အခန်း (၈၅-၈၆)

အပိုင်း (၈၅)

“ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲ၊ တစ်ပြားမှ မလျှော့ဘူး။ ပြီးတော့ အားလုံးကို ရွှေနဲ့ပဲ ပေးချေရမယ်။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူဌေးကြီးဝမ် လေအေးတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ဈေးနှုန်းက တကယ်ကို မြင့်လွန်း၏။

သို့သော်ငြား သူ နင်အန်း နယ်စားကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည့် ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်သိန်းရှစ်သောင်း ဖြစ်သည်။

သူ့အမြင်တွင် ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ပန်းချီကား ဖြစ်ပါစေ ငွေနှစ်သိန်း မတန်ပေ။ ဤအရာကို စား၍မရ၊ သုံး၍မရချေ။

သို့ပေမည့် သူ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်နေသော လူက ဤပန်းချီကားကို အရူးအမူး နှစ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် သူ၏ စီးပွားရေး အသက်သွေးကြောကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တာရှအင်ပါယာ ဈေးကွက်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် တစ်နှစ်ကို ငွေစ သိန်းချီ အမြတ်ရနိုင်၏။

ဤ ရှန့်ကျင်း ကျုံးယွမ်ည ပန်းချီကား ရှိနေလျှင် တာရှအင်ပါယာ၏ ပိုးထည်ဈေးကွက်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

သူဌေးကြီးဝမ်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ နောက်ပါ အာ့တိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သိသာ၏။

လူသတ်ပြီး ပန်းချီကားကို လုယူရန် သူဌေးကြီးဝမ် မစဉ်းစားခဲ့ဘူးသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ သို့ပေမည့် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖျောက်ဖျက်လိုက်ရသည်။

အကြောင်းမှာ နင်အန်း နယ်စားက ချူလျှိုရှန်းကို သူကာကွယ်ထားကြောင်း ကြေညာထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲသည် များပြားသော်လည်း မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်မည့် အန္တရာယ်နှင့် မလဲနိုင်ပေ။

သူဌေးကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရွှေနဲ့ ပေးချေရမယ် ဆိုတာလည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ အမှားအယွင်း မရှိရအောင် ပန်းချီကားကိုတော့ စစ်ဆေးခွင့် ပြုပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပန်းချီကားကို စားပွဲရှည်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်ပါ။”

သူဌေးကြီးဝမ်က လှမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “ဆရာလီ... လာပါအုံး။ ဒီပန်းချီကားကို အတူတူ လာစစ်ဆေးပေးပါ။”

စာပေနှင့် ပန်းချီပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သူဌေးကြီးဝမ်နှင့် ဆရာလီတို့သည် ဖန်မီးအိမ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် ပန်းချီကားကို တစ်လက်မချင်းစီ စစ်ဆေးကြတော့၏။

ဒါဗင်ချီ၏ လက်ရာကို စမ်းသပ်မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအရာက အတုဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

သူဌေးကြီးဝမ်နှင့် ဆရာလီတို့သည် အလွန်အမင်း သေချာစွာ စစ်ဆေးနေကြသည်။ သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိုးရိမ်လွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနှစ်ယောက်သည် စစ်ဆေးရင်း စစ်ဆေးရင်း လမ်းကြောင်းလွဲသွားကာ ပန်းချီကားကို အကဲဖြတ် ခံစားသည့်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ကောင်းကင်ဘုံ... တကယ်ကို အသက်ဝင်လွန်းလှတဲ့ လက်ရာမွန်ပါလား။”

“သခင်ကြီး... ဒီနေရာကို ကြည့်စမ်းပါ၊ ဘာတွေ့လဲ။” ရုတ်တရက် ဆရာလီက အာမေဋိတ်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူဌေးကြီးဝမ် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါ... ဒါက ပြည့်တန်ဆာမယ် တစ်ယောက်ပဲ။ လှတော့လှတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်ထူးခြားပုံ မရပါဘူး။”

