အခန်း (၄၆၇-၄၆၈)

အခန်း (၄၆၇) - ရွှေရောင်အလင်းဂါထာနှင့် လောကီသိုင်းပညာ၏ ပြောင်မြောက်သော ပေါင်းစပ်မှု ၊ လူရှာနည်း

"ကောင်းကင်မြေပြင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ စွမ်းအားအပေါင်းတို့၏ မြစ်ဖျားခံရ မဟာကပ်ကမ္ဘာပေါင်းများစွာကို ကျော်လွှားပြီး ငါ၏တန်ခိုးအာဏာကို သက်သေထူစေ ဘုံသုံးပါးအတွင်းအပြင်၌ တာအိုတရားသာ အထွတ်အထိပ်၊ အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေ "

တာအိုဂိုဏ်း၏ မန္တန်ရှစ်ပါးအနက် တစ်ခုဖြစ်သော ရွှေရောင်အလင်းဂါထာကို သူရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ၊ လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ အားပါလှသော လက်ဝါးချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။

သူအသုံးပြုလိုက်သည်မှာ ထျန်းကန်းလက်ဝါး ၏ ပြင်းထန်ထက်မြက်သော လမ်းစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

အားအင်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ကွဲအက်

ထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းပေါ်တွင် နောက်ထပ် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။

အထူးပြုလုပ်ထားသော စွမ်းအားတစ်ခုခု အကျိုးအပျက်စီးသွားသလိုပင်။

အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ အာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

နာရေးပိုင်းကို တိုက်ရိုက်ထိခိုက်စေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ နာရေးပိုင်းကို ကာကွယ်ထားသော ထိုထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် စွမ်းအားကို ခေတ္တမျှ ဖိနှိပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။

နာရေးပိုင်းပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုးပွားလာနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ ဖြူဖျော့နေသော လက်မောင်းကြီးမှာ ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာနိုင်ပြီး လီယန်ချူကို အငြိုးတကြီးဖြင့် လှမ်းဖမ်းတော့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူမှာ နောက်သို့မဆုတ်တော့ပေ။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်း အကာအကွယ်ရှိနေရာ၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက မိစ္ဆာဆိုးများ၏ ကျူးကျော်မှုကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

သူသည် ထိုဖြူဖျော့သော လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် လှမ်းဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

ဧရာမဖမ်းဆီးခြင်းအတတ်

လက်မောင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းကို သွေးအရှိန်အဝါအဖြစ် အစားထိုး အသုံးပြုကာ ထိုလက်မောင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လက်ပြန်လက်ဝါးဖြင့် နာရေးပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ကျောက်တိုင်ခွဲ လက်ဝါး

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှသော သိုင်းကွက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောက်တိုင်ကိုပင် အမှုန့်ကြိတ်နိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။

၎င်းမှာ ထျန်းကန်းလက်ဝါးထဲတွင် ပါဝင်သော သိုင်းကွက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဗုန်း

ထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမည်းရောင် အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

လီယန်ချူမှာ ဤအချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ကျင့်စဉ်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။

ကျင့်စဉ်မျက်လုံး

သူ၏ လက်ဝါးပြင်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအမည်းရောင် အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲယူလိုက်သည်။

နဂါးဖမ်းချုပ်အတတ်

တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်းနှင့် လောကီသိုင်းပညာတို့၏ ပေါင်းစပ်မှုမှာ အလွန်ပင် ကွက်တိကျလှပြီး အလွန်မြင့်မားသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် အစွမ်းမကုန်သေးသော အိမ်စောင့် မိစ္ဆာနှင်အဆောင် ကို ခွာယူကာ ထိုအမည်းရောင်အငွေ့နှင့် ကပ်လိုက်တော့သည်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ

စူးရှသော အသံများ သူ၏လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုပ်စပ်သော အနံ့အသက်များ ပျံ့နှံ့လာသည်။

ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

တာအိုဆရာလီ၏ လက်ထဲတွင် ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းထားသလိုမျိုး၊ အရာတစ်ခုက အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး စူးရှခြောက်ခြားဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူတို့သတိပြုမိသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ဘာမှရှိမနေသည်ကို မြင်နေရပြန်သည်။

ကျန်းဝေကတော့ အနည်းငယ် တော်သေးသည်။

သူက ကျင့်စဉ်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ဤထူးဆန်းသော အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ မရောက်ခင်က ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

၎င်းမှာမှ တိုက်ရည်ခိုက်ရည် အလွန်ကောင်းသည့် အမျိုးအစားပင်။

လျူကျွင်းမှာမူ လုံးဝကို မှင်သက်နေရပြီဖြစ်သည်။

ဒါက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ပညာတွေလား ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားပြီး အသားဖြူဖြူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဤမိန်းကလေးမှာ စိတ်ကူးများစွာ ယှက်သန်းသွားတော့သည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ဒီတာအိုဆရာလီကတော့ တကယ်ကို အားကိုးရတာပဲ

ထိုအမည်းရောင်အငွေ့မှာ မည်သို့ပင် ရုန်းကန်စေကာမူ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးပြင်မှ ရွှေရောင်အလင်းကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမည်းရောင်အငွေ့မှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် လုံးဝခြေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ဖြင့် ကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ တူညီသောအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်၊ ကျင့်စဉ်မျက်လုံး နှင့် ရွှေရောင်အလင်းဂါထာ တို့ကို တစ်ပြိုင်နက် သုံးလိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုအမည်းရောင်အငွေ့ကသာ ခဏလောက် ထပ်ပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိနေပါက၊ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အရင်ကုန်သွားပေလိမ့်မည်။

ရွှေရောင်အလင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ်မှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါကျမှ ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘယ်သူ့ဇာတာက ပိုခဲသလဲ (ဘယ်သူက ပိုပြီး အသက်ပြင်းသလဲ) ဆိုသည်ကိုသာ ယှဉ်ရပေလိမ့်မည်။

သိသာလှသည်မှာ... ယခုအချိန်အထိ လီယန်ချူထက် ဇာတာပိုခဲသူ မရှိသေးပေ အသက်စွန့်ရမည့် အချိန်ရောက်လျှင် သူသည် ဘယ်တော့မှ နောက်မတွန့်ခဲ့ပေ။

သူသည် အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ရသည့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာတွင် သေဖို့ရာ ရာခိုင်နှုန်းများခဲ့သော်လည်း သူကတော့ မသေခဲ့ပေ။

ကျန်းဝေမှာမူ လုံးဝကို အံ့ဩချီးကျူးမိနေတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ တိုက်ကွက်များမှာ ရေစီးသလို ချောမွေ့လှသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်ကတော့ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျန်းဝေကမူ အမြင်အလွန် မြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။

ဝှက်ဖုံးနေသော ကျင့်စဉ်မိသားစုမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် သူသည် များပြားလှသော ကျင့်စဉ်အရင်းအမြစ်များနှင့် ကျယ်ပြန့်သော အမြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူသည် ယင်ဝိညာဉ် များထဲတွင် တိုက်ရည်ခိုက်ရည် အကောင်းဆုံး မဟုတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ အမြင်ကတော့ ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ပေသည်။

စောစောက စီနီယာချောင်ချောင် အသုံးပြုသွားသည်မှာ လောကီသိုင်းပညာများ ဖြစ်သော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်မှာမူ တာအိုဂိုဏ်း၏ ရွှေရောင်အလင်းဂါထာမှ ရရှိသော ရွှေရောင်အလင်း ဖြစ်နေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အစွမ်းပဲ

"စီနီယာကတော့ တကယ်ကို ပါရမီထူးချွန်လွန်းလို့ ကျုပ်ဖြင့် အံ့ဩလို့ မဆုံးတော့ပါဘူး"

ကျန်းဝေက ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

စောစောက ကျင့်စဉ်စွမ်းအား အတော်များများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုထူးဆန်းသော နာရေးပိုင်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လုံးဝ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာပြီး ပို၍ပင် ထူပြောလာတော့သည်။

စိတ်အာရုံမှာလည်း ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။

ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်း

ဒီ BUG ကတော့ တကယ့်ကို တိုက်ပွဲသုံး နတ်ဘုရားလက်နက်ပဲ၊ စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်တဲ့ အာနိသင်ကတော့ ရှယ်ပဲ ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

ဒုတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ကို အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာမူ... အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။

