အခန်း (၂၀၈-၂၁၀)
Vol. 7 Ch. 208-210
အခန်း ၂၀၈။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လို မဟုတ်ပါဘူး”
အားချိုးက ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြောရင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လက်များကို ပွတ်သပ်၍ ကျုံးမင်းဝေကို ရှင်းပြသည်။
“ဈေးထဲက ရတနာဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က မိသားစုပွဲလုပ်နေတာ၊ ပြီးတော့ အော်ပရာအဖွဲ့ကို ငှားထားတာလေ။ ကျွန်မ ခဏလေး သွားကြည့်တာပါ”
“ခဏလေးဟုတ်လား”
ကျုံးမင်းဝေသည် ဒေါသထွက်လုမတတ်ပင်။ သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ကောင်မလေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ် အိမ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူပန်ပြီး စောင့်နေရလဲ သိရဲ့လား။ နှင်းကျတာ မြင်တာနဲ့ လမ်းမှာ မင်းလမ်းလျှောက်ရ ခက်မှာ စိုးရိမ်နေတာ။ တစ်နေကုန် စိတ်မအေးရဘူး မင်းကျတော့သူများအော်ပရာကို ထိုင်နားထောင်နေခဲ့တာပေါ့”
“ကျွန်မ အဲ့လိုရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်”
အားချိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ချင်သော်လည်း ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်မပြောဝံ့တော့ပေ။ သူမ ခေါင်းငုံ့သွားကာ အခွံထဲကို တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ကြောက်တတ်သည့် လိပ်ငယ်လေးတစ်ကောင်နှယ်ပင်။
ကျုံးမင်းဝေက ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်သည်။ ဤခေါင်းမာသည့် ကောင်မလေးကို ယနေ့ တစ်ခန်းပြမည်ဟု သူဆုံးဖြတ်ထားသည်။ သူမသည် အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကြောင့် အာရုံပြောင်းပြီး အိမ်ပြန်လာရန် မေ့နေခြင်းကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
“ဒါပေမယ့် ဒါပေမယ့် ရှင်က လှည်းမောင်းမယ်လို့ ကျွန်မတို့ သဘောမတူထားဘူးလား”
အားချိုးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာ”
ကျုံးမင်းဝေသည် ရှုပ်ထွေးမှုများစွာဖြင့် သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ပင် မနှစ်မြို့ဟန် ပေါ်နေသည်။
“မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”
အားချိုးသည် မျက်ရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်ကာ ကျုံးမင်းဝေကို ပြန်ကြည့်ရင်း လုံးဝ နာကျင်ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာ နီရဲလာပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်မက သီချင်းနည်းနည်းလေးပဲ သိတာ၊ တစ်ပုဒ်တောင် အဆုံးထိ မဆိုနိုင်ဘူး ရှင်က ကျွန်မကို အဲ့ဒါနဲ့ပဲ စနောက်နေတာ။ ဒါကြောင့် အော်ပရာဖျော်ဖြေနေတာ မြင်တော့၊ ဟုတ်တယ် ကျွန်မ ပိုပြီး လေ့လာချင်တာပေါ့ ရှင် ရိုးသွားတဲ့အထိ တူနေတဲ့သီချင်းနည်းနည်းလေးကိုပဲ ဆက်ဆိုနေချင်တာ မဟုတ်ဘူး လေ”
ကျုံးမင်းဝေ၏ ရင်ထဲတွင် ဆူပွက်နေသော ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ အားချိုး၏ သနားစဖွယ်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ၏ ယခင်က တင်းမာနေသော နှုတ်ခမ်းများ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ သူ လက်လှမ်းပြီး အားချိုး၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ညင်သာစွာ မေးသည်။
“ဒါဆို သင်ယူခဲ့ရရဲ့လား”
“ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင် အော်လိုက်တော့ အကုန်မေ့သွားပြီ”
အားချိုးသည် သတ္တိရှိလာပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ ကိုယ့်အပြစ်ပါ ကိုယ့်အပြစ်ပါ။ ကိုယ်ပဲ မှားပါတယ်”