ဆရာလီက ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို သေချာကြည့်ပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်က ရှယွမ် ဧကရာဇ်ဘေးက သတ္တမမြောက် မင်းသားရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်ပါ။”

သူဌေးကြီးဝမ် သေချာကြည့်လိုက်ရာ ထိုပြည့်တန်ဆာမယ်နှင့် သတ္တမမင်းသားတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆင်တူနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန် ဆင်တူရုံမက မျက်လုံး၊ မျက်ခုံး၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကအစ တူညီနေ၏။

နန်းတက်လာခဲ့သော သတ္တမမင်းသားသည် လီကွေ့ဖေး၏ သားအရင်း မဟုတ်ဘဲ ပြည့်တန်ဆာမယ်တစ်ဦးမှ မွေးဖွားလာသည်ဟူသော ကောလာဟလမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

သခင်ကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းကင်ဘုံ... တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလက်ရာပါပဲ၊ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ သမိုင်းရဲ့ အမှန်တရားကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။”

ဆရာလီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး ထပ်ကြည့်ပါအုံး။ ဒီပန်းချီကားထဲမှာ လူပေါင်း နှစ်ထောင်လောက် ပါတယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ။”

“နတ်ဘုရားလက်ရာ... နတ်ဘုရားလက်ရာပါပဲ။” ဆရာလီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး ဒူးထောက်ကာ ဦးခိုက်လုမတတ် ဖြစ်နေ၏။

သူဌေးကြီးဝမ်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို... ဒါဆို ဒါက အစစ်ပေါ့။”

“သခင်ကြီး... ဆင်ခြင်ပါ။”

ဆရာလီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ “ပန်းချီသူတော်စင်ရဲ့ လက်ရာကို ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားရတာလဲ။ အတု ဟုတ်လား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလို နတ်ဘုရားလက်ရာမျိုးကို ဘယ်ကနေ အတု လုပ်နိုင်မှာလဲ။”

သူဌေးကြီးဝမ်သည် ကိုယ်တိုင်လည်း အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ပြီး ယခင်ကလည်း ဤပန်းချီကားကို မကြာခဏ မြင်ဖူးသူ ဖြစ်ရာ မျက်နှာပူပူဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာလီ စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကျုပ် ပါးစပ်သရမ်းမိသွားပါတယ်။”

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက်၍ ရှုစားကြပြန်သည်။ အတုအစစ် ခွဲခြားရန် ကိစ္စကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။

‘အတု ဟုတ်လား။ ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလောက် အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လက်ရာမွန်က ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။’

နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။ “လူကြီးမင်းတို့... စစ်ဆေးနေတာ တစ်နာရီလောက် ရှိပြီဗျ။”

“ဪ... တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာချူ...”

သူဌေးကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ်တို့က စစ်ဆေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခံစားကြည့်ရှုနေတာပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အဖြေထွက်ပြီလား။ အစစ် ဟုတ်ရဲ့လား။”

သူဌေးကြီးဝမ်က ပြောလိုက်၏။ “ဆရာက နောက်နေပြန်ပြီ။ ဘယ်မှာ အတုရှိလို့လဲဗျာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ငွေစ နှစ်သိန်းခွဲ၊ ပြဿနာ ရှိလား။”

သူဌေးဝမ်က ပြာပြာသလဲ ပြောလိုက်၏။ “မရှိပါဘူး၊ မရှိပါဘူး။ ရွှေသွားယူလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာချူ... ရွှေ ပိဿာချိန် တစ်ထောင်ကျော်ဆိုတော့ သယ်ဖို့ လူလိုမလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ ကျုပ်မှာ တောင်းဆိုစရာလေး တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။”

သူဌေးကြီးဝမ်က ပြုံးကာပြောလိုက်၏။ “ပြောပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က တောင်းဆိုလိုက်သည်။ “ပန်းချီကား ရောင်းတဲ့ကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ပေးထားစေချင်တယ်။”

“စိတ်ချပါ။” သူဌေးကြီးဝမ် က ပြုံးလိုက်၏။

..............

တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် တစ်ဖက်က ပိုက်ဆံပေး၊ တစ်ဖက်က ပစ္စည်းပေး ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခေါ်လာသော လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် ရွှေပိဿာချိန် တစ်ထောင်ကျော်ကို သယ်ဆောင်ကာ ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

‘ပထမဆုံး ငွေရပြီ။’

......

နောက်ရက်များတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပန်းချီကား ရောင်းလိုက်၊ ရောင်းရန်သွားလိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ကျင်းကျိုးမြို့ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ရာချီအတွင်း သူ၏ ခြေရာများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကနဦးတွင် အတုဖြစ်ကြောင်း ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသော်လည်း လုံးဝ အပို ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ မည်သူမှ သံသယ မဝင်ကြပေ။

နင်အန်း နယ်စားက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ပန်းချီကား ပေးအပ်လိုက်သည်ကို လူတိုင်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အရေးကြီးဆုံးမှာ အမှတ် (၂၃) လူနာ ဒါဗင်ချီ၏ လက်ရာမှာ သိပ်ကောင်းလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူရေးဆွဲထားသော အတုများမှာ အစစ်ထက်ပင် သာလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကျင်းကျိုးမြို့တွင်း၌ သုံးကားသာ ရောင်းချပြီး ကျန်ငါးကားကို မြို့ပြင်ပ ဝန်းကျင်၌ ရောင်းချခဲ့သည်။

လေးရက်အတွင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်ထဲရှိ ပန်းချီကားအတု ရှစ်ကားလုံး ရောင်းထွက်သွား၏။ အမြင့်ဆုံးဈေး နှစ်သိန်းခွဲ၊ အနိမ့်ဆုံးဈေး တစ်သိန်းသုံးသောင်းဖြင့် စုစုပေါင်း ငွေစ တစ်သန်းသုံးသိန်း ရရှိခဲ့သည်။

မှန်ပေ၏။ တစ်သန်းသုံးသိန်းဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးရက်အတွင်း ငွေတစ်သန်း ရှာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့စဉ်က လူတိုင်း အိပ်မက် မက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ငွေစ တစ်သန်းသုံးသိန်းတိတိ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤငွေများကို လေခွင်းမြို့သို့ ယူဆောင်သွားပါက သူတို့အားလုံး မျက်လုံးပြူးကုန်ကြမည်မှာ သေချာ၏။

သို့ပေမည့် ပြဿနာ အသေးအမွှားလေး တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ရှာဖွေရရှိသော ငွေများ များပြားလွန်း နေခြင်းပင်။

အချို့လူများမှာ ရွှေအလုံအလောက် မရှိသောကြောင့် ငွေစက္ကူများဖြင့် ပေးချေကြသည်။ တော်သေးသည်မှာ ထိုငွေစက္ကူများသည် နေရာတိုင်းတွင် လဲလှယ်နိုင်သော အကြီးဆုံး ငွေတိုက်မှ ထုတ်ဝေသည့် စာချုပ် စာတမ်းများ ဖြစ်နေ၏။

ရွှေ ပိဿာချိန် ခုနစ်ထောင်ခန့် ရှိရာ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရွှေများကို ဟိုဝှက်ဒီဝှက် လုပ်ပြီး သွေးနက်ဂိုဏ်းသား တစ်ရာကျော်အား သယ်ဆောင်စေကာ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ပြန်ရတော့မည်။

......

ဤနေ့မှာ နိုဝင်ဘာလ နှစ်ဆယ့်ငါးရက် ဖြစ်သည်။

လေခွင်းမြို့ လျော်ကြေးပေးရန် နောက်ဆုံးရက် မတိုင်မီ ခြောက်ရက်အလိုလည်း ဖြစ်သည်။ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ရန် အချိန်မီလို့ နေ၏။

အာ့တိုင်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ရုပ်ဖျက်ပြီး ကျင်းကျိုးမြို့မှ ထွက်ခွာကာ ပိုင်ရှင်မဲ့နယ်မြေ လေခွင်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူအများက လေခွင်းမြို့အနေဖြင့် ငွေရှာနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေကြပြီး ကျင်းကျုံးယွဲ့၏ တပ်တော်မှ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို သိမ်းယူရန် ကြံစည်နေကြ၏။

ဤငွေပုံကြီးဖြင့် သူတို့မျက်နှာကို ပစ်ပေါက်လိုက်လျှင် မည်မျှ အရသာ ရှိလိုက်မည်နည်း။ စဉ်းစားကြည့်ရုံနှင့် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။

................

