အခန်း (၄၀၅-၄၀၆)
Vol. 38 Ch. 405-406
အပိုင်း ( ၄၀၅)
သံတမန်သုံးဦးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ဆွံ့အသွားကြရတော့သည်။
ဤမဟာရှဧကရာဇ်ထံတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ရတနာများစွာ ရှိနေရပါသနည်း။ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ သူတို့ အလွန်နှစ်သက်သဘောကျရသည့် အရာများသာ ဖြစ်နေသည်။
‘တောက်... ငါ့စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာပြီ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ’
ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် “လူကြီးမင်းတို့... အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့သာ ငါကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းမယ်ဆိုရင် ဒီနတ်ဆေးလုံးတွေ၊ သိုင်းကျမ်းတွေနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်လည်း ငါကိုယ်တော် လူလွှတ်ပေးမယ်။ စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အတွက် လိုလေသေးမရှိ ဖြစ်စေရမယ်”
“အရှင်မင်းကြီး... ဘာမှ ထပ်မိန့်တော်မမူပါနဲ့တော့”
သံတမန်သုံးဦးမှာ တပြိုင်နက်တည်း ဆိုလိုက်ကြသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးအပေါ် သစ္စာရှိရှိနဲ့ အသက်ထက်ဆုံး အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အသင့်ပါပဲ”
သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ သူတို့နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်အတွက် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်ကျမိလိုက်ကြသည်။
‘အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ဖက်က ပေးတဲ့ကမ်းလှမ်းချက်က ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင် များလွန်းနေလို့ပါ’
ထို့နောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ယွမ်ထျန်းကန်း၊ ဗိုလ်ချုပ် ဟန်နှင့်ဟာ ၊ သေမင်းတမန်ကျောင်းတော်သားနှင့် အခြားသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် အချို့ကို သံတမန်သုံးဦးနှင့်အတူ မဟာလန်၊ မဟာရှီးနှင့် မဟာဝူနိုင်ငံများသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်ရှိနေသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို သိမ်းသွင်းရန် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လင်းပိုင်ဖန်ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ သံတမန်သုံးဦးအပြင် အခြားသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၆ ဦးကိုပါ မဟာရှနိုင်ငံသို့ သစ္စာခံရန် သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံ၏ အင်အားမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံတိုးတက်လာတော့သည်။
“ဒင်! ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား တိုးတက်လာသည့်အတွက် သင်၏ခွန်အားမှာလည်း လိုက်ပါတိုးမြင့်လာပြီး ‘ထာဝရနုပျိုခြင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းသိုင်းကျမ်း’ ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိခဲ့သည်”
“ထာဝရနုပျိုခြင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းသိုင်းကျမ်းမှာ အသက်ရှည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော သိုင်းပညာဖြစ်သည်။ ဤသိုင်းကို တတ်မြောက်ပါက အသက်ရှည်ရုံသာမက ထာဝရနုပျိုမှုကိုပါ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး သင်၏သိုင်းပညာမှာလည်း သိုင်းလောက၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်”
လင်းပိုင်ဖန်မှာ ထိုသိုင်းပညာကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ “အသက်ရှည်ခြင်း သိုင်းကျမ်းလိုပဲ ဒီသိုင်းကလည်း အသက်ရှည်မှုကို ဦးစားပေးတာပဲ။ နည်းလမ်းချင်း မတူပေမဲ့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အားဖြည့်ပေးပြီး အားနည်းချက်တွေကို ပြုပြင်ပေးနိုင်တယ်”
သူသည် မဟာလော့နိုင်ငံရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ထပ်မံပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ သူသာ ဒီလိုတွေ မလုပ်ခဲ့ရင် ငါ့အတွက် ဒီလောက်အထိ အကျိုးအမြတ် ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟားဟား..”
လင်းပိုင်ဖန်က ထိုနိုင်ငံများ၏ အဓိကဒေါက်တိုင်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အတွက် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံမှာ လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲသွားပြီး မဟာလော့နိုင်ငံ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာလော့နိုင်ငံ၏ နယ်မြေမှာ နှစ်ဆတိုးသွားပြီး လူဦးရေမှာလည်း နှစ်ဆကျော် တိုးပွားလာခဲ့သည်။
ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျော်လွန်း၍ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။
“ဒါက အမှန်ကန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ကရုဏာတရားတွေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေဆိုတာ အပိုတွေပဲ၊ ငါ ဒါတွေကို မလိုတော့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ မရှိတော့ရင် ဘယ်အရာကမှ ငါ့ကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဟားဟား...”
သူ၏ အတွေးအခေါ်များမှာ တစ်ဖန် လွတ်မြောက်သွားပြန်ပြီး ရင်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော နောက်ဆုံး ကရုဏာတရားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား အကြွင်းအကျန်များကိုပါ စွန့်ပစ်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက်တွင် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် တိုင်းပြည်၏ ရိက္ခာများကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ရိက္ခာများ တိုးလာသည်ဆိုသော်လည်း လူဦးရေအားလုံးကို ကျွေးမွေးရန် မလုံလောက်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် မစိုးရိမ်တော့ပေ။
“လူတွေက များလွန်းနေသေးတာပဲ။ ပြည်ပကို ဆက်ပြီး စစ်တိုက်ရမယ်။ လူတွေ သေလေလေ ရိက္ခာတွေ ပိုလာလေလေပဲ မဟုတ်လား၊ အဲဒီအခါကျရင် အချိုးအစား ညီမျှသွားမှာပေါ့။ ‘ကောင်းကင်ကြီးက ကရုဏာမရှိဘူး၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကောက်ရိုးရုပ်တွေလိုပဲ သဘောထားတယ်’ လို့ လူတွေက ဆိုကြတယ်။ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မဆိုကြနဲ့တော့”
ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ကရုဏာတရားတို့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ပြည်သူများကို လူသားများကဲ့သို့ပင် မမြင်တော့ပေ။ သို့သော် သူသည် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်များကိုမူ အလေးထားဆဲပဲ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ စစ်ဆင်ရေးမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေ ဘယ်လောက်အထိ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လဲ။ ပထမတန်းစား၊ ဒုတိယတန်းစားနဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ပါလဲဆိုတာ အသေးစိတ် တင်ပြစမ်း”
“အရှင်မင်းကြီးကို တင်ပြပါရစေ...” ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သူမှာ မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်ရင်း “ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွင်းမှာ ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် ၃၈ ယောက်၊ ဒုတိယတန်းစား ၁၂၂ ယောက်နဲ့ တတိယတန်းစား ၄၄၂ ယောက်ကို သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ဒီလောက်ပဲလား”
ဤသုံးနိုင်ငံစလုံးမှာ နိုင်ငံကြီးများဖြစ်ကြရာ အနည်းဆုံး ပထမတန်းစား ၁၅၀၊ ဒုတိယတန်းစား ၅၀၀ နှင့် တတိယတန်းစား ၂၀၀၀ ခန့် ရှိသင့်သည်။ ယခုမူ လေးပုံတစ်ပုံပင် မရရှိခဲ့ပေ။
“တင်ပြပါရစေ အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ထဲက အများစုက လက်မခံဘဲ ပြန်လည်ခုခံကြလို့ သတ်ပစ်လိုက်ရပါတယ်” ဟု ဗိုလ်ချုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါက ထားလိုက်ပါဦး၊ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေရော။ သူတို့က သတ်ဖို့ မလွယ်ဘူးလေ၊ အချို့တော့ ကျန်ရမှာပေါ့” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ပို၍ အလေးထားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သည် ပထမတန်းစား အယောက် ၂၀ ခန့်နှင့် ညီမျှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သူမှာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကိုမှ သိမ်းသွင်းလို့ မရခဲ့ပါဘူး”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး “တစ်ယောက်မှ မရဘူး ဟုတ်လား၊ မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”
“တင်ပြပါရစေ အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေက အရမ်းခေါင်းမာကြပါတယ်။ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က စစ်မြေပြင်မှာပဲ အသက်ပေးသွားကြပါတယ်”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ကျန်တဲ့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကရော”
“ကျန်တဲ့ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ မဟာရှနိုင်ငံက သိမ်းသွင်းသွားပါပြီ”
“ဘာ…!” မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
သူ မျက်စိကျနေသော သူများကို မဟာရှနိုင်ငံက အရင်ဦးအောင် လုယူသွားသည်တဲ့လား။ အဘယ်ကြောင့် မဟာရှနိုင်ငံမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့နောက်ကို အမြဲလိုက်နေရသနည်း။
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ “မဟာရှနိုင်ငံက သိမ်းသွင်းသွားတာကို မင်းတို့က ဒီအတိုင်း ကြည့်နေကြတာလား။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို သုံးပြီး မခြိမ်းခြောက်ခဲ့ဘူးလား”
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို မဟာရှနိုင်ငံက အရင်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်နေပြီး- “ယုတ်မာတဲ့ မဟာရှနိုင်ငံ၊ အမြဲတမ်း လက်ဦးမှု ယူနေတာပဲ”
မဟာရှနိုင်ငံနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း တစ်ခါမျှ ကောင်းကျိုးမပေးခဲ့ပေ။
‘ သူတို့က ငါ့အတွက် ကံကြမ္မာဆိုးများလား’
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ စိတ်ကို လျှော့ကာ ဒေါသမထွက်မိအောင် ထိန်းလိုက်သည်။ ရန်သူ့ကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားရလျှင် မတန်ပေ။
“မောင်မင်းက ငါ့အပေါ် အမှုထမ်းခဲ့တာ ကြာပြီမို့လို့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ သွား... စစ်သားတွေ ဆက်ပြီး စုဆောင်း၊ အဲဒီသုံးနိုင်ငံက လူတွေကို ရသလောက် စုဆောင်းခဲ့”
ဗိုလ်ချုပ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ဘာဖြစ်လို့ပါလဲခင်ဗျာ”
“နယ်မြေတွေကို ဆက်ပြီး ချဲ့ထွင်ဖို့ပေါ့” မဟာလော့ဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့မှာ လူတွေက များနေပြီး ရိက္ခာက မလောက်ဘူး၊ အဲဒါကို ဘယ်လို ခွဲဝေရမလဲဆိုတာ မောင်မင်း မသိဘူးလား”
ဗိုလ်ချုပ်မှာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် “ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး... ဒီလိုလုပ်ရင် လူတွေ အများကြီး ထပ်သေကုန်ပါလိမ့်မယ်”
“သေရင်လည်း သေပါစေ... သူတို့က ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်တွေပဲ၊ သေတာနဲ့ တန်တယ်” ဟု မဟာလော့ဧကရာဇ်က သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်သည်။
ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်သူမှာ ရှေ့မှ ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ရင်း သူမမြင်ဖူးသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ကြောက်လန့်မိသွားခဲ့သည်။
အပိုင်း (၄၀၆)
မဟာလော့ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ဖြင့် မဟာလော့နိုင်ငံသည် စစ်ပွဲအတွက် ဆက်လက်ပြင်ဆင်နေတော့သည်။
မူလက သူတို့တွင် စစ်သည်အင်အား ၅ သန်းခန့် ရှိသော်လည်း တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း ၂ သန်းခန့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စစ်သည်အင်အားကို ၆ သန်းအထိ အလျင်အမြန် တိုးမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။
လူအများအပြားမှာ စစ်တပ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ စုဆောင်းခံလိုက်ကြရသည်။ အကယ်၍ ငြင်းဆန်ပါက မိသားစုဝင်များပါ ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် အမျိုးသားအတော်များများမှာ မိသားစုကို ငဲ့ကွက်ပြီး မတတ်သာဘဲ အသက်ရှင်နှုန်း နည်းပါးလှသည့် စစ်မြေပြင်လမ်းထက်သို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့ကြရသည်။
အသည်းနှလုံးကွဲကြေရသည့် ဖြစ်ရပ်ဆိုးများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
စုန့်ယွီဖေး တစ်ခါပြန်ရောက်လာပြီး “အရှင်မင်းကြီး... စစ်ကို ဆက်မတိုက်ပါနဲ့တော့။ အရှင်မင်းကြီးက နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ လောကကြီးမှာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေက များလှပြီ။ အခု လုပ်သင့်တာက ပြည်သူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး သူတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ မူဝါဒတွေ ချမှတ်ပေးရမှာပါ”
“နတ်မိမယ် ယွီဖေး.. ကျုပ် အခုလုပ်နေတာကလည်း ပြည်သူတွေကို အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှာပေးနေတာပဲ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်အေးစက်စွာဖြင့်- “ငါတို့ မဟာလော့မှာ လူဦးရေအားလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့ ရိက္ခာ မလုံလောက်ဘူး။ ဒါကြောင့် စစ်ကို ဆက်တိုက်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး။ ငတ်ပြတ်ပြီး သေမယ့်ရက်ကို ထိုင်စောင့်နေမယ့်အစား အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
စုန့်ယွီဖေးက မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဘယ်အချိန်အထိ စစ်တိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က - “ကျုပ် ပြောပြီးသားလေ။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့ ရိက္ခာ အလုံအလောက်ရတဲ့အထိပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ရိက္ခာက လူပေါင်း ၁၅ သန်းစာလောက် လိုနေတာလေ၊ ဒါက များလွန်းတယ်။ ဒီရိက္ခာအကွာအဟကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နိုင်ငံကြီး သုံးနိုင်ငံ ဒါမှမဟုတ် မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်မှ ရလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင်လည်း ဆက်တိုက်ရမှာပေါ့”
မဟာလော့ဧကရာဇ်မှာ ကျယ်လောင်စွာြဖင့်- “နယ်မြေနဲ့ ရိက္ခာ အလုံအလောက် သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့အထိ ဒါမှမဟုတ် လူပေါင်း ၁၅ သန်း သေသွားတဲ့အထိ စစ်တိုက်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ကျုပ် စစ်တပ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းမယ်”
စုန့်ယွီဖေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားတော့သည်။
သူတို့ တာအိုဂိုဏ်းက ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်က ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အသိတရားကင်းမဲ့တဲ့ စကားမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ခဲ့မိပေ။
ဤမဟာလော့ဧကရာဇ်သည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ၊ လူမဆန်အောင် ရက်စက်သောသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။
စုန့်ယွီဖေးက ထပ်မံတိုက်တွန်းပြန်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ ဒါက ပညာရှိမင်းတစ်ပါး လုပ်ဆောင်ရမယ့် အပြုအမူ မဟုတ်ပါဘူး”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားပြီး “ဘာလို့ မင်းက ကျုပ်ကို ရပ်ဖို့ပဲ ခဏခဏ ပြောနေရတာလဲ။ ကျုပ်လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက မဟာလော့အတွက်၊ မင်းတို့ တာအိုဂိုဏ်းအတွက် မဟုတ်ဘူးလား”
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စေတနာက ကောင်းပေမဲ့ လုပ်ရပ်က မှားနေပါတယ်၊ ရက်စက်လွန်းနေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို မင်းဆိုးမင်းမိုက်လို့ပဲ သမိုင်းမှာ တွင်ကျန်ရစ်ပါလိမ့်မယ်...”
“လုပ်ရပ်က မှားနေတယ် ဟုတ်လား”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ရင်း မဟာရှနိုင်ငံရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ- “မဟာရှနိုင်ငံကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ သူတို့ နယ်မြေတွေကို ဓားနဲ့ လှံကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကွာခြားလို့လဲ”
“သူက ကျုပ်ထက် စစ်ပွဲတွေ ပိုနည်းနည်းပဲ တိုက်ခဲ့လို့လား။ ကျုပ်ထက် လူတွေ နည်းနည်းပဲ သတ်ခဲ့လို့လား”
“ပြီးတော့ မဟာရှဧကရာဇ်ကို ကြည့်ဦး။ တစ်ချိန်က မိုက်မဲတဲ့ အာဏာရှင်လို့ အပြောခံခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ အကောင်းမြင်ခံနေရပြီ မဟုတ်လား။ အခု မဟာရှနိုင်ငံမှာ သူ့ကို ဘယ်သူက မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်လို့ ခေါ်နေသေးလို့လဲ”
“ဒါက...” စုန့်ယွီဖေးမှာ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒါကြောင့် ကျုပ် အခု အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားပြီ။ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ကရုဏာတရားဆိုတာ အလကားပဲ၊ အရေးမကြီးဘူး။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ လုပ်တယ်ဆိုတာက အရေးမပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်သွားရင် မင်းရဲ့ အောက်သိုးသိုး အနံ့တောင် မွှေးနေလိမ့်မယ်။ လူတွေဆိုတာ အဲဒီလောက် လက်တွေ့ကျကြတာ”
စုန့်ယွီဖေးမှာ ဆွံ့အလျက် စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေတော့သည်။
“ဒါကြောင့် နတ်မိမယ်... ကျုပ်ကို ဆက်ပြီး နားမချပါနဲ့တော့။ ကျုပ် နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
မဟာလော့ဧကရာဇ်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “အကယ်၍ နတ်မိမယ်က သတ်ဖြတ်မှုတွေနဲ့ အသေအပျောက်တွေကို လျှော့ချချင်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာရှင်တွေကို ဆက်ပြီး လွှတ်ပေးပါ။ တစ်နေ့မှာ ကျုပ်က မြေပြင်အားလုံးကို စည်းလုံးစေပြီး တိုင်းပြည်တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါ ကရုဏာတရားနဲ့ အုပ်ချုပ်ပြီး ပြည်သူတွေကို နားနားနေနေ နေခွင့်ပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သာမန်ပြည်သူတွေက ကျုပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ချီးမွမ်းကြလိမ့်မယ်”
တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးနောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်သည် စစ်ပွဲကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲတော့သည်။ အသေအပျောက် လျှော့ချရန်အတွက် တာအိုဂိုဏ်းသည်လည်း သိုင်းပညာရှင်များကို ကူညီရန် စေလွှတ်ခဲ့ရလေတော့သည်။ ပြည်သူများမှာမူ မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် ရှင်သန်နေကြရသည်။
ယောင်ယောင်မှာ သစ်သီးများကို စားနေရင်း ဤအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေသည်။
“ငတုံးဧကရာဇ်လေး... ရှင် သိလား။ မဟာလော့က တစ်ဖန် လှုပ်ရှားလာပြန်ပြီ။ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စစ်သည် ၆ သန်းအထိ တိုးမြှင့်ပြီး နောက်ထပ် စစ်ပွဲတစ်ခုကို စတင်လိုက်ပြန်ပြီ။ အခုဆို သာမန်ပြည်သူ ၅ သန်းကျော် သေဆုံးသွားပြီလို့ ပြောနေကြတယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်တောင် သေဦးမလဲ မသိဘူး”
လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “ရက်စက်လွန်းတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းထက်တောင် ပိုရက်စက်သေးတယ်”
ယောင်ယောင်မှာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် “ကျွန်မတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဆိုပေမဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေကိုတော့ ဒုက္ခမပေးဘူး။ သူတို့ကတော့ သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ်မှာပဲ ဓားမိုးရဲကြတယ်။ ဒါက လူနတ်မရှောင် သောင်းကျန်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ အခုတော့ လူတိုင်းက မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို အာဏာရှင်လို့ ခေါ်နေကြပြီ”
“အသနားစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ တာအိုဂိုဏ်းပဲ။ မဟာလော့ရဲ့ လှေပေါ် တက်မိသွားတော့ မတတ်သာဘဲ လိုက်ပါနေရတယ်။ အခုဆို တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ပြည်သူတွေကြားမှာတင် မကဘူး၊ သိုင်းလောကမှာပါ အဆိုးဆုံးကို ထိုးဆင်းသွားပြီ။ ပြောရရင်တော့ 'ကြက်ခိုးဖို့ ကြိုးစားရင်း ဆန်အိတ်ပါ ပျောက်' တဲ့ ကိန်းပဲ၊ ဟိဟိ...”
“သူတို့ သနားစရာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး။ နှင်းတောင်ပြိုတဲ့အခါ ဘယ်နှင်းပွင့်မှ မသန့်စင်တော့ဘူး။ တာအိုဂိုဏ်းက မဟာလော့ဧကရာဇ်ရဲ့ အသုံးချတာ ခံရတာ မှန်ပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းတော့ တာအိုဂိုဏ်းသာ နောက်ကွယ်က မပံ့ပိုးရင် မဟာလော့ဧကရာဇ်က ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းရဲပါ့မလား”
လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အသွင်ပြောင်းသွားပြီးတဲ့နောက် မဟာလော့ဧကရာဇ်က တော်တော်လေး တိုးတက်လာပြီပဲ။ တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကိုတောင် အသုံးချနိုင်နေပြီ”
“တကယ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်သွားတာပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒီအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေတော့မယ်”
ယောင်ယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး- “ငတုံးဧကရာဇ်လေး... ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုကျဆင်းအောင် သတင်းတွေ လွှင့်လိုက်ရမလား”
“မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ” လင်းပိုင်ဖန်က တားလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ” ယောင်ယောင်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဂုဏ်သိက္ခာကို အရမ်းငဲ့နေရင် ဂိုဏ်းကို ကယ်ဖို့အတွက် အခု ဧကရာဇ်ကို ဖြုတ်ချပြီး အသစ်လဲလိုက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိုးနှက်မယ့်အစား သူတို့ကို ပိုပြီး မြှောက်ပင့်ပေးရမယ်။ လမ်းမှားပေါ်မှာ ပြန်လှည့်မရတဲ့အထိ ရောက်သွားအောင် တွန်းပို့ရမယ်”
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလျက်- “အခြေအနေတွေက လက်လွန်သွားတဲ့အခါမှာ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘဲနဲ့တောင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က ဒီအမှိုက်တွေကို လာရှင်းပေးလိမ့်မယ်၊ ဟားဟား...”
ယောင်ယောင်က လက်မထောင်ပြရင်း “ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ရှင်ကတော့ တကယ်ကို လူဆိုးကြီးပဲ၊ အရမ်းကို ကောက်ကျစ်တာပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်: “...”
လင်းပိုင်ဖန်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ယောင်ယောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် ထွက်သွားတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီး လီလင်းဖူ ရောက်လာသည်။
သူက စာမေးပွဲစစ်ဆေးထားသော စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး- “အရှင်မင်းကြီး... တော်ဝင်စာမေးပွဲရဲ့ ရေးဖြေရလဒ်တွေ ထွက်လာပါပြီ။ ဒါက နန်းတွင်းညီလာခံ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခွင့်ရသူ ၃၀၀ ရဲ့ စာရင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ အဖြေလွှာတွေပါ၊ အရှင်မင်းကြီး စစ်ဆေးပေးပါဦး”
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကောင်းပြီ”
သူသည် အဖြေလွှာများကို ကျကျနန လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ နန်းတွင်းညီလာခံ စာမေးပွဲအထိ တက်လှမ်းနိုင်သူ အများစုမှာ ထူးချွန်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ၅၀ ခန့်မှာ အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။
လင်းပိုင်ဖန်၏ အမြင်တွင် အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားနှင့် ထူးချွန်ကျောင်းသားကြား ကွာဟချက်မှာ သိပ်မကြီးမားပေ။ အကယ်၍ ယနေ့ခေတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကြီးများမှ ပါရဂူဘွဲ့ရများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ရည်ပိုင်းတွင် ပြဿနာမရှိဘဲ သူခိုင်းသမျှကို လုပ်ဆောင်နိုင်လျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က စာရင်းကို အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး လူပေါင်း ၁၀၀ ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ “ဒီလူတွေဆို ရပြီ။ သူတို့ နန်းတွင်းထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမယ်”
“မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး” လီလင်းဖူက အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။
“ပြီးတော့.. နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ဆရာအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို ကျင့်သုံးတာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ အခုဆိုရင် တခြားသူတွေ အတုယူနိုင်အောင် စံပြဆရာ အချို့ကို ရာထူးတိုးပေးသင့်ပြီ။ မောင်မင်းမှာ ရွေးချယ်ထားတဲ့သူ ရှိလား”
လင်းပိုင်ဖန်သည် ပညာရေးကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ယူဆထားသဖြင့် ဆရာအဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို အလွန်အလေးထားသည်။ ဤစနစ် အောင်မြင်လျှင် မဟာရှနိုင်ငံအတွက် လူတော်လူကောင်းများ ဘယ်တော့မှ ရှားပါးမည် မဟုတ်တော့ပေ။
လီလင်းဖူက ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး စာအုပ်အသေးတစ်အုပ်ကို တင်ပြလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဒါတွေက ယဉ်ကျေးမှုဝန်ကြီးဌာနက သေချာစိစစ်ပြီး ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဆရာလောင်းတွေပါ။ သူတို့က ပညာရပ်ပိုင်း၊ သင်ကြားမှုပိုင်းနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းမှာ ထူးချွန်ကြပြီး အားလုံးရဲ့ ချီးကျူးမှုကို ရရှိထားသူတွေပါ။ သူတို့ကို ပထမဆုံးအသုတ် စံပြဆရာတွေအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်”
လင်းပိုင်ဖန်က “ဒီစာရင်းကို ငါကိုယ်တော် ခေတ္တ သိမ်းထားလိုက်မယ်။ ထပ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လူထပ်လွှတ်ရဦးမယ်”
“မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး”