အခန်း (၄၅၃-၄၅၄)
Vol. 46 Ch. 453-454
အခန်း (၄၅၃) - ဆန်းကြယ်သော မျိုးနွယ်ဝတ်ပြုကျောင်း ၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဗုဒ္ဓနှင့် တာအိုပညာရှင်များ ၊ ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း ၊ သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးကြီးကို သုံးစွဲခြင်း
ကျောက်ချန်းသည် လီယန်ချူ၏ အစွမ်းအစကို အလွန်ပင် အထင်ကြီးလေးစားသူ ဖြစ်သည်။
ထိုတာအိုဆရာ လူငယ်လေးသည် ရုပ်ရည်အလွန်ချောမောလွန်းသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအသက်ရွယ်ကြီး တာအိုဆရာကြီးများကဲ့သို့ အားကိုးမရနိုင်သလို ထင်ရသော်လည်း၊ တကယ်တမ်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် နေရာတွင်မူ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။
ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က နဂါးပြတ်ဂူ ကို တစ်ယောက်တည်း အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ကျောက်ချန်းမှာ ယနေ့တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မှတ်မိနေဆဲပင်။
"ရာထူးတက်သွားတာလား "
လီယန်ချူက ကျောက်ချန်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရာရှိဝတ်စုံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ကျောက်ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း
"တာအိုဆရာလီ ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ။ ရွာသားတွေ ပင့်ကူမိစ္ဆာမွေးတဲ့အမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့တာရော၊ နဂါးပြတ်ဂူက လူသတ်မှုတွေကို နှိမ်နင်းပြီး အဓမ္မခေါ်ဆောင်သွားခံရတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာတွေကြောင့် အစိုးရက ကျနော်ကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးသလို ရာထူးလည်း တစ်ဆင့် တိုးပေးလိုက်ပါတယ်"
ယခုအခါ သူသည် အဆင့် (၅) အငယ်တန်း စစ်ဘက်အရာရှိ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ထိုအသက်အရွယ်နှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ အနာဂတ်မှာ တောက်ပနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။
လီယန်ချူက ပြုံးလျက်
"ကျောက်မိတ်ဆွေ ရာထူးတက်တာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကျတော့ အစိုးရဆီက ဘာဆုလာဘ်မှ မရပါလား"
သူသည် သာမန် အရပ်သား ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ၏ ခြေတစ်ဖက်မှာ တရားရုံးတော် ၏ ရာထူးကို ရယူထားသူ ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းလာသည်မှာ ဤမျှကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အစပိုင်းတွင်သာ ဆုကြေးငွေ ရရှိခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဘာမှ မရတော့ချေ။
ထိုအချက်အပေါ် သူက အငြိုးအတေး မထားသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ သိချင်နေမိသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး
"တာအိုဆရာ မသိသေးဘူးလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ
"ဘာကို သိရမှာလဲ "
"တာအိုဆရာအတွက် အစိုးရရဲ့ ချီးမြှင့်မှုတွေက အစောကြီးကတည်းက ကျလာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တရားရုံးတော်ထဲက အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ယောက်က အဲ့ဒါတွေကို ဟန့်တားထားပြီး အမြဲတမ်း ဘေးဖယ်ထားခဲ့တာ။ အခု အဲ့ဒီကိစ္စ ပေါ်သွားတော့ တရားရုံးတော်ချုပ် အရာရှိကြီး က အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး အပြစ်လုပ်ထားတဲ့ အရာရှိငယ် ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးလိုက်ပါပြီ။ ပြီးတော့ တာအိုဆရာရဲ့ ကောင်းမှုတွေကိုလည်း အစိုးရဆီကို တင်ပြထားပြီးပြီမို့ တရားရုံးတော်ရဲ့ ဆုလာဘ်တွေက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာပါလိမ့်မယ်"
ကျောက်ချန်းမှာ တရားစီရင်ရေးရုံး၏ စစ်ဘက်အရာရှိ ဖြစ်သလို သူ့နောက်ခံကလည်း တောင့်တင်းလှသည်။
တရားစီရင်ရေးရုံးနှင့် တရားရုံးတော်တို့မှာ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရသည့် ဌာနများ ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ချန်းသည် ထိုကိစ္စ၏ အစအဆုံးကို အခြားလမ်းကြောင်းမှ သိရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤဖြစ်ရပ်မှာ အရာရှိလောကထဲတွင်လည်း အတော်လေး ဂယက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။
"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာပေါ့၊ အခုတော့ အဲ့ဒီလူ ရာထူးက ပြုတ်သွားပြီလား "
လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ထို့နောက် သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အမှောင်ဖုံးအတတ်ပညာ နှင့် ဘေးအန္တရာယ် ဖယ်ရှားခြင်း တို့ကြောင့် ကံကြမ္မာက အလုပ်လုပ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုကဲ့သို့သော အခက်အခဲလေးများမှာ သူ့အလိုလို ပြေလည်သွားခဲ့ခြင်းပင်။
တရားရုံးတော်၏ ဆုလာဘ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူက အလွန်အမင်း စိတ်မဝင်စားပေ။
လီယန်ချူကဲ့သို့ အမြင်ကျယ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု ကြွယ်ဝလှသူအတွက် သာမန်အရာများကို မျက်စိထဲ ထည့်စရာ မလိုတော့ချေ။
တရားရုံးတော်မှာ ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိမှာမို့လို့လဲ ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း မိမိအပေါ် ရန်လိုနေသည့် ဇာတ်ပို့တစ်ယောက် အနှိမ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ထိုက်တန်တာပဲ။
သူသည် ထိုပျက်စီးနေသော မျိုးနွယ်ဝတ်ပြုကျောင်း ကိစ္စကို ကူညီရန် သဘောတူလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် နောက်ထပ် ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက အထက်ကို တင်ပြပြီးနောက် အစိုးရက လွှတ်လိုက်တဲ့ ပညာရှင်ပဲ။ တာအိုဆရာ သူနဲ့ အတူတူ သွားလို့ရပါတယ်"
ဟု ကျောက်ချန်းက ပြောသည်။
ချန်နိုင်ငံ အစိုးရသည် ဤကဲ့သို့သော အရပ်သား ကျင့်ကြံသူများအပေါ်တွင် ဩဇာညောင်းလှသည်။
သူတို့ ပင့်ဖိတ်ထားသည့် ပညာရှင်မှာလည်း သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
ကျောက်ချန်းသည်လည်း ကံစမ်းသည့် သဘောဖြင့် ဝေမြို့သို့ လာကာ စစ်ကူတောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုပညာရှင်သာ အရေးနိမ့်သွားပါက၊ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် တာအိုဆရာလီမှာ အသင့်တော်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် မဟုတ်ပါလား။
လျူမိသားစု ဝတ်ပြုကျောင်း
၎င်းမှာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ဘိုးဘေးမှတ်တိုင်များကို ပူဇော်ရာ နေရာဖြစ်သည်။
ရှေးခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်ဝတ်ပြုကျောင်းများမှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်သော နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။
ကြီးမားသည့် ပွဲတော်များ သို့မဟုတ် အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိပါက ဤနေရာတွင်သာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
ထို့အပြင် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးဦး အမှားလုပ်ပါကလည်း အစိုးရရုံးသို့ မပို့ဘဲ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် လူကြီးများက ထိုဝတ်ပြုကျောင်းထဲမှာပင် စီရင်ချက်ချကာ သတ်ဖြတ်လေ့ ရှိကြသည်။
လျူမိသားစု ဝတ်ပြုကျောင်းမှာလည်း မူလက ဘိုးဘေးများကို ပူဇော်ရန်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း လျူမိသားစုဝင်များ သေဆုံးသူသေ၊ ထွက်သွားသူထွက်သွားကြရင်းနှင့် ကြီးမားလှသော ဝတ်ပြုကျောင်းကြီးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းလာခဲ့သည်။
ဤနေရာသို့ နေ့ဘက်တွင် လူသူဖြတ်သန်းမှု မရှိသလောက်ပင်။