လမ်းတလျှောက်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့က အာ့တိုင်ကို စကားဆက်တိုက် ပြောလာ၏။

“အာ့တိုင်... ခင်ဗျားက ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလား။”

“အာ့တိုင်.... ခင်ဗျား ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ၊ စကားမပြောတတ်ဘူးလား။”

“ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အချိန်ပြည့် ကာကွယ်ပေးနေတာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတချို့တော့ လိုက်နာစေချင်တယ်။ ဥပမာ သခင်မလေး အိမ်သာသွားတဲ့အချိန်၊ ရေချိုးတဲ့အချိန်မျိုးတွေမှာ ဝေးဝေးနေပေးပါ၊ လည်ပင်းအောက်ပိုင်းကို လုံးဝ မကြည့်ရဘူး၊ နားလည်လား။”

“ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်... ကျုပ်ပြောတာ မှားသွားပြီ။ သခင်မလေးက နတ်သမီးပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်သာတက်မှာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စကားများကို အာ့တိုင်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ပေ။ အ-ရုံမက နားပါ ပင်းနေသကဲ့သို့ နေထိုင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ လန့်သွား၏။ ‘ငါ အတုလုပ်ခဲ့တာ ပေါ်သွားပြီလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။’

အာ့တိုင်၏ နားရွက်များ ထောင်မတ်သွားပြီး လက်က ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ သို့ပေမည့် ချက်ချင်းပဲ လက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် မြင်းတစ်စီး အဝေးမှ ပြေးလာသည်။ မြင်းပေါ်မှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အား လက်ပြကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဟိုက ညီအစ်ကို... ခဏလောက် စောင့်ပါအုံး။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမတစ်ချက်၊ ဒုတိယတစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် လုံးဝ ကြောင်အသွား၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြင်းစီးလာသော လူငယ်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သူဝတ်ဆင်ထားသော သူတောင်းစားပုံစံနှင့် တူခြင်းမဟုတ်။ ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ မူရင်းရုပ်ရည်၊ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနှင့် တူနေခြင်း ဖြစ်၏။

‘ဒါ... ဒါ ဘာသဘောလဲ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဒီကမ္ဘာမှာ မိဘမဲ့ မဟုတ်ဘူးလား။ ငယ်ငယ်တည်းက သူတောင်းစားတွေကြားထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ။’

.................

အပိုင်း (၈၆)

“မိတ်ဆွေ... ခဏစောင့်ပါအုံး။” ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ယွင်ကျုံးဟဲ့အား မီလာသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ကိစ္စ ရှိလို့လား။”

ထိုလူငယ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး။ ဒီတိုင်းပဲ နှုတ်ဆက်ချင်စိတ် ပေါက်လာလို့။ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး။ မိတ်ဆွေကို မြင်လိုက်တော့ ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်၏။ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျုပ်လည်း အဲဒီလိုပဲဗျ။”

ထိုလူငယ်က မေးလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေ... ကျုပ်တို့ ဘယ်နေရာမှာများ တွေ့ဖူးကြသလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “တွေ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား။ မမှတ်မိပါဘူး။ မဟုတ်ရင် မိတ်ဆွေလို လူမျိုးကို ကျုပ် သေချာပေါက် မှတ်မိမှာပါ။”

“ဟား ဟား ဟား...”

လူငယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကြည့်စမ်း၊ ကြည့်စမ်း၊ မိတ်ဆွေလည်း ကျုပ်ရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို သိသားပဲ။ အသားတုံး ပျံလွှားနဂါးလေ။”

“မိတ်ဆွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ အသားတွေ အများကြီး ရှိတာကိုး။”

စကားပြောရင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ထိုလူကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ဤလူငယ်နှင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့တို့သည် တူညီသောအချက် တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပိန်သည်။ အရပ် ခြောက်ပေခန့် ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၁၄၀ မပြည့်ချေ။

ဤလူငယ်ကား ပေါင် ၃၀၀ ကျော်သည်။ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အဝလွန် နေမှုကြောင့် သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်သည် ကြည့်ကောင်းခြင်း မရှိပေ။

သို့ပေမည့် သူသာ ဝိတ်တစ်ဝက်ခန့် ကျသွားပါက သူ၏ ရုပ်ရည်သည် ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဟုတ်ပေသည်။ တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်၏။ ဆင်တူရုံ မဟုတ်၊ အမြွှာအစ်ကိုများကဲ့သို့ပင်။ သို့ပေမည့် ယခုကြည့်ရသည်မှာ မိုးနှင့်မြေ ကွာခြားလှသည်။

အခြားအချိန်ဆိုလျှင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပေါ်ယံကြည့်ရုံဖြင့် ဤလူငယ်နှင့် သူ့အကြား တူညီမှု တစ်စက်မျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် ယခုအချိန်တွင် ဒါဗင်ချီ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ပူးကပ်နေသောကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများသည် အသားအရေကို ဖောက်ထွင်းကာ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို တိုက်ရိုက် ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤလူငယ်၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံသည် အဝလွန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသည်မှလွဲ၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။

သူစီးလာသော မြင်းသည်လည်း အမှန်တကယ် ရှားပါးမျိုးကောင်းမြင်း ဖြစ်ရမည်။ သူ့လို ပေါင် ၃၀၀ အလေးချိန်ကို တင်ဆောင်ထားလျက်နှင့်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြေးနိုင်သေးသည်။

“မိတ်ဆွေ.... ကျုပ်တို့ တကယ်ပဲ မတွေ့ဖူးဘူးလား။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က မေးလိုက်၏။ “သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါအုံး။ အထူးသဖြင့် ပြည့်တန်ဆာရုံတွေမှာ ကျုပ်ကို မတွေ့ဖူးဘူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ “ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောတာလဲ။”

ထိုလူငယ်က ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်တစ်ဘဝလုံးက ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ မရှိရင် ပြည့်တန်ဆာရုံကို သွားတဲ့လမ်းပေါ်မှာပဲ ရှိနေလို့လေ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကြောင်အသွားသည်။ ‘တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျုပ် တစ်ဘဝလုံးကလည်း လိမ်ညာ လှည့်ဖြားနေတာ မဟုတ်ရင် လိမ်ညာလှည့်ဖြားဖို့ သွားတဲ့လမ်းပေါ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာလေ။’

ထိုလူငယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ကျင်းကျိုးမြို့ကို နိုင်ငံခြားက မိန်းမလှလေးတွေ ရောက်နေတယ်ကြားလို့ ကျုပ်လည်း မိုင်ထောင်ချီပြီး လာခဲ့တာ။ အရသာသစ်လေး မြည်းစမ်းချင်လို့လေ။ ဒါပေမဲ့ အန်လော့ထျန်းဆိုတဲ့ ငတုံးက ကာလသားရောဂါဖြစ်ပြီး အဲဒီမိန်းကလေးတွေကို ပိတ်လှောင်ထားတယ်တဲ့။ ဧည့်သည် လက်မခံဘူးတဲ့ဗျာ။ ဒါ မလွန်လွန်းဘူးလား။ ကျုပ်ဖြင့် သက်သက်မဲ့ လူပန်းတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

