အခန်း (၄၁၃-၄၁၅)
Vol. 38 Ch. 413-415
အပိုင်း (၄၁၃)
တစ်ဖက်တွင်မူ... မဟာရှနိုင်ငံ နန်းတော်အတွင်း၌ ယောင်ယောင်မှာမူ တခိခိ ရယ်မော၍ မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဒီမိန်းကလေးမိုကတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ မဟာလော့ရဲ့ အရာရှိတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရုံတင် မကဘူး၊ တာအိုဂိုဏ်းက ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးကိုပါ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးတဲ့နေရာအထိ အရူးလုပ်ပြီး လမ်းမှားအောင် ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ မဟာလော့က တစ်လောကလုံးရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာလို ဖြစ်နေပြီ”
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းကို အသာယမ်းလိုက်ရင်း - “နာကျင်မှုဆီက ရတဲ့ သင်ခန်းစာပဲလေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယခင်က မိုယုယန်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရာတွင် အင်အားကိုသာ အားကိုးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ပရိယာယ်များကိုပါ အသုံးပြုတတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဝက် ခွန်အားရှိပြီး ပရိယာယ်ပါ ကြွယ်ဝသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်အစစ်နှင့် တိုက်ရိုက်မရင်ဆိုင်ရသရွေ့ သူမသည် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
'ကံကောင်းတာက သူမက ကိုယ်ဖော့သိုင်းကောင်းကောင်းကို သင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါ သူမကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ရတာ အလဟဿ မဖြစ်တော့ဘူး'
'သူမသာ အဆင့်တက်လာရင် နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ထားလိုက်ရုံပဲ...'
'အဟမ်း…'
'ဒါကတော့... သူမကို မဟာရှနန်းတွင်းမှာ တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းခိုင်းဖို့ပါ'
“ငတုံး ဧကရာဇ်လေး... သူမ နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားမယ်လို့ ထင်သလဲ” ယောင်ယောင်မှာ ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။
“စစ်မြေပြင်ကို ဖြစ်ရမယ်”
လင်းပိုင်ဖန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် - “သူမမောင်ရဲ့ သေဆုံးမှုက မဟာလော့ဧကရာဇ်ရဲ့ စီစဉ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်း သတ်ခဲ့တာကတော့ မဟာလော့ရဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေပဲ။ အခုလောလောဆယ်မှာ သူမက မဟာလော့ဧကရာဇ်ကို မသတ်နိုင်သေးတော့ သူတို့ဆီမှာပဲ အရင်ဆုံး ဒေါသဖြေရလိမ့်မယ်။ မဟာလော့ဟာ မကြာခင်မှာ အရှက်တကွဲ စစ်ရှုံးတော့မှာ သေချာတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယောင်ယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း - “ခန့်မှန်းတာ တော်တယ်... ရော့၊ ဒါ ရှင့်အတွက် ငှက်ပျောသီး” ဟု ဆိုကာ ငှက်ပျောသီးတစ်လုံးကို အခွံနွှာ၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ငှက်ပျောသီးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် - “ငါ စပျစ်သီးပဲ စားချင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန် ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် မိုယုယန်သည် မြို့ကြီးသုံးမြို့ရှိ အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အရာရှိများကို ဆက်မသတ်တော့ဘဲ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးသော စစ်မြေပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“အခုချိန်မှာ သူတို့က ငါ့ကို မြို့တွေထဲမှာ အရာရှိတွေကို သတ်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေကြမှာ။ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခုက တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ”
မိုယုယန်က သူမ၏ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် - “မောင်လေး... မင်းအတွက် အတိုးကိုအရင် ပြန်ယူပေးမယ်။ အဲဒီ ခွေးဧကရာဇ်ရဲ့ ခေါင်းကိုလည်း တစ်နေ့မှာ မင်းအတွက် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ အစ်မ ယူလာခဲ့မယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် မှောင်မိုက်သော ညအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ညဉ့်ဦးယံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း စစ်စခန်းအတွင်း၌မူ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။
မိုယုယန် ပြန်လည်ပေါ်လာသည့်အခါ သူမသည် စစ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ရွှံ့ညိုရောင်များ လိမ်းကျံထားသဖြင့် သာမန်စစ်သည် တစ်ဦးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။ သူမသည် ရန်သူကို အမြန်ဆုံး သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် ဤသို့ အသွင်ပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကြီး ရောက်မလာခင်မှာ မဟာလော့ရဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများသတ်ပစ်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
သူမသည် စစ်သူကြီး၏ တဲရှေ့သို့ အတားအဆီးမရှိ ရောက်ရှိသွားသည်။ တဲရှေ့ရှိ စစ်သည်နှစ်ဦးက သူမကို တားဆီးကာ - “မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ စစ်သူကြီးကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတွေ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မိုယုယန်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုစစ်သည်နှစ်ဦး၏ အာရုံကြောပိတ်မှတ်များကို ထိုးနှက်လိုက်ရာ သူတို့မှာ မလှုပ်နိုင်၊ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဖုံးကွယ်နိုင်ရန် စစ်ဦးထုပ်များကိုပါ ငိုက်ချပေးခဲ့ပြီးနောက် တဲအတွင်းသို့ ရဲဝံ့စွာ ဝင်သွားလေတော့သည်။
တဲအတွင်း၌ မဟာလော့၏ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော စစ်သူကြီးဝမ်မှာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချွတ်၍ အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သူသည် စိမ်းသက်သော စစ်သည်တစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး - “မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
မိုယုယန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ‘ကောင်းကင်ဘုံသတ် ဓားထုတ်သိုင်း’ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုသူ၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အေးဆေးစွာပင် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး နောက်ထပ် စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ တဲသို့ ဦးတည်သွားပြန်သည်။
ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူမသည် မိုင် ၆၀၀ ခန့် ဝေးကွာသော အခြားစစ်စခန်းတစ်ခုသို့ ချက်ချင်း ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ‘တိမ်တိုက်ထဲက နဂါးပျံ’ သိုင်းကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် မိုးမလင်းမီမှာပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ယခင်အတိုင်းပင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးကို ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြန်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် တတိယမြောက် မဟာလော့ စစ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ပုန်းအောင်းမနေတော့ဘဲ စစ်တပ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ကာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထား သတ်ဖြတ်လေတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ထောင်သောင်းချီသော စစ်သည်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ မဟာလော့ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။
“ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့မောင်ရဲ့ အသက်အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်”
စစ်သူကြီးမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး - “မင်းက မိစ္ဆာမ မိုယုယန်ပဲ။ ဒီလောက်ထိ သတ္တိကောင်းလှချည်လား။ ဒီနေ့တော့ မင်းအသက်ကို ငါ ယူရမယ်”
မိုယုယန်က ‘ကောင်းကင်ဘုံသတ် ဓားထုတ်သိုင်း’ ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ ထိုလူနှင့် မြင်းမှာ တစ်ပိုင်းစီ ပြတ်ထွတ်သွားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သို့သော် မိုယုယန်၏ အရှိန်ကို သူတို့ မည်သို့မှ မမီနိုင်ကြချေ။ သူမက တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဦးဆောင်မည့် သိုင်းပညာရှင်များ မရှိတော့သဖြင့် မဟာလော့စစ်တပ်မှာ အရှက်တကွဲ စစ်ရှုံးသွားရလေတော့သည်။
ဤသတင်းများမှာ မဟာလော့ နန်းတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး မဟာလော့ ဧကရာဇ်မှာ ဒေါသကြောင့် ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။ “ဒီမိစ္ဆာမက တစ်ရက်တည်းနဲ့ မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ခရီးနှင်ပြီး ငါ့ရဲ့ စစ်သူကြီး ၁၀ ယောက်ကို သတ်သွားတယ်ပေါ့။ တကယ့်ကို မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ”
မဟာလော့ ဧကရာဇ်မှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ သွေးထွက်မတတ်ပင် ခံစားနေရသည်။ ထိုသူတို့မှာ သာမန်စစ်သည်များ မဟုတ်ဘဲ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ မဟုတ်ပါလား။ သူ့လက်အောက်တွင် ၂၀ ခန့်သာ ရှိရာ အခုတော့ ထက်ဝက်မှာ သေဆုံးသွားရပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မဟာလော့ ဧကရာဇ်သည် လင်းပိုင်ဖန်ထက် မိုယုယန်ကို ပို၍ပင် မုန်းတီးနေတော့သည်။
“နတ်မိမယ် ယွီဖေး၊ တာအိုဆရာကြီး ယွီရှ... ဒီရာဇဝတ်သားကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဖမ်းပေးဖို့ ကျုပ် တောင်းဆိုပါတယ်။ ဘယ်လို တန်ဖိုးပဲ ပေးရပါစေ ကျုပ် ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ” ဟု မဟာလော့ ဧကရာဇ်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
စုန့်ယွီဖေးနှင့် တာအိုအဖိုးကြီးတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ရင်း - “ကျွန်ုပ်တို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြန်ပြောလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
စစ်သူကြီးများ သေဆုံးကုန်သဖြင့် မဟာလော့ စစ်တပ်မှာ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး မဟာလော့ ဧကရာဇ်မှာလည်း သူ၏ အစီအစဉ်များ အလဟဿ ဖြစ်သွားသည့်အတွက် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေရသည်။ အပြင်လောကမှ လူများကမူ ဤသတင်းကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်နေကြတော့သည်။
“ဟားဟား... မဟာလော့က နိုင်ငံသုံးခုကို သိမ်းချင်နေတာ၊ အခုတော့ မိန်းမတစ်ယောက်တည်းကြောင့် စစ်ရှုံးသွားရပြီ”
“မိန်းကလေးမိုကတော့ တကယ့်ကို သူရဲကောင်းပဲ”
လူတိုင်းက မိုယုယန်၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မဟာလော့ကလည်း သူမကို ဖမ်းဆီးရန် မြို့တိုင်းတွင် ကျော့ကွင်းများ၊ ထောင်ချောက်များ ဆင်ထားကြသည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော မိုယုယန်မှာမူ မဟာလော့အတွင်း၌ မရှိတော့ဘဲ ကျားဖြူတောင်တန်းရှိ သူမ ဒဏ်ရာကုသခဲ့ဖူးသော ဂူအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
မပြောင်းလဲသေးသော ဂူလေးကို ကြည့်ရင်း သူမက တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည် -
“စီနီယာ... စီနီယာ...”
အပိုင်း (၄၁၄)
“ဒီလောက်အစောကြီး ပြန်ရောက်လာတာလား”
တိတ်ဆိတ်နေသော ဂူအတွင်း၌ မေးခွန်းထုတ်သံ စွက်နေသည့် ထူးခြားနက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရမှ မိုယုယန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအခြင်များ လျော့ကျသွားတော့သည်။ ပြင်ပလောကတွင်မူ သူမသည် ကလဲ့စားချေရန်အတွက် အမြဲတစေ တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နေရသလို၊ တာအိုဂိုဏ်း သိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကိုလည်း ရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် စိတ်ကို အစဉ်အမြဲ တင်းထားခဲ့ရပြီး စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် အနားမပေးဝံ့ခဲ့ချေ။
ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီး စီနီယာကြီး၏ အသံကို ကြားရတော့မှသာ သူမ စိတ်အေးလက်အေး နားဝံ့တော့သည်။ တာအိုဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးသာ ဤနေရာအထိ လိုက်လာခဲ့လျှင်ပင် သူမကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ ဤခံစားချက်မှာ သူမအတွက် အလွန်ဆန်းကြယ်ပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှရာ လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၃၀ အတွင်း တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လေသည်။
ဤခံစားချက်ကို... ‘လုံခြုံမှု’ ဟု ခေါ်ဆိုရမည် ထင်ပါ၏။
“စီနီယာ...”
မိုယုယန်က “ဒီတစ်ခေါက် မဟာလော့ကို သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ၁၀ ယောက်၊ အရာရှိ ၆၀၀ ကျော်နဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်သူပေါင်း သောင်းချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရန်ကြွေးအချို့ကို ဆပ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ပြောရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် မဟာလော့နဲ့ တာအိုဂိုဏ်းကတော့ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေကြပြီ။ အခုဆိုရင် သူတို့ ကျွန်မကို ဖမ်းဖို့ ထောက်ချောက်တွေ အနှံ့အပြား ဆင်ထားကြမှာ သေချာတယ်” ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် အန္တရာယ်ကြားထဲမှာ တစ်ဇွတ်ထိုး လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာထက် ခဏလောက် အနားယူတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု လျော့သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ကျွန်မဘက်က အလစ်အငိုက် ပြန်တိုက်ခိုက်မယ်။ အဲဒါကြောင့် သိုင်းပညာ ပြန်လေ့ကျင့်ရင်း အခွင့်အရေးကို စောင့်ဖို့ ပြန်လာခဲ့တာပါ”
ပုန်းကွယ်နေသော လင်းပိုင်ဖန်မှာ ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤမိုယုယန်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီ မဟုတ်ပါလား။
ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တတ်သဖြင့် အသက်ပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သူမသည် ဦးနှောက်ကို အသုံးချတတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်သူတက်လျှင် ဆုတ်၊ ရန်သူဆုတ်လျှင် လိုက်၊ ဝိုင်းပတ်ကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ပရိယာယ်အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤမိန်းကလေးမှာ ထက်မြက်ရုံတင်မကဘဲ ပါရမီလည်း ထူးချွန်ပြီး သိုင်းပညာ၌လည်း အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ထိုသို့သော ဦးနှောက်၊ ခွန်အားနှင့် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မဟာလော့နိုင်ငံသာ ပျက်စီးမသွားပါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ နိယာမပင် လွဲချော်သွားပေလိမ့်တော့မည် ဖြစ်ချေ၏။
'ငါတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတဲ့ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို မွေးမြူမိပြီ ထင်တယ်' ဟု လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးလိုက်မိသည်။
“ဒါနဲ့... ဒီရက်ပိုင်းမှာ သတ်ဖြတ်ရတာတွေ များလွန်းလို့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ။ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူချင်ပါတယ်” ဟု မိုယုယန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်တာပေါ့။ ဘာပဲလုပ်လုပ် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲမှု ရှိရသလို ကိုယ့်ကိုကိုယ်အတွက်လည်း ဟာကွက်လေးတွေ ချန်ထားရမယ်။ ဒီမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူပါ။ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ကိုယ်တိုင် ရောက်လာရင်တောင် မင်း ဘာမှ ကြောက်စရာမလိုဘူး”
သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ” မိုယုယန်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူမထံသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ကျောက်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ရင်း ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
မိုယုယန်မှာ အန္တရာယ်များမှ လွတ်မြောက်ပြီး အေးဆေးစွာ အနားယူနေသော်လည်း ပြင်ပလောကတွင်မူ လူအများက စိတ်ပျက်နေကြတော့သည်။
အကြောင်းမှာ လူအများက မိုယုယန်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် မဟာလော့အရာရှိများကို ဆက်လက် သတ်ဖြတ်မည့် သတင်းကို စောင့်စားနေကြသော်လည်း မိုယုယန်မှာမူ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ မည်သည့်နေရာမှ ရှာမတွေ့တော့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အင်အားစုများစွာကို အသုံးပြု၍ လူပေါင်းများစွာဖြင့် ရှာဖွေစေသော်လည်း သူမ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ချေ။
“ရက်အတော်ကြာပြီပဲ၊ သူရဲကောင်းမိုက ဘာလို့ ဘာမှ မလုပ်တော့တာလဲ။ တာအိုဂိုဏ်းကို ကြောက်သွားလို့များလား”
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တကယ်သာ ကြောက်ရင် မဟာလော့ရဲ့ အရာရှိတွေကို အကုန်ပြောင်သလောက်ရှိအောင် လိုက်သတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မိန်းမတွေ ရက်စက်ပြီဆိုရင် ငါတို့ ယောက်ျားတွေတောင် မလိုက်နိုင်ဘူးကွ”
“တာအိုဂိုဏ်းက လူတွေ လက်ချက်နဲ့ သေသွားတာများလား”
“အဲဒါက ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ သူရဲကောင်းမိုရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလိုပဲလေ။ တကယ်သာ သူတို့ ဖမ်းမိရင် ဒါမှမဟုတ် သတ်နိုင်ခဲ့ရင် တစ်ကမ္ဘာလုံး သိအောင် ကြေညာမှာ သေချာတယ်”
“ဒါဆို သူရဲကောင်းမိုက ဘယ်ကိုများ ပျောက်သွားတာလဲ”
မိုယုယန်မှာ ထပ်မံ၍ ပြဿနာရှာခြင်း မရှိတော့သော်လည်း မဟာလော့နိုင်ငံအတွင်း၌မူ ပိုမို ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာတော့သည်။ ဒေသအသီးသီးမှ သာမန်ပြည်သူများမှာ မဟာလော့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တော်လှန်ပုန်ကန်လာကြသည်။ ထိုတော်လှန်ရေး လှိုင်းလုံးကြီးမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ တောမီးပမာ လျင်မြန်စွာ ကူးစက်သွားတော့သည်။
မဟာလော့ ဧကရာဇ်မှာ နှိမ်နင်းလိုသော်လည်း မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒေသခံ အရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီး အများအပြားမှာ အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒေသများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး ဧကရာဇ်မှာ ဆန္ဒရှိသော်လည်း အင်အားမရှိတော့ချေ။ ဧကရာဇ်က အရာရှိသစ်များကို ခန့်အပ်ရန် ကြံစည်သော်လည်း မည်သူကမျှ ထိုအမိန့်ကို လက်မခံဝံ့ကြပေ။ အကြောင်းမှာ မိုယုယန်က အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။
ထိုရူးသွပ်နေသော မိန်းမမှာ အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ရာ သူမ မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားသူ မဟုတ်ပါက သူမ၏ လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ရန် မလွယ်ကူချေ။ ထို့ပြင် မဟာလော့အရာရှိ အများအပြားမှာ မိုယုယန်၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ရာထူးမှ ကိုယ်တိုင် နုတ်ထွက်သွားကြပြန်သည်။ ဤသည်မှာ မဟာလော့ ဧကရာဇ်ကို ဒေါသထွက်လွန်းစေသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
မဟာလော့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်မှာ ရယ်မော၍ မဆုံးနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
‘ငါကိုယ်တိုင်တောင် လက်မလှုပ်ရသေးဘူး၊ ငါလေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက မင်းတို့ကို အလဲထိုးနေပြီ။ ဒီမဟာလော့ဧကရာဇ်ကတော့ တကယ့်ကို အသုံးမကျတာပဲ’
“စီနီယာ... ဒီနေ့ ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို သဘောကျနေပုံပဲနော်” ဟု မိုယုယန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
စီနီယာကြီး၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသလို အသံအစစ်ကို မကြားရသော်လည်း သူ၏ လေသံထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို သူမ ခံစားမိသည်။
“ပျော်တာပေါ့... မင်း မဟာလော့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ သိလား”
မိုယုယန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး “မဟာလော့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အခုချိန်မှာ မဟာလော့က တကယ့်ကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီ။ မင်း ထွက်လာခဲ့ပြီးကတည်းကပေါ့...” လင်းပိုင်ဖန်က သူသိထားသမျှကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
နားထောင်ပြီးနောက် မိုယုယန်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “ဒါက သူတို့ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီပုန်ကန်သူတွေကို ဘယ်သူက ဦးဆောင်နေတာလဲ မင်းသိလား။ သူတို့ဟာ လူတစ်ယောက်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာပြီး တော်လှန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရလာခဲ့ကြတာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မဟာလော့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ သူတို့ဘာသာ စုစည်းလာခဲ့ကြတာပဲ”
“ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ရတာလဲ” ဟု မိုယုယန်က မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလူက မင်းပဲပေါ့” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မလား...” မိုယုယန်မှာ ကြောင်အသွားလေသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်းက သူတို့ကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပေးခဲ့တဲ့သူပဲ။ မင်းက သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်ပဲ။ မင်းသာ အပြင်ထွက်ပြီး တစ်ချက်လောက် ဟန့်လိုက်ရုံနဲ့ လူအများကြီးက ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြမှာ သေချာတယ်။ ဧကရီတစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဟားဟား...” ဟု သူက စနောက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“စီနီယာကလည်း ကျွန်မကို မနောက်ပါနဲ့။ ကျွန်မမှာ အဲဒီလို အရည်အချင်းမျိုး မရှိပါဘူး” ဟု မိုယုယန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းမှာ သူမအတွက် များစွာ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
မိုယုယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာ... ကျွန်မ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်လို့ သံသယရှိတဲ့ အချက်လေးတွေ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် စီနီယာဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံချင်ပါတယ်”
လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် “မေးပါ... ငါက တပည့်တွေကို သင်ကြားတဲ့နေရာမှာ တကယ့်ကို ဆရာကြီးပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“စီနီယာမှာ တပည့်တွေ ရှိတယ်ဟုတ်လား။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ တော်တော်လေး အစွမ်းထက်ကြလား” ဟု မိုယုယန်က ဤဆန်းကြယ်လှသော စီနီယာကြီး၏ အကြောင်းကို သိလိုသဖြင့် ဟန်မပျက် မေးလိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး”
ထိုအသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ “ငါ့ဘဝမှာ တပည့် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ပထမတစ်ယောက်ကတော့ အခုဆိုရင် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေပြီ။ ဒုတိယတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီအဆင့် မရောက်သေးပေမဲ့ အတော်လေးကို နီးစပ်နေပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်”
မိုယုယန်မှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ကိုယ်တိုင်က ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေလျှင်ပင် အခြား ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို လေ့ကျင့်ပေးရန်မှာ မလွယ်ကူလှသည်ကို လူတိုင်းသိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သင်၏ လမ်းစဉ်သည် သင့်တပည့်နှင့် ကိုက်ညီချင်မှ ကိုက်ညီပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု စီနီယာကြီးမှာမူ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သလို ဒုတိယတစ်ဦးမှာလည်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရန် နီးစပ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။
ဒါဆိုလျှင် စီနီယာကြီးကိုယ်တိုင်က မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီနည်း။
ထိပ်သီး သိုင်းပညာရှင်ကြီး ၁၀ ဦးအနက်မှပင် အနည်းငယ်သော သူများသာ ဤကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမှောင်ထဲမှ ဤဆန်းကြယ်သော စီနီယာကြီး၏ အစွမ်းကို အမြဲတမ်း အထင်ကြီးခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်နေသည်ကို ယခုမှ သိလိုက်ရတော့သည်။
အပိုင်း (၄၁၅)
“စီနီယာ... စီနီယာ့ရဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဟင်၊ ကျွန်မကို ပြောပြလို့ ရမလား” မိုယုယန်က သိချင်စိတ်ကို အသာအယာ ဖုံးဖိရင်း နားစွင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုတပည့်နှစ်ယောက်၏ အထောက်အထားကို သိရသည်နှင့် စီနီယာကြီး၏ အမှတ်သညာကိုပါ သူမ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။
“မင်း ကောင်းကင်အဆင့် ရောက်တဲ့အခါကျရင် ငါပြောပြမယ်”
မိုယုယန် : “...”
“မိုယုယန်... မင်းက တကယ့်ကို ပါရမီထူးတဲ့သူပဲ။ ငါ့ရဲ့ တတိယမြောက် တပည့်အဖြစ် ခံယူဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ သင်ယူမယ်ဆိုရင် ငါးနှစ်အတွင်း မင်းကို ကောင်းကင်အဆင့် ရောက်စေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်”
မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်မဆို ဤကဲ့သို့သော ကမ်းလှမ်းမှုကို ရရှိလျှင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ ဤလောကကြီးတွင် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ဟူသည် လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တိုင်းမှာ လူအများ၏ ရိုသေလေးစားမှုကို ခံရသည့် ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြရာ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးကို မည်သူက မရယူလိုဘဲ ရှိပါအံ့နည်း။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မိုယုယန်၏ ပါးစပ်မှ “ကျွန်မ... ငြင်းပယ်ပါရစေ” ဟု လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားတော့သည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု နားမလည်နိုင်သော လေသံဖြင့် မေးခွန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မိုယုယန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း လေသံဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ “စီနီယာ့ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆရာအဖြစ် မတင်ခဲ့ဖူးသလို ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ကိုပဲ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေချင်လို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ “စီနီယာ... ကျွန်မက စီနီယာ့တပည့် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုရင် စီနီယာက ကျွန်မကို သိုင်းပညာ ဆက်သင်မပေးတော့ဘူးလားဟင်” ဟု မေးလိုက်ပြန်သည်။
“အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းက ငါ့တပည့် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့အတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုနေတဲ့သူပဲလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ဆက်ပြီး သင်ပေးမှာပါ”
မိုယုယန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် မိုယုယန်မှာ စီနီယာထံမှ သိုင်းပညာများကို စတင်သင်ယူလေတော့သည်။ စီနီယာကြီးမှာ တကယ့်ကို ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ သူမ မည်သည့်မေးခွန်းကိုမဆို သူက ပြေပြစ်စွာနှင့် ထိမိလှစွာ ဖြေကြားပေးနိုင်သဖြင့် သူမ၏ အမြင်များကို ပိုမို ပွင့်လင်းစေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ သိုင်းပညာများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ‘သူက ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကိုတောင် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူးလေ’ ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။
နေ့ရက်များမှာ အေးအေးလူလူပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိုယုယန်မှာ ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်များမှာ မဆိုးလှကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလာသည်။ ပြင်ပလောက၏ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများနှင့် လှည့်စားမှုများကို ရင်ဆိုင်နေရန် မလိုဘဲ သိုင်းပညာကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်နေရသဖြင့် နေ့စဉ် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်စီသာ ရှိနေပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ကလဲ့စားချေပြီးသွားလျှင် အေးချမ်းသော တောရွာလေးတစ်ရွာတွင် အခြေချ နေထိုင်ရသည်မှာလည်း ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါတွင် အတူတူ နေထိုင်မည့်သူ ရှိလျှင် ပို၍ ကောင်းမည်မှာ သေချာပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မိန်းမသားတစ်ဦးဖြစ်၍ ခိုနားရာ တစ်ခုခုတော့ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ စီနီယာကြီးကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ဖူးသလို သူက ဘယ်သူလဲဆိုသည်ကိုပင် မသိရသော်လည်း သူသည် သူမ အန္တရာယ်ကြုံနေချိန်တွင် ကယ်တင်ပေးခဲ့သလို သိုင်းပညာကိုလည်း သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ကလဲ့စားချေရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များကို ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခက်အခဲ ကြုံနေရသည့် အလှလေးကို သူရဲကောင်းက ကယ်တင်သည်ဟူသော ပုံပြင်မှာ ရိုးအသေနေပြီဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း တကယ့်ကို ထိရောက်လှပေသည်။
‘ဒီစီနီယာနဲ့သာ ထာဝရ အတူတူ ရှိနေရရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ’
ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး “စီနီယာ...” ဟု မသိမသာ ခေါ်လိုက်မိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း နားမလည်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု ထပ်ကြုံနေလို့လား” ဟု ရင်းနှီးနေသော အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကျွန်မ နည်းနည်း ပျင်းနေလို့ စီနီယာနဲ့ စကားစမြည် ပြောရင်း အချိန်ဖြုန်းချင်လို့ပါ။ စီနီယာ အချိန်ရမလားဟင်” ဟု မိုယုယန်က စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်မှာလည်း အခန့်သင့် စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် “ဘာအကြောင်း ပြောချင်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာက သိုင်းပညာမှာ ဒီလောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိထားပြီး ကောင်းကင်အဆင့် တပည့်ကိုတောင် လေ့ကျင့်ပေးထားတာဆိုတော့ အသက်က မငယ်တော့ဘူး ထင်တယ်နော်။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ သိချင်လို့ပါ၊ စီနီယာ့အသက်က ဒီနှစ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင်... စီနီယာ ပြောပြနိုင်မလား”
“ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အသက်အကြောင်း မမေးနဲ့။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ သေတဲ့အထိ လူငယ်ပဲ”
မိုယုယန်မှာ ကြောင်အသွားပြီးမှ တခိခိ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ စီနီယာကြီးထံမှ ဤကဲ့သို့ နောက်ပြောင်သော အဖြေမျိုး ရလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမကို လုံးဝ အလစ်အငိုက် မိသွားစေခဲ့သည်။ စီနီယာကြီးက တော်တော်လေး နောက်တတ်တာပဲ။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် အတူနေရလျှင် ဘယ်တော့မှ ပျင်းရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လွင့်မျောနေတော့သည်။ စီနီယာကြီး၏ အသက်က အနည်းငယ် ကြီးနေလျှင်ပင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ဟု သူမ ထင်မိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များမှာ အသက် ၁၅၀ ကျော်အထိ အသက်ရှည်ရှည် နေထိုင်နိုင်ကြရာ နှစ်အနည်းငယ် ကွာခြားနေခြင်းမှာ ဘာမှ အရေးမကြီးလှပေ။
“စီနီယာ... စီနီယာမှာ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေ ရှိလားဟင်” ဟု မိုယုယန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါက အကြိမ်ပေါင်းများစွာတောင် လက်ထပ်ပြီးပြီလေ” ဟု အသံတစ်သံ ပြန်ထွက်လာသည်။
မိုယုယန်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။ မှန်ပေသည်၊ စီနီယာကြီးမှာ အသက်အရွယ် တစ်ခု ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ အိမ်ထောင်ကျပြီး သားသမီး ရှိနေမည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် မြစ်များပင် ရနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း အသက်အရွယ်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ခွန်အားကြီးသော ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ဇနီးမယား အများအပြား ရှိနေခြင်းမှာ ထုံးစံပင် မဟုတ်ပါလား။ စီနီယာကြီးကဲ့သို့ ထူးချွန်သော လူတစ်ယောက်အတွက် ဇနီး အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ အခု မေးချင်နေသည်မှာ ‘စီနီယာ... နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူဖို့ရော စိတ်ဝင်စားလား’ ဆိုသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။
“ကလေးတွေကတော့ ငါ့မှာ မရှိသေးဘူး” ဟု အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
မိုယုယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “စီနီယာက... ဘာလို့ ကလေး မရှိသေးတာလဲဟင်”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ဇနီးတွေက ငယ်သေးသလို ငါတို့ လက်ထပ်ထားတာလည်း သုံးနှစ်တောင် မပြည့်သေးလို့လေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ကလေး ရနိုင်ဦးမှာလဲ”
“ဇနီးတွေက ငယ်သေးတယ်... လက်ထပ်တာလည်း သုံးနှစ်မပြည့်သေးဘူး ဟုတ်လား”
မိုယုယန်မှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး “စီနီယာ... ဒီလောကမှာ မိန်းမအများစုက ကောင်းကြပေမဲ့ အနှစ်သာရကင်းမဲ့ပြီး ဖြတ်လမ်းလိုက်ချင်တဲ့ မိန်းမတွေလည်း အများကြီး ရှိတာပဲ။ ဒါကြောင့် စီနီယာ့ရဲ့ ဇနီးတွေက စီနီယာ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မက်မောလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်တွေထဲ မကျရောက်အောင် စီနီယာ သတိထားပါ” ဟု လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း မှားသွားပြီ။ တကယ်တော့ သူတို့က အရေခွံသက်သက်ကို ကြည့်တဲ့သူတွေပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုပဲ မက်မောနေကြတာ။ အခုချိန်ထိ သူတို့က ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အစွမ်းကိုတောင် မသိကြသေးဘူး” ဟု ဂုဏ်ယူသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဪ... အဲဒီလိုကိုး” ဟု မိုယုယန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ယခုအခါတွင်မူ စီနီယာကြီးမှာ သူ၏ အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လောကကြီးကို ကစားနေသည့် ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အသက်အရွယ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်စေဦးတော့ သူသည် ချောမောခန့်ညားနေမည်မှာ သေချာလှသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများစွာကို မည်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ပါအံ့နည်း။
ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် မိုယုယန်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကိုယ်နှစ်သက်သောသူက ရုပ်ရည်ချောမောနေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ပျော်စရာ ကောင်းလှသည်။ စီနီယာကြီးမှာ ကလေးမရှိသေးဘူးဆိုတော့ သူမကပဲ သူ၏ကလေးကို မွေးပေးရမည်လား။ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလာခဲ့ပြန်သည်။
“စီနီယာ့မှာ ဘာဝါသနာတွေ ရှိလဲဟင်၊ အားလပ်ချိန်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရတာကို အကြိုက်ဆုံးလဲ” မိုယုယန်က ဆံနွယ်လေးများကို အသာအယာ သပ်တင်ရင်း ဘုံတူ ဝါသနာများ ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဝါသနာတွေကတော့ အစုံပဲ...”
ဤသို့ဖြင့် မေးခွန်းနှင့် အဖြေများမှာ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် ကြာသည်အထိ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိုယုယန်မှာ သူမ၏ စရိုက်အစစ်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ ကြာမြင့်စွာ ဝှက်ထားခဲ့သော မေးခွန်းကို မေးလိုက်တော့သည်။ “စီနီယာ... ဘယ်လို မိန်းကလေးမျိုးကို အကြိုက်ဆုံးလဲဟင်။ ပညာတတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးလား၊ ဒါမှမဟုတ် လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ရဲရင့်တဲ့ သိုင်းသူရဲကောင်း မိန်းကလေးမျိုးလား”
စီနီယာကြီး မည်သည့်မိန်းကလေးမျိုးကို နှစ်သက်သည်ကို သိရသည်နှင့် သူမက ထိုဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အချစ်ကို ရယူရန် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ပါလား။
“ဒါကတော့...” အသံက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။
တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်း အဖြေမပေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စီနီယာကြီးမှာ ထိုအမျိုးအစားနှစ်ခုလုံးကို မကြိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မိုယုယန်က တွေးလိုက်ပြီး ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် စီနီယာက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကို ကြိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းသမီးလေးတွေ ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင်မလေးတွေလို မြင့်မြတ်ပြီး စင်ကြယ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ကြိုက်တာလား”
“ဒါကလည်း...” အသံက ဆက်လက် တုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မိုယုယန် နားလည်သွားလေသည်။ စီနီယာကြီးမှာ ထိုအမျိုးအစားများကိုလည်း မနှစ်သက်ပေ။
“စီနီယာက တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ကြိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးကို ကြိုက်တာလား”
“ဒါကတော့...”
ပတ်ချာလည်အောင် မေးနေသော်လည်း မည်သည့်အဖြေမှ ရရှိမလာခဲ့ပေ။ မိုယုယန်မှာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်အားလျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။
‘စီနီယာရယ်... ကျွန်မက စီနီယာ ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကို ကြိုက်လဲဆိုတာ သိချင်ရုံလေးပါ၊ အဲဒီမေးခွန်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ ဖြေရခက်နေလို့လားဟင်’
ထိုအချိန်တွင်ပင် စီနီယာကြီး၏ နောက်ကျနေသော အဖြေက ရောက်ရှိလာတော့သည်။
“အင်း... ငါက ရွေးချယ်ရတာတွေမှာ တော်တော်လေး ခက်ခဲတတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် အကုန်လုံးကိုပဲ ယူလို့ မရဘူးလား..”
မိုယုယန် : “...”