အခန်း (၂၀၂-၂၀၄)
Vol. 7 Ch. 202-204
အခန်း ၂၀၂။
“ဪ ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ တော်တော် စကားများလာပြီ”
အားချိုးက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ရယ်လိုက်ရင်း
“နောက်နှစ် အတူတူ စကိတ်စီးမယ်လို့ ပြောထားတော့ ရှင် စကားတည်ရမယ်နော်။ ကျွန်မ မြစ်ပေါ်မှာ စကိတ်စီးဖူးတာ တစ်ခါမှ မရှိဘူး။ နန်းတော်ထဲက ထိုက်ယဲ ရေကန်မှာ ကိုယ်ရံတော်တွေ စကိတ်စီးတာကိုပဲ ငေးကြည့်နေကျ”
“မင်း ဒီလောက် ငမ်းနေတာဆို ဘာလို့ အတူတူ စကိတ်မစီးကြတာလဲ”
ကျုံးမင်းဝေက မေးသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် သတ္တိရှိမှာလဲ”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ကြမ်းတမ်းတဲ့ အစေခံမလေးပဲလေ။ လမ်းလျှောက်ရင်တောင် မျက်နှာကို မြေကြီးနဲ့ ကပ်သွားမှာ ကြောက်နေရတာ။ ထိုက်ယဲ ရေကန်မှာ ဘယ်လိုလုပ် စကိတ်စီးရဲမှာလဲ ရှင် အသက်ရှည်ချင်သေးရဲ့လား”
“နောက်ကျရင်...”
“နောင် မင်း စကိတ်စီးချင်တဲ့အခါ ကိုယ်လိုက်ခဲ့မယ်”
ကျုံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး အားချိုးရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ပါးပြင်လေးကို လက်နဲ့ တို့ထိရင်း ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း”
အားချိုးက သဘောတူပြီး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ချိုင်းအောက်က သူ့လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို အခန်းထဲကို ဂရုတစိုက် တွဲခေါ်သွားသည်။
ကျုံးမင်းဝေကို ခန်ပေါ် ရောက်အောင် ကူညီပြီးတဲ့နောက် အားချိုးက အရမ်းအလုပ်များသွားပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို အအေးဒဏ်က ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရေနွေးကြမ်းတစ်အိုး လုပ်လိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက ခန်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အားချိုး မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ရေနွေးကြမ် လုပ်နေတာကို ကြည့်နေသည်။ သူ့ပါးစပ်က နည်းနည်းလေး ကော့တက်သွားပြီး နူးညံ့တဲ့ လခြမ်းပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။
သူ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီမိန်းကလေးကို ထိုက်ယဲ ရေကန်ဆီ စကိတ်စီးဖို့ ခေါ်သွားချင်တယ်လို့ ပြောလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာလဲ။
ဒီဘဝမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဘေကျင်းကို ပြန်ရောက်နိုင်မှာလဲ။
ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိရင်တောင် သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မှာ မဟုတ်ပေ။ စည်ပင်ဝပြောတဲ့ မြို့တော်မှာ ဘာကောင်းတာ ရှိလို့လဲ။ နင်းဂုတက ဆင်းရဲပြီး လူသူကင်းမဲ့ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ နေရာတိုင်း ကောင်းနေသည်။
“တစ်ခါတည်း အကုန်သောက်လိုက်”
ပူပူနွေးနွေး ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက် ကျုံးမင်းဝေဆီ ရောက်လာပြီးနောက် မိန်းကလေးရဲ့ အော်ငေါက်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံ ထွက်လာသည်။
“ပူပူနွေးနွေးလေး သောက်လိုက်၊ တစ်စက်လေးတောင် ကျန်လို့ မဖြစ်ဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို ရိုက်မှာ”
ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးဟာ သူ့ရှေ့က လိမ္မော်ရနံ့သင်းနေတဲ့ ခွက်ကို ကြည့်ပြီး ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။
ကျားရှန် ၃၂နှစ်မြောက်၊ ၁၁ကြိမ်မြောက် လူနာလ၏ ၂၀ရက်
မြို့တော်။
ယန်ရှီး နန်းဆောင်။