သို့သော် ညဘက်ရောက်လျှင်မူ ဇာတ်ကပြသကဲ့သို့ တီးမှုတ်သံများ၊ သီချင်းဆိုသံများနှင့် လူအများ စည်ကားနေသည့် အသံများကို မကြာခဏ ကြားရတတ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဒေသခံရွာသားများက ထိုနေရာကို မင်္ဂလာမရှိသော၊ သရဲခြောက်သော နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ရွာထဲမှ ကလေးငယ် အတော်များများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုကလေးများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝတ်ပြုကျောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဒေသခံများမှာ ထိုကျောင်းကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း ကလေးပျောက်သွားသည့် မိဘအချို့မှာမူ သတ္တိမွေးကာ ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရှာခဲ့ကြသည်။
ရလဒ်မှာ ထိုမိဘများပါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။
ရွာလူကြီး မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန်ပင် အမှုတိုင်တောခဲ့သည်။
ဒေသခံ ခရိုင်ရုံးတော်က ထိုကိစ္စမှာ နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် နာမည်ကြီး ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဆရာများကို ပင့်ဖိတ်ကာ အန္တရာယ်ကင်း ပရိတ်ရွတ်ခြင်း၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းများ ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုညမှာပင် ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဆရာများ အားလုံးမှာ တစ်ယောက်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြန်သည်။
ထိုထူးဆန်းသည့် ပျောက်ဆုံးမှုများကြောင့် အမှုမှာ တစ်နယ်လုံး ဟိုးဟိုးကျော်သွားပြီး ပြည်နယ်ရုံးတော်သို့ တင်ပြခဲ့ရသည်။
တရားစီရင်ရေးရုံးမှ လူများက လာရောက်စစ်ဆေးပြီးနောက် လူကလုပ်သည့်ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း၊ မိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် တရားရုံးတော်သို့ တင်ပြကာ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာမှ ပညာရှင်များကို ထပ်မံ ပင့်ဖိတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါကတော့ ပုံမှန် အမှုစစ်ဆေးသည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပင်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိစ္ဆာများ၏ လက်ချက်မဟုတ်ဘဲ လူများက လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသရဲနှိမ်နင်းသည့် ဆရာကြီးများသည် အပြင်လောကမှ လူမိုက်များ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အရေးနိမ့်တတ်ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဆန်းကြယ်သည့် အမှုများတွင် လျှို့ဝှက်စက်ကွင်းများ ရှိနိုင်သလို၊ သိုင်းသမားများက သရဲအယောင်ဆောင်နေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဆရာများမှာ အခက်တွေ့တတ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် တရားစီရင်ရေးရုံးက အသေးစိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် စစ်ကူအဖြစ် သိုင်းပညာရှင်များကိုလည်း အတူတူ လွှတ်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လောကကြီး ပျက်စီးနေသည့် အချိန်တွင် မလွဲမရှောင်သာ လုပ်ဆောင်ရခြင်းပင်။
လောကကြီးမှာ ပို၍ ပို၍ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
နန်းတွင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လျူမိသားစု ဝတ်ပြုကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
သူမသည် ပျက်စီးနေသော ထိုကျောင်းကြီးကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေဟန်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။
သူမ ခြေချလိုက်သည့်အခါ အစပိုင်းတွင် ခြေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဘာသံမှ မကြားရတော့ဘဲ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ဝတ်ပြုကျောင်းကြီးမှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် ခြောက်ကပ်ပျက်စီးလျက် ရှိနေပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ရှိမနေပေ။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ကျောက်ချန်းနှင့်အတူ အစိုးရလွှတ်လိုက်သည့် ပညာရှင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရင်း အတူတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
