အခန်း (၂၂၀-၂၂၂)
Vol. 7 Ch. 220-222
အခန်း ၂၂၀။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း ဘာလုပ်ပေးနိုင်မှာလဲ”
ကျိုရဲ့ မျက်ရည်တွေ ထပ်ကျလာပြီး တရှိုက်ရှိုက် ငိုရင်း
“ကျွန်မလည်း ကလေးရဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းသားက မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်မ တကယ်ကို ပြောရခက်နေပါတယ်...”
“ဒါဆိုရင် သူ့ကို မသိစေနဲ့။ ဆေးပြားကို ရေထဲမှာ ဖျော်လိုက်ရင် အရောင်နဲ့ အရသာ မရှိတော့ဘူး”
ရှုဖေးက ကျိုရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြီး ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ကျိုရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။
“တိတ်တိတ်လေး ဆေးကို လက်ဖက်ရည်ထဲ ထည့်လိုက်ရင် သူ သဘာဝကျကျ သတိမထားမိတော့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စပြီးသွားရင် မင်းသားက သေချာပေါက် သိသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မင်းသားက ကျွန်မနဲ့ လုံးဝကွဲကွာသွားမှာကို ကြောက်တယ်”
“မင်းသားက စိတ်ထားကောင်းပေမယ့် အလွယ်တကူ စိတ်မဆိုးတတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူစိတ်ဆိုးရင်တော့ အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပဲ၊ ကျွန်မ စိတ်ပူတယ်...”
“ကလေးတွေရလာရင် ဘာကို စိုးရိမ်နေဦးမှာလဲ ဒါ့အပြင် မင်းကို အားပေးမယ့် မယ်တော်လည်း ရှိသေးတယ်”
အမျိုးသမီးက ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောပြီး သူမရဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါအား ထုတ်ကာ ကျိုရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ညင်ညင်သာသာ သုတ်ပေးရင်း ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ဆက်ပြောသည်။
“မင်းက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာပဲ။ ဒီကလေးနဲ့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ရာထူး တည်ငြိမ်သွားပြီး ဧကရာဇ်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်။ သူ စိတ်ဆိုးရင်တောင် ဘာအရေးလဲ မင်းက သူကောင်းဖို့အတွက် လုပ်နေတာပဲ။ သူ မင်းကို ကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်။”
အမျိုးသမီးက ကျိုရဲ့ စကားကို ဖြတ်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ပြော၏။
“နောက်နှစ် မင်း စီနင်းနန်းဆောင်မှာ ညစာစားဖို့ သွားရလိမ့်မယ်။ အဲ့အချိန်ကျ တအန်း က သားငယ်လေးကို ခေါ်သွားမှာပဲ။ မင်းကော ဘယ်လိုလဲ တစ်ယောက်တည်းပဲလား ဒီနှစ်တော့ မင်း တအန်း ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ မယ်တော်ကြီး ပေးတဲ့ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း ရွှေရည်ကို ရခဲ့တယ်။ နောက်နှစ်ကော သူများ ကလေးတွေရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ရချင်နေတာလား၊ မင်းလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကို စဉ်းစားရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”
၂၂ကြိမ်မြောက် လူနာလ၏ ၂၄ရက်နေ့၊ ကျားရှန်နှစ် ၃၂နှစ်။
၂၄ ရက်နေ့သည် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကျိုးမင်းဆက်၏ ရှေးရိုးထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က အားချိုးသည် အဝတ်လျှော်ခန်းတွင် အလုပ်များခဲ့သည်။ သူမသည် မိုးမလင်းမီ ထရသည်။ ထို့နောက် နန်းတွင်းအပျိုတော်များအုပ်စုနှင့်အတူ အဝတ်လျှော်ခန်းကို စတင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။ သူမသည် အိမ်၏ထောင့်တိုင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသည်။ ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော ထုံးတမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖက်ထားရင်း နည်းနည်း တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် သူမကို မလွှတ်ပေးချင် ပေ။
“အခန်းသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရုံလေး မဟုတ်လား နှစ်ခါ သုံးခါဆို ပြီးပြီပဲ။ မင်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြန်သွားပြီး အိပ်ကြရအောင်”
“အခန်းက သိပ်မကြီးပေမယ့် သန့်ရှင်းရေးက တအားလုပ်ရတာမျိုးလေ”
အားချိုးက အိပ်ရာထဲမှာ နေရတာကို မလိုလားပေ။ သူမ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လက်မောင်းထဲကနေ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူးလွန့်ပြီး ပါးစပ်ကလည်း တတွတ်တွတ် ရွတ်နေသည်။
“ရှင်ရဲ့ အိပ်ခန်းကို သန့်ရှင်းရမယ်။ ဘေးအခန်းနဲ့ အပြင်ခန်းကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ်၊ အခန်း သုံးခန်းတည်း ရှိတာဆိုပေမယ့် နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မပြီးမှာ စိုးတယ်”
ကျုံးမင်းဝေ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ကျောခင်းလှဲလျောင်းရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။
“ရှင် နည်းနည်း ထပ်အိပ်လို့ရတယ်၊ ကျွန်မ ထမင်းချက်ပြီးမှ ရှင့်ကို နှိုးမယ်”
ကျုံးမင်းဝေဟာ အားချိုးကို လှမ်းဖက်ပြီး ခဏလောက် နမ်းရှိုက်ရင်း ရွံရှာမုန်းတီးတဲ့ပုံနဲ့ ပြောသည်။
“ရှင့်မှာ ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိတဲ့ ဉာဏ်ရှိသေးတာကိုး...”
အားချိုးက တတွတ်တွတ် ရွတ်ပြီး လုံလောက်အောင် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ သူမဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ခန်ပေါ်ကို ယူသွားပြီးနောက် ပုံးတစ်ပုံးနဲ့ အပြင်ခန်းကနေ ထွက်သွားလေသည်။
ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ရေတွင်းထဲက ရေခဲတွေ ကွဲသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အခန်းထဲက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ အော်သံလည်း ထွက်လာသည်။
ဘောင်းဘီကို တစ်ဖက်ပဲ ဝတ်ထားတဲ့ ကျုံးမင်းဝေ လန့်သွားသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကလေးမလေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ရေတွင်းက ခဲနေလို့ ကျွန်မ ကျောက်တုံးနဲ့ ထုလိုက်တာ။ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ”
အားချိုးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။
“ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်တော့၊ အေးနေလိမ့်မယ်
အခန်း ၂၂၁။ နွေဦး သန့်ရှင်းရေး
နောက်ဆုံးတော့ ကျူံးမင်းဝေ သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။ ဖြစ်ချင်တော့ သူ ပြတင်းပေါက်ကို အားနဲ့ ဖွင့်လိုက်မိလို့ ထင်သည်။ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုစီက သစ်သားအစလေးတွေ ကျိုးထွက်သွားတာကို ကျူံးမင်းဝေ တွေ့လိုက်ရသည်။ အခုတော့ ပြတင်းပေါက်တွေ ကောင်းကောင်း မပိတ်နိုင်တော့ ပေ။ အပြင်က လေအေးတွေ တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသည်။ ကျူံးမင်းဝေက မီးထင်းခြောက်သေးသေးလေးတစ်စ ရှာပြီး အက်ကွဲကြောင်းလေးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူ ပြတင်းပေါက်ကို အဆုံးထိ ပိတ်နိုင်တော့သည်။
အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီးတော့ ကျူံးမင်းဝေ ခန် အနားကို ကိုင်တွယ်ပြီး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ထွန်းညှိလိုက်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အားချိုးက ရေအနည်းငယ်နဲ့ ဝင်လာသည်။ သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အေးတယ်လို့ အော်ပြောရင်း ရေနွေးအိုးထဲကို ရေခပ်ထည့်နေသည်။
“လာလေ၊ မီးနားမှာ အနွေးခံလိုက်ဦး”
ကျူံးမင်းဝေက အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေတဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စိတ်မချမ်းသာဖြစ်သွားကာ အားချိုးကို သူ့ရှေ့မှာ လာထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
အားချိုးရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး
“ဘာလို့ ဒီလောက်အေးနေတာလဲ။ နှင်းကိုက်မှာ စိုးရိမ်ရတယ်”
“အရင်တုန်းက အဝတ်လျှော်တဲ့ဌာနမှာ ရှိတုန်းကဆိုရင် ဆောင်းရောက်တိုင်း တခြား နန်းတွင်းအပျိုတော်တွေက တော်တော်လေး ညည်းညူကြတယ်။ အေးစက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာ အဝတ်လျှော်လို့ သူတို့လက်တွေ နှင်းကိုက်ကုန်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတော့ ဘယ်တုန်းကမှ နှင်းမကိုက်ဖူးဘူး။ ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မ တော်တယ် မဟုတ်လား”
ကျူံးမင်းဝေက နက်မှောင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ နာကျင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အားချိုးရဲ့ လက်တွေကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲဟဲ၊ ကျူံးမင်းဝေရယ်၊ ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုစိုက်တတ်ရတာလဲ”
အားချိုးက မျက်လုံးလေးတွေ ကွေးသွားတဲ့အထိ ပြုံးပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာကို တရစပ် နမ်းလိုက်သည်။
ကျူံးမင်းဝေဟာ အားချိုး ဘာလို့ မိုးမလင်းခင် ထပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသလဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။ သူသည် အားချိုး ခန် အောက်ကို တိုးဝင်သွားပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ထောင့်မှာရှိတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေအား ဂရုတစိုက် တံမြက်စည်းလှည်းနေတာကို ကြည့်နေမိသည်။
“သေချာတာပေါ့ သန့်ရှင်းရေးကောင်းကောင်း လုပ်ရမှာပေါ့။ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါပဲ လုပ်ရတာဆိုတော့လေ၊ သန့်ရှင်းလေ ကောင်းလေပဲ”
အားချိုးက သူမရဲ့ တင်ပါးကို နောက်ကို ကားပြီး ထောင့်ကို ဆက်လက် တံမြက်စည်းလှည်းနေသည်။ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ကျူံးမင်းဝေကို ဆက်ပြောသည်။
ကျူံးမင်းဝေက ညှိုးငယ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ တကယ်တမ်း ဘာမှ ကူညီနိုင်ပုံ မပေါ်တာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းတော့ မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ပြီး အိပ်ရာခင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။ အိပ်ရာခင်းခေါက်ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေသပ်သပ် ဆက်ခေါက်လိုက်သည်။
အားချိုး ခန် အောက်က ထွက်လာပြီး ခန် ပေါ်မှာ သေသေသပ်သပ် ချထားတဲ့ အိပ်ရာခင်းနဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ချက်ချင်း အံ့ဩသွားပြီး မေးလိုက်၏။
“ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် သေသပ်တဲ့ အိပ်ရာခင်း ခေါက်တတ်သွားတာလဲ”
“ကိုယ်က အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်း ခေါက်နေတာပဲဟာ၊မင်းက အခုမှ သိတာလား”
ကျူံးမင်းဝေ နည်းနည်း ရှက်သွားသည်။
အားချိုးက ပြုံးပေမယ့် ဘာမှ မပြောပေ။ အဲ့ဒါက စကားလုံးမပါဘဲ အရာရာကို ပြောနေသလိုပင်။ ကျူံးမင်းဝေရဲ့ မျက်နှာဟာ ပိုပြီးတော့တောင် မဲ့သွားသည်။
“ကောင်းကောင်းခေါက်တာ မခေါက်တာ အရေးပါလို့လား။ နောက်ဆုံးတော့ ညဘက်အိပ်ရင် ပြန်ခင်းရမှာပဲ လေ”
အားချိုးရဲ့ ချော့မြှူစကားကြောင့် ကျူံးမင်းဝေ ပိုပြီး စိတ်တိုသွားသည်။ သူ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ခေါင်းကို အလိုမကျစွာ လှည့်လိုက်သည်။
အားချိုးက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ခန် ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျိုးနေတဲ့ ထောင့်ကို မြင်လိုက်တာကြောင့် ချက်ချင်း အာခေါင်သံနဲ့ အော်လိုက်သည်။
“ကျူံးမင်းဝေ၊ ရှင်ပြတင်းပေါက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ”
ကျူံးမင်းဝေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဟာ ချက်ချင်း ပို၍ ငုံ့သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး ပြင်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ဒီပြတင်းပေါက်က အစကတည်းက သိပ်မလုံဘူး၊ အရင်ကတည်းက ပြင်သင့်တာ။ ဘာလို့ အော်နေတာလဲ”
“အခု ဘယ်မှာ လူရှာလို့ ရမှာလဲ။ အနည်းဆုံး နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ ရမယ်”
ကျူံးမင်းဝေ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး ခဏရပ်ကာ ခေါင်းကို လှည့်၍ အားချိုးရဲ့ ဆံပင်မှာ ကပ်နေတဲ့ ပင့်ကူမျှင်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အားချိုးရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“မင်းက အိမ်ကိုပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကျ မသန့်ရှင်းပေးဘူးလား”
“မနေ့ညက ချွေးနံ့ရတယ်လို့ ပြောပြီး မထိနဲ့လို့ ငြင်းခဲ့တယ်လေ”
အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သူမအသံက တော်တော်လေး တိုးနေသည်။
“ကျွန်မဆီက ချွေးနံ့ထွက်နေတော့ ရှင့်ကို မနံစေချင်ဘူး...”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ရေချိုးကန်ထဲမှာ စံပယ်ပန်းလေးတွေ ဖြူးထည့်လိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်လုံး မွှေးသွားလိမ့်မယ်”
“စံပယ်ပန်းကို အဲ့ဒီလို သုံးတာ မဟုတ်ဘူး...”
အားချိုးက သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပေမယ့် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ရေနွေး အရင်သွားတည်လိုက်၊ ကျွန်မ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်အုံးမယ်”
ကျူံးမင်းဝေက လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်ပြီး အားချိုးရဲ့ မျက်နှာကို နောက်တစ်ခါ နမ်းကာ ရေနွေးတည်ဖို့ ခန် ပေါ်က ဆင်းသွားလိုက်သည်။
အခန်း ၂၂၂။ တာ့ခ်မိန်းကလေး
သူတို့နှစ်ယောက် စံပယ်ပန်းရဲ့ မွှေးရနံ့သင်းပျံ့နေတဲ့ ရေချိုးကန်ထဲမှာ စိမ်နေကြသည်။ အစပိုင်း ရေအတူတူချိုးတုန်းက ရှက်ရွံ့ပြီး အနေရခက်ခဲ့တာနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် အခုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဒီလောက်ထိ ပွေ့ဖက်ထားတာကို အသားကျနေပြီဆိုတာ ထင်ရှားသည်။
“ခြေထောက်တွေ သက်သာရဲ့လား”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ စကားတွေကို စဉ်းစားရင်း သူ့လက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ခြေထောက်တွေကို အဆုံးထိ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ နောက်ဆုံး ယောက်ျားရဲ့ ဒူးခေါင်းတွေကို ရောက်တော့ ညင်ညင်သာသာလေး ဖိနယ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
“ရေနွေး နည်းနည်း ထပ်ထည့်ပေးရမလား”
“မလိုပါဘူး၊ ဒီလောက်ဆိုရင် ရပါပြီ”
ကျူံးမင်းဝေ သက်ပြင်းချရင်း သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့လက်တွေက အားချိုးကို ပျင်းရိပျင်းတွဲစွာ ဖက်ထားရင်း သူ့ဒူးခေါင်းတွေအား ထပ်ကာထပ်ကာ ပွတ်သပ်ခိုင်းနေသည်။
“ကလေးမလေး၊ ဒါ တကယ်ကို သက်သာတာပဲ”
အားချိုး ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို လှည့်ကာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မေးစေ့ပြာပြာလေးကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ လွတ်မြောက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ကျုံးမင်းဝေက သူမ မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နမ်းလိုက်သည်။ အားချိုး ရယ်မောပြီး ရှောင်ဖယ်ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ယောက်ျားရဲ့ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အချိန်အတော်ကြာ နမ်းရှိုက်ခံလိုက်ရပြီးမှ လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတော့သည်။
“ရှင် အခု မုတ်ဆိတ်ရိတ်လို့ရပြီ”
အားချိုးက သူ့လက်သေးသေးလေးနဲ့ ယောက်ျားရဲ့ မေးစေ့ကို ကုတ်လိုက်သည်။
“နည်းနည်း ရှည်နေပြီ။ ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အသက်တော်တော်ကြီးနေပြီလို့ ထင်ရတယ်”
“ကိုယ်အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျူံးမင်းဝေ နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး အားချိုးရဲ့ နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်က ကျွန်မထက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် မကြီးရင်တောင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ကြိုက်ချင်မှ ကြိုက်မှာ”
“ဒါပေမဲ့ ရှင် မုတ်ဆိတ်ရိတ်လိုက်ရင် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ် ယောက်ျားကြီးနဲ့ တူတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျူံးမင်းဝေ တကယ်ကို စိတ်ထဲမှာ ထားနေမိသည်။ အားချိုးက အစကတည်းက သေးသေးလေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းသည်။ ဒီလို ငယ်ရွယ်ပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း သူ ဘာမှ မပြောပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတာကို မတတ်နိုင် ပေ။
အားချိုးက လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်ပြီး တိုးကပ်လာကာ ယောက်ျားရဲ့ လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်၍ နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ကျုံးမင်းဝေအပေါ် ချွဲနွဲ့စွာ ပြုမူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ကိုယ် မင်းဆံပင်ကို နှစ်ခွကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ပေးမယ်”
ကျူံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာကို ငုံ့နမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ပူနွေးတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အားချိုးရဲ့ မေးစေ့က နီညိုရောင် အမာရွတ်တစ်လျှောက် စုန်ဆင်းသွားသည်။ အားချိုး တုန်ယင်သွားတဲ့အခါ ယောက်ျားက အားချိုးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
ဆံပင်နှစ်ခွကျစ်ဆံမြီးနဲ့ အားချိုးက ခန် ပေါ်မှာ လူးလိမ့်နေသည်။
ကျူံးမင်းဝေက ပြုံးနေတဲ့ ကလေးမလေးကို ကြည့်ပြီး သူလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
ကျူံးမင်းဝေ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး တောက်ပနေတဲ့ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးတွေကို ထိလိုက်သည်။ ခုနက ဆံပင်ကျစ်တုန်းက သူ နည်းနည်းတော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပေမယ့် အခု ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေးတွေကို ကြည့်လေလေ ပိုပြီး လှတယ်လို့ ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။ အားချိုးရဲ့ ဆံပင်တွေ ပိုရှည်လာပြီး ဆံပင်သားလည်း ပိုကောင်းလာသည်။ အရင်လို ခြောက်သွေ့ပြီး အဝါရောင်သန်းနေတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ပါးလည်း မပါးတော့ ပေ။ အခု သူ့လက်ထဲမှာ ပိုးသားအကောင်းစားလိုပဲ နူးညံ့နေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ လှတယ်၊ တာ့ခ်မိန်းကလေးနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်”
ကျူံးမင်းဝေက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် တာ့ခ် မိန်းကလေးကို သိလို့လား”
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အားချိုး အပြုံးရပ်သွားပြီး ကျူံးမင်းဝေကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေကပါ။ အဲဒီတုန်းက ကိုယ်က ငါးနှစ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်”
“အဲဒီတုန်းက တာ့ခ်တွေက တာ့ကျိုးကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတယ်။ ပင်းရှီဝမ်က သူ့ရဲ့ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး တာ့ခ်စစ်တပ်ကို တိုက်ထုတ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အဲဒီအချိန်မှာ တာ့ကျိုးနဲ့ တာ့ခ်တွေ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး သဘောတူညီချက် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြတယ်။ တာ့ခ်တွေက မင်းသမီးကို ပင်းရှီဝမ်နဲ့ လက်ဆက်ပေးချင်ပေမယ့် ပင်းရှီဝမ်က သဘောမတူဘူး။ ကိုယ့်အဖေလည်း မပျော်ပေမယ့် ပင်းရှီဝမ်ကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းခဲ့ဘူး။ နောက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှ တာ့ခ်မင်းသမီး မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီး တာ့ကျိုးဧကရာဇ်ကို ပင်းရှီဝမ်နဲ့ လက်ဆက်ခွင့် တောင်းခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှ ကိုယ် တာ့ခ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက တာ့ခ်မင်းသမီးလည်း ဒီလိုမျိုး ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးလေး ကျစ်ထားပေမယ့် သူ့ခေါင်းမှာ ရွှေနဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာတွေ စီခြယ်ထားတဲ့ ဦးထုပ်သေးသေးလေး ဆောင်းထားတယ်”