အခန်း (၁၉၉-၂၀၁)
Vol. 7 Ch. 199-201
အခန်း ၁၉၉။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အားချိုးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ခွန်အားက ရုတ်တရက် နှစ်ဆ တိုးလာသည်။
“အိုး”
ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ အော်သံက တကယ် နာကျင်တာ မဟုတ်ပေမယ့် သူက အားချိုးနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“ ကိုယ် မှားပြောမိတာ ကောင်မလေး ကိုယ်နဲ့ မတည့်ဘူးအိုး အိုး ကောင်မလေး၊ နာတယ်ကောင်မလေး၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ခွင့်လွှတ်ပါ”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ထပ်ပြောအုံးမှာလား”
အားချိုးရဲ့ ပါးစပ်က ကြမ်းတမ်းပေမယ့် သူ့လက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ညင်သာသွားသည်။ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူက တခြားသူတွေကို လျှို့ဝှက်စွာ ချိန်ရွယ်နေသည်။ ခဏရပ်ပြီး တိုးတိုးလေး
“ကျွန်မတကယ် မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတာလား”
မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အနမ်းမှာပျော်မွေ့သွားရင် မျက်လုံးပြူးသွားတာပဲလေ”
“ဘယ်သူက နမ်းတာကို သဘောကျနေလို့လဲ”
အားချိုးက ရှက်ရွံ့ပြီး စိုးရိမ်သွားသည်။ သူ့လည်ပင်းရင်းအထိ မျက်နှာတွေ နီရဲလာပြီး ကျုံးမင်းဝေကို လွှတ်ပေးဖို့ တွန့်ဆုတ်နေကြောင်း တီးတိုး ပြောနေသည်။
အားချိုးက ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြန်ရောက်သွားတာလဲ။ သူမက ကျုံးမင်းဝေနဲ့ ဒီအကြောင်းကို မပြောချင်ပေ။ သို့ပေမယ့် ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ အမူအယာကို ကြည့်ပြီး သူမ တွန့်ဆုတ်မှုတွေ လျော့ကျသွားသည်။ သူမ ရှက်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ သူမ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာဆီ တိုးသွားလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေတာလဲ”
“ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိတ်ဆိုးတာ၊ မင်းကို စိတ်ဆိုးတာ မဟုတ်ဘူး”
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းငုံ့ပြီး အားချိုး သူ့မျက်နှာကို မမြင်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
အားချိုးက နားမလည် ပေ။ သူမ လက်တွေကို အကြာကြီး ပွတ်သပ်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ဘယ်လို ချော့မလဲ မသိ။ သူမ ခေါင်းကို ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူမက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာဆီ နည်းနည်း တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
ကျုံးမင်းဝေက သူ ပွတ်သပ်ထားတဲ့ ခေါင်းလေးကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
အားချိုးမှာ ကျုံးမင်းဝေက ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောနေတာလဲ နားမလည်ပေ။ သူမက မျက်နှာတွေ နီရဲလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်မ အရမ်း ကြိုက်တယ်...”
ကျုံးမင်းဝေက မူလက အားချိုးကို နောက်ပြောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလို ရှက်တတ်တဲ့ အားချိုးကို ကြည့်ရင်း သူ့နှလုံးသားက “ဒုန်းဒုန်း” မြည်လာပြီး အားချိုးရဲ့ နောက်ပြောင်မှုကြောင့် သိသာစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
အားချိုးရဲ့ အသံက သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးပေမယ့် သူမက ရှက်တတ်ပြီး ယောက်ျားရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မကြည့်ရဲပေ။ ဒီအချိန်မှာ သူမက ထိုယောက်ျားကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ကျန်ရစ်တဲ့ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နက်ရှိုင်းသည့် ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ကြည့်သည်။
“ရှင်မသိဘူး။ ပထမဆုံးအကြိမ်၊ ဒီမှာ ကျွန်မကို နမ်းခဲ့တာ...”