ကျုံးမင်းဝေသည် ဒေါသထွက်နေသော ကောင်မလေးကို အမြန်ပင် သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမသည် အပြစ်တင်နေသော်လည်း သူကတော့ သူမ၏ ဆူပုတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်နေသည်။
“လာပါ၊ ကိုယ့်အတွက် နည်းနည်းဆိုပြပါဦး၊ မဆိုဘူးလား”
ကျုံးမင်းဝေက ရှက်စိတ်မရှိစွာ တောင်းပန်သည်။
အားချိုးက ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း သူ့ရဲ့ဒေါသထွက်နေသော ကောင်မလေးကို ဆက်လက်ချော့မော့သည်။
“တစ်ကြောင်းလေးပဲလေ၊ ဟုတ်ပြီလား”
“ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ နှင်းကြည့်ဖို့ လိုက်လာရင် ကျွန်မ သီချင်းဆိုပြမယ်”
ကျုံးမင်းဝေသည် လုံးလုံးနားမလည်ဘဲ ထိုအကြံကို သိပ်မကြိုက်လှပေ။ တစ်ခုက သူ ခြေထောက်များ တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်နေရသဖြင့် ပင်ပန်းနေသည်။ သူ့ဒူးများနှင့် ခြေသလုံးများ နာကျင်ပြီး လေးလံနေသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူ အားချိုး အအေးမိမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်သည်။
အားချိုးက ခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ စိုးရိမ်မှုများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ မင်းနဲ့အတူ နှင်းကြည့်ဖို့ သွားပါမယ်”
ကျုံးမင်းဝေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူ လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့နေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တိုင်း သူ လက်နက်ချရုံသာ ရှိသည်။
အားချိုးသည် ယခုအခါ ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ အပူပေးထားသော ခန်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ ဖိနပ်များကို အမြန်သွားယူသည်။ သူမ ဒူးထောက်ကာ သူ့ကို ဖိနပ်စီးပေးသည်။
ကျုံးမင်းဝေမှာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ၏ ခြေထောက်ကြီးများအား ဂွမ်းဖိနပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်များ နွေးထွေးလာသလို သူ့ရင်ထဲတွင်လည်း နွေးထွေးလာသည်။
“သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်လို ရေခဲစကိတ်စီးတောင် မစီးနိုင်တဲ့သူမျိုးက အရင်က နှင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခံစားဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို နောက်ဖိနပ်တစ်ဖက် စီးပေးရင်း ဆက်လက်ပြောနေသည်။
ကျုံးမင်းဝေ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူ အားချိုး၏ ဆံပင်ထုံးကို ငေးကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးသည်။
“ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကို နှင်းကြည့်ဖို့ လိုက်စေချင်တာလား”
“ဟီးဟီး၊ ဒါ ကျွန်မတို့ အတူရှိကတည်းက ပထမဆုံး နှင်းကျတာလေ”
အားချိုးက ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းကို စောင်းကာ ကျုံးမင်းဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် တစ်နေကုန် အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေရတာ ပင်ပန်းနေမှာပဲလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ရှင်ကို အပြင်ထွက်ပြီး နှင်းပြလိုက်ရင် ပျော်ရွှင်မှာ သေချာတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ကျွန်မတို့ နည်းနည်း စိုသွားရင်တောင်၊ ကျွန်မတို့ အတူရှိနေသရွေ့၊ အဲ့ဒါ တန်ဖိုးရှိတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
အခန်း ၂၀၉။
