော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဓားပျံကို ဆင်းသက်ရန် လမ်းညွှန်လိုက်သေး၏။

ချန်လဲ့သည်လည်း သူ၏ မီးဖိုအဖုံးကို အလျင်အမြန် ဖိချကာ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

ရွာလေးသည် လေပေါ်မှ ကြည့်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ယိုယွင်းနေပေ၏။

ရွှံ့အိမ် အများစုမှာ နိမ့်ကျပြီး ယိုင်နဲ့နေကာ ၎င်းတို့၏ နံရံအင်္ဂတေများ ကွာကျနေပြီး ခေါင်မိုးများစွာရှိ သက်ကယ်များမှာလည်း ပါးလျကာ စုတ်ပြဲနေလေသည်။

ညနေစောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ချက်ပြုတ်သည့် မီးခိုးငွေ့များနှင့် အစားအစာ ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာရမည့် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ရွာလေးမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်ကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တံခါးများ ပွင့်နေသော အိမ်အနည်းငယ်သာ ရှိလေ၏။

ရွာသားအချို့သည် သူတို့၏ တံခါးဝများတွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထိုင်းမှိုင်းနေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးနွမ်းနေပြီး အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့လောက်အောင် ပိန်လှီနေကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိတော့ဘဲ ထုံကျင်ပြီး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိလေသည်။

လေထုထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဖိနှိပ်မှုနှင့် ဆွေးမြေ့မှု အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ဤသည်မှာ မဝေးလှသော နေရာရှိ ကြီးပွားတိုးတက်ပြီး စည်ကားကာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ပြည့်နှက်နေသော ဝူယိုမြို့နှင့် အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်လဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤရွာသည်... သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ အရမ်း လေးလံလွန်းနေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် ကြွယ်ဝသော အသားရနံ့တစ်ခုက ညနေခင်း လေပြေနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာလေ၏။

ဤ အသားရနံ့မှာ အယုံအကြည်မရှိလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ပြီးပြည့်စုံအောင် ချက်ပြုတ်ထားကာ ရွာတစ်ခုလုံး၏ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုတို့၏ အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သဟဇာတမဖြစ်သော အဆီများသည့် အနံ့တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားပေသည်။

ချန်လဲ့၏ အစာအိမ်သည် အလိုအလျောက် အသံမြည်လာလေ၏။

သူ ကူးပြောင်းလာပြီးကတည်းက ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို မစားခဲ့ရဘဲ ဤအသားရနံ့မှာ သူ့အတွက် သေစေနိုင်လောက်သော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"ဟင်... ဒီရွာက ဒီလောက် ဆင်းရဲတာကို တစ်ယောက်ယောက်က အသားဟင်း ချက်နေတာလား... ဒီအနံ့ကို ရှူကြည့်ရတာ... အဆီများတဲ့ အသားတုံးကြီးတွေတောင် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်..." ချန်လဲ့သည် အလိုအလျောက် အနံ့ခံလိုက်ပြီး သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ နိုးကြားလာလေ၏။

"ယွဲ့ထန်... ခင်ဗျား အဲဒါကို ရလိုက်လား...ဒီအသားရနံ့က ဟိုဘက်ကနေ လာနေတာထင်တယ်..." သူသည် ရွာ၏ အရှေ့ဘက်စွန်းရှိ ပို၍ပင် ယိုယွင်းနေသော ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အနံ့ခံအာရုံမှာ သူ့ထက် ပို၍ စူးရှပေ၏။ သူမသည် ဤအနံ့ကို ရနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး သိသာထင်ရှားမှုမရှိသော သတိဝီရိယနှင့်... ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်ပုံရသော်လည်း ချန်လဲ့မှာ အနံ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လျှောက်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်း၏ ရွှံ့နံရံ တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျနေပြီး တံခါးမှာ ယိုင်နဲ့နေပေ၏။

သို့ရာတွင် ထိုကြွယ်ဝသော အသားရနံ့မှာ ဤပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းထဲမှ တိကျစွာ လွင့်ပျံလာနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ထင်းပုံတစ်ပုံ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ဧရာမ၊ ညစ်ပတ်နေသော မြေအိုးကြီး တစ်လုံးကို မီးပေါ်တွင် တင်ထားကာ မီးဖိုအဖုံး၏ အစွန်းများမှ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပေ၏။

စုတ်ပြဲနေသော ပိတ်ချောအဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များနှင့် ခွဲခြား၍မရသော မျက်နှာရှိသည့် ရွာသားတစ်ဦးသည် တံခါးကို ကျောပေးကာ မီးဖိုဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေလေသည်။

"မိတ်ဆွေ... ဘာအသားဟင်း ချက်နေတာလဲ... အနံ့က အရမ်း ကောင်းတာပဲ..." ချန်လဲ့သည် ပြုံးကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြီး အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ အထဲတွင် ဘာရှိသလဲဆိုတာ ကြည့်ရန် အဖုံးကို မကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။ "ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကြည့်ခွင့်ပြုပါဦး..."

သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပေသည်။

သူ၏ လက်သည် မီးဖိုအဖုံးကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထို ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ရွာသားသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်လာလေ၏။

တကယ့်ကို ပုံပျက်နေတဲ့ မျက်နှာပဲ...

