အခန်း (၂၉-၃၀)

Chapter 29

ချန်လဲ့သည် ရွှံ့ဗွက်များပေါ်သို့ အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျသွားလေ၏။ သူ၏အစာအိမ်ထဲတွင် ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ ခါးသက်သက် သည်းခြေရည်များသာ အထက်သို့ဆန်တက်လာပြီး လည်ချောင်းကို ပူလောင်စေ၏။

သူသည် ဆက်တိုက် အော့အန်နေမိလေ၏။ အန်လိုက်တိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုနာကျင်မှုများမှာ သူ၏မျက်စိရှေ့ရှိ အပြစ်ဒုစရိုက်များဖြင့် ဆူပွက်နေသော အသားဟင်းအိုးက ပေးစွမ်းသည့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုပင် မမီချေ။

နောက်ကျိနေသော ဟင်းရည်ထဲတွင် ပေါ်လာလိုက် မြုပ်သွားလိုက် ဖြစ်နေသော ထိုကလေးငယ်၏ ခေါင်းနှင့် အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးအစုံတို့သည် သူ၏မျက်လုံးများထဲ၌ စွဲထင်နေပြီး ဖယ်ရှားပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော အသားနံ့သည် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်နေပြီး ပုပ်ဟောင်နေသော ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနံ့ဆိုးကြီးနှင့် တူညီနေကာ သူ့ကို အသက်ရှူကြပ်စေလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဘေးနား၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ရေခဲပမာ အေးစက်နေပေ၏။ သူမ၏ အေးစက်စက် အကြည့်များသည် ဟင်းအိုးနှင့် "ဟီး ဟီး" ဟု ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောရင်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသော ရွာသားအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည့် ချန်လဲ့ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေ၏။

သူမသည် ချန်လဲ့ကဲ့သို့ အသိစိတ်လွတ်မသွားခဲ့ချေ။ သို့ရာတွင် သူမ၏ တင်းကျပ်စွာ စေ့ပိတ်ထားသော သွေးရောင်ကင်းမဲ့နေသည့် နှုတ်ခမ်းများနှင့် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုအေးစက်နေသော အငွေ့အသက်များက သူမ၏စိတ်နှလုံးသား မတည်ငြိမ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေ၏။

"ဘာ... ဘာလို့လဲ..."

ချန်လဲ့၏အသံသည် အက်ကွဲနေပြီး သူ၏သွားများကြားမှ မေးခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများသည် အာရုံမစူးစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ဒီနေရာက... ဒီနေရာက ဝူယိုမြို့ အပြင်ဘက်မှာလေ... ဖူတူတောင်ရဲ့ ခြေရင်းမှာ... ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာနိုင်ရတာလဲ..."

သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံရပြီး ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်၌ အနီးအနားရှိ အိမ်ပုလေးတစ်လုံး၏ အရိပ်ထဲမှ အချိန်မရွေး အသက်ရှူရပ်သွားနိုင်သည့်ဟန်ရှိသော အိုမင်းမစွမ်း အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ပြင်ပလူ... မင်း မကြည့်ရက်ဘူးဆိုရင် ထွက်သွားလိုက်ပါ... မမေးပါနဲ့... အများကြီး မမေးပါနဲ့..."

ချန်လဲ့သည် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တုတ်ကောက်ကို အားပြုထားပြီး အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့သည့် ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အဖိုးအိုတစ်ဦး တုန်တုန်ယင်ယင် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။ သူသည် ထျန်းထိုရွာ၏ ရွာသူကြီးပင် ဖြစ်လေ၏။

"အဘိုး... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခြေထောက်များမှာ အလွန်အားနည်းနေချေ၏။

"အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက..."

အိုမင်းနေသော ရွာသူကြီး၏ နောက်ကျိနေသည့် မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ဘဲ သေဆုံးနေသော၊ ထုံထိုင်းနေသော တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိပေ၏။ သူသည် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီး သူ၏အသံသည် ကော်ပတ်စက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေချေ၏။

"ကုန်သွားပြီ... အားလုံး ကုန်သွားတာ ကြာပြီ... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က မိစ္ဆာအင်းဆက်တွေ ဖြတ်သွားခဲ့ကြတယ်... မည်းမှောင်နေတဲ့ တိမ်တိုက်ကြီးလိုပဲ... လယ်ကွင်းထဲက စပါးပင်တွေက တစ်ညတည်းနဲ့ ရိုးတံတွေပဲ ကျန်တော့တာ... ဘာမှ မရိတ်သိမ်းလိုက်ရဘူး..."

သူသည် စကားရပ်ကာ အသက်ရှူလိုက်ပေ၏။ သူ၏အသက်ရှူသံမှာ အလွန်အားနည်းလွန်းလှသဖြင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လဲကျသွားမည်ကိုပင် စိုးရိမ်ရလေ၏။

"စပါးစေ့တွေ အကုန်လုံး... အစားခံလိုက်ရတယ်... ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းလား... ငါတို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ... လူတွေက တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် အစာရေစာ ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးကုန်ကြတယ်... ငါတို့က အကုန်လုံးကို မြေတောင် မမြှုပ်ပေးနိုင်ဘူး..."

ချန်လဲ့သည် သူ၏ဦးရေပြား ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့ရာတွင် သူ နားမလည်နိုင်သေးချေ။

"ဒါဆို... အဲ့ဒါက... ခင်ဗျားတို့ အမဲလိုက်လို့ ရတာပဲလေ... တောင်ပေါ်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတာပဲကို..."

"အမဲလိုက်မယ်..."

ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ငိုခြင်းထက်ပင် ပို၍အရုပ်ဆိုးသော လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာပေါ်၌ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေ၏။

"လူငယ်လေး... မင်းပြောတာက လွယ်ပါတယ်... စားစရာ စပါးမရှိရင် နေ့တိုင်း တောင်ပေါ်ကို သွားရလိမ့်မယ်... ကျားတွေ ရှိတယ်... မိစ္ဆာဝံပုလွေတွေ ရှိတယ်... မင်း ခဏခဏသွားရင် တစ်နေ့နေ့တော့ သူတို့နဲ့ တွေ့မှာပဲ... အဘိုးဝမ်ရဲ့ မိသားစု... လီမိသားစုရဲ့ ကလေးတွေ... သူတို့အားလုံးက အမဲလိုက် ကျွမ်းကျင်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဝင်သွားပြီးတာနဲ့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်လာတော့ဘူး... သူတို့ရဲ့ အရိုးတွေကိုတောင် ငါတို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး... မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ခဏခဏ လမ်းလျှောက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ် ဖိနပ်မစိုဘဲ နေမှာလဲ... အဲ့ဒီဖိနပ်တွေ စိုသွားတာနဲ့ မင်းရဲ့အသက်လည်း ပျောက်သွားတာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ နှုတ်ခမ်းဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာချေ။ မသိစိတ်မှနေ၍ သူသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝေးမှ ဝူယိုမြို့၏ ပုံရိပ်ကို နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ဖမ်းဆုပ်ထားသကဲ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေ၏။ သူ၏အသံတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော တုန်ရီမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ပါဝင်နေလေ၏။

"ဒါဆိုရင်... ဒီမြို့ထဲမှာလေ... ဝူယိုမြို့လေ... ကျင့်ကြံသူသခင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်မဟုတ်လား... သူတို့က... သူတို့က သနားကရုဏာထားပြီး ကူညီထောက်ပံ့ပေးလို့ မရဘူးလား... နည်းနည်းလေး ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့..."

ရွာသူကြီးသည် သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လှည့်လာလေ၏။ ထိုသေဆုံးနေသော၊ တိတ်ဆိတ်နေသော မျက်လုံးများသည် ချန်လဲ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေပြီး ချန်လဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို အေးခဲသွားစေသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်ပေ၏။

"မင်း လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ခြေရင်းကို တွားသွားလာတဲ့... ဒါမှမဟုတ် မင်းဆီကို လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို မင်း ဂရုစိုက်သလား..."

"..."

ချန်လဲ့၏ စကားလုံးများအားလုံးသည် သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး တစ်လုံးမျှပင် ထွက်မလာတော့ချေ။

သူသည် လုံးဝ အသံတိတ်သွားလေ၏။ အေးစက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော အအေးဒဏ်သည် သူ၏ခြေဖဝါးမှနေ၍ ငယ်ထိပ်အထိ တိုက်ရိုက်ဆန်တက်လာပြီး သူ၏သွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေ၏။ မှန်ပေ၏... ကျင့်ကြံခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကျင့်ကြံပြီး အသက်ရှည်ရန် ရှာဖွေခြင်းဖြစ်ရာ သူတို့၏ခြေအောက်ရှိ ဖုန်မှုန့်များ၏ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။ ဝူယိုမြို့၏ ကြီးပွားချမ်းသာမှု၊ ကျင့်ကြံသူများ၏ လွတ်လပ်မှုတို့သည် မြောက်မြားစွာသော "ထျန်းထိုရွာ" များ၏ အလောင်းများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းလော။ ဤလောကတွင် ရွေးချယ်မခံရသူများအတွက် သေဆုံးခြင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်လော။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော ခွန်အားတစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

"သွားကြစို့..."

ဝိညာဉ်လွင့်ပျောက်သွားသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ချန်လဲ့သည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အသက်ရှူကြပ်ဖွယ်ကောင်းသော ဤငရဲပြည်မှ တယိမ်းတယိုင် ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ချေ။

ဝူယိုမြို့တွင် ယာယီနေထိုင်သော ဝင်းငယ်လေးဆီသို့ ဓားပျံ (နှင့် ထီး) စီး၍ ပြန်လာရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြပေ၏။ ချန်လဲ့သည် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ကောက်ကျစ်မှု သို့မဟုတ် တွက်ချက်မှုများဖြင့် တောက်ပနေတတ်သော ထိုမျက်လုံးများသည် ယခုအခါ လုံးဝ မှုန်မှိုင်းနေချေပြီ။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်လဲ့သည် လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အရှေ့ဘက်ဆောင်ရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးလှဲနေကာ ဘာမှမစားမသောက်ဘဲ မျက်နှာကြက်တန်းများကိုသာ ဟာလာဟင်းလင်း စိုက်ကြည့်နေပေ၏။ သူ့ထံ ယူလာပေးသော အစားအစာများကို မထိမတို့ဘဲ ပြန်ယူသွားရပြီး သူသည် မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ပိန်ချုံးလာကာ မေးစေ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးစိမ်းစိမ်းများပင် ထွက်ပေါ်လာချေ၏။

ထျန်းထိုရွာ၏ အဖြစ်ဆိုးများ၊ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် ပတ်သက်သော ရွာသူကြီး၏ မေးခွန်းနှင့် ဝူယိုမြို့၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကြီးပွားချမ်းသာမှုများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။ ထိုမြင်ကွင်းနှစ်ခုသည် သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ရောယှက်ကာ ရူးသွပ်စွာ တိုက်မိနေပြီး ဤလောက၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အနှစ်သာရကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်သွားစေလေ၏။ ထို့ပြင် သူ၏ ပုံမှန် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းစနစ်၏ ဆေးလုံးများဖြင့် ဖြတ်လမ်းလိုက်ရန် တွေးတောမှုများသည် အလွန် ရယ်စရာကောင်းပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပေ၏။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အကာအကွယ်မဲ့ သွေးထွက်သံယိုမှုများနှင့် လူသားစားခြင်းများလည်း ပါဝင်နေလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ရပြီး သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော မှေးမှိန်သည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏ အေးစက်သော မျက်ခုံးများကို တွန့်ချိုးသွားစေလေ၏။ သူမသည် သဘာဝအရ အေးစက်သော်လည်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သူ မဟုတ်ချေ။ ဤကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ဝိညာဉ်လွင့်နေသော ချန်လဲ့၏ပုံစံမှာ သူမသိကျွမ်းခဲ့သော အမြဲတမ်း ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်နေတတ်သည့်၊ အကြံအစည်ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ပြင်းသည့် ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပေ၏။

ထိုနေ့တွင် သူမသည် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရှေ့ဘက်ဆောင်သို့ ဝင်လာခဲ့၏။ သေတစ်ဝက် ရှင်တစ်ဝက် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ချန်လဲ့ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ 'ဒေါက်' ခနဲ အသံမြည်အောင် တင်လိုက်လေ၏။

ချန်လဲ့၏ မျက်ခွံများ တွန့်သွားသော်လည်း သူ ဘာမျှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ချေ။

လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ ပျံ့နှံ့သွား၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယဲ့ယွဲ့ထန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာပေ၏။ သူမ၏အသံသည် အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှင်းပြ၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ထိုင်းမှိုင်းနေသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေ၏။

"မင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆေးလုံးအဆိပ်က... မကြာသေးခင်က ထဖောက်မယ့် လက္ခဏာတွေများ ပြသေးလား..."

"..."

ချန်လဲ့သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤရုတ်တရက် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲသွားမှုကို ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားချေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အကြည့်လွှဲသွားပြီး သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးသည် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် နူးညံ့နေပုံရသော်လည်း သူမ၏လေသံမှာ ရာသီဥတုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ အတက်အကျ မရှိသေးချေ။

"တကယ်လို့... တကယ်လို့ မင်း လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်သေးတယ်ဆိုရင်... ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်..."

"…"

ချန်လဲ့သည် ငယ်ထိပ်ကို ကောင်းကင်မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်တက်သွားပေ၏။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျမှု၊ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ဒဿနဆိုင်ရာ အတွေးအမြင်များ အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားချေပြီ။ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ လောက်လေးခွပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရေခဲတောင်နတ်သမီးက "အဆိပ်ဖြေဖို့ ကူညီမယ်" လို့ ကမ်းလှမ်းနေတာလား။ နေကပဲ အနောက်ဘက်က ထွက်လာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ၏ ကံကြမ္မာက အဆုံးမှာ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားတာလား။ ကြီးမားသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်အချို့သည် သူ၏ အဆိုးမြင်စိတ် ခံစားချက်အားလုံးကို ချက်ချင်း ဆေးကြောပစ်လိုက်ပေ၏။ သူ၏ စွမ်းအင်များသည် အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အစွမ်းထက်သော အားဆေးတစ်ခွက် သောက်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေချေ၏။

"လို... လို... လို... လိုအပ်တယ်... အရမ်းကို လိုအပ်တာ..."

ချန်လဲ့သည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏လျှာပင် ခေါက်နေပေ၏။ သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်အနီးသို့ ရောက်ရန် ကမန်းကတန်း သွားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေ၏။

"ယွဲ့ထန်... မင်းက တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ ယွဲ့ထန်လေးပါပဲ... မင်းရင်ထဲမှာ ငါရှိနေမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ... မြန်မြန်လာ... မြန်မြန်လာ... ဆေးလုံးအဆိပ်က အရမ်းပြင်းထန်တယ်... ငါ ဆက်ပြီး မဖိနှိပ်ထားနိုင်တော့ဘူး..."

သို့ရာတွင် သူ၏သွေးများ ဆူပွက်နေပြီး သူ၏ မြင်းကိုစီးကာ စွမ်းရည်ပြသရန်နှင့် ကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော ဤကျဆင်းနေသည့် အခြေအနေကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌... အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရပေ၏။

သူသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်လေ၏... အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းက... လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိပေ။

၎င်းသည် ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ ရေခဲရေတစ်ဇလုံ လောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေ၏။ ချန်လဲ့သည် နေရာမှာပင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ 'ဝှီး' ခနဲ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ အလုပ်မလုပ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်မလုပ်တာလဲ... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်မလုပ်တာလဲ... သူ ပိုပြီး စိုးရိမ်လာလေလေ ပိုပြီး အလုပ်မလုပ်လေလေ ဖြစ်နေပေ၏။ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အစ်ကို... ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက မင်းအပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည်နေတာကွ... နိုးထစမ်း... ငါ့ကို ခွန်အားနည်းနည်းလောက် ပေးစမ်းပါ..."

သို့ရာတွင် သူ စိတ်ကို မည်မျှပင် စူးစိုက်စေကာမူ၊ မည်မျှပင် လျှို့ဝှက်စွာ အားထုတ်စေကာမူ ထိုနေရာသည် ထာဝရ အိပ်မောကျသွားသကဲ့သို့ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာနီရဲကာ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်တစ်ချက် မပို့ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချန်လဲ့သည် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ရန် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှာတွေ့ချင်စိတ်ပေါက်သွားလေ၏။ သူသည် ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ကြိုးစားရှင်းပြလိုက်ပေ၏။

"အဲ့ဒါ... ယွဲ့ထန်... အာ... အရင်ဒဏ်ရာတွေ မပျောက်သေးလို့ ချီနဲ့ သွေးတွေ ပိတ်ဆို့နေလို့လား မသိဘူး... ဒါမှမဟုတ်... ဒါမှမဟုတ်... 'ငါးစက္ကန့် စစ်မှန်တဲ့ ယောကျာ်း' ဆေးလုံးအဆိပ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေက အရမ်းပြင်းထန်ပြီး... အခြေခံကို... အခြေခံကို ထိခိုက်သွားတာနေမယ်... ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒါကြောင့် ဖြစ်ရမယ်... ဟူး... ငါ ချန်လဲ့ တစ်သက်လုံး ထွန်းတောက်လာခဲ့ပြီးမှ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ..."

သူသည် မသန်စွမ်းဖြစ်သွားသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာကို ပြသရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခဏတာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှေးမှိန်သော နားလည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့်...ကူကယ်ရာမဲ့မှုတို့ ရှိနေပုံရလေ၏။ သူမသည် သူ့ကို မလှောင်ပြောင်ခဲ့သလို ဒေါသတကြီးဖြင့်လည်း ထွက်မသွားခဲ့ချေ။ သူမသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏လေသံမှာ တစ်ကြိမ်လောက်တော့ အမှန်တကယ် နူးညံ့သွားပေ၏။

"အဲ့ဒီလိုဆိုတော့လည်း ကောင်းကောင်း အနားယူပါ... အတွေးလွန်မနေနဲ့..."

သူမသည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို သူ၏အနီးသို့ တွန်းပို့လိုက်လေ၏။

"ဆန်ပြုတ် သောက်လိုက်ဦး..."

"နေဦး... ဒီအခက်အခဲကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်..."

...

Chapter 30

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ စကားပြောစွမ်းရည်မှာ မဆိုးလှချေ။ သူမသည် ချန်လဲ့ကို အောင်မြင်စွာ ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ပြီး ထျန်းထိုရွာမှ ယူဆောင်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မှုန်မှိုင်းမှုများစွာကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပေ၏။ ချန်လဲ့သည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကသိကအောက် ကိုင်ကာ အေးစက်နေသော ဆန်ပြုတ်ကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်လေ၏။

သူ စားသောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် အသံအုပ်အုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပေ၏။

"...ဒီကမ္ဘာကြီးက မှားယွင်းနေတယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဘာမျှမပြောဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေပေ၏။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်၏ စိတ်ကူးယဉ်စကားသက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ဤအတွေ့အကြုံပြီးနောက် ချန်လဲ့သည် ထိုမျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုမှ အမှန်တကယ် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လေ၏။ သူသည် တစ်နေကုန် အိပ်မက်မက်ပြီး အိပ်မနေတော့ဘဲ ယဲ့ယွဲ့ထန်နောက်သို့ လိုက်ကာ တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရင်း နည်းပါးလှသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရှာဖွေကာ အခြေခံအကျဆုံး စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များကို သတိထား၍ စုဆောင်းလာခဲ့ပေ၏။ သူ ငွေအနည်းငယ် ရတိုင်း အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ပစ္စည်းများကိုသာ ဝယ်ယူခဲ့သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပစ္စည်းများအတွက် ငွေအားလုံးနီးပါးကို သုံးစွဲခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် သူ၏ ကံကြမ္မာ ကုန်ခမ်းသွားခြင်းလော သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လော မသိရသော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စနစ်မှ ဖော်စပ်ပေးသော ဆေးလုံးများသည် ဒေါသထွက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားနေခဲ့ပေ၏။

[ဆေးလုံးအမည် - အမည်မရှိ]

[ကောင်းကျိုး - ပြေးနှုန်း မြန်ဆန်စေသည်]

[ဆိုးကျိုး - နောက်ပြန်သာ ပြေးနိုင်သည်]

[ဆေးလုံးအမည် - အမည်မရှိ]

[ကောင်းကျိုး - အမြင်အာရုံ အလွန်ထက်မြက်လာသည်]

[ဆိုးကျိုး - တင်ပါးနောက်က အရာများကိုသာ မြင်နိုင်သည်]

[ဆေးလုံးအမည် - အမည်မရှိ]

[ကောင်းကျိုး - စကားပြောစွမ်းရည် တိုးတက်လာပြီး လျှာသွက်လာသည်]

[ဆိုးကျိုး - စကားခွန်းထောက်များကိုသာ ပြောနိုင်သည်]

...

ဤဆေးလုံးများသည် ချန်လဲ့အတွက် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ပေးရန်မဆိုထားနှင့်၊ ကြည့်ရန်ပင် ရှက်စရာကောင်းနေပေ၏။ အာနိသင်များသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် အားနည်းပြီး ဆိုးကျိုးများသည် ပို၍ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လာလေ၏။ သူသည် ဤ "စက်မှုစွန့်ပစ်ပစ္စည်းများ" ကို ဘာမှမရှိသည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူကာ သကြားလုံးကဲ့သို့သာ မျိုချနိုင်ခဲ့ပေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤဆေးလုံးများတွင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဆိုးကျိုးများ မရှိဘဲ အများကြီး စားမိပါက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အပြုအမူ ထူးဆန်းသွားစေရုံသာ ဖြစ်လေ၏။

ဤရိုးရှင်းပြီး အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များဖြင့် နေ့ရက်များသည် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝူယိုမြို့တွင် ခြေကုပ်ယူရန် ခက်ခဲစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အောက်ခြေအဆုံးတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တိုးတက်ရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်သာ မြင်တွေ့ရလေ၏။

ဤနေ့အထိ ချန်လဲ့သည် သူ ခက်ခဲစွာ စုဆောင်းထားသော အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်အပင် တစ်သုတ်ကို စနစ်ထဲသို့ ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်လေ၏။ သူ၌ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တစ်ခုအနေဖြင့် တစ်လုံးကို ဖော်စပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပေ၏။

သို့ရာတွင် ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် ရုတ်တရက် တစ်ခါမှမကြုံဖူးသော တောက်ပသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေ၏။ စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်သည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေပြီး မီးဖိုပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ တာအို ပဲ့တင်သံလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ အသက်ရှူအကြိမ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး နဂါးမျက်လုံးအရွယ်အစားရှိ အပြည့်အဝ ဝိုင်းစက်နေကာ ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်ရှိပြီး အဆုံးမရှိ စီးဆင်းနေသော သဘာဝ တာအိုပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် စနစ်လေဟာနယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လောပေါနေပေ၏။ ဆေးလုံး ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ မှေးမှိန်ပြီး ထူးဆန်းသော ရနံ့တစ်ခုသည် စနစ်လေဟာနယ် တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားစေလေ၏။

[ဆေးလုံးအမည် - အမည်မရှိ]

[ကောင်းကျိုး - အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်ကို ရရှိမည်]

[ဆိုးကျိုး - ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံရမည်]

ချန်လဲ့၏ စိတ်နှလုံးသည် တစ်ချက် ခုန်သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းသည် ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာလေ၏။

အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်။ ဤသည်မှာ သောင်းဂဏန်းတွင် တစ်ယောက်သာရှိသော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တာအို၏ အချစ်တော်ဟု ခေါ်ဆိုရန် ထိုက်တန်ပေ၏။ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် သက်ဆိုင်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ထက်ဝက်မျှသော အားထုတ်မှုဖြင့် နှစ်ဆ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေကာ အနာဂတ်မှာ အဆုံးအစမဲ့ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်လေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ဤအရာကို အိပ်မက်မက်ကြသော်လည်း ဘယ်သောအခါမျှ မရရှိနိုင်ခဲ့ကြချေ။

သို့ရာတွင် ဤဆိုးကျိုးက... ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံရမည်တဲ့လား။ သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကပ်ဘေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သမျှကို စွန့်လွှတ်ကာ အစမှ ပြန်လည်စတင်ရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကြီးမားသော အန္တရာယ်များ ရှိနေပေ၏။ သို့ရာတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်အတွက်မူ...

ချန်လဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အနိမ့်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီ၊ နေ့ရောညပါ ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံနေသော်လည်း တိုးတက်မှု နှေးကွေးခြင်း၏ အခက်အခဲများနှင့် စွမ်းအားအတွက် သူမ၏ နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော၊ ခေါင်းမာလုနီးပါး ဆန္ဒများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်မြင်ယောင်လာလေ၏။

ဤဆေးလုံးသည် သူမအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုက သူ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်မည်နည်း။ သူ၏ ပျင်းရိသော အရိုးများက တရားထိုင်ရန် ချီများကို ဆွဲသွင်းရင်း ညည်းညူကာ အားစိုက်ထုတ်လိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မျှော်လင့်နေပါသလား။ ထိုအားစိုက်ထုတ်မှုဖြင့် သူသည် စနစ်၏ ဟာကွက်များကို မည်သို့ အသုံးချရမည်ကို ရှာဖွေလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချန်လဲ့သည် (စနစ်လေဟာနယ်မှ ထုတ်ယူလိုက်သော) ဆေးလုံးကို သူ၏လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်လောင်နေလေ၏။

"ယွဲ့ထန်... မြန်မြန်... ဒါကို စားလိုက်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကြောင့် လန့်သွားလေ၏။ လှည့်ပတ်နေသော ဆေးလုံးအလင်းရောင်များဖြင့် သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသော ဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရပြီး အတွင်းတွင် ပါဝင်သော ကြီးမားပြီး သန့်စင်သည့် ရေစွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒီဆေးလုံးက..."

"ဘာမှ မမေးနဲ့... ငါ့ကို ယုံလိုက်... ဒီဆေးလုံးရဲ့ နာမည်က... 'သမုဒ္ဒရာပြောင်းဆန်ဆေးလုံး' လို့ ခေါ်တယ်... အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ အရိုးတွေနဲ့ အခြေခံကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးနိုင်တယ်... ဒါက မင်းအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်... မြန်မြန် စားလိုက်ပါ..."

ထုံးစံအတိုင်း ချန်လဲ့သည် နာမည်ကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ၎င်းကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် အလုံးစုံ စဉ်းစားမထားကြောင်း ခံစားမိစေပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဆေးလုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ဆေးလုံး၏ ထူးခြားမှုကို ခံစားနိုင်သော်လည်း "ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး ပြန်လည်ကျင့်ကြံရမည်" ဟူသော ဆိုးကျိုးကို စနစ်က ပြသထားခြင်း မရှိသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူမ မသိခဲ့ချေ။ သူမ၏ အရိုးများနှင့် အခြေခံကို ပြန်လည်ပုံဖော်ခြင်း၏ သွေးဆောင်မှုသည် သူမအတွက် အလွန် အရေးပါလှပေ၏။ သူမ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုသည် တစ်ခဏသာ ကြာပြီးနောက် ချန်လဲ့အပေါ်တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုထားသော ရှင်းပြ၍မရသည့် "ယုံကြည်မှု" က အနိုင်ရသွားလေ၏။ သူမသည် ဆေးလုံးကို ယူကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပေ၏။

ဆေးလုံးသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အရည်ပျော်သွားပြီး သူမ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်လာသော ကျယ်ပြောလှသည့် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အေးမြသော စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ သူမသည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ ချွေးပေါက်များ ပွင့်လာပြီး မှေးမှိန်သော အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ အမှန်တကယ် လျှံကျလာပေ၏။

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြင်းထန်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။

ထိုကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအင်သည် သူမ၏ အရိုးများနှင့် အခြေခံကို ပြောင်းလဲပေးနေစဉ် ၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသော ဒီရေကဲ့သို့လည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ဒန်တျန်ချီပင်လယ်ထဲတွင် ခက်ခဲစွာ စုစည်းထားသော ရွှေအမြုတေနှင့်အတူ သူမ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပေ၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ဆုတ်ခွာသွားသော ဒီရေကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးကျသွားလေ၏။ ရွှေအမြုတေ၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ ချီသန့်စင်ခြင်း... အသက်ရှူအကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ အငွေ့အသက်သည် တစ်ခါမှ မကျင့်ကြံဖူး

သော သေမျိုးတစ်ဦးကဲ့သို ဖြစ်သွားချေ၏။

"ဖူး..."

ယဲ့ယွဲထန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူရော်သွားပြီး သူမသည် တန့်နေသော သွေးအနည်းငယ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် တွေဝေမှုတိုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမကို ထိန်းကိုင်ရန် အလျင်စလို ရှေ့သိုတိုးသွားကာ အမြန် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"မကြောက်နဲ့... ဒါက ပုံမှန် ဖြစ်စဉ်ပဲ... ဒီဆေးလုံးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဖမ်းယူထားတာ... တစ်ခုခုကို ရပ်တည်နိုင်ဖို အရင်ဆုံး ချိုးဖျက်ပစ်ရမယ်... အဟောင်းမသွားရင် အသစ်မလာဘူး... ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေကို ဖျက်သိမ်းလိုက်မှသာ အမြင့်ဆုံး တာအိုအခြေခံကို ချနိုင်မှာ..."

သူ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည်များကို ပြောဆိုနေစဉ် ယဲ့ယွဲထန်အတွင်းရှိ ဖူးပွင့်လာသော ခွန်အားကြီးမားပြီး သန့်စင်သည့် အနှိင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရသဖြင့် သူ၏စိတ်နှလုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းသွားလေ၏။

ဤအချိန်မှာပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ ဝူယိုမြို၏ အလယ်ဗဟို ရင်ပြင်တွင် "ဖူတူဂိုဏ်း" သည် ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် တောင်ဖွင့်ပြီး တပည့်များ လက်ခံသည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားကို ကျင်းပနေခြင်း ဖြစ်လေ၏။ အတိုင်းအတာမှာ ကြီးမားလှပြီး တစ်မြိုလုံး ဆူညံနေပေ၏။ ဤအသံသည် နေ့စဉ် မွန်းတည့်ချိန်တွင် အချိန်မှန် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ချေပြီ။

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အလွန် အားနည်းနေသော ယဲ့ယွဲထန်အား ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ယွဲထန်... အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်က ပြောင်းလဲသွားပြီ... အခုဆိုရင် မင်းက သောင်းဂဏန်းမှာ တစ်ယောက်သာရှိတဲ့ အနှိင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ... မင်း ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ဖူတူတောင်ကို ဝင်သင့်တယ်... ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း ရှိနေရင် မင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရလာလိမ့်မယ်... ဒါက နေ့ရောညပါ ပြေးလွှားနေရတဲ့ ငါတိုလို လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်... ဒါ့အပြင် ပြန်လည်ကျင့်ကြံတာက အကောင်းဆုံးပဲ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ အမှိုက်ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ဆို မင်း တကယ် ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နိုင်မှာလဲ..."

Book 3 end.