အခန်း (၂၁၇-၂၁၉)
Vol. 7 Ch. 217-219
အခန်း ၂၁၇။
ဟိုဘက်တွင် ရှာလကာရည်အိုး မှောက်ဖိတ်နေသော်လည်း အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော မိန်းကလေးမှာ မီးထိုးပေးနေဆဲဖြစ်သည်။
“ဆရာချန်က တော်တော်ကို ကောင်းတဲ့သူပဲ ကျွန်မဘာလိုလဲဆိုပြီးတောင် မေးသေးတယ် နောက်ရက်ကျရင် သူနဲ့အဘွားချန်က ရွာကိုပွဲတော်ပြန်မယ်တဲ့၊ သူက ကျွန်မတို့အတွက် ကဗျာတွေရေးပေးမယ်၊ ယူလာပေးမယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ဒါတောင်ရှင်က အမြဲတမ်း အဲ့လိုတွေးနေတုန်းပဲ”
“ဘယ်သူက သူ့ကဗျာကို လိုချင်လို့လဲ”
ကျုံးမင်းဝေ နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ တံခါးဘက်သို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကိုယ်ရေးတတ် တယ်မဟုတ်ဘူးလား”
“ရှင်ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ သိသားပဲ”
အားချိုးသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးကို ပျော်ရွှင်စွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ မှင်၊ စုတ်တံ၊ စက္ကူ၊ မှင်ကျောက်တုံးတို့ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရယ်မောရင်း ခုံနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က စျေးမှာ ကဗျာတွေရောင်းနေတာတွေ့တော့ ကျွန်မ ဒါတွေဝယ်ခဲ့တယ်။ စက္ကူအနီရောင်လည်း ဝယ်ခဲ့သေးတယ်၊ ရှင်ကျွန်မတို့အတွက် ကဗျာရေးပေးနိုင်မလားလို့တွေးပြီးပေါ့ ကြည့်၊ လိုအပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိသားပဲ။”
အားချိုးသည် သူမ၏ ရိုးသားသောလက်ဆောင်ကို ပေးရန် အခွင့်အရေးရှာတွေ့၍ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
“မြည်းဆေးရည်တော့ မဝယ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့်ဒီလိုအလွယ်တကူရတဲ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဝယ်ရဲတယ်”
ကျုံးမင်းဝေက စာရေးကိရိယာအစုံကို ကြည့်ပြီး အားချိုးကို စိုက်ကြည့်မိလိုက်သည်။
အားချိုး မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ စုတ်တံကိုထုတ်၍ ရှက်ရွံ့စွာ ကျုံးမင်းဝေကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီစုတ်တံက ကောင်းတယ်လို့ ထင်လား ဆိုင်ရှင်က ဝံပုလွေမွေးနဲ့လုပ်ထားတာတဲ့၊ ဒီအရာတွေအကြောင်း ကျွန်မတကယ်မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှင်ကြိုက်ရဲ့လားမသိဘူး။”
“ရတယ်”
ကျုံးမင်းဝေသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စျေးပေါသော စုတ်တံကို လှမ်းကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုံပေါ်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော မှင်ကျောက်တုံးကို ကြည့်၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်။”
“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မလည်း တော်တော်ကောင်းတယ်ထင်တယ်။ အများကြီးဝယ်ခဲ့လို့ ဆိုင်ရှင်က စက္ကူကြမ်းတစ်ထပ်တောင် ထပ်ပေးသေးတယ်”
အားချိုး ပြုံးလိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် စက္ကူကြမ်းတစ်ထပ်ကို ယူဆောင်လာ၍ ကျုံးမင်းဝေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
အားချိုးက လက်တွေကို ရှုပ်ပွေစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။
“ကောင်းပြီ”
အားချိုး ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ခန်ပေါ်တက်သွားသည်။
“ဘာလို့ စိုးရိမ်နေရတာလဲ စုတ်တံကို ဒီလောက်တင်းတင်းကိုင်ထားတာ၊ ကျိုးတော့မလားပဲ။”
“ကျွန်မ စုတ်တံတစ်ခါမှမကိုင်ဖူးဘူး”
အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို သနားစဖွယ် ကြည့်ပြီးပြောသည်။။