“ဟုတ်တယ်”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ဦးခေါင်းနောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောပြီး သူ့နှလုံးသားက နွေးထွေးပြီး ချဉ်နေသည်။
“ကျွန်မဆံပင်ကို အမြဲတမ်း မပွတ်ပါနဲ့။ တစ်နေကုန် အပြင်မှာ ပြေးလွှားပြီးတော့ လျော့ရဲနေပြီ”
အားချိုးက ညည်းညူရင်း ထပြီး လျော့ရဲနေတဲ့ ဆံမြိတ်တွေကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ဆံမြိတ်တစ်ခုလား”
ကျူံးမင်းဝေက ခန်ပေါ်က သစ်သားဘီးကို ယူပြီး အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို ဖြီးပေးသည်။ သူက
“အရမ်းရှည်နေပြီ။ ခါးအထိ ရောက်တော့မယ်”
“တကယ်လား”
တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဒီစကားကို ကြားတော့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားပြီး ခါးအထိ ရောက်နေတဲ့ သူမ ဆံပင်ကို လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ အားချိုး မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ပေ။
“ဘာ ရယ်နေတာလဲ”
ဆံပင်ကို ကျစ်တော့မယ့် ကျူံးမင်းဝေက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးသည်။
အားချိုးက သူ့ဆံပင်ကို အလျင်အမြန် စုစည်းပြီး ကျူံးမင်းဝေကို မဖြီးဖို့ တောင်းပန်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမက ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ပေးပြီး သူ့ကို ပြန်ထူပေးသည်။
“မနက်စောစော မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ အပြင်ထွက် ခဏ ရပ်ပြီး ပြန်ဝင်လာကြမှာပဲဟာ၊ ပြီးတော့ ရှင့်အတွက် ငါးကြီးဟင်းချို ချက်ဖို့ ငါးကြီးတချို့ ဝယ်လာသေးတယ်”
ထလိုက်တာနဲ့ ကျူံးမင်းဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့ဒူးတွေက ထုံကျင်ပြီး နာကျင်နေကာ သူ့ခြေထောက်တွေနဲ့ ဗိုက်တွေကလည်း တင်းနေသည်။ သူက အားချိုးရဲ့ မသေသပ်တဲ့ ဆံပင်တွေ ပျံ့နှံ့နေတာကို ကြည့်ပြီး
“မသွားနဲ့တော့၊ မနက်မှ နှင်းကို ခံစားကြရအောင်”
ဆိုတဲ့ စကားကို မြိုချလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီနေ့ မနေ့ကထက် ပိုပြီး တုန်ယင်နေတာလဲ”
သူ စတင်လိုက်တာနဲ့ အားချိုးက မှားနေတာကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမ မော့ကြည့်ပြီး ကျူံးမင်းဝေကို မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ကြာကြာထိုင်နေလို့ ခြေထောက် ထုံကျင်သွားတာ။”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးကို ချော့ဖို့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို လှုပ်ရှားနေသည်။
“ညနေကျမှ ရှင့်ကို ကောင်းကောင်း နှိပ်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ကို အပူကပ်ပေးမယ့် အပူအိတ်တစ်ခု ရှာပေးမယ်။”
ကျူံးမင်းဝေက ခေါင်းညိတ်ပေမယ့် သူ့ဒူးတွေကတော့ မသက်မသာ ဖြစ်နေတုန်းပင်။ သူ့အာရုံကို လွှဲပြောင်းဖို့ ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။
အားချိုးရဲ့ စကားပြောဝိုင်းက ချက်ချင်း ပွင့်သွားပြီး တတွတ်တွတ် ပြောတော့သည်။
“ကျူံးမင်းဝေ၊ ဒီက မင်္ဂလာပွဲက မြို့တော်က မင်္ဂလာပွဲနဲ့ မတူဘူးလို့ ရှင့်ကို ပြောခဲ့တယ်လေ။ သတို့သားက သတို့သမီးကို နင်းဂုတဆီ ခေါ်လာပြီး အမှန်တကယ် ပွေ့ဖက်တာ။ ဟားဟား၊ ရှက်စရာကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီဘက်က လူတွေက ဆူညံပြီးရင်း ဆူညံနေကြတာ။ ဒါ့အပြင် သတို့သားနဲ့ သတို့သမီး မင်္ဂလာမဆောင်ခင် သူတို့ အတူတူ လပြည့်ဘုရားကျောင်းဟောင်းကို သွားရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ဆံပင်ဖြူတဲ့အထိ ဆုတောင်းရတဲ့ ထုံးစံရောပဲ ဘယ်လိုလဲ ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး...”
ကျူံးမင်းဝေက သူမရဲ့ တတွတ်တွတ် ပြောနေတာကို နားထောင်နေရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားနေကာ တစ်ခုခု ပြောချင်နေသည်။ ပြီးတော့ကိုယ် မင်းကို တံခါးဝအထိ ပွေ့ချီသွားမယ်လို့ ပြောချင်ပေမယ့် သူ့ဒူးမှာ နာကျင်နေတာကြောင့် ထပ်ပြီး မြိုချလိုက်ရသည်။ သူ နည်းနည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပေမယ့် အားချိုးကတော့ တတွတ်တွတ် ပြောနေတုန်းပင်။
“ဒီက မင်္ဂလာပွဲက အရမ်း စည်ကားတယ်။ မြို့တော်မှာ ဒီလိုမျိုး မင်္ဂလာပွဲ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမယ့် မြို့တော်မှာက စည်းကမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာလည်း မကောင်းဘူးတဲ့။ လူသူဝေးတဲ့ နေရာမှာ နေရတာ ပိုကောင်းတယ်”
အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင့် ခြေထောက်တွေ သက်သာရင် ဒီမှာ နောက်ထပ် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခု ရှိလာနိုင်တာပဲ။ ရှင့်ကို ပျော်စရာတွေ ပြမယ်လေ၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ပွဲတော်တစ်ခု လုပ်ကြလောက်လား ကြည့်ရအောင်၊ ဟဲဟဲ”
ကျူံးမင်းဝေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ကောင်မလေးလို့ တွေးမိသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေ သက်သာရင် သူ သဘာဝကျကျ သူမကို လက်ထပ်ပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာလိမ့်မည်။ သူမက သူ့ဘေးက လူတွေရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဘာလို့ သွားဖို့ လိုအပ်မှာလဲ။
သို့ပေမယ့် သူက အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောသည်။
ခြေလှမ်းတလှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း နောက်ဆုံးတော့ ခြံထဲကို ရောက်လာကြသည်။ နှင်းတွေက အများကြီး သေးငယ်သွားပြီ။ ဖြည်းညင်းစွာနဲ့ တဖြုတ်ဖြုတ် ကျနေသည်။ နှင်းဖြူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ နှင်းကို နင်းတဲ့
ဆိုတဲ့ အသံကလွဲလို့ လေတိုက်သံ မကြားရ ပေ။
“အရင်က နှင်းကို မနင်းဖူးဘူး မဟုတ်လား”
အားချိုးက ခေါင်းကို စောင်းရင်း ကျူံးမင်းဝေကို မေးသည်။
ကျူံးမင်းဝေက ရိုးရိုးသားသား ပြန်ဖြေသည်။ နှစ်တိုင်း မြို့တော်မှာ နှင်းတွေ အများကြီး ကျပေမယ့် ကျူံးမင်းဝေအတွက် ဘာမှ မထူးခြားပေ။ သူ နင်းတဲ့ လမ်းတွေ အားလုံးကို သန့်ရှင်းအောင် တံမြက်စည်းနဲ့ လှည်းထားပြီးသားဖြစ်ပြီး နှင်းတွေသာမက သူ့ခြေဖဝါးက ဖုန်မှုန့်တောင် ထိမှာ မဟုတ် ပေ။
အားချိုးက ရယ်မောပြီး နှင်းကို ထပ်ပြီး နင်းဖို့ အားထုတ်ရင်း
“ကြွပ်ကြွပ်”
ဆိုတဲ့ အသံကို မြည်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
အခန်း ၂၁၀။
“ဟုတ်တယ်”
အားချိုးက သူမခြေထောက်ကို ထပ်နင်းရင်း ကျူံးမင်းဝေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်း ပြောသည်။
“နှင်းကို မနင်းနဲ့နော်။ ရှင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မရပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မခြေရာတွေကိုပဲ နင်း”
“ကောင်းပြီ”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ခြေရာတွေကို နာခံစွာ နင်းပေမယ့် ခြေရာတွေက သေးသွယ်ပြီး လှပသည်။ ကျူံးမင်းဝေက နင်းဖို့ တွန့်ဆုတ်နေသည်။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဒီနေ့ ဒီလောက်ပဲ လုပ်ကြရအောင်။ ခဏကြာရင် နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားပြီး ခြေထောက်တွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်”
နှစ်ယောက်သား ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်လိုက်သည်။ အားချိုးက ကျူံးမင်းဝေကို နေရာမှာ အနားယူဖို့ ဆွဲထားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်ပြီး တောက်ပနေသည်။
“ပျော်ရဲ့လား”
ကျူံးမင်းဝေက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ ဒူးတွေ နာကျင်ပေမယ့် သူ အရမ်းပျော်သည်။
“ဟေး၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မလိမ်ဘူး မဟုတ်လား”
အားချိုးက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြုံးသည်။
“မနက်ဖြန် စောစော ထ၊ ပြီးတော့ ရှင်ကြည့်ဖို့ နှင်းလူသား လုပ်ပေးမယ်။ ရှင်နဲ့ တူအောင် လုပ်ပေးမှာ”
“မင်းနဲ့တူတာ နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေး။ကိုယ်တို့ အပြင်မှာ အတူတူ ရပ်ပြီး ဆောင်းနှင်းကို ခံစားကြရအောင်”
ကျူံးမင်းဝေက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ နဖူးက နှင်းပွင့်လေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးရင်း ပြောသည်။
“မင်း ကိုယ့်အတွက် သီချင်းလေးတစ်ပုဒ် ဆိုပြချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”
“ရှင် ရှင်မှတ်မိသေး တာလား”
အားချိုးက ရုတ်တရက် ရှက်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။။
“မြန်မြန် ဆိုစမ်းပါ”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးကို တိုက်တွန်းသည်။
“ရှင့်ကို လှည့်စားတယ်လို့ မထင်နဲ့နော်...ကျွန်မ တကယ် မေ့သွားပြီ...”
“ကျွန်မ စကားတစ်ခွန်းပဲ မှတ်မိတော့တယ်။ နားထောင်ချင်လား”
ကျူံးမင်းဝေက သူ့ဝတ်ရုံကို လှုပ်ခါပြီး အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်မ ဆိုမယ်”
အားချိုးက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ခါးကို ဖက်ပြီး သူမ နဖူးကို ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ရင်ဘတ်နဲ့ ကပ်ထားသည်။ ထို့နောက် သူမ ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်တဲ့အခါ ချိုမြိန်ပြီး ချွဲတဲ့အသံနဲ့ ညင်ညင်သာသာ တုန်ယင်သွားသည်။
“ကောင်းတယ်”
ကျူံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားပြီး အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို နမ်းဖို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျူံးမင်းဝေ”
အားချိုးက ခဏလောက် ယောက်ျားရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ ပြန်မော့ကြည့်တဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေသည်။ အဲ့ဒီ စိုစွတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျူံးမင်းဝေကို မခတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ကျွန်မ လက်ထပ်ဖြစ်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ဘူး။”
ကျူံးမင်းဝေက ညင်ညင်သာသာ ပြောပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးဖို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျူံးမင်းဝေ၊ ကျွန်မ နေ့လယ်ပိုင်းက ဈေးထဲမှာ အနီရောင် ပိုးထည်တွေ ဝယ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကောင်းတဲ့ ပိုးချည်တွေလည်း ဝယ်ခဲ့တယ်။ အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ချည်တွေ အကုန် ဝယ်ခဲ့တာ။ နဂါးနဲ့ ဖီးနစ်ကို ပန်းထိုးရင် လှမှာ သေချာတယ်”
အားချိုးက ပြုံးပြီး မျက်လုံးတွေ လခြမ်းပုံစံ ဖြစ်သွားပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကတော့ မတားနိုင် ပေ။
“ခေါင်းဆောင်းဆိုင်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဈေးသက်သာတယ်၊ ကျွန်မလည်း တစ်စုံ ဝယ်ခဲ့ တယ်။ ဆိုင်ရှင်က ရွှေရည်စိမ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ နင်းဂုတမှာ ရှားရှားပါးပါး ကောင်းတဲ့ အရာပဲတဲ့။ အမှန်ဟုတ်လား မဟုတ်လားလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆံထိုးပေါ်က ပန်းက ဂျူးတီလီယံဆိုတာတော့ ကျွန်မ သိတယ်...”