ပြောရရင် ကျုပ်တို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကလည်း တော်တော် စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ စစ်တိုက်ရင်လည်း တိုက်ပေါ့ဗျာ။ ဘာလို့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေကို ပိတ်တာလဲ။ ဘာလို့ ပျော်ပါးတာကို တားမြစ်တာလဲ။ တာ့လျန်အင်ပါယာနဲ့ စစ်ဖြစ်တာနဲ့ပဲ ယောက်ျားတွေက မပျော်ပါးရတော့ဘူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပြောစရာစကား ပျောက်ရှသွားသည်။ ဤ ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းသည်ဟု ပြောရဲနေ၏။

‘ဘယ်သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲမှာလဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သတိထားမိသည်မှာ ဤလူငယ်သည် အသက်ငယ်ငယ်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး ထားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် မုတ်ဆိတ်မွေးက မများသောကြောင့် ရယ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

သူက ဝလည်းဝ၊ အကြည့်ကလည်း စပ်ဖြဲဖြဲ၊ မုတ်ဆိတ်မွေးကလည်း ရယ်စရာကောင်းနေသောကြောင့် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူ့အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည် ဆိုခြင်းကို ယုံနိုင်စရာ မရှိချေ။ တစ်ယောက်က အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားပြီး၊ တစ်ယောက်က ဤမျှ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန် နေသည်လား။

“မိတ်ဆွေ... ကျုပ် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ကြည့်နေတာလား။” ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က မေးလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သခင်လေးရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးက တကယ့်ကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ပုံ ပေါက်နေလို့ပါ။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ပြောလိုက်၏။ “ဒီမုတ်ဆိတ်မွေးက ကျုပ်ရဲ့ အရွယ်ရောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်လေ”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးက ၁၈ နှစ် ပြည့်သွားပြီပေါ့။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ဖြေလိုက်၏။ “မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် မိန်းမပေါင်း တစ်ထောင်နဲ့ အိပ်ပြီးသွားပြီ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ လုံးဝ မယုံနိုင်ပေ။ ‘ခင်ဗျားလို ဝက်တစ်ကောင်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့များ မိန်းမ တစ်ထောင် စွမ်းခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ လောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား။’

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က မေးလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေ... မိန်းမ တစ်ထောင် စွမ်းခဲ့တဲ့ ကျုပ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မသိပါဘူး။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ “ပထမအချက်က ပိုက်ဆံရှိလို့၊ ဒုတိယအချက်က မြန်လို့။

‘အမ်... ပြောလိုက်တော့လည်း ဟုတ်နေတာပဲ။ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ဘူး။’

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စအားလုံးက ပြည့်တန်ဆာရုံမှာပဲ ပြီးမြောက်ခဲ့တာပါ။ ကျုပ် ၁၃ နှစ်သားတည်းက အိပ်မက်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်အောက်က ပြည့်တန်ဆာရုံ အားလုံးကို ခြေဆန့်မယ်ဆိုတဲ့ အိပ်မက်ပေါ့။ နောက်နောင် ကျုပ် ဘယ်နေရာပဲ ရောက်ရောက်၊ ဘယ်ပြည့်တန်ဆာရုံပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရေမြောင်းဘေးက အိမ်သာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုပ် ချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းမတွေ ရှိနေစေရမယ်။”

‘ခင်ဗျားရဲ့ ရည်မှန်းချက်က... သိပ်ကြီးကျယ်တာပဲ။ နင်အန်း နယ်စားရဲ့ သားက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်လို့ ကျုပ် ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ ယှဉ်လိုက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပါလား။ ကြယ်လေးတွေက လမင်းကြီးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်ပြိုင်ရဲမှာလဲ။’

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ငြီးငြူလိုက်သည်။ “ဒီကတိသစ္စာကို ပြုဖို့ လွယ်ပေမဲ့ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ဖို့က ခက်လွန်းတယ်။ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေ ဒီလောက် များမှန်း အိမ်ကနေ ထွက်လာမှပဲ သိတော့တယ်။ သုံးနှစ် ကြာသွားပြီ၊ လူတစ်ထောင်လောက်ပဲ ပြီးမြောက်သေးတယ်။ ခရီးက ဝေးလွန်းနေသေးတယ်။”

ထိုအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဒူးထောက် ဂါရဝပြုချင်စိတ် ပေါက်သွား၏။

သူ မည်သူ့ကိုမှ မလေးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤလူကိုတော့ သူတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အထင်ကြီးစရာ အကောင်းဆုံး လူအဖြစ် အသိအမှတ် ပြုလိုက်သည်။

ယခု ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပို၍ ယုံကြည်လာသည်မှာ ဤလူသည် သူ့ညီအစ်ကို ဖြစ်နိုင်သည် ဟူ၍ပင်။ ဝပြီး စပ်ဖြဲဖြဲ နိုင်သော်လည်း ပြည့်တန်ဆာရုံကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် စိတ်ဓာတ်မှာမူ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေ၏။

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က မေးလိုက်သည်။ “မိတ်ဆွေ... အနီးဆုံး ပြည့်တန်ဆာရုံ ဘယ်မှာရှိလဲ သိလား။ ကျုပ် မနေနိုင်တော့ဘူး။ အနီးဆုံး တစ်ခုကို သွားမှ အသက်ပြန်ဝင်လာမှာ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်၏။ “ရှေ့ကို ၁၁ မိုင်လောက် သွားရင် ညခရမ်းပြာဆိုတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်နိမ့်တဲ့ နေရာလေးပါ။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။ “ကိစ္စမရှိဘူး။ အဆင့်နိမ့်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။ တောဝက်က ဖွဲနု မစားတတ်ဘူး။ ကဲ... ကျုပ် အရင်သွားနှင့်တော့မယ်။ နောင်များ ရေစက်ဆုံရင် မိတ်ဆွေကို ကျုပ် ဒကာခံပါ့မယ်။”

ထို့နောက် ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်သည် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။

ထို့နောက် ‘ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...’ အနောက်မှ မြင်းစီးသမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာပြီး ထိုလူငယ်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ အားလုံးက သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

‘သူ့အဖေက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ဝက်တစ်ကောင်လို သားဖြစ်သူ ပြည့်တန်ဆာရုံ လည်ဖို့အရေး ဒီလောက်များပြားတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းထားရတာလဲ။’

မကြာခင်မှာပဲ ထိုဝက်နှင့်တူသော လူငယ် ပြန်လှည့်လာကာ မေးလိုက်၏။ “ဒါနဲ့ မေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “မေးပါ။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က သိလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မိတ်ဆွေက သမားတော်အဖြစ် လှည့်လည် သွားလာနေတာဆိုတော့ ကျုပ်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့လူများ တွေ့ဖူးလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အံ့အားတသင့်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောတာလဲ။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ဖြေလိုက်၏။ “ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘူး။ ကျုပ်မှာ ညီလေးတစ်ယောက် ရှိသင့်တယ်လို့ ထင်နေမိတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ခါတလေ တွေ့ဖူးသလိုပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ “မတွေ့ဖူးပါဘူး။ မိတ်ဆွေလို လူမျိုးကို ကျုပ် တစ်ခါတွေ့ဖူးရင် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ပေါင် ၃၀၀ လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ။ ကျုပ် ဆက်ရှာလိုက်အုံးမယ်။”

ထို့နောက် သူ ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။

ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်နေ၏။ ‘ပြန်ရောက်ရင် ဖုန်းရှင်းမြဲ့ကို မေးရမယ်။ ငါက ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးဇာစ်မြစ်က ဘာလဲ။’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်လုံးကို ခေတ္တမျှ မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ “ခရီးဆက်မယ်။ လေခွင်းမြို့ကို ပြန်ကြမယ်။”

......

ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွား၏။

လွန်ခဲ့သော တစ်လတာ ကာလသည် လေခွင်းမြို့အတွက် အိပ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဆားကုန်သည်များကို ငွေပြန်အမ်းရခြင်း၊ သတ္တုတွင်း အဆိပ်သင့်မှုကြောင့် ထိခိုက်သူများကို ကုသပေးရခြင်း၊ သေဆုံးသူများအတွက် လျော်ကြေးပေးရခြင်းတို့ကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် ငွေစ တစ်ပြားမကျန် ထုတ်ပေးလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် ကောလာဟလများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တပ်တော်တွင် စစ်စရိတ် မရှိတော့ကြောင်း၊ စစ်သည်များ လစာမရတော့ကြောင်း၊ အရာရှိများလည်း လစာ မရတော့ကြောင်း အစရှိသဖြင့်ပင်။

ကောလာဟလများကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည်မြို့စားအိမ်တော်ရှိ ရွှေထည်၊ ငွေထည် အားလုံးကို အရည်ကျိုပြီး တပ်တော်အတွက် လစာပေးခဲ့ရသည်။

တပ်တော်အတွက် လစာပေးနိုင်သော်လည်း အရာရှိများအတွက်မူ မကျန်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အိမ်ရှိ ရတနာများ၊ ပိုးထည်များ အားလုံးကို ထုတ်ယူကာမြို့စားအိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင် ပုံထားပြီး အရာရှိများအတွက် လစာ ပေးခဲ့ရ၏။

လေခွင်းကတော်နှင့် ကတိုးမွှေးသခင်မတို့သည် နောက်ဆုံးကျန်သော ဆံထိုးတစ်ချောင်း၊ နောက်ဆုံး ကျန်သော ပိုးထည်တစ်စ မကျန် ထုတ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ကျင်းဝူပြန်း၏ ဆဲဆိုသံများ ကြားထဲမှ သူ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ကျားကိုပင် ရောင်းချလိုက်ရသည်။ ရသည်မှာ ငွေစ တစ်ထောင်မပြည့်ပေ။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်သော်လည်း မလောက်ငသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ချည်ထည်၊ ဆား၊ ငရုတ်ကောင်းတို့ဖြင့် အရာရှိများကို လစာပေးရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ငွေတစ်ထောင် လိုနေသေးသည်။

ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် သူ၏ ဓားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီဓားက ကျွန်မ အဘိုးလက်ထက်တည်းက ကျင်းမိသားစုနဲ့ အတူရှိခဲ့တာ၊ အခု ဒီဓားကို ငွေတစ်ထောင်နဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး ခင်ဗျားတို့ကို လစာပေးမယ်။ ဖြစ်မလား။”

ဤအခြေအနေကား အလွန်တရာ သနားစဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သို့ပေမည့် လူတိုင်း သိကြသည်မှာ ကျင်းမိသားစုသည် နောက်ဆုံးကျန်သော ငွေတစ်ပြားမကျန် ထုတ်သုံး လိုက်ခြင်းသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသရန်၊ သေဆုံးသူများကို လျော်ကြေးပေးရန်၊ ဆားဖိုးများ ပြန်အမ်းရန်နှင့် လစာပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။

မိခင်ဖြစ်သူ လေခွင်းကတော်ပင်လျှင် ချည်ထည်ကြမ်းကို ဝတ်ဆင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် လျော်ကြေးငွေ တစ်သန်း ပေးရန် ကျန်နေသေးသည်။

ထိုလျော်ကြေးငွေအတွက် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း တပ်တော် တစ်သောင်း၏ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို အပေါင်ပစ္စည်းအဖြစ် ထားရှိထား၏။

ဒီဇင်ဘာလ တစ်ရက်နေ့သည် လျော်ကြေးပေးရန် နောက်ဆုံးရက် ဖြစ်သည်။ ငွေစ တစ်သန်းတိတိဖြစ်၏။ သို့ပေမည့် လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်းတွင် ငွေတစ်ပြားမှ မရှိတော့ပေ။

မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်သည် နှစ်သောင်းသည်လည်း ဝိုင်းရံထားသည်။ ကျင်းကျုံးယွဲ့သာ ငွေတစ်သန်း မပေးနိုင်ပါက အင်အားသုံး၍ လက်နက်သိမ်းမှာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးရက် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း သိလိုက်ကြ၏။

လေခွင်းချိုင့်ဝှမ်း ကျဆုံးတော့မည်။ ကျင်းမိသားစု နိဂုံးချုပ်တော့မည်။

.................