ကျောက်ကွေ့ဖေးနဲ့ စတုတ္ထမင်းသား ကျုံးမင်းရုံတို့ နွေးထွေးတဲ့ တန်ဆောင်းမှာ နံနက်စာ သုံးဆောင်နေတုန်း တတိယမင်းသား ရောက်လာကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့တဲ့ အစေခံမလေးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျောက်ကွေ့ဖေးက အလွန်အံ့သြသွားသည်။ အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် မနက်ခင်း တရားရုံး အစည်းအဝေးက ပြီးခါနီးပြီဖြစ်သည်။ ကျုံးမင်းကျန်း ဒီကို ရောက်လာတာက သူများတွေကို ရှောင်ရှားချင်ပုံ မပေါ် ပေ။ အရေးကြီသည့် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာသည်။ ကျောက်ကွေ့ဖေးက စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဆက်ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျုံးမင်းရုံကို စာကြည့်ခန်းဆီ သွားဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“မယ်တော်၊ ဒီအချိန် စာကြည့်ခန်းကို သွားဖို့ အရမ်းစောသေးတယ်။ ဆရာတောင် မရောက်သေးတာ သေချာတယ်”
ကျုံးမင်းရုံက စားပွဲပေါ်က သစ်သားဓားလေးကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်းတော့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ စာကြည့်ခန်းမသွားခင် နာရီဝက်လောက် ဆော့ကစားလို့ရတယ်”
အငယ်ဆုံးသားနဲ့ အငြင်းအခုံ လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတဲ့ ကျောက်ကွေ့ဖေးက ပြောသည်။
ကျုံးမင်းရုံက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရင်း အလုပ်များနေသည်။ ထို့နောက် သူ သစ်သားဓားလေးနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားသည်။ သူ အလျင်စလို လာနေတဲ့ ကျုံးမင်းကျန်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူက ပြုံးပြီး
“တတိယအစ်ကို ရောက်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ကျုံးမင်းကျန်းက စိတ်မရှည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ တန်ဆောင်းကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။
ကျုံးမင်းကျန်း နွေးထွေးတဲ့ တန်ဆောင်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်းပဲ မထိန်းနိုင်တဲ့ ဒေါသမျက်နှာနဲ့ ရောက်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ ဒီလောက် အော်နေတာလဲ”
ကျောက်ကွေ့ဖေးက ပါးစပ်ကို သုတ်၍ ထရပ်ကာ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျုံးမင်းကျန်းကို မေးသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ ဒီမနက် စောစောစီးစီး မင်း ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ”
ကျုံးမင်းကျန်းက အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး ထို့နောက် ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲယူကာ ကျောက်ကွေ့ဖေးရှေ့မှာ ထိုင်၍ လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောသည်။
“မယ်တော်၊ မနေ့က မယ်တော်ကြီး နင်းဂုတဆီ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထပ်လွှတ်လိုက်တယ်။ မယ်တော် သိလား”
“သိတယ်”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ရင်း ပြောသည်။
“အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ရာထူးထားချပေမဲ့ မယ်တော်ကြီးရဲ့ မြေးတော်ကြီးပဲ။ မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို သတိရတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ နောက်ပြီး နှစ်ကုန်လည်း ရောက်တော့မယ်။ မယ်တော်ကြီးက နင်းဂုတကို အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်နဲ့ ငွေကြေး နည်းနည်း ပို့ပေးသင့်တဲ့ အချိန်ပဲ။ အဖေနဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်က မျက်ကွယ်ပြုထားတဲ့အပေါ် မင်း ဘယ်လို ဒေါသထွက်နေတာလဲ”
“အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက်အတွက် ငွေကြေးဆိုရင် သားတော် ဘယ်လိုလုပ် ဒေါသထွက်မှာလဲ”
“ဒါက လေဖြတ်နေတဲ့သူပဲ”
“မယ်တော်ကြီးက ဒီတစ်ခေါက် နင်းဂုတကို လူတွေ လွှတ်လိုက်တာ”
ကျောက်ကွေ့ဖေးက သူ့လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချပြီး ကျုံးမင်းကျန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်သည်။
“မယ်တော်ကြီးက နင်းဂုတဆီ ဘယ်သူ့ကို လွှတ်လိုက်တာလဲ”
အခန်း 203
“ ရှောင်အန်း”
ကျုံးမင်းကျန်းက သွားတွေ ကြိတ်ပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်လည်း ဒီသတင်းကို မနက်ခင်း ညီလာခံပြီးမှ ကြားလိုက်ရတာ။ မယ်တော်ကြီးက တကယ် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ။ ဒီအချိန်လောက်ဆို ရှောင်အန်းရဲ့ မိသားစုက ကျိလီကို မကြာခင် ရောက်ခါနီးလောက်ပြီ”
“ ရှောင်အန်း”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အံ့ဩသွား ပြီး ထို့နောက် မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
“မိဖုရားကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီမိန်းကလေးကို နင်းဂုတကို ပို့ရတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းအဖေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောတူနိုင်တာလဲ”
“ခမည်းတော်က ခွင့်မပြုဘဲနဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူ့ဘာသာသူ ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးဖြတ်ရဲမှာလဲ။ ပြီးတော့ အန်းကျစ်ရှန်းကလည်း သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လွှတ်ပေးရဲမှာလဲ”
ကျုံးမင်းကျန်းက အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ လက်သီးတွေကို ဆုပ်ပြီး ပေါင်ကို ဒေါသတကြီး ထုရင်း သွားတွေ ကြိတ်ပြီး ပြောသည်။
“အခု တာ့အန်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ ခမည်းတော်က ရှောင်အန်းကို နင်းဂုတဆီ ပို့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဒုက္ခပေးဖို့ သူစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာပဲ”
ကျုံးမင်းကျန်း ပြောတာ မမှား ပေ။ တာ့အန်း ကိုယ်ဝန်ရှိလာတော့ သူ့ရဲ့ရာထူးကလည်း သဘာဝအတိုင်း မြင့်တက်လာပြီး မင်းသားဘွဲ့ ရဖို့လည်း သေချာသလောက်ပင်။ သို့ပေမယ့် အခုလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ကျုံးဇီဟန်က အန်းမိသားစုကို နန်းချခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ထပ်ပြီး ဆက်စပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် တတိယမင်းသားရဲ့ အိမ်တော်နဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သက်မှု မရှိဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် မိသားစုအရင်းအခြာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်မှုမရှိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ အန်းညီအစ်မ နှစ်ယောက် ရှိနေသရွေ့ ကျုံးမင်းဝေနဲ့ ကျုံးမင်းကျန်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေဟာ အတူတူ ချည်နှောင်ခံထားရမှာပင်။ ထို့ကြောင့် ကျုံးမင်းကျန်းမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေတာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းအဖေ တကယ်ရူးသွားပြီလား”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အရမ်းဒေါသထွက်လွန်းလို့ ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှူသွင်းရင်း စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထားဖို့ ကြိုးစားသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး တံခါးဆီကို ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားသည်။
“မယ်တော် ဘာလုပ်မလို့လဲ”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေပြီး ကျုံးမင်းကျန်းရဲ့ လက်ကို ဖယ်ရှားရင်း ဒေါသတကြီးပြောသည်။
“မယ်တော်၊ ခမည်းတော်က ကျွန်တော်တို့ကို မကျေနပ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ဒေါသကို ထပ်ပြီး လှုံ့ဆော်သင့်လား”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က ဒေါသတကြီး သွားတွေကြိတ်နေတုန်းပင်။ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မကျေမနပ်ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် မင်းအဖေက ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလိုဆက်ဆံတာလဲ။ ဘာလို့ သူက ငါတို့ကို အမြဲတမ်း မကျေနပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့လဲ”
“ဒါက ဦးလေးရဲ့ မကြာသေးခင်က နန်းတွင်းလှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခမည်းတော်ကို မနှစ်မြို့စေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြောသည်။
“မင်းဦးလေးက မင်းခမည်းတော်ကို မကျေနပ်အောင် ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူက မင်းကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ ကိစ္စတောင် မပြောခဲ့ဘဲ၊ တခြားသူတွေလို ဒုတိယမင်းသားကို အကြံပြုခိုင်းခဲ့တာ။ ဘာလို့ မင်းအဖေက စိတ်ဆိုးရမှာလဲ”
“ပထမတော့ ကျွန်တော်လည်း နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့်ခမည်းတော်က ရှောင်အန်းကို နင်းဂုတဆီ ပို့ဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်တဲ့အခါမှပဲ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားတာ”
ကျုံးမင်းကျန်းက
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်ကို လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးရင်း လေသံအေးအေးနဲ့ ပြောသည်။
“ဦးလေးက ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် အမှုထမ်းခဲ့တယ် သူက ဝန်ကြီးဌာနကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားတာ။ ရာထူးမရှိတော့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားမှုကတောင် ဝန်ကြီးဌာနတစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်စေတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အိမ်ရှေ့စံခန့်အပ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရာရှိတွေရဲ့ အမြင်တွေက အရမ်းကို တစ်သားတည်း ဖြစ်နေတာ။ ပြီးတော့ အခုမှ ခန့်အပ်ခံရတဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်အသစ် ချွေ့ရိုအန်းကလည်း ဒါကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ခမည်းတော်က လူမိုက်မဟုတ်ဘူး။ သူအကုန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေတာ။ သဘာဝအတိုင်း သူဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်တော့်အပေါ်ကို လာပုံချတာပဲ”
“ဒါက မင်းရဲ့အမှားမှ မဟုတ်တာ။ မင်းက နန်းတွင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ၊ ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ သစ္စာရှိရှိ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ မင်းက နန်းတော်မျိုးဆက်ကို တိုးချဲ့ပေးခဲ့တာ”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်က သွားတွေကြိတ်ပြီး ပြောသည်။
“အမြဲတမ်း သံသယရှိပြီး မယုံကြည်တဲ့သူက မင်းအဖေပဲ။ အခု ကျောက်မိသားစုက နည်းနည်းလေး ပိုပြီး ထင်ပေါ်လာတော့ သူက မင်းကို မကျေနပ်ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ ချွေ့ရိုအန်းကို နန်းတွင်းမှာ ဖိနှိပ်ခံရတယ်ဆိုပြီး ရုတ်တရက် ဒုတိယမင်းသားကို ပြန်သနားပေးနေတယ်။ ရယ်စရာပဲငါတို့က ကိုယ်လုပ်တော်ရှုနဲ့ သူ့သားနဲ့ ဘယ်သူက ပိုပြီး ကံဆိုးတဲ့သူအဖြစ် ပိုကောင်းကောင်း သရုပ်ဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ ပြိုင်ရမှာလား”
“မယ်တော်၊ ခမည်းတော်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ နန်းချခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ သွမ့်ချန်းဟုန်တို့နဲ့လည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား။ ဘုရင့်အာဏာနဲ့ နီးစပ်လာလေ၊ သူက သံသယပိုရှိလာလေ၊ ပြီးတော့ သည်းမခံနိုင်လေပဲ”
“ကျွန်တော်တို့ အိမ်ရှေ့စံကို နန်းချဖို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့ကြတယ်၊ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့က ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်လုံးစူးစရာ ဖြစ်လာပြီ”
“မင်းပြောတာက ငါတို့က နန်းချခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ တူတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီလို့ ပြောတာလား”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်ရဲ့ ဒေါသက ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမမျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ ဒီစကားကို မေးလိုက်သည်။
အခန်း ၂၀၄။
“လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး၊ မယ်တော် စိတ်ပူမနေပါနဲ့”
ကျုံးမင်းကျန်း က ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က နန်းချခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ မတူပါဘူး။ အိမ်ရှေ့စံက ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ မိဖုရား ကျန်းရှန့် ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားတော်အစစ်လေ။ ပြီးတော့ အဘွားတော်ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးထားတာ။ ဘယ်လောက်တောင် ဩဇာ ကြီးမားလိုက်သလဲ။ အဲ့အပြင် နန်းကျ အိမ်ရှေ့စံကို ကျိုး မင်းဆက်ရဲ့ အလေးစားခံရဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မင်းမှုထမ်းပညာရှင် တင်းယွမ်ဝမ် က သင်ကြားပေးခဲ့တာ။ စာပေသမားတွေကြားမှာ သူ့ဩဇာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။ သူက ရွှီမိသားစု တစ်ခုလုံးရဲ့ ထောက်ခံမှုအပြည့်အဝရထားပြီး တင်းယွမ်ဝမ် က သူ့အတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့တာ။ ဒါနဲ့တင် နန်းကျ အိမ်ရှေ့စံက သာမန်မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်တော့ဘူး။ သာမန်မင်းသားတစ်ပါးက သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။ နန်းတွင်းကို ဝင်လာတဲ့အချိန်ကတည်းက သူ့ဂုဏ်သတင်းက တိုးတက်လာပြီး အိမ်ရှေ့စံဖြစ်လာပြီးနောက်မှာ သူ့နာမည်က ပိုပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့လာခဲ့တယ်။ ခမည်းတော်က အသံထွက်ပြီး မပြောခဲ့ပေမယ့် သူ့အိမ်ရှေ့စံကို ကြောက်လည်းကြောက်၊ မုန်းလည်းမုန်းခဲ့မှာ သေချာတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက အသက်လေးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးအရွယ်ပဲ။ သူ့ကို အရိပ်အာဝါသပေးနေတဲ့ အိမ်ရှေ့စံကို ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်ပါ့မလဲ။ ခမည်းတော်က နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို အရေးယူခဲ့တာ။ ကျွန်တော်သာဆို အဲဒီလောက်အထိ ကြာကြာသည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း နားမလည်စွာနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“နန်းချခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံက ဘယ်လောက်ပဲ ဩဇာကြီးခဲ့ဖူးပါစေ၊ အခုတော့ သူက ကိုယ်တစ်ပိုင်း သေနေတဲ့ မသန်မစွမ်းတစ်ယောက်ပဲဟာ။ ဘာလို့ အခု သူ့ကို ချီးကျူးနေရတာလဲ။”
ကျုံးမင်းကျန်း က လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသောက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ခမည်းတော်က ဘယ်လိုမင်းသားမျိုးကိုမှ သည်းမခံနိုင်ဘူးဆိုတာ နားလည်စေဖို့အတွက် ကျွန်တော် ဒီစကားတွေ ပြောခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်တော်နဲ့ မယ်တော့်အပေါ်မှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိနိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က အိမ်ရှေ့စံလို ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုး လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျောက်မိသားစုက ဘယ်လောက်ပဲ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားပါစေ၊ ရွှီမိသားစု နဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် ခမည်းတော်က မကျေနပ်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ကို အရေးယူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က နှိမ့်ချပြီး မထင်မရှားနေသရွေ့ သူ့အမျက်ဒေါသကို ဆွဲဆောင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ခမည်းတော်မှာ သားတော်များများစားစား မကျန်တော့ဘူး။ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ရှေ့စံအပြင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ စတုတ္ထမင်းသားက ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ဒုတိယမင်းသားကလည်း ကလေးမရှိတာ ကြာပြီ။ ဒါဆိုရင် အင်ပါယာမိသားစုကို ချဲ့ထွင်ဖို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ ကျွန်တော်က ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်မှုမကျူးလွန်သရွေ့ ခမည်းတော်က ကျွန်တော့်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ အရေးယူမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ရှောင်အန်း ကို နင်းဂုတ ကို ပို့ဖို့ ခမည်းတော်က သဘောတူခဲ့တာက ငါတို့ကို သတိပေးဖို့ပဲလား”
ကျုံးမင်းကျန်း က စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး
“မယ်တော်ပြောတာ အမှန်ပဲ။ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး အမေ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး သတိထားပြီး ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်စကားက ရိုင်းသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ဒါပေမယ့် အမေ့ရဲ့ ဒေါသက မကြာသေးခင်က အနည်းငယ် ပြင်းထန်လွန်းနေတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ကိစ္စမရှိပေမယ့် အခု ကျောက်မိသားစုက နန်းတွင်းမှာ ဒီလိုမြင့်မားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို ဘွဲ့ပေးတော့မှာဆိုတော့ ပိုပြီး ထိန်းချုပ်သင့်တယ်”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် က သက်ပြင်းချရင်း
“သိပါတယ်။ အဲဒီမိန်းမယုတ်ကို ငါ ဒုက္ခပေးတာ ရပ်လိုက်ပြီ မဟုတ်လား”
သူမသည် ဧကရာဇ်က ဟွေ့ကွေ့ဖေးအား ဦးစားပေးတာကို မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ဒေါသကို ထိန်းထားခဲ့ပေမယ့် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။
“ဒါပေမယ့် အန်းကျစ်ရှန်း ရဲ့ နှစ်မျက်နှာရှိတဲ့ အပြုအမူကို ကျွန်တော် ပိုပြီး သံသယဝင်လာတယ်။ ရှောင်အန်း က မြို့တော်မှာ မရှိတော့ပေမယ့် ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို သူက ကျွန်တော်တို့ဆီ ဘာလို့ အသိမပေးရတာလဲ။ တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာပဲ။”
ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက် လည်း ဒေါသထွက်တဲ့ပုံစံနှင့် ပြောသည်။
“အဲဒီ မြေခွေးအို အန်းကျစ်ရှန်း၊ အရင်ဆုံး သူက တိတ်တဆိတ် မင်းမိန့်ကို တောင်းပြီး ရှောင်အန်း ကို အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အခုလည်း သူက တိတ်တဆိတ်ပဲ နင်းဂုတ ကို ပို့လိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ခမည်းတော်က တကယ်ကို မုန်းစရာကောင်းတာ။ ကျောက်မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ ထင်နေလား”
ကျုံးမင်းကျန်း က လက်ဖက်ရည်ကို ထပ်သောက်ရင်း အေးစက်စက်ပြန်ဖြေသည်။
“သူက တကယ်ပဲ မုန်းစရာကောင်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ခမည်းတော်ရဲ့ အမိန့်ကို လုပ်ဆောင်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အရေးယူပြီး ဒီသတင်းက ခမည်းတော်ဆီ ရောက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ပဲ အပြစ်တင်ခံရမှာ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေအနေကို ပိုဆိုးစေလိမ့်မယ်”
“ဒါ့အပြင် တာ့အန်းက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မလုပ်သင့်တာက ကလေးကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ဖြစ်စေတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အန်းကျစ်ရှန်း ကို အရေးယူမယ်ဆိုရင် သူ့ကိုယ်ဝန်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တယ်”
လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် သူမက စိတ်အေးသွားပြီး သားကို အကြံဉာဏ်ပေးသည်။
“ဒီကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလမှာ တာ့အန်းကို ဂရုစိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ဖခင်က သူမကို အရမ်းအရေးထားတယ်။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သူ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးပါစေ၊ သန်စွမ်းပြီး ကျန်းမာတဲ့ မြေးတစ်ယောက် ပေးနိုင်တာနဲ့ ဘာမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။”
“မနက်စာ စားပြီးပြီလား”
ကျုံးမင်းကျန်း က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မနက်စာ စားဖို့ အချိန် ဘယ်ရှိပါ့မလဲ။ မနက်ခင်း နန်းတွင်းအစည်းအဝေး ပြီးတာနဲ့ မယ်တော့်ကို လာတွေ့ဖို့ ပြေးလာခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ နည်းနည်း ဆာလာပြီ”