အခန်း (၂၂၃-၂၂၅)
Vol. 7 Ch. 223-225
အခန်း ၂၂၃။ မသိချင်ဘူး
“ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ ပင်းရှီဝမ်က တာ့ခ်မင်းသမီးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်သလား”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ မျက်နှာမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သိချင်စိတ်တွေ အပြည့်ပင်။
“မလုပ်ပါဘူး”
ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။
“တာ့ခ်တော်ဝင်မိသားစုက တာ့အန်းကို အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသား။ မင်းသမီးကလည်းတာ့ခ်ဧကရာဇ်ရဲ့ အကြီးဆုံးသမီးတော်ပဲ။ ဒီအိမ်ထောင်ရေး အဆင်ပြေသွားရင် တာ့ခ်နဲ့ တာ့ကျိုး နယ်စပ်က သဘာဝကျကျ တည်ငြိမ်သွားမှာ။ အဖေကလည်း ဝမ်းသာမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမယ့် ပင်းရှီဝမ်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကြောင့် အမိန့်မထုတ်ပြန်ခင် သူ့ဆီ စာရေးပြီး သူ့သဘောထားကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းခဲ့တယ်။ ဘယ်သူသိမလဲ၊ ပင်းရှီဝမ်က မိုင်ခြောက်ရာဝေးတဲ့ နေရာကနေ ဆံပင်နက်တွေနဲ့ အမှတ်တရလက်ဆောင်တစ်ခု ပို့လိုက်ပြီး သူဟာ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နယ်စပ်ကို တာ့ကျိုးအတွက် ကာကွယ်သွားမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကခမည်းတော်က အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး သွားကြိတ်တဲ့အထိပဲ။ အဲ့နောက် တာ့ခ်မင်းသမီးလည်း ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ပေဂျင်းကနေ ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။ သူ့နိုင်ငံကို ပြန်ရောက်ပြီးတော့ ဆံပင်ရိတ်ပြီး သီလရှင်ဝတ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ပင်းရှီဝမ်က ဘာလို့ တာ့ခ်မင်းသမီးနဲ့ လက်မထပ်ချင်တာလဲ”
“မင်းသမီးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းပြီး အရမ်းလှတာပဲ။ ပင်းရှီဝမ်းက အရမ်း ရက်စက်တယ်။”
“မင်းက တာ့ခ်မင်းသမီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ၊ သူလှတယ်ဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိလဲ”
“ရှင့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲလမ်းစေနိုင်တဲ့သူဆိုတာ လှရမယ်။ တိုင်းပြည်ကိုတောင် လှုပ်ခတ်နိုင်တဲ့ အလှမျိုးနေမှာ”
ကျုံးမင်းဝေက ရယ်မောပြီး အားချိုးရဲ့ နူးညံ့တဲ့ ပါးပြင်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကိုင်းညွတ်ပြီး အားချိုးရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ပဲ လှနေပါစေ၊ ငါတို့ရဲ့ ကောင်မလေးလောက်တော့ မလှနိုင်ဘူး။”
“ဟီးဟီး၊ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ဘယ်တော့မှ မလိမ်တတ်တဲ့ စိတ်ထားကိုပဲ ကြိုက်တာ”
အားချိုးက နည်းနည်း ပြန်ပျော်သွားသည်။ သူမက ဆံမြိတ်တစ်ခုကို ကျုံးမင်းဝေမှာ ကိုင်ပြပြီး နည်းနည်း ဂုဏ်ယူတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ ဒီဆံပင်စည်းလေး လှတယ်လို့ ထင်လား အရင်တုန်းက ယန်ရှီး နန်းဆောင်က မိန်းမငယ်တွေအားလုံး ဒီလိုပုံစံမျိုး ဆံပင်စည်းလေးတွေနဲ့ပဲ။ ကျွန်မ အရမ်းအားကျခဲ့တာ။ တစ်နေ့က ဈေးမှာ တွေ့တော့ အရမ်းပျော်သွားတာပဲ။ ဟီးဟီး၊ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အရမ်းလှတာပဲနော်။”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ ဆံပင်မှာ စည်းထားတဲ့ ရေညှိရောင် ဆံပင်စည်းလေးကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဘာထူးခြားလဲဆိုတာ မမြင်မိ ပေ။ သို့ပေမယ့် သူက နည်းနည်း ဝါနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ မနမ်းရှိုက်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ ပေ။
“ရှင်လည်း ဒီဆံပင်စည်းလေးကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား”
“မင်းစည်းထားရင် ပိုလှမှာပါ”
ကျုံးမင်းဝေက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးကြီးတွေနဲ့ နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။
“ကလေးမလေး၊ မင်းက တကယ်ကို လှတာပဲ။”
“တစ်ခါတည်း ပြောလည်း ရပါတယ်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်မပြောနေနဲ့တော့”
အားချိုးက မျက်နှာလေး နီရဲပြီး ပြောလိုက်ပေမယ့် ရယ်သံက ပေါက်ထွက်လာသည်။ သူမ လှည့်ပြီး ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝင်သွားကာ မျက်နှာလေးကို သူ့ရင်ဘတ်မှာ ဖွက်ထားပြီး ခါးကို ဖက်ရင်း ရယ်မောနေသည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ အဲ့ဒီလို အမြဲမပြောပါနဲ့တော့။ အများကြီး ပြောတော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တကယ်ကို လှတယ်လို့ ထင်လာပြီ...”
“ကိုယ် မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အမှန်ပဲ”
ကျုံးမင်းဝေက သူမရဲ့ ဆံပင်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကိုယ့်မျက်လုံးထဲမှာ မင်းထက် လှတဲ့ မိန်းကလေး မရှိဘူး။”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က ယောက်ျားအားလုံးကို စုလိုက်ရင်တောင် ရှင့်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်”
အားချိုးက သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက တခြား နန်းတွင်းအစေခံတွေက တတိယမင်းသားက အချောဆုံးလို့ ထင်ကြတယ်။ တချို့က ဒုတိယမင်းသားလို့တောင် ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ရှင် သူတို့ထက် အများကြီး ပိုချောတယ်လို့ အမြဲထင်ခဲ့တာ...”
ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တဲ့ ဝမ်းသာမှုနဲ့ အံ့အားသင့်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။
“ကလေးမလေး၊ မင်း ကိုယ့်ကို အရင်က မြင်ဖူးလား၊ ဘယ်တုန်းကလဲ”
အားချိုးက ရုတ်တရက် လန့်သွားပြီး အလျင်စလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်မိတာပသ်။ အခု ကျုံးမင်းဝေရဲ့ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတော့ သူမ ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဘယ်တော့မှပဲ”
“တကယ်လား”
ကျုံးမင်းဝေက မယုံ ပေ။ ဒီကောင်မလေးက လိမ်ညာရာမှာ အညံ့ဆုံးပင်။ သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးမလေး၊ မင်း ကိုယ့်ကို ပြောပြနိုင်မလား၊ မင်း ကိုယ့်ကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကို ပြောပြပါ။ ကိုယ်သိချင်တယ်။ကိုယ်တကယ်သိချင်တယ်။”
သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိခဲ့တဲ့ မျက်နှာလေးက အခုတော့ အရမ်းခံပြင်းနေပုံပေါ်သည်။ သူမ ဘာကို စဉ်းစားနေလဲ မသိပေ။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း နီရဲနေပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
အားချိုးရဲ့ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ သူ နည်းနည်း မသေချာဖြစ်သွားပြီး သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီတုန်းက ကိုယ့်ဘေးမှာ တခြားလူ ရှိသေးလား”
“အဲ့ဒါကို စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့”
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အားချိုးက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ခန်ပေါ်က ဆင်းကာ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်သွားတော့သည်။
အခန်း ၂၂၄။ သူ မသိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ
“ကလေးမလေး၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ကျူံးမင်းဝေ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ သူ တော်တော်လေး သေချာနေပြီပင်။ အားချိုး သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးရမည်။ ထို့အပြင် အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ဘေးမှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့ရမည်။ အဲ့ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သူ သေချာမသိ ပေ။ သဘာဝကျစွာနှင့် အဲ့ဒီတုန်းက ဘယ်သူက သူ့နောက်ကို လိုက်နေလဲဆိုတာလည်း သူ မသိတော့။ သို့ပေမယ့် သူ သေချာတဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ အားချိုး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကြိုက်နေခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။ အချစ်လို့တော့ ပြောလို့မရပေမယ့် သူမ နှလုံးသားရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ သူ အရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပင်။ ဒါက ကျူံးမင်းဝေကို အင်မတန် အံ့အားသင့်စေပေမယ့် ပိုပြီးလည်း ရှက်ရွံ့မိသည်။
“ပဲတွေ ကြိတ်ရအုံးမှာ၊ ကျွန်မသွားစိမ်ထား တော့မယ် “
အားချိုးက စိတ်မချမ်းသာစွာ ပြောပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်ခန်းသို့ ထွက်သွားသည်။
ကျူံးမင်းဝေ အလျင်အမြန် ခန် ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ခန် ရဲ့ အနားကို ကိုင်ကာ တစ်လှမ်းချင်း တရွေ့ရွေ့နဲ့ အပြင်ကို လှမ်းသွားသည်။ တံခါးဝကို ရောက်တော့ နံရံကို မှီပြီး အသက်ရှူလိုက်သည်။ တံခါးကြားကနေ သူ အားချိုး မှိန်ဖျော့တဲ့ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်မှာ တန်းပေါ် ထိုင်ပြီး ပဲဇလုံတစ်ခုကို ငိုယိုရင်း သုတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်နှစ်ခွကျစ်ဆံမြီးတွေက တုန်ယင်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့အတူ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။
ကျူံးမင်းဝေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်တော့မယ့် သူ့လက်ဟာ လေထဲမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူ တိတ်တဆိတ် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ တံခါးကို မတွန်းဖွင့်တော့ဘဲ တစ်လှမ်းချင်း ခန် ဆီကို ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။
သူ အားချိုးကို ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ရမလဲဆိုတာ မသိ ပေ။ သူ မသိခဲ့တဲ့ အဲဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အားချိုး ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ၊ ဘယ်လို ခြေလှမ်းတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိ ပေ။ သူ မသိသလို ပုံလည်းမဖော်နိုင်ခဲ့၊ ထို့အပြင် သူ အဲ့ဒါကို ပြန်လည်း မစဉ်းစားချင်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့နှလုံးသားက အရမ်း နာကျင်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။
အားချိုး သူ့ကို မသိစေချင်ပေ။ အားချိုးမှာ သူ့မာနရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အားချိုးရဲ့ မာနကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ ဘဝအကြောင်းအရာ အားလုံး၊ အားချိုး သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ၊ အားချိုး သူတို့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲဆိုတာကို သိချင်နေပေမယ့် ဘာအရေးလဲ။ အားချိုး မလိုချင်သရွေ့ သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်မေးမှာမဟုတ်ပေ။
ကျူံးမင်းဝေ ခန် ပေါ်မှာ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ထိုင်နေပြီးနောက် သူ တရွေ့ရွေ့နဲ့ သွားကာ သေသေသပ်သပ် ခေါက်ထားတဲ့ အိပ်ရာခင်းကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကို နေရာတကျ ထားလိုက်သည်။ ပန်းရောင် ခေါင်းအုံးလေးကို မြင်တော့ သူ့နှာခေါင်း နည်းနည်း စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာသည်။ သူ လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ပန်းရောင် ခေါင်းအုံးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိပ်ရာထဲကို တိုးဝင်ကာ ပန်းရောင် ခေါင်းအုံးလေးပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးလိုက်သည်။
အားချိုး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိ။ ကျူံးမင်းဝေ အလျင်အမြန် ဘေးကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ အားချိုး ဘာမှ မပြောဘဲ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ် တက်လာသည်။ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နွေးထွေးတဲ့ အိပ်ရာခင်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း စိုလာသည်။ သူမ လှည့်ပြီး ကျူံးမင်းဝေရဲ့ လက်မောင်းထဲကို တိုးဝင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျူံးမင်းဝေက သူ့လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေကို သုံးပြီး အားချိုးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဒီအေးစက်နေတဲ့ ကလေးမလေးကို သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလောက်အောင် နှလုံးနာကျင်နေသည်။
အားချိုးက ယောက်ျားရဲ့ ရင်ဘတ်ကို နဖူးနဲ့ ထိကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ မှားသွားသည်။ တကယ်ကို မှားသွားတာပင်။ ဒီနေ့ ကျူံးမင်းဝေကို စိတ်ဆိုးမိတာကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျူံးမင်းဝေက သူ့မေးစေ့နဲ့ အားချိုးရဲ့ ဆံပင်ကို ညင်ညင်သာသာ ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ထို့နောက် အားချိုးရဲ့ ကျောပြင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုတ်ပေးရင်း ပြော၏။
ဒီကလေးမလေး မှားနေရင်တောင် သူမ သူ့ကို အရမ်း တန်ဖိုးထားလို့ မှားတာပင်။ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ သူက ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ သူမ ကိုယ်တိုင်ထက် ပိုအရေးကြီးနေသည်။ ကျူံးမင်းဝေ သူမကို သနားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိလောက်အောင် စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေသည်။
၂၂ကြိမ်မြောက် လူနာလ၏ ၂၄ရက်နေ့၊ ကျားရှန်နှစ် ၃၂နှစ်။
ညစာစားပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးဟာ ထုံးစံအတိုင်း နာရီဝက်ကြာ ပရိတ်ရွတ်ဖတ်လေ့ရှိသည်။
ပိချောင်က ပျားရည်ရောင် ငှက်သိုက်ဟင်းချိုပန်းကန်နဲ့ ဝင်လာသည်။ သူမက ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို ချထားပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဖူးတွန်ပေါ်ကနေ ထူပေးလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ အေးတယ်။ နန်းတော်မှာ ကြမ်းပြင်အပူပေးစနစ် ရှိပေမယ့် အေးနေတုန်းပဲ။ အမြဲတမ်း ဒီလို ဒူးထောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒူးနာမှာ စိုးရိမ်ရတယ်”
မယ်တော်ကြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး လက်ထဲက ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆုတောင်းစိပ်ပုတီးကို ချကာ ပိချောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ချင်းလုက တော်ဝင်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။
ပိချောင်က ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို ကိုင်ပြီး မယ်တော်ကြီးဆီ ယူလာပေးရင်း ပြောသည်။
“မယ်တော်ကြီး၊ လည်ချောင်း နည်းနည်း စိုသွားအောင် ငှက်သိုက်ဟင်းချို သောက်လိုက်ပါဦး”
မယ်တော်ကြီးက ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို မွှေရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဟွေ့ကွေ့ဖေးဆီ ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်”
“ဟွေ့ကွေ့ဖေးက မယ်တော်ကြီးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင် နေပါတယ်”
“သူက ဝူထိုင်တောင်မှာ ကြီးပြင်းလာပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်သတ်လွတ် စားခဲ့တာ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်း အားနည်းနေတော့ အာဟာရဖြည့်တင်းဖို့ လိုတယ်”
မယ်တော်ကြီး ငှက်သိုက်ဟင်းချို တစ်ဇွန်း စားပြီး ခဏရပ်ကာ ပိချောင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အခု ဟွေ့ကွေ့ဖေးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို ဘယ်တော်ဝင်သမားတော်က စမ်းသပ်ပေးနေတာလဲ”
“ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ သမားတော်ကျန့်ပါ”
ပိချောင်က ပြောသည်။
မယ်တော်ကြီးက ငှက်သိုက်ဟင်းချိုကို တစ်ငုံ သောက်ပြီး ပိချောင်အား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး ချင်းလုကိုပဲ ဟွေ့ကွေ့ဖေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်တော့။ ချင်းလု သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ စိတ်ချတယ်”
အခန်း ၂၂၅။ စောစောသိခြင်း
“ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီး၊ ကိုယ်လုပ်တော် ဟွေ့ရဲ့ အနေအထားက ထင်ပေါ်မနေပါဘူး။ သူ့ရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ခိုင်းရင် အာရုံစိုက်ခံရနိုင်တယ် မဟုတ်လား”
ပိချောင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ပိချောင်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက အကြောင်းမဲ့ မဟုတ် ပေ။ ချင်းလုဟာ သာမန်တော်ဝင်သမားတော်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ တော်ဝင်ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဌာနရဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သူဟာ အထူးသဖြင့် မယ်တော်ကြီးနှင့် ကျုံးဇီဟန်တို့၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကေးလေ့ရှိသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျောက်နဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုတို့တောင် သူနဲ့စမ်းသပ်ဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်မီ ပေ။
“ဧကရာဇ်က ကန့်ကွက်စရာမရှိသရွေ့ ဘယ်သူက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဝံ့မှာလဲ”
မယ်တော်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြီး ခွက်ကိုချကာ ပိချောင်ပေးတဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါကိုယူ၍ ညင်ညင်သာသာ ပါးစပ်ကိုသုတ်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ငယ်ရွယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ အမြဲတမ်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး”
“မယ်တော်ကြီး၊ တော်ဝင်သမားတော် ချင် ရောက်ရှိနေပါတယ်”
နန်းတွင်းအစေခံမလေးက ဦးညွှတ်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားသည်။
“မယ်တော်ကြီးကို အရိုအသေပြုပြီး ကျန်းမာချမ်းသာပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းပါတယ်”
ချင်းလုက ဝင်လာပြီး မယ်တော်ကြီးထံ လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
မယ်တော်ကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောပြီး သူ့လက်ကို စားပွဲငယ်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိချောင်အား အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်ခိုင်းပြီး ပါးလွှာတဲ့ ပိုးသားပုဝါနဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖုံးအုပ်စေလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး”
ချင်းလုက ကြမ်းပြင်ကနေ ထလာပြီး ခါးကိုင်းကာ ဆိုဖာဆီ လျှောက်သွားသည်။ သူက ဆေးသေတ္တာထဲက သွေးခုန်နှုန်းစမ်းတဲ့ ခေါင်းအုံးလေးကို ထုတ်ယူ၍ စားပွဲငယ်ပေါ်တင်လိုက်သည်။
“အရင်နှစ်တွေတုန်းက ဧကရာဇ်မင်းကြီးဟာ ဆောင်းရာသီရောက်တာနဲ့ စိတ်တိုတတ်တယ်။ ဒီနှစ် ဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက ဘယ်လိုလဲ”
မယ်တော်ကြီးက သွေးခုန်စမ်းတဲ့ ခေါင်းအုံးပေါ် လက်တင်ပြီး ချင်းလုကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မယ်တော်ကြီးခင်ဗျား၊ ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကျန်းမာရေးကောင်းပါတယ်”
“ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အသက်ငါးဆယ်ကျော်နေပေမယ့် လူငယ်တစ်ယောက်လိုပဲ တက်ကြွနေဆဲပါ။ စိတ်ချတော်မူပါ မယ်တော်ကြီး”
မယ်တော်ကြီးက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ကွေးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလိုဆိုရင် အခုကစပြီး အအေးခံဆေးတွေ ပေးနေတာရပ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းကြီးကို ကောင်းကောင်းနွေးထွေးအောင် ဂရုစိုက်ပေးကြတာပေါ့”
ချင်းလုက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဦးညွှတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခွင့်ပြုပါ မယ်တော်ကြီး၊ မကြာသေးခင်က ကောင်းကောင်း အိပ်စက်နိုင်ပါရဲ့လား”
မယ်တော်ကြီးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်။ အဲဒီအစား ပိချောင်က
“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း မယ်တော်ကြီးဟာ အမြဲတမ်း အိပ်ချိန်နည်းပြီး အိပ်ရာမဝင်ခင် စိတ်ငြိမ်ဆေး သောက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အိပ်စက်မှုက နှစ်နာရီတောင် မပြည့်ဘဲ နေ့ဘက်မှာလည်း အိပ်လို့မရဘူး”
“မယ်တော်ကြီးခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်မျိုးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့်ပြုပါ။ မယ်တော်ကြီးရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုမျိုး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ မနေသင့်ပါဘူး”
ချင်းလုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဦးညွှတ်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။
“စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေက အိပ်ပျော်စေနိုင်ပေမယ့် ဆေးဆိုတာ အဆိပ်အတောက်ရှိပါတယ်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သောက်သုံးရင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီး အလုပ်များနေမှန်း ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ထိတော့ ပင်ပန်းခံပြီး အလုပ်မလုပ်သင့်ပါဘူး”
“မင်းပြောတာ ငါနားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ”
မယ်တော်ကြီးက နှုတ်ခမ်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ စေ့ကာ ချင်းလုအား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ နောက်ထပ် မပြောနဲ့တော့၊ မင်း အရင်ပြန်သွားလို့ရပြီ”
ချင်းလုက ဦးညွှတ်ပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ထွက်သွားသည်။
ပိချောင်က ချင်းလုကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပြီး နှစ်ဦးသား တိတ်တဆိတ်နဲ့ လမ်းထောင့်မှာ ရပ်လိုက်ကြ၏။ ပိချောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းတဲ့အသံနဲ့ ချင်းလုကို ပြောလိုက်သည်။
“တော်ဝင်သမားတော်ကြီး၊ အခုကစပြီး ကိုယ်လုပ်တော် ဟွေ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ”
ချင်းလုက လန့်သွားပြီး ပိချောင်ကို ကြည့်ကာ အသံကို တိုးတိုးလေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။
“ဘာ အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလား”
ပိချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ညင်ညင်သာသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် မဟုတ်ရင် မယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော် ဟွေ့ကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုပါ့မလား ကျွန်မတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး”
“သနားစရာပဲ”
ချင်းလုက သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အိမ်ရှေ့မင်းသားလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး အဆုံးသတ်သွားတာ တကယ်ကို သနားစရာပဲ”
ပိချောင်ကလည်း သက်ပြင်းချ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ချင်းလုရှေ့ကို တိုးကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“မယ်တော်ကြီးက ဒီနှစ်တွေအတွင်း အိမ်ရှေ့မင်းသားအတွက် အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အိမ်ရှေ့မင်းသားအပေါ် သူ့ရဲ့စိတ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ အစောပိုင်းနှစ်တွေက ရွှီမိသားစုရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဧကရာဇ်မင်းကြီးက အိမ်ရှေ့မင်းသားအပေါ် ပိုပိုပြီး မဖော်ရွေတော့ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကြီး မကြာခင် အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ရာထူးက ဖြုတ်ချတော့မယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သိလာခဲ့တယ်။ မယ်တော်ကြီးက မလိုလားပေမယ့် အိမ်ရှေ့မင်းသား ရှုံးနိမ့်ဖို့ သေချာနေမှန်းလည်း သိတယ်။ ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကြီး ဒီလောက်ထိ ရက်စက်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားကို နင်းဂုတဆီ ပို့ပစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ချင်းလုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင်မုတ်ဆိတ်တွေက တုန်ခါသွားသည်။
“မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကြီး အိမ်ရှေ့စံကို ရာထူးက ဖြုတ်ချချင်မှန်း သိခဲ့တာလား”