“ကောင်းပြီ၊ကိုယ်တို့ လက်ထပ်တဲ့အခါ မင်းဆံပင်ကို ဖြီးပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလက်ဝတ်ရတနာတွေကို ဝတ်ဆင်ပေးမယ်”
ကျူံးမင်းဝေရဲ့ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။ ဝေဝါးတဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ သူက ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ယောင်နေသည်။ ထိုကောင်မလေးက တစ်ဝက် ပန်းထိုးပြီးသား ပန်းထိုးထည်ကို ကိုင်ပြီး သူ့ဆီ ပို့ပေးနေသည် ။
“မင်း ပန်းထိုးတာ မပြီးသေးဘူး၊ ကောင်းလား မကောင်းဘူးလား ကိုယ် ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ”
“ဒါရော ဒါကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ငါးနဲ့ ကြာပန်းရွက်လေ။ ဒါက နှစ်ထပ်တောင်ပံနဲ့ နှစ်ထပ်တောင်ပံ။ ၊ ဒါကကျ ကြာပန်း။ ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်တစ်ခုက ကောင်းလဲ”
“ဘာလို့ ကြည့်ဖို့ မေးတာလဲ မျက်နှာတွေ နီရဲနေပြီလေ”
“ဘယ်သူက ရှင့်ကို ကျွန်မကို ကြည့်ခိုင်းလို့လဲ ဒီကို ကြည့်ဖို့ပြောတာ၊ ဘယ်ပုံစံက ကောင်းလဲ”
“ဒီတစ်ခု”
ထိုအချိန်တုန်းက ယခုလောက် မအေးပေ။ ဆောင်းဦးအစလယ်ပိုင်းမှာ အနည်းငယ် ပူပြီး ခြောက်သွေ့သည်။ သူက အားချိုးရဲ့ လက်ထဲက ဂျူးတီလီယံ ပန်းထိုးထည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့သည်။
ကျူံးမင်းဝေက သူ့နှလုံးသား ကွဲအက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချိုမြိန်မှုနဲ့ သွေးတွေက အပြင်ကို ပွက်ပွက်ဆူထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နေရာတိုင်းကို စီးဆင်းသွားသည်။ ဘယ်လောက် ချိုမြိန်ပြီး နာကျင်လိုက်မလဲ။
“ကောင်မလေး...”
ကျူံးမင်းဝေရဲ့ အသံ တုန်ယင်သွားသည်။ အရပ်ရှည်တဲ့ ယောက်ျားက အားချိုးရဲ့ ပိန်သွယ်တဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်က သူက ကောင်းကင်ကို မုန်းတီးပြီး မျက်လုံးမရှိဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ကို မြို့တော်မှာ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း သူ့ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သူ့ကို မုန်းတီးသည်။ သူ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကလည်း သူ့ကို မုန်းတီးသည်။ သူက သူ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဘွားတော်ရဲ့ လက်ထဲက နယ်ရုပ်တစ်ခုပင်။ သူ့ရဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ တွက်ချက်မှုတွေ ပါဝင်နေသည်။ ဘယ်နှစ်ကြိမ် အောက်စီးကြောင်းတွေ တက်လာခဲ့လဲ၊ ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် သေလုမြောပါး ဖြစ်ခဲ့လဲ။ အရှေ့အရပ်မှာ နေထွက်တိုင်း သူဟာ ကံကောင်းတယ်ဟု ခံစားရသလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တယ်လို့လည်း ခံစားရသည်။ ဒါက သူ မရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ သူ့ဘဝ ဖြစ်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတဲ့ လမ်းလည်းဖြစ်သည်။