ကျောက်ချန်းမှာ ခရိုင်ရုံးတော်၏ တည်းခိုဆောင်တွင် ခေတ္တနေထိုင်သည်။
ဤနောက်ခံ တောင့်တင်းလှသည့် လူငယ်လေးသည် ချမ်းသာသည့် သားသမီးများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ဝတ်စောင့်ထိန်းကာ အသုံးအဆောင်များတွင်လည်း သိုင်းလောကသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်သူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာမူ တာအိုကျောင်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း၊ လက်ဝှေ့လေ့ကျင့်ရင်းနှင့် တာအိုကျမ်းစာများကို ကူးရေးနေသည်။
တာအိုကျမ်းစာများကို ကူးရေးခြင်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။
၎င်းမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ထူးခြားနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သာမန်ကျမ်းစာများမှာပင် ထိုကဲ့သို့ အာနိသင် ရှိနေခြင်းလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။
သို့သော် သူ၏ အလိုလို သိမြင်မှု စွမ်းအား ကြောင့် ဖြစ်မည်ဟုသာ သူ ယူဆလိုက်သည်။
ကျမ်းစာကူးပြီးချိန်တွင် သူသည် ဝင်းထဲ၌ ထိုင်ကာ ကြောင်လေးကို ပွတ်သပ်နေတတ်သည်။
ကျွေ့ဟွာမှာ ယခုအခါ ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်များကို ပို၍ သဘောကျလာသည်။
အဓိကမှာ လီယန်ချူ၏ ပွတ်သပ်ပေးသည့် လက်ရာမှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသောကြောင့်ပင်။
မူလက အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမမှာ အရမ်းကောင်းတာပဲ ဟုသာ ခံစားနေရတော့သည်။
ထို့အပြင် ဤတာအိုကျောင်းထဲတွင် ကြာကြာနေလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အဆင့်မှာလည်း တိုးတက်လာသလို ခံစားနေရသည်။
ထိုနေရာတွင် ဘာထူးခြားချက် ရှိနေသလဲဆိုသည်ကိုတော့ သူမ မသိပေ။
ထိုအချက်ကို သတိထားမိပြီးနောက် ကျွေ့ဟွာသည် မြည်းမည်းကြီး ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ဤကောင်မှာ သာမန်မြည်းတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အနည်းငယ် ပိုပြီး လူလိုနားလည်ကာ၊ ပြုံးလိုက်လျှင် ပိုပြီး ယုတ်မာသည့် အရိပ်အယောင် ပေါက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
"လာ... တောင်ထဲသွားရအောင်၊ ငါ ဆေးသုံးတော့မယ်"
လီယန်ချူက အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဆေးသုံးမယ်ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။
"ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခေါက် အမြတ်အစွန်း မနည်းဘူး ထင်တယ်
သူမ က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
"အေးပါ... သာမန် ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံး ပါပဲ"
ဟု လီယန်ချူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ ဝေမြို့၏ တောင်ထဲသို့ သွားကာ လျှို့ဝှက်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် ထို သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံး ကို သုံးစွဲရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤဆေးလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထူးခြားသည့် ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်လာကာ ဆူညံမှုတွေ ဖြစ်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။
ကျွေ့ဟွာကို ခေါ်လာရခြင်းမှာလည်း ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာမည့် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာသည့် ဧည့်သည်များ မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် စောင့်ခိုင်းရန်အတွက်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
အခန်း (၄၅၄) - သာမန်အဆင့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ ၊ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ၊ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားဖြစ်စဉ်၊လူ့လောက၏ သိုင်းနတ်ဘုရား
တောင်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌...
စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်သည် လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသည်။
၎င်းမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သည့် လမ်းလျှောက်အလောင်းကောင် မျှသာ ဖြစ်ပြီး အသစ်စက်စက် အသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် အင်အားမှာတော့ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများတွင်လည်း အလောင်းကောင်အဆိပ် များ ရှိနေသည်။
ဦးလေးကျိုး ၏ ရုပ်ရှင်များထဲတွင်ပါသလို ထိုအဆိပ်မိပါက မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကာ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားစေနိုင်သည့် အဆိပ်မျိုးပင်။
ဤမိစ္ဆာမျိုးမှာ အဆင့်တက်သွားပါက သံကိုယ်ထည်၊ ကြေးနီကိုယ်ထည်၊ ငွေရောင်ကိုယ်ထည် မိစ္ဆာများ ဖြစ်လာနိုင်သလို၊ လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သည့် ဖေးကျန်း အဆင့်အထိ ရောက်သွားပါက အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာဆိုးကြီး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုရှေ့တွင်ရှိနေသည့် အကောင်မှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အောက်တန်းစား မိစ္ဆာမျှသာ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်ရလား"
လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။
သူ ကျပန်းရွေးလိုက်သည့် တောင်ဂူတစ်ခုထဲမှာမှ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် လာတိုးနေခြင်းပင်။
"နင်က မြေသိုက်နတ်ဘုရားရဲ့ တီထသားရဲ လိုမျိုး အကြားအမြင်အာရုံ ထူးခြားတဲ့အတတ် ရှိတယ်ဆို... ဘာလို့ ဒီထဲမှာ အလောင်းကောင်ရှိနေတာကို မသိရတာလဲ "
ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ဟွန့်"
ကျွေ့ဟွာက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး
"နင်ကောပဲ... တာအိုပညာရပ်ဖြစ်တဲ့ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်တွေ၊ အရှိန်အဝါကြည့်တဲ့အတတ်တွေ တတ်တယ်ဆို... နင်ရော ဘာလို့ မသိတာလဲ "
သူမသည် အမြဲတမ်းအတိုင်း မာနကြီးနေဆဲပင်။
လီယန်ချူ၏ ပွတ်သပ်ပေးမှုကို ခံယူရသည်မှာ မည်မျှပင် ဇိမ်ရှိနေပါစေ၊ နှုတ်ကတော့ ဘယ်တော့မှ အလျှော့မပေးပါ။
လီယန်ချူက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ငါ ဒီကြောင်ကို ခေါ်လာတာ တကယ်ပဲ မှားတာပဲ... ဒါထက်စာရင် ယွန်းနျန်းလေး ကို ခေါ်လာရင် ပိုကောင်းဦးမယ် ဟု တွေးလိုက်မိသည်။
ယွန်းနျန်းလေးကမှ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လိမ္မာသေးသည်၊ ကြောက်တတ်တာလေး တစ်ခုပဲ ရှိတာ...
"အဲဒီယွန်းနျန်းမ က ဘာကောင်းလို့လဲ ငါ့ကို ခေါ်လာတာ နောင်တရနေတယ်ပေါ့လေ "
ကျွေ့ဟွာက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ဟောက်လိုက်သည်။
"ဒီတောင်စောင့်နတ်ကလည်း လိုက်ချင်နေလို့ မဟုတ်ဘူးနော် "
လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။
ဒါက... ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ သူတစ်ပါးစိတ်ကို သိတဲ့အတတ် လား
ကျွေ့ဟွာက သူမ၏ မေးစေ့ကို ၄၅ ဒီဂရီ မော့လိုက်ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း
"ငါ့ရဲ့ အတတ်က အဲ့ဒီ အတတ်ထက် အများကြီး ပိုစွမ်းတယ်"
လီယန်ချူ: "..."
သူက အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"နင် ဘယ်တုန်းက ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရသွားတာလဲ အရင်ကလည်း ပြောဖူးတာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွေ့ဟွာက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး
"နင်တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "
အမှန်တော့ လီယန်ချူ သူမကို ခဏခဏ ပွတ်သပ်ပေးရင်းနှင့် ထိုအတတ်ကို သူမ အလိုလို တတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ကိုတော့ လီယန်ချူကို သူမ ဘယ်တော့မှ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။
အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဤအတတ်မှာ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အလုပ်လုပ်ပြီး စိတ်ကြိုက် မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။
လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာကို သတိထားကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ကို ထုတ်ကာ အလင်းမှိန်မှိန်လေး လင်းစေလိုက်သည်။
ထို့နောက် အမှောင်ဖုံးအတတ်ပညာ ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။
ကျွေ့ဟွာက တကယ့် ငတုံးကြီးပဲ
"နင် ငါ့ကို ဆဲရဲတယ်ပေါ့လေ "