သူပြောနေရင်း အားချိုးက သူ့ပါးပြင်ပေါ်က ချိုင့်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး တီးတိုး ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မ အရမ်း ပျော်တာကြောင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကျွန်မ ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး အကြာကြီး ရယ်ခဲ့ပေမယ့် အော်ဖို့ မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားတယ်လေ”
ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လက်က အားချိုး လက်ကို ညင်ညင်သာသာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားနေပြီး နောက်ဆုံးတော့ နီရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ဆက်မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ အားချိုးရဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားက တောက်လောင်နေတဲ့ အနီရောင် နှုတ်ခမ်းတွေကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
အားချိုးက တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ အရမ်း ရှက်နေလို့လားတော့ မသိ။ သူမရဲ့ မျက်တောင်တွေ အရမ်း တုန်နေတာကြောင့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ အရမ်း ရှက်နေသည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ ပြူးလိုက်ရင် အရမ်း ရုပ်ဆိုးနေတာလား”
ကျုံးမင်းဝေက သူ့နှလုံးသား အရည်ပျော်တော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မဖြေပေ။ သူက သူ့ရဲ့ လက်ကြီးတွေနဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခေါင်း ငုံ့လိုက်သည်။
ကောင်မလေး၊ မင်းမျက်လုံးတွေက ဘယ်လောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိလဲမင်း မသိဘူး။
ညစာအတွက် အရိုးကြီးနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ချဉ်ဖတ်ကို စားလိုက်ကြသည်။ ဒီနေ့မှ ပထမဆုံး စားတာပင်။ ပူပူနွေးနွေး ချဉ်ဖတ်က အရိုးကြီးကို တည်ထားတဲ့အခါ အားချိုးက ပန်းကန်ထဲကို ခေါက်ဆွဲတစ်ဆုပ် ထည့်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲမှာ ဆောင်းတွင်းနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တဲ့ ပူစပ်တဲ့ အနံ့တွေ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
အားချိုးက ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး ခန်ပေါ်မှာ ပေါင်ချိတ်ထိုင်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ပြောသည်။
“စပ်တဲ့ ချဉ်ဖတ်က အရမ်း အရသာရှိတယ်”
“မြန်မြန်လေးစား”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးအတွက် အသားပန်းကန်တစ်လုံး ယူလာပြီး သူမကို စားဖို့ တိုက်တွန်းသည်။ ဒီကောင်မလေးက အမြဲတမ်း သက်သတ်လွတ် စားရတာ ကြိုက်သည်။ အခု သူမမှာ ထမင်းကိုသာ အဆက်မပြတ်စားနေသောကြောင့် ကျုံးမင်းဝေက သူမကို အသားပိုစားဖို့ တွန်းအားပေးရသည်။
အခန်း 200
“ဟေ့လူကြီး၊ ကျွန်မ ခုလေးတင် အရိုးအကြီးကြီးတစ်ချောင်း ဝါးခဲ့တယ်”
အားချိုးတစ်ယောက် ပန်းကန်ထဲက အသားတွေကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်းတော့ စိတ်ထဲ တင်းမာသွားသည်။
“ဒီပန်းကန်ထဲကဟာတွေ မကုန်ရင် ကန်စွန်းဥပြုတ် မစားရဘူးနော်”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး ဒီလိုမျိုး အပိုအလုပ်တွေ လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သိနေသည်။ သူ ခုလေးတင် မီးဖိုထဲမှာ ကန်စွန်းဥတစ်လုံး မြှုပ်ထားခဲ့တာပင်။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နောက်မှ အရိုးနုတွေ စားရဦးမှာ”
အားချိုးက ကန်စွန်းဥပြုတ်ကို အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ မစားရမှာလဲ။ သို့ပေမယ့် အခု ပန်းကန်ထဲက အရိုးတွေကို ကြည့်တော့ သူ့မျက်ခုံးတွေ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။၊
“အရိုးနု စားဖို့အတွက် ဗိုက်နည်းနည်း ချန်ထားရမယ်”
ကျုံးမင်းဝေက သူ့ပန်းကန်ထဲက အသားတစ်ဝက်ကို သူမရဲ့ ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပန်းကန်ကို သူမဆီ တိုးပေးလိုက်သည်။
အားချိုးက အများကြီးတော့ မငြူစူပေမဲ့ နောက်ထပ်လည်း မငြူစူတော့ ပေ။ သူ ပန်းကန်အောက်ခြေက ဟာတွေကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးပြီး သူမဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နည်းနည်းတော့ ကျေနပ်တဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ အိမ်က ကလေးကြောင့် သူ အခု ဝေမျှပေးစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီပင်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် အားချိုးတစ်ယောက် မထင်မှတ်ဘဲ ပြန်ပြီး အားပြည့်သွားသည်။ ခန်ပေါ်မှာ ခဏလောက် ထိုင်ပြီး အနားယူပြီးတဲ့နောက် သူမ ထိုင်နေလို့ မရတော့ ပေ။ သူမ ကျုံးမင်းဝေကို ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ ကူညီပေးလိုက်သည်။
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အင်္ကျီ အရင် ဝတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဘေးအခန်းထဲကနေ ပိုးသားနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်ပါတဲ့ ဝတ်ရုံကို ယူလာကာ ကျုံးမင်းဝေကို ထပ်ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အပြင်ကို ထွက်လာဖို့ ကူညီပေးသည်။ ခဏအကြာမှာ သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ ခြံထဲကို ရောက်လာကြသည်။
ရာသီဥတုက အေးနေတာကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ အခန်းထဲက မထွက်ဘဲ အခန်းထဲမှာပဲ ခြေထောက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခဲ့သည်။ အားချိုးက သူ့ခြေထောက်တွေ အေးခဲမှာ ကြောက်လို့ အပြင်ခန်းထဲကို အလွယ်တကူ ထွက်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ ဒီနေ့မှ အေးအေးစက်စက် အပြင်ကို ထွက်လာတော့ အားချိုးက စိုးရိမ်နေသည်။ ခဏခဏ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ဝတ်ရုံကို ဆွဲပြီး မေးနေ၏။
“အေးနေပြီလား အေးနေရင် အခု ပြန်ရအောင်လေ”
ဘယ်လိုလုပ် အေးမှာလဲ။
ကျုံးမင်းဝေတစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေသည်။ သူက ဝါဂွမ်းထည့်ထားတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ ဘောင်းဘီအပေါ်ကနေ ခေါင်းစွပ်ပါတဲ့ ဝတ်ရုံပါ ခြုံထားတော့ သူကိုယ်သူ မြေပဲလုံးဟုပင် ထင်နေမိသည်။ တကယ်တော့ ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီထဲမှာ သိုးမွှေးဘောင်းဘီတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားသေးသည်။ အားချိုးက သူ့ကို ဝါဂွမ်းဘောင်းဘီ ဝတ်ခိုင်းတုန်းက ကျုံးမင်းဝေ မဝတ်ချင်ခဲ့ပေ၊ သို့ပေမယ့် အားချိုးက အတင်း ဝတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူ ဒီလောက်များများ ဝတ်ခဲ့တာ တစ်ခါမှ မရှိပေ။ သူ ဒီလောက် နာခံတတ်တဲ့ပုံစံနဲ့ နေတာကို ကြည့်ရတာ ရယ်စရာတော့ကောင်းသည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေက အရမ်းထူတော့ လမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်ပေ။ ဒီနေ့တောင် လမ်းလျှောက်ဖို့ သူ အတော်လေး အားစိုက်ရသည်။
“မယုံရင် စမ်းကြည့်လေ”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာက မဲ့သွားပြီး
“ကျွန်မလက်တွေက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ အေးနေတာ။ ဘယ်လောက် ထူထူ ဝတ်ထားပါစေ အေးနေတာလေ။ ဒါက သဘာဝပဲ၊ ကျွန်မ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”
အားချိုးက တောင်းပန်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောသည်။
ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသား နစ်ဝင်သွားသည်။ သူ ခန်ပေါ်မှာ အကြာကြီး နေပြီးတဲ့နောက် အားချိုးမှာ လက်နဲ့ ခြေထောက် အေးတဲ့ ပြဿနာရှိမှန်း သူ သိလာတော့ ပိုပြီး စိတ်ပူလာသည်။ အားချိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလောက်အေးနေတော့ လစဉ် ဝမ်းဗိုက်နာကျင်တာက ရှောင်လွှဲလို့ မရ ပေ။
“နောက်တစ်ခါ ဈေးသွားရင် မြည်းသားရေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဆေးရည် ရောင်းတာ ရှိမရှိ ကြည့်ရမယ်” ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။၊
“ အဲ့ဒါက ဘာလဲ”
“ဘယ်မှာ သုံးလို့ရမှာလဲ”
အားချိုး နားလည်သွားသည်။ သူမက ကျုံးမင်းဝေကို ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ပုတ်ပြီး
“ကျွန်မက အရမ်းသန်မာတယ်နော်။ ထင်းတုံး အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်တောင် သယ်နိုင်တယ်။ ပိုက်ဆံ မဖြုန်းပါနဲ့...”
“လိမ္မာစမ်းပါ”
ကျုံးမင်းဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ တခါတလေ သူ ခေါင်းကိုက်နေတဲ့အချိန် အားချိုးက သူ့ကို နားမထောင် ပေ။
အားချိုး မပျော်ပေမဲ့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး နားထောင်လိုက်သည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ ဆောင်းရာသီက ဒီလောက် ကြာနေပြီ။ ဘာလို့ နှင်းမကျသေးတာလဲ”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ခြံထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဖို့ ကူညီပေးသည်။
“နှစ်တိုင်း နှင်းမကျပါဘူး”
ကျုံးမင်းဝေက ပြောသည်။
အားချိုးက ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းမကျရင် ကျွန်မလည်း မကြိုက်တော့ဘူး”
“နှင်းကိုပဲ ကြိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ နှင်းလူသား လုပ်တာ အရမ်းတော်တယ်”
ဒီအကြောင်း ပြောတော့ အားချိုး နည်းနည်းတော့ လည်သွားသည်။ သူ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြောသည်၊။
“နောက်ပြီး ကျွန်မမှာ နှင်းလုံးပစ်တမ်း ကစားနည်း အစုံရှိတယ်။ ယန်ရှီး နန်းဆောင်က နန်းတွင်းအပျိုတော်တွေ တစ်ယောက်မှ ကျွန်မကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဟဲဟဲ”
ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ တောက်ပပြီး လှပတဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကိုလည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကိုယ်တို့ရဲ့ မိန်းကလေးက ဒီလောက်တောင် တော်နေတာလား”
“ဟုတ်တာပေါ့၊ စကိတ်စီးတာ၊ နှင်းလုံးပစ်တမ်း ကစားတာ၊ ကျွန်မ မတတ်တာ မရှိဘူး”
အားချိုးက ပိုပြီး လှလာသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျုံးမင်းဝေကို တောက်ပစွာ ကြည့်နေသည်။
ကျုံးမင်းဝေက အေးလို့ နီရဲနေတဲ့ သူမရဲ့ နှာခေါင်းထိပ်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက နှင်းကျတဲ့နေ့မှာ ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ စောင့်နေတာပေါ့”
အခန်း ၂၀၁။
“မြန်မြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ရင်တော့ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပေါ့”
အားချိုးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို လည်လည်ဝယ်ဝယ် မျက်တောင်လေး ပုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အခု သိပ်မသန်မာတော့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်ကို အနိုင်မကျင့်နိုင်ဘူး”
“ကိုယ်မသန်မာတဲ့အချိန်မှာ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကိုယ့်ကို အနိုင်မကျင့်သင့်ဘူးလား”
ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မလုပ်ဘူး၊ ကျွန်မက လူတွေ အခက်အခဲတွေ့နေချိန်မှာ အနိုင်ယူတတ်တဲ့ လူယုတ်မာမျိုး မဟုတ်ဘူး”
အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက တည်သွားတယ်၊ သို့ပေမယ့် ဖူးဆိုပြီး ရယ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမက သူ့အပြုံးကို ဂုဏ်ယူနေသည်။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်မက သူတော်ကောင်းလည်း မဟုတ်ဘူးနော်။ တစ်သက်လုံး ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်မှာဟားဟားဟား”
“မင်းတစ်သက်လုံး ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်တာကို စောင့်နေမယ်”
တောက်ပပြီး ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ ကျုံးမင်းဝေက သူ့နှလုံးသားဟာ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ ရှင် စကိတ်စီးတတ်လား”
ရယ်မောလို့ဝသွားတော့ အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ထပ်မေးသည်။
ကျုံးမင်းဝေက ရိုးရိုးသားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ မွေးဖွားလာတဲ့နေ့ကစပြီး သူ့ကမ္ဘာဟာ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ လှည့်ကွက်တွေ၊ လျစ်လျူရှုမှု၊ သူများတွေ မမျှော်လင့်နိုင်တဲ့ အသက်နဲ့ သေခြင်းရဲ့ အာဏာ၊ အပြင်လူတွေ နားမလည်နိုင်တဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမှုတွေနှင့် ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့် ဒီလို သေးငယ်သည့် သာမန်ပျော်ရွှင်မှုမျိုးတော့ မရှိခဲ့ချေ။
“စကိတ်တောင် မစီးတတ်ဘူး”
“ဘေကျင်းမှာ စကိတ်မစီးတတ်တဲ့သူ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ နန်းတော်ထဲမှာဆို ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတောင် စီးတတ်တယ်။ ရှင်က မတတ်ဘူးပေါ့”
“ဒါဆို မင်းက ကိုယ့်ကို ထပ်ပြီး လှောင်နေပြန်ပြီပေါ့”
“ဘယ်မှာလှောင်လို့လဲ”
အားချိုးက ဝန်မခံ ပေ။ သူမ ခေါင်းကို ခါးပတ်လို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး”
“ကိုယ်က သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ မစားဖူးဘူးလို့ ပြောတုန်းကလည်း မင်းက ဒီမျက်နှာနဲ့ပဲ”
ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ချိုင်းအောက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟားဟား”
အားချိုး နည်းနည်းတော့ ရှက်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူမလက်တွေကို ယောက်ျားရဲ့ လက်မောင်းတွေနဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ညှပ်ထားသည်။ အရမ်းနွေးထွေး၏။ အားချိုးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ချိုင်းကြားကို ယားယံစွာ ထိုးဆွနေသည်။
“ရိုးရိုးသားသား မနေရင် ပြန်ပြီး အရိုက်ခံရမယ်နော်”
ကျုံးမင်းဝေက ယားတတ်သည်။ သို့သော်လည်း အခု သူ မျက်နှာတည်ပြီး အားချိုးကို ခြောက်လှန့်နေသည်။
“လက်ပွတ်တိုက်တာမျိုးပေါ့”
သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လုပ်မှာ ကြောက်လို့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း သတ္တိရှိရင် လုပ်ကြည့်စမ်း”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေ ထိုသို့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ မယုံပေ၊ သို့ပေမယ့် သူမ ရိုးရိုးသားသား နေလိုက်သည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေနဲ့အတူ ထိုပုံစံအတိုင်း ခြံထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ရင်း သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ သမိုင်းကြောင်းအကြောင်း ကျုံးမင်းဝေနဲ့ ဆက်ပြောနေသည်။
“ကျွန်မ စကိတ်စီးတာ အရမ်းတော်တယ်၊ အဝတ်လျှော်ဌာနက လူတွေထက်တောင် တော်သေးတယ် သူတို့က လွယ်လွယ်ကူကူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူးလေ။ ကျွန်မ ရေခဲပြင်ပေါ်မှာလည်း ပြေးနိုင်တယ် ဟေးမြစ်ကို ဖြတ်ပြီး စကိတ်မစီးခဲ့ရတာ နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပဲ”
“မင်း မြစ်ကို ဖြတ်ပြီး မစီးခဲ့ဘူးလား ဘယ်မှာ စီးခဲ့တာလဲ”
ကျုံးမင်းဝေက စိတ်ဝင်စားသည်။ သူ ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ စကိတ်မစီးခဲ့ပေမယ့် လူတွေ မြစ်ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ စကိတ်စီးတာကိုတော့ ကြည့်ဖူးသည်။ ပန်ယီက စကိတ်စီးတာ တော်ပြီး ချန်ရှန်းယန်နဲ့ ချီချုံယွမ်လည်း စကိတ်စီးတာ တော်ကြသည်။
အားချိုးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြောသည်။
“အဝတ်လျှော်ဌာနမှာ ဘယ်လိုလုပ် စကိတ်စီးလို့ရမှာလဲ အဲဒီမှာ ရေခဲပြင်မှ မရှိတာ”
အားချိုးက လည်လည်ဝယ်ဝယ် မျက်စိမှိတ်ပြရင်း ဆက်ပြောသည်။
“အေးလာရင် ညအိပ်ရာဝင်ခါနီး ကြမ်းပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် ရေလောင်းချလိုက်တယ်။ နိမ့်တဲ့နေရာကို အထူးရွေးပြီး ရေပိုလောင်းတယ်။ နောက်နေ့မနက် စောစောထလာရင် ကြမ်းပြင်က ခဲနေပြီ။ အထူကြီးပဲ။ စီးချင်သလို စီးလို့ရတယ်၊ ပျော်စရာကြီး “
ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး အားချိုး ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်နေပုံကို မြင်ယောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေ ယားယံလာပြီး ဒီမိန်းကလေး စကိတ်စီးတာကို ကြည့်ချင်လာသည်။ ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ နဖူးကို လှမ်းပြီး နမ်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အားချိုးက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းပြီး ကျုံးမင်းဝေကို လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြသည်။
“ကျွန်မတို့ခြံထဲက မြေသားက လျော့ရဲနေပြီ၊ ရေအများကြီး လောင်းချလိုက်ရင် နောက်နှစ် နှင်းတွေ အရည်ပျော်တာနဲ့ ဒီခြံထဲမှာ ရပ်လို့တောင် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဗွက်အိုင်ကြီး ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်”
“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ မင်းက စကိတ်ထပ်စီးချင်နေတာကိုး”
“ဒီနှစ် စကိတ်မစီးတော့ဘူး။ နောက်နှစ်တော့ ရှင်ကျွန်မနဲ့အတူ တောင်အောက်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်။ တောင်ခြေမှာ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိတယ်။ တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားရင် ရေခဲပြင်က တကယ်ထူတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်၊ ကျွန်မ မျက်စိက အရမ်းတပ်မက်နေတာလေ”
အားချိုးက မော့ကြည့်ပြီး ကျုံးမင်းဝေနောက်ကို လိုက်ရင်း အသံလေးက ဝဲဂယက်ထနေသည်။
“အချိန်တန်ရင် ရှင့်ကို စကိတ်စီးနည်း သင်ပေးမယ် ကျွန်မလို ဆရာကောင်းနဲ့ဆို ရှင် မြန်မြန် တတ်မှာ”
ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး မျက်နှာတည်ကာ အားချိုးကို ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်တော့ မင်းတစ်ယောက်တည်း စကိတ်စီးခွင့် မရှိဘူးနော်၊ မြစ်နားမှာ လမ်းလျှောက်တာတောင် မရဘူး၊ သိရဲ့လား”