“ရှင်မသိသေးဘူး၊ ဒီစာရေးကိရိယာအစုံကို မြင်တာနဲ့တင် ကျွန်မခြေထောက်တွေ ကြွက်တက်သလိုဖြစ်နေပြီ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာကိုမှမကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒါတွေကိုတော့ သေမတတ်ကြောက်တယ်”
ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးရဲ့ နူးညံ့တဲ့နဖူးကို ငုံ့နမ်းရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။
ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏လက်ကိုကိုင်၍ တုန်ရီနေသော စုတ်တံကို ဝါနေသည့်စက္ကူပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်ပေးသည်။ တစ်လုံးချင်းစီ(တစ်) လုံးကို ရေးသည်။ စုတ်တံကို မလိုက်သောအခါ အားချိုးသည် ရှည်လျားသောသက်ပြင်းကို ချလိုက်ပြီး စက္ကူပေါ်ရှိ ကောက်ကွေးနေသောစာလုံးကို မကျေမနပ်ကြည့်ရင်း
“ကိုယ်ဆိုပထမဆုံးရေးတုန်းက ဒါထက်ပိုဆိုးတယ်။ ကိုယ့်ဆရာက ကိုယ့်လက်ဖဝါးကို ရိုက်တာတောင်ရှိသေးတယ်”
ကျုံးမင်းဝေက သူမကို အားပေးသည်။
“ကိုယ်ဘာပြောခဲ့လဲ စုတ်တံကို ပန်းထိုးအပ်လိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”
“ဘယ်လိုလုပ် ပန်းထိုးအပ်နဲ့ တူနိုင်မှာလဲ ပန်းထိုးအပ်ကို ပထမဆုံးသုံးတုန်းက ကျွန်မ တော်တော်တော်တယ်”
အားချိုးသည် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ စိတ်ပျက်မနေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။ သူမ စုတ်တံကို ပြန်ကောက်၍ မှင်တို့လိုက်သည်၊ ထို့နောက် မျက်နှာကို စောင်း၍ ကျုံးမင်းဝေကို ဆော့ကစားသကဲ့သို့ စူပုပ်ပြသည်။
အားချိုးသည် စုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး မလှုပ်ရဲပေ။ ကျုံးမင်းဝေကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင်၊ သူမ အသက်ရှူကျပ်သည်အထိ အကြာကြီးနမ်းပြီးမှ ဆွဲခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာနီမြန်းပြီး အသက်ရှူကျပ်နေသော မိန်းကလေးကို ကျေနပ်စွာပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ဗိုက်ပြည့်သွားသောသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။
“ရှင်က ဘယ်လိုရိုင်းစိုင်းတဲ့ဆရာလဲ”
အခန်း ၂၁၈။
“အာ”
ကျုံးမင်းဝေဟာ အားချိုးရဲ့ လုံးဝန်းပြီး နည်းနည်းကောက်နေတဲ့ နှာခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကျုံးမင်းဝေ”
အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးက ပိုပြီးရဲလာသလို နည်းနည်းလည်း စိတ်မရှည်တဲ့ပုံပေါ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျုံးမင်းဝေက မသိ ပေ။
“ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ”
“ကျွန်မ ကျုံးမင်းဝေဆိုတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးကို ရေးတတ်ချင်လို့”
အားချိုးရဲ့ မျက်နှာက ပိုရဲလာပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးညိုနက်လေးတွေနှင့် ကျုံးမင်းဝေကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် စိတ်ဆိုးတဲ့လေသံလေးနှင့် ပြောသည်။
အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ နှလုံးသားက အရည်ပျော်သွားတော့မလိုပင်။ သူဟာ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို တဖွဖွနမ်းရှိုက်နေသည်။ သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်ကြမ်းကြမ်းတွေနဲ့ အားချိုးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်မိနေတာကြောင့် အားချိုးဟာ အသက်ရှူမဝတော့ပေ။ သို့ပေမယ့် သူက လွှတ်ပေးဖို့ကို တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူ့လက်ကိုဆန့်ပြီး အားချိုးရဲ့ လက်ထဲက စုတ်တံကို ယူကာ ဘေးမှာချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားချိုးကို ဖက်ထားရင်း ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ ဖိကပ်ပြီး ဟိုသည်နမ်းရှိုက်နေသည်။
“ကျုံးမင်းဝေ...”
အားချိုးက နည်းနည်းကြောက်လာသည်။ ဒီနေ့ ကျုံးမင်းဝေဟာ နည်းနည်းပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သူက အရင်တုန်းကလည်း သူမကို အမြဲနမ်းရှိုက်ပေမယ့် ဒီလောက်ထိ ရူးသွပ်စွာ မနမ်းဖူးချေ။ သူမရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နဖူးကနေ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းကနေ မေးစေ့အထိ အမြဲတမ်းနမ်းရှိုက်နေပြီး အခုတော့ သူမရဲ့ လည်ပင်းပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြစ်နေသည်။ သူမရဲ့ နီညိုရောင်အမာရွတ်ပေါ်မှာ ဟိုသည်ရွေ့လျားနေတာကြောင့် အားချိုးတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရသည်။ သူမရဲ့ လက်တွေဟာ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ကျုံးမင်းဝေကို ရပ်တန့်ခိုင်းရမလား ဒါမှမဟုတ် ဒီလို ရူးသွပ်စွာ ဆက်လုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းရမလားဆိုတာကို သူမ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။
ကျုံးမင်းဝေက နည်းနည်းလောကြီးစွာနဲ့ ပြောသည်။ သူဟာ အားချိုးရဲ့ လည်ပင်းကို ညင်ညင်သာသာ ကိုက်လိုက်ပြီး တိုက်တွန်းသည်။
“ထပ်ခေါ်ပါ၊ မရပ်နဲ့... မရပ်နဲ့...”
“ကျုံး... ကျုံးမင်းဝေ၊ ကျုံးမင်းဝေ...”
အားချိုးဟာ တုန်လှုပ်ပြီး ငိုလိုက်သည်။ စကားစပြောတော့ ရှက်ပေမယ့် သူမ ငိုမိသွားသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ၊ အားချိုးရဲ့ နှာခေါင်းထဲမှာ စို့တက်လာသည်။ သူမဟာ သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
“ကျုံးမင်းဝေ၊ ကျွန်မ အရမ်းချစ်တယ်။ တကယ်ကို အရမ်းချစ်တာ...”
ထိုလူသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူဟာ စောင်ကိုဆွဲယူပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ် လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။
ထိုနေ့တွင် စားပွဲငယ်ပေါ်ရှိ မှင်အိုးသည် လဲကျကာ မှင်များ နေရာအနှံ့ စီးထွက်သွားခဲ့သည်။
ထူးခြားသော မှင်ရနံ့သည် ကျုံးမင်းဝေနှင့် အားချိုးတို့ အနံ့ခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော်လည်း ထိုအရာကို ဂရုစိုက်ရန် သူတို့တွင် စိတ်မရှိကြပေ။ စောင်တစ်ထည်သည် သူတို့အား လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်စေခဲ့သည်။ ရူးသွပ်ပြီး မဆီမဆိုင်သော တုန်လှုပ်မှုများကြားတွင် ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုးအား တောက်လျှောက် နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်၊ မြင့်မြတ်သော ရဟန်းတော်တစ်ပါး ဗုဒ္ဓကို ကိုးကွယ်သကဲ့သို့၊ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်သွားသော ဟိတ်ဟန်ပြည့်ဝသည့် ကလေးဆိုးလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“ရှင် ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားချိုးက ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်။
အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရှိသော ယောက်ျားသည် ရှက်ရွံ့စွာ မျက်နှာရဲနေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါပေမယ့်...”
အားချိုးက ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ယောက်ျားရဲ့ လက်က သူမ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာကြောင့် နာကျင်နေသည်။ အားချိုးက အရမ်းရှက်ပြီး ရင်တုန်နေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျုံးမင်းဝေဟာ ရုတ်တရက် အားချိုးရဲ့ လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူက အရမ်းအလုပ်များနေသည့်ပုံဖြင့် သူ့ရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ အားချိုး၏ လက်ကို သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“နောက်... နောက်ထပ် မလုပ်တော့ဘူး...”
ဒါဟာ ကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်မှန်း သိပေမယ့် အားချိုးက ရဲရဲတင်းတင်း မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလိုပဲလား...”
“မေးမနေနဲ့လို့ ပြောပြီးပြီပဲ...”
ကျုံးမင်းဝေ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ ပေ။ မဆီမဆိုင် ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် သူဟာ အရမ်းနောင်တရနေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ အူတွေတောင် စိမ်းနေလောက်ပြီ။ အားချိုးကို လန့်သွားမှာကို သူ ကြောက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အားချိုးက သူ့ကိုပဲ လိုက်မေးနေလေသည်။ သူ့မှာ သူ့ရဲ့ အိုစာသွားတဲ့ မျက်နှာကို ထားစရာနေရာ မရှိတော့ ပေ။
အားချိုးဟာ ကျုံးမင်းဝေကို မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ကြည့်ရင်း နည်းနည်းရှက်ရွံ့သည့် ပုံနှင့် သူမရဲ့ နီရဲတဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကျုံးမင်းဝေဟာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။
ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်လာသော ထုံးတမ်းအစဉ်အလာအရ လာဘရက်နေ့တွင် မင်းသားများနှင့် မိဖုရားများအားလုံးသည် အသက်ရှည်ကျန်းမာစေကြောင်း ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရန်နှင့် မယ်တော်ကြီးအား နှုတ်ဆက်ရန် နန်းတော်သို့ သွားရောက်ရပြီး ထို့နောက် စီနင်းနန်းတော်တွင် နေ့လယ်စာကို အတူတကွ သုံးဆောင်ကြသည်။ ယခင်နှစ်များတွင် ၎င်းတို့သည် နေ့လယ်စာကိုသာ အတူတကွ သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် မင်းသားနှစ်ပါး၏ ကြင်ယာတော်များဖြစ်သော တအန်း နှင့် ကျိုတို့အား တစ်ဦးလျှင် ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း ရွှေရည်နှစ်ခုစီ လက်ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ တအန်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျိုသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသော်လည်း မျက်နှာမှာ မလွှဲမရှောင်သာ ပျက်ယွင်းနေလိမ့်မည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျုံးမင်းကောနှင့် ကျိုတို့သည် ကျုံးချွေ့နန်းဆောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဇနီးတို့ မယ်တော်မိဖုရားကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပါတယ်”
နွေးထွေးတဲ့ အဆောင်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနှင့် ကျုံးမင်းကောနဲ့ ကျိုတို့ဟာ အလျင်အမြန် ကိုယ်လုပ်တော်ရှုကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အခန်း ၂၁၉။
“ထိုင်တော့”
အမျိုးသမီးက ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အစေခံကို လက်ဖက်ရည်ထည့်ခိုင်းလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီး”
ကျုံးမင်းကောနဲ့ ကျိုတို့ဟာ ရှေ့နောက် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ခဏလောက် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှ မပြောကြ ပေ။ ထင်ရှားတာကတော့ သူတို့ စိတ်ပူနေကြသည်။
ကိုယ်လုပ်တော်ရှုဟာ ကျုံးမင်းကောကို ကြည့်ပြီးမှ ကျိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကျိုကို မော့ကြည့်ပြီး
“မယ်တော်ကြီးက မင်းကို ဒီနေ့ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်း ရွှေရည် ပေးတယ်လို့ ကြားတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မယ်တော်ကြီးက သမီးတော်နဲ့ တတိယမြောက် မင်းသားရဲ့ ကြင်ယာတော်တို့ကို တစ်ဦးစီ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ခေါင်းအုံးမှာ ထားဖို့ မိန့်ကြားပါတယ်”
ကျိုက ဖြည်းညှင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောပြီး ခဏရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ထပ်ပြောသည်။
အမျိုးသမီးက ခနဲ့တဲ့လေသံနဲ့ ပြောပြီး သူမလက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“ကလေးတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားပြီး ရွှေခဲကို သယ်ဆောင်ထားသလိုပဲ၊ နှမ်းစေ့လောက်ကိစ္စကို ကမ္ဘာသိအောင် လုပ်နေတာ၊ မုန်းစရာပဲ”
ကိုယ်လုပ်တော်ရှုက တအန်း ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပေ။ တအန်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်ကစပြီး ကျောက်ကွေ့ဖေးဟာ တတိယမင်းသားအိမ်ကို နေ့တိုင်း လက်ဆောင်တွေ ပို့နေခဲ့သည်။ ငှက်သိုက်နဲ့ ငါးမန်းတောင်ကနေ လက်ဝတ်ရတနာနဲ့ ပိုးထည်အထိ၊ သူမဟာ ကျုံးဇီဟန်ရှေ့မှာ တအန်း ရဲ့ ကလေးဟာ မလွယ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှုဟာ အပြင်ကို သိပ်မထွက်ပေမယ့် တအန်း ရဲ့ အခြေအနေကတော့ အခါအားလျော်စွာ သူမရဲ့ နားထဲကို ရောက်လာတတ်သည်။ ကိုယ်လုပ်တော်ရှု ဘယ်လောက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လဲဆိုတာ မသိနိုင် ပေ။
ကျိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှေးကျသွားသည်။
ရှုဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူတို့ဆီကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။
“မင်းတို့ကော ဘယ်လိုလဲ ဘာလို့ ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ သူများတွေရဲ့ ဖရဲသီးတွေ ကြီးပြီး ကြွေတာကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြဘူး၊ ကိုယ့်အိမ်မှာတောင် ဖရဲသီးတစ်လုံး မစိုက်နိုင်ဘူးလား”
ကျိုရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ရုတ်တရက် တင်းသွားပြီး ဘာမပြောရမလဲ စဉ်းစားနေရင်း နောက်ဆုံးတော့ လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပဲ ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီလိုကိစ္စကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ပူနိုင်မှာလဲ မယ်တော်”
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တဲ့ ကျုံးမင်းကောက စကားစပြောလိုက်သည်။ မျက်ခုံးတွေကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး စိတ်မရှည်တဲ့လေသံနှင့် ပြောသည်။
“အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမယ်”
“အဲ့လိုသာ ဆိုရင် ငါ့တစ်သက် မြေး မချီရမှာတောင် ကြောက်မိတယ်”
“ခင်ဗျားရဲ့သားကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းရင် မရဘူးလား”
“ငါ့နန်းဆောင်က မင်းကို အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာလား၊ ဒါဆို ဒီနန်းဆောင်က မင်းအတွက်မဟုတ်ဘူး”
အမျိုးသမီးရဲ့ အသံက နှစ်ဆပိုကျယ်လာပြီး သူမဟာ ကျုံးမင်းကောကို သွားကြိတ်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့နန်းတော်က မင်းကို ဆွဲတင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခဲ့ရလဲ၊ မင်းသေတာကို ကြည့်ဖို့လား”
ကျုံးမင်းကော ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူဟာ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားပြီး နွေးထွေးတဲ့ အဆောင်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျိုဟာ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ကျုံးမင်းကောကို တားဖို့ ပြေးလိုက်သည်။
“သူက စိတ်ထိန်းနေတုန်းပဲလား သူ့မှာ အကြောင်းပြချက်ရှိတာပေါ့”
ရှုဖေးက အေးစက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောပေမယ့် သူမရဲ့ အသံက တော်တော်တိုးနေသည်။ သူမဟာ တည့်တည့်ထိုင်ပြီး ကျိုကို သူမဘေးမှာ ထားကာ ကျိုရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးဟာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်းသား... မင်းသားက မလိုချင်ဘူး...”
ကျိုက မျက်ရည်တွေနဲ့ ဒီစကားကို ပြောရင်း လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မျက်နှာကို အုပ်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်သည်။
“ဒီသူပုန် ဒုက္ခရောက်နေမဲ့သား”
အမျိုးသမီးဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ မျက်နှာဖြူရော်သွားသည်။ သူမဟာ ကော်ဇောကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။ ဒေါသကြောင့် သူမဟာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်တော့ ပေ။
“ဒါဆိုရင် မင်းသားကို စကားပြောဖို့ မတိုက်တွန်းပါနဲ့တော့။ ကျွန်မက လျှို့ဝှက်ဆေးကို သောက်ပြီး ပြန်ရောက်လာကတည်းက မင်းသားက ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မ အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေရပြီ...”
အမျိုးသမီးဟာ သက်ပြင်းရှည်ချပြီး ကျိုရဲ့ ပခုံးကို ညင်ညင်သာသာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကလေး၊ မင်းကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဖို့ ငါ မဆိုလိုပါဘူး။ မင်းအိမ်မှာ ကလေးမရှိရင် မင်းဘဝဟာ တစ်သက်တာလုံးလို အထီးကျန်နေရလိမ့်မယ်”