"ဘာတွေ ငေးနေကြတာလဲ၊ သွားကြစို့၊ ကျိချင်းဘုန်းကြီးကို အမြန်သွားကယ်ရမယ်"

လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... စီနီယာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

ကျန်းဝေက နောက်မှနေ၍ အလောတကြီး လှမ်းခေါ်သည်။

"အင်း"

လီယန်ချူက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာချောင်ချောင်... ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်၊ စီနီယာက သားသတ်သမားသရဲနဲ့ ဒီနာရေးပိုင်းကို ဆက်တိုက် နှိမ်နင်းထားတာဆိုတော့ ခဏလောက် နားဦးမလားလို့ပါ "

စီနီယာချောင်ချောင်၏ ခြေတော်ရင်းမှ အစေခံ၊ အနာဂတ်၏ ဓားတော်စောင့် လူငယ်လေးအဖြစ် ကျန်းဝေသည် စကားလုံးကို အလွန်သတိထား သုံးနှုန်းရှာသည်။

တခြားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူက တဲ့တိုး ပြောပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်းက ရူးနေတာလား မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ နားဖို့ မလိုဘူးလား " လို့ပေါ့။

Cheat သုံးထားတဲ့သူရဲ့ ကမ္ဘာကို မင်း နားမလည်နိုင်ပါဘူး... လီယန်ချူက ပြုံးရင်း

"ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ သွားစို့၊ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းကို" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သတ်တိုင်း အဆင့်တစ်ခု တက်သွားသည့် BUG နှင့် ပတ်သက်၍ ဤအရာမှာ သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာလား၊ သို့မဟုတ် ထိုသွေးရောင်လမင်း လွှမ်းခြုံထားသော အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသူတိုင်းအတွက်လား ဆိုသည်ကို သူသေချာမသိသေးပေ။

အားလုံးအတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ဘာလို့ ထူးခြားနေရမှာလဲ ဟု လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ တွေးလိုက်သော်လည်း သေချာ ထပ်မစဉ်းစားတော့ပေ။

သူတို့ သုံးဦးမှာ လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ဟိုတယ် ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းအချို့ကို သေချာလေ့လာနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် အခန်းနံပါတ် (၂) မှ ပုပ်စပ်နေသော ဥပုပ်နံ့ကဲ့သို့ အနံ့ဆိုးတစ်ခုမှာ ထွက်ပေါ်နေပြီး အလွန်ပင် နှာခေါင်းရှုံ့စရာ ကောင်းလှသည်။

ကျန်းဝေမှာ အသက်ကို အောင့်ထားရင်း အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ဤထူးဆန်းသော ဟိုတယ်၏ ဒုတိယထပ်တွင် အခန်းတိုင်း၌ သရဲတစ်ကောင်စီ ရှိနေနိုင်သည်မှာ ရှစ်ပုံတစ်ပုံလောက် သေချာနေသည်။

သို့သော် ကျိချင်းဘုန်းကြီးမှာ မည်သည့်အခန်းထဲတွင် ရှိနေသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

ကျန်းဝေက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ထိုအခန်းများမှ သဲလွန်စများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။

စဉ်းစားရင်း စဉ်းစားရင်း ခေါင်းပင် ကိုက်လာသော်လည်း ဘာမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

"စီနီယာချောင်ချောင်... နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ကျန်းဝေက ရိုရိုသေသေ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို မေးပြီးနောက် သူသည် ရှက်သလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤထူးဆန်းသော အိပ်မက်မြို့ကလေးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးတွင်သာမက၊ ဦးနှောက်သုံးရသည့် အပိုင်းတွင်လည်း မည်သည့် အထောက်အကူမျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါဟာ ကျန်းဝေအတွက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤအခန်းများကြားတွင် ကျိချင်းဘုန်းကြီး၏ အစအနကို မည်သို့မှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

ဘယ်ကနေ စရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

လီယန်ချူသည် ကျန်းဝေကို ပြန်မဖြေဘဲ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ပြလိုက်တော့သည်။

"ကျိချင်းဘုန်းကြီး... မင်း ဘယ်မှာလဲ "

လီယန်ချူက အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၄၆၈) - ထူးခြားသော သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်း ၊ မှန်တင်ခုံပေါ်က နားရွက်ကြီးသရဲ ၊ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ၊ ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်

"ကျိချင်းဘုန်းကြီး... မင်း ဘယ်မှာလဲ "

သူ့အသံမှာ တိတ်ဆိတ်မှောင်မည်းနေသော လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

"……" ကျန်းဝေမှာ ဆွံ့အသွားသည်။

"ကျုပ် ဒီမှာပါ..."

အခန်းနံပါတ် (၈) ထဲမှ ကျိချင်းဘုန်းကြီး၏ အက်ရှရှအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခန်းနံပါတ် (၉) အတွင်းမှလည်း ဗုန်း ဗုန်း ဟူသော တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုတိုက်ခိုက်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အခန်းနံပါတ် (၈) ဆီသို့ အားမာန်ပါပါ လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအခန်းမှာ ထူးခြားသည့်အချက် မရှိလှပေ။

နှာခေါင်းရှုံ့စရာ ပုပ်စပ်နံ့ သို့မဟုတ် သွေးညှီနံ့များလည်း မရဘဲ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး သန့်ရှင်းပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် တံခါးကို ချက်ချင်းမဖွင့်သေးဘဲ အပြင်မှနေ၍ တစ်ခွန်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ကျိချင်းဘုန်းကြီး အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ စကားတစ်ခွန်း ပြောစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ ထွက်သွားမှာ"

အခန်းနံပါတ် (၈) အတွင်းရှိ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

"တာအိုဆရာ... ကျုပ်ကို ကယ်ပါဦး၊ ကျုပ်ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားလို့ပါ။ ကျုပ်က တကယ် ကျိချင်းပါ၊ စောစောက ကျန်းဝေ လွတ်သွားအောင် ကျုပ်ပဲ ကယ်ထုတ်လိုက်တာလေ"

ဟု ပြန်ရှင်းပြသည်။

ကျန်းဝေ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤသူမှာ ကျိချင်းဘုန်းကြီး အစစ်ပင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သို့သော် သူသည် ဇွတ်အတင်း မလှုပ်ရှားရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အားကိုးရာမဲ့သည့် လူနုံတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

အရာရာကို စီနီယာချောင်ချောင်ကသာ ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက ငါ့ရဲ့ တာအိုကျောင်းမှာ ချည်ထားတာက ခွေးဝါလား၊ ခွေးဖြူလား "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

အခန်းနံပါတ် (၈) အတွင်းရှိ အသံမှာ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

"ခွေးဝါပါ တာအိုဆရာ... ကျုပ်ကို ယုံကြည်ပေးပါ"

ခွေးဝါ မှာ ကျေးလက်တောရွာများတွင် အတွေ့ရဆုံးသော ခွေးမျိုးစိတ် ဖြစ်သည်။

"ဟက်... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲလား အတော်လေးကို နုံချာလွန်းပါတယ်"

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် အခန်းနံပါတ် (၈) တံခါးရှေ့သို့ တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အခန်းနံပါတ် (၉) ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေနှင့် လျူကျွင်းတို့မှာလည်း သူ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြ၏။

လျူကျွင်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

တာအိုဆရာလီ ဘာလို့ တံခါးမဖွင့်ဘဲ ပြန်ထွက်လာတာလဲ တာအိုဆရာလီ မွေးထားတာက ခွေးဖြူမို့လို့လား သူမသည် ဘေးနားမှ ကျန်းဝေ၏ ထူးဆန်းသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ တာအိုဆရာလီက ခွေးဖြူ မွေးထားတာလား "

"စီနီယာက ခွေးမမွေးဘူးဗျ... သူက မြည်းမည်းကြီး တစ်ကောင် မွေးထားတာ..."

ကျန်းဝေက ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရင်း ဖြေလိုက်သည်။

လျူကျွင်းမှာ ကြောင်သွားပြီးနောက် အသာအယာ ပြုံးမိသွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုကဲ့သို့ ဟာသလေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခြင်းမှာ လူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။

လီယန်ချူသည် အခန်းနံပါတ် (၉) တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကို တိုက်ရိုက်ပင် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူငယ်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးမှာ ရင်ဘတ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းလျက် တံခါးနောက်၌ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ ထိုင်နေသည်။

လူသုံးဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် တိတ်တိတ်နေ ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ကို စကားမပြောခိုင်းဘဲ သူ၏ပါးစပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လည်ပင်းလှီးသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

စကားလုံးမလိုဘဲ အဓိပ္ပာယ်ပေါ်လွင်လှသည်။ လီယန်ချူမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။

ဒီအခန်းထဲမှာ အသံထွက်လို့ မရဘူးလား အသံထွက်တာနဲ့ အသတ်ခံရမှာလား ဟု သူစိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ကျိချင်းဘုန်းကြီး၏ ပုံစံအရ လှုပ်ရှားနိုင်သေးပုံရသဖြင့် ထိုအခန်းမှာ လူကို ထွက်မသွားနိုင်အောင် ကန့်သတ်ထားသည့် သဘောရှိပေလိမ့်မည်။

သို့မဟုတ် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် လူက ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကျင့်စဉ်အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အခန်းအတွင်းသို့ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိချင်းဘုန်းကြီးက စားပွဲပေါ်ရှိ မှန်တင်ခုံ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လီယန်ချူကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မျက်လုံးတွင် စုစည်းကာ ကျင့်စဉ်မျက်လုံး ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုကြည့်လိုက်ရာ...

မှန်ကန်ပေသည်။

ထိုမှန်တင်ခုံပေါ်တွင် သရဲတစ်ကောင် မှောက်လျက် ကပ်နေသည်။

ထိုသရဲတွင် မျက်လုံးမပါဘဲ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော နားရွက်တစ်စုံ ရှိနေကာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း အစွယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရုပ်ဆိုးလှသည်။

၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောကျ်ားတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခန့် ရှိပြီး မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် ဝပ်နေကာ နားစွင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာမှာ လူ၏စကားသံကိုသာ ကြားနိုင်ပုံရပြီး၊ စကားပြောမှသာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော အသံများအတွက်မူ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းကို နိုးကြွစေမည် မဟုတ်ပေ။

ရုပ်ကသာ ဆိုးတာ... စည်းကမ်းကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ (သူ့ဟာသူတော့ သောက်ကျင့် အတော်စနစ်ကျတာပဲ)

ဤအရာ၏ အရှိန်အဝါမှာ စောစောက နာရေးပိုင်းသရဲနှင့် သားသတ်သမားသရဲတို့ထက် များစွာ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။

ထိုနှစ်ကောင်ပေါင်းလျှင်ပင် နားရွက်ကြီးသရဲ လောက် မကြမ်းနိုင်ပေ။

အကယ်၍ စောစောက အခြေအနေမျိုးသာဆိုလျှင် လီယန်ချူအတွက် ဤအရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အောင်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။

အိမ်စောင့် မိစ္ဆာနှင်အဆောင် သည်ပင် ဤမိစ္ဆာအပေါ်တွင် အာနိသင် အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။

ထိုမိစ္ဆာမှာ လူ၏စကားသံအပေါ် အာရုံအလွန်ခံစားလွယ်သဖြင့်၊ သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းနည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ် ပိုင်းကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့အပေါ် အသုံးဝင်ချင်မှ အသုံးဝင်မည် ဖြစ်သည်။

ကိုင်တွယ်ရ အတော်ခက်ပေလိမ့်မည်

ကျိချင်းဘုန်းကြီးနှင့် ကျန်းဝေတို့မှာလည်း ဤအချက်ကို အခြေခံအားဖြင့် ခန့်မှန်းမိကြသည်။

သူတို့ကလည်း တကယ်တမ်း အသုံးမကျသည့် လူနုံ တွေတော့ မဟုတ်ကြပေ။

ကျိချင်းဘုန်းကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အတော့်ကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက အသံထွက်ပြီး လီယန်ချူတို့ကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲမသွင်းချင်ပေ၊ သို့သော် ဤနေရာမှာ ဆက်နေလျှင်လည်း သူတကယ် သေပေလိမ့်မည်။

အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် သေဆုံးလျှင် အပြင်လောကမှာပါ အသက်ပျောက်မလား ဆိုသည်ကို မည်သူမှ မပြောနိုင်သော်လည်း၊ ကျိချင်းဘုန်းကြီးမှာမူ တစ်ခုခုကို ခံစားနေရသည်။

အကယ်၍ တကယ် မသေဆုံးလျှင်တောင် သေခြင်းတရားထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့် အချက်ပင်။

သူ အသက်ရှင်ချင်သော်လည်း သူတစ်ပါးကိုတော့ ဒုက္ခမပေးချင်ပေ။

စောစောက တံခါးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း အသက်ရှင်လိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အားနာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။

အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ကျိချင်းဘုန်းကြီး၏ အတွေးကို သိလျှင်၊ ထိုဘုန်းကြီးမှာ ရုပ်ကသာ ကြမ်းတာ၊ လူကတော့ အတော်ရိုးသားတာပဲဟု တွေးမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ မှန်တင်ခုံပေါ်က နားရွက်ကြီးသရဲဆီသို့သာ ရောက်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းရည်ရှိသည့် မိစ္ဆာမျိုးမှာ အလွန်ပင် လက်ပေါက်ကပ်လှသည်။

၎င်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းစည်းမျဉ်းကို ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လီယန်ချူတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်း ရှိသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာတော့သည်။

အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ထိုက်ကျိပုံရိပ် တစ်ခုမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤထိုက်ကျီပုံရိပ်မှာ ကျန်းဝေ၏ လက်ထဲက အရာနှင့် မတူပေ။

ကျန်းဝေ၏ အရာမှာ ဓားပျံများကို ထိန်းချုပ်သည့် ကျင့်စဉ်လက်နက် သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ထိုက်ကျိ ပုံရိပ်မှာမူ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော မဟာတာအို ၏ အငွေ့အသက်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။

ထိုက်ကျိပုံရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မင်ရောင်သန်းနေသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများမှာ လီယန်ချူကို ဝန်းရံထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မြတ်လှသည်။

လီယန်ချူ၏ လောကမှာ အနှိုင်းမဲ့သော ချောမောသည့် မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ အခန်းထဲရှိ လူသုံးဦးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားသည့် လူငယ်မိန်းကလေး လျူကျွင်းမှာမူ၊ ဒါဟာသာ ကာတွန်းကားဆိုလျှင် သူမမျက်လုံးထဲမှာ ပန်းရောင်နှလုံးသားလေးတွေ ထွက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေမှာမူ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလောက်အောင် သတိပြုမိသွားသည်မှာ နှစ်ခုလုံးက ထိုက်ကျိ ပုံရိပ်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဟိုဘက်ကအရာက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် အဆင့်မြင့်လွန်းနေပြီး၊ မိမိကိုယ်ပိုင်အရာကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့မှ ပစ္စည်းအတု လိုမျိုး ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုနှစ်ယောက်မှာတော့ အခြေအနေနှင့်မလိုက်အောင် အတွေးတွေ များနေကြသည်။

ကျိချင်းဘုန်းကြီးမှာမူ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အတွေးသာ ရှိသည်။

"ဝိညာဉ်ပုံရိပ် "

သူသည်လည်း ဤတန်ခိုးစွမ်းအားကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ထိုထိုက်ကျိ ပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဗုန်း

မင်ရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုမှာ မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ နားရွက်ကြီးသရဲကို သွားရောက်ထိမှန်လိုက်သည်။

မည်သည့် အစွမ်းမှ မရှိပုံရသော ဤစွမ်းအင်မှာ ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားရွက်ကြီးသရဲကို ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက်ပင် ဟုန်ချီတက်လာတော့သည်။

ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း

သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူများ အခေါ်အရ ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်

ထိုအဆင့်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အတတ်အားလုံးကို မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မှမရှိဘဲ အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ထူပြောမှုမှာလည်း သာမန် ဒုတိယအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအားမာန်ပါလှသော ခံစားချက်မှာ မူလက လီယန်ချူအတွက် အသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဆုံးရှုံးသွားရာမှ ပြန်ရလိုက်ခြင်းမှာ ပို၍ တန်ဖိုးထားမိစေသည်။

ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆယ်ယောက်လောက်ကို ချပစ်ချင်တယ် ဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုးပါ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြသည့် အချိန်မှာပင်၊ လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ထပ် မင်ရောင်စွမ်းအင် စီးကြောင်းတစ်ခုဖြင့် မှန်တင်ခုံကို ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။