မျက်လုံးအိမ်များမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး ပါးရိုးများမှာ မြင့်မားနေကာ နှုတ်ခမ်းများမှာ အက်ကွဲနေပေသည်။

သို့ရာတွင် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးမှာ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်၏။ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ မရှိဘဲ တိမ်ထူနေသော အဖြူရောင် အလွှာကြီးတစ်ခုသာ ရှိပြီး ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ချန်လဲ့အား အလွန်အမင်း လောဘကြီးပြီး ရူးသွပ်ကာ လူမဆန်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

နောက်ကျိနေသော တံတွေးများသည် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ အဆက်မပြတ် ယိုကျနေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ဤ ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးများပင် ထောင်မတ်သွားလေတော့သည်။

သူသည် အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်နေပေ၏။

ထို့ပြင် သူ နောက်ဆုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူ၏ လက်သည် လေးလံသော မီးဖိုအဖုံးကို အလိုအလျောက် မလိုက်မိပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏...

ရေနွေးငွေ့များက သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ အပြေးအလွှား လာပြီး ပို၍ပင် ကြွယ်ဝသော အသားရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာလေ၏။

မီးဖိုထဲရှိ ရေများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဆူပွက်နေပြီး နောက်ကျိနေသော ဟင်းရည်ထဲတွင် ကြီးမားသော အသားတုံးအချို့က အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားနေပေသည်။

ထို့ပြင် ထို လှိမ့်တက်နေသော အသားတုံးများနှင့် အဆီများကြားထဲတွင်...

သေးငယ်ပြီး အသားများ ကွာကျသည်အထိ ပြုတ်ထားကာ မျက်နှာ ဝေဝါးနေသော...

ကလေးခေါင်း တစ်လုံး...

လှိမ့်တက်နေသော ဟင်းရည်နှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်နေလေသည်။

တောက်ပမှု အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသော... ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ မပိတ်သေးသည့် ထို မျက်လုံးများသည်...

ဝေ့ဝဲနေသော ရေနွေးငွေ့များကြားမှနေ၍...

တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေပုံရလေသည်။

ချန်လဲ့အား ကြည့်နေ ခြင်းပင်။

အချိန်များသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အေးခဲသွားသည့်အလားပင်။

ချန်လဲ့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီးနောက် ကျိုးပဲ့လွယ်သော ကြွေထည်တစ်ခုအလား လက်မအလိုက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားကာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့၏။

သူ၏ သူငယ်အိမ်များသည် အပ်ပေါက်အရွယ်အစားအထိ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ အစာအိမ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားကာ အလွန်အမင်း မအီမသာဖြစ်မှုက သူ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာလေသည်။

"ဝေါ့..."

သူသည် သူ၏ ကိုင်တွယ်မှုကို ပြင်းထန်စွာ လွှတ်လိုက်ရာ မီးဖိုအဖုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်ကာ ကျသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားလေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ခွန်အားများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ထိုင်ချလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး ရူးသွပ်စွာ အန်ချတော့လေ၏။

သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူအလား ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လေတိုက်ခံရသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်အလား တုန်ရီနေပေသည်။

အသားရနံ့မှာ ကြွယ်ဝနေဆဲဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလေ၏။

သို့ရာတွင် ဤအချိန်၌ ဤအနံ့သည် ချန်လဲ့၏ နှာခေါင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးနှင့် အယုတ်မာဆုံး ကျိန်စာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

ထိုရွာသားသည် "ဟဲ-ဟဲ" ဟူသော လူမဆန်သည့် ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားကာ အဆီများသော အသားတုံးတစ်တုံးကို ဖမ်းယူရန် ညစ်ပတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆူပွက်နေသည့် မီးဖိုထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ယင်းကို သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်လေ၏...

အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ချန်လဲ့၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေလေ၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ အပြာရောင် သံမဏိ ဓားရှည်သည် ရွာသား၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တိကျစွာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး အသားတုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေလေသည်။

ရွာသားသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့ပုံရကာ ကွေးကွေးလေးဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း မီးဖိုကိုမူ တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မီးဖိုကို မကြည့်သလို ရွာသားကိုလည်း မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူမသည် လှည့်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ချန်လဲ့၏ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်ကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အလွန်တရာ သေးငယ်ပြီး သိသာထင်ရှားမှုမရှိသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

"ဝူယိုမြို့က... တကယ်တော့ ပူပင်သောက ကင်းတာ မဟုတ်ဘူး..."

"စကြဝဠာ ကယ်တင်ခြင်း အတွေးတစ်ခုက အင်မော်တယ်တွေကို ကယ်တင်နိုင်ပေမဲ့... သေမျိုးတွေကိုတော့ မကယ်တင်နိုင်ဘူး..."

"ဒါက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကမ္ဘာပဲ..."

သူမ၏ အကြည့်များသည် အဝေးရှိ ကြီးမားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အင်မော်တယ်မြို့တော်၏ ပုံရိပ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကာ စိတ်ဝိညာဉ် အလင်းရောင်များက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းကာ အေးစက်နေလေ၏။

ချန်လဲ့သည် အန်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့် အရောင်မျှ မရှိတော့ချေ။

သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြစ်များဖြင့် ဆူပွက်နေဆဲဖြစ်သော အသားအိုးကို ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထို သေမတတ် ထုံကျင်နေသော ရွာများဆီသို့ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ယခင်က မကြုံဖူးသော အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တက်လာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွားပေသည်။

ကြီးပွားတိုးတက်နေသော အင်မော်တယ်မြို့တော်၏ အောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဗြောင်ကျပြီး သွေးစွန်းနေသည့် မြေကြီးပေါ်က ငရဲတစ်ခု တည်ရှိနေလေ၏။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်သည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမှန်တရား၏ ထောင့်တစ်နေရာကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသေးပုံရပေသည်။

"ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ အစစ်အမှန်အတ္တကို ရရှိဖို့လား... ဒါမှမဟုတ် အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့လား..."