ကျွေ့ဟွာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အလွန်အံ့ဩသွားရသည်။
ဤစွမ်းရည်မှာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းနှင့် အမှောင်ဖုံးအတတ်ပညာဖြင့်တောင် မကာကွယ်နိုင်ပါလား။
နောင်တွင် ကျွေ့ဟွာရှေ့၌ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို သတိထားရပေလိမ့်မည်။
သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ကာ
"ငါက နင့်ရဲ့ အတတ်ပညာက ဘယ်လောက်အထိ အကန့်အသတ် ရှိလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်တာပါ။ ကဲ... သွားစို့၊ ဂူထဲဝင်မယ်။ နေရာပြောင်းဖို့ ပျင်းလို့"
ကျွေ့ဟွာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ဟန်ပါပါဖြင့် လီယန်ချူနောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။
အမှန်စင်စစ် သူမသည် စောစောက လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးကို လုံးဝ မသိလိုက်ရပေ။
သူမ၏ အတတ်မှာ စိတ်ကြိုက် မဖြစ်သေးသောကြောင့်ပင်။
လီယန်ချူသာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပါက စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းများ မလိုဘဲ သူမ၏ အကြားအမြင်ကို တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ကျွေ့ဟွာသည် လီယန်ချူ၏ ယုတ်မာသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ခန့်မှန်းပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူနှင့် စတင် သိကျွမ်းကတည်းက ကျွေ့ဟွာသည် အမြဲတမ်း အောက်ခြေကသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဉာဏ်ရည်ရော အစွမ်းပါ အမြဲတမ်း အနှိမ်ခံခဲ့ရသည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူမ၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်ကြောင့် တစ်ပွဲနိုင်သွားခဲ့ပြီ ထိုအောင်ပွဲလေးက ကျွေ့ဟွာကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မသိသလိုလို၊ မာနကြီးသလိုလို အမူအရာကိုသာ ပြထားသည်။
"ဝေါင်းး"
အလောင်းကောင်မိစ္ဆာက ဟိန်းဟောက်ကာ လီယန်ချူထံသို့ အတင်းပြေးဝင်လာသည်။
လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်သည်းများမှာ သတ္တုကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေပြီး အပုပ်နံ့များမှာလည်း လှိုင်နေတော့သည်။
ဝုန်း
လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
ကြီးမားလှသော လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးက မိစ္ဆာကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော ယန်စွမ်းအား ကြောင့် မိစ္ဆာမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဤအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာမျိုးမှာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။
သူသည် ဂူအတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အပုပ်နံ့မှာ အလွန်အမင်း မပြင်းထန်ပေ။
ထိုမိစ္ဆာမှာ ဤဂူထဲတွင် အတည်တကျ နေထိုင်သူ မဟုတ်ဘဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
လီယန်ချူက သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ရှေးဟောင်းဆေးဖော်အိုးကြီး ထွက်လာသည်။
နှစ်ကာလများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည့် အငွေ့အသက်ကြီးက တိုးဝှေ့လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာသည် ဂူဝသို့ သွားကာ အခြားသော မိစ္ဆာငယ်များ လာရောက် မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် စောင့်ကြပ်ပေးနေသည်။
ဆေးဖော်အိုးကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ကို နီးကပ်စွာ ပွတ်သပ်နေပြီး အလွန်ပင် ခင်တွယ်ဟန် ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် မတူဘဲ အိမ်မှာမွေးထားသည့် ကြောင်လေး၊ ခွေးလေးတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။
ဤမျှအထိ သိစိတ်ရှိသော နတ်လက်နက်မျိုးကို လီယန်ချူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဆေးဖော်အိုး၏ အဖုံးကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပြောင်းသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို အဲ့ဒီဆေးလုံး ပေးဦး"
ဆေးဖော်အိုး၏ အဖုံးမှာ အလိုလို ပွင့်သွားပြီး၊ နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံး ကို ထောက်ပံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်တင်ပေးလိုက်သည်။
တောက်ပလှသော အနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။
အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည် ဆေးလုံး၏ အထက်တွင်လည်း ထူထပ်လှသော ဆေးတိမ်တိုက် များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
"တကယ်ပဲ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ထူးခြားဖြစ်စဉ်တွေ ရှိနေတာပဲ"
လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ထိုဆေးလုံးကို ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း သို့မဟုတ် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းထဲတွင်သာ ထုတ်လိုက်ပါက မြို့သူမြို့သားများ အုပ်စုလိုက် လာကြည့်ကြမည်မှာ သေချာသည်။
လူသူမရှိသည့် ထိုတောင်နက်ထဲကို လာခဲ့သည့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်လှသည်ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
သူသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ကာ သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံး ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များမှာ ဆေးလုံးအတွင်း စီးဆင်းနေသည်။
သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် အရင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းအဆောင် ဖြင့် ထပ်မံ စစ်ဆေးပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိမှသာ လုံးဝ စိတ်ချသွားတော့သည်။
အမှန်တော့ ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်မှာ အလွန်စင်ကြယ်လှသဖြင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။
ပေရာချီ ရှည်လျားသည့် မြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင်ကို အခြေခံကာ ဖော်စပ်ထားသည့် ထိုဆေးလုံးမှာ သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်နေသည့် လီယန်ချူအတွက် အလွန်အားရှိစေမည့် နတ်ဆေးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအင်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလားဟူ၍တော့ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။
လီယန်ချူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ကာ လုပ်လိုက်စမ်းပါ ကျားရှေ့မှာ မြောင်းမရှိဘူး၊ ကြောက်တဲ့သူရှေ့မှာပဲ အခက်အခဲ ရှိတာ။
သူသည် နတ်ဆေးလုံး တွေကိုတောင် စားဖူးထားသူ ဖြစ်ရာ ထိုသွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးကို ကြောက်နေစရာ မလိုပေ။
သူသည် ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ဝုန်း
သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အချို့သော သံကြိုးများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများမှာ အလွန်လျှင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာသည်။
သူ၏ အရေပြား၊ ကြွက်သား၊ အရိုးအဆစ်၊ ကလီစာများနှင့် သွေးများအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာနေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလကတည်းက အစွမ်းထက်သည့် မိစ္ဆာကြီးများထက်ပင် ပိုမို ကြံ့ခိုင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် သူ၏ သွေးချီမှာ တောက်ပနေသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။
သူ၏ အခြေခံမှာ အလွန်တောင့်တင်းလှပြီး ကျင်းကွမ်ကျောင်းမှ ဗောဓိဓာတ်ဆေးလုံး အပါအဝင် မြောက်မြားစွာသော နတ်ဆေးများကို သုံးစွဲထားသူ ဖြစ်ရာ ထိုဆေးလုံး၏ ဖိအားကို အေးအေးဆေးဆေး ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။
သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ စိန်ကိုယ်ထည် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ပြင်းထန်သော သွေးချီများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တရဟော စီးဆင်းနေပြီး သူ့ကို အဆင့်မြင့်မားသည့် အခြေအနေတစ်ခုသို့ တွန်းတင်ပေးလိုက်သည်။
တောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ဝေးလံလှသော ဝေ့မြို့မှ ကျင့်ကြံသူအချို့ပင်လျှင် သတိထားမိသွားကြသည်။
"ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ သွေးချီလဲ... ရှေးဟောင်း သတ္တဝါတစ်ကောင် ဒီမှာ ရှိနေတာလား"
"ဒီအနီရောင်အလင်းက... အဲ့ဒီ သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးပဲ အဲ့ဒီ တာအိုဆရာ လူငယ်လေး ဆေးသုံးနေတာ ဖြစ်မယ် "
"လူ့လောကမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါး ပေါ်လာမလားဆိုတာ တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာပဲ"
"အဲ့ဒီ တာအိုဆရာရဲ့ အတတ်တွေက အရမ်းကြမ်းတာပဲ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ သိုင်းနတ်ဘုရားတင် မကဘူး၊ သိုင်းဝိညာဉ်နတ်ဘုရား လို့တောင် ခေါ်သင့်တယ်"
"ထားလိုက်ပါတော့... အဲ့ဒီလူ ဆေးသုံးနေတာဆိုရင်တော့ သွားပြီး မနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ "