အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း (၉၁)အရှေ့ပင်လယ်က ပြောင်းလဲမှုတွေ...အခြေအနေကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။

"လင်းရီ နင်က အရက်သမားလေး ဖြစ်ချင်နေတုန်းပဲလား..."

သခင်မလျိုကျောက်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ အခြားသူများလည်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

"မဟုတ်ဘူး..."

"ငါက ဝိုင်အင်မော်တယ်..."

လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

"အရက်သမားမဟုတ်ဘူး၊ ဝိုင်အင်မော်တယ်ပေါ့..."

သခင်မလျိုကျောက်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမသည် လင်းရီထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလိုလိုက်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ အလွန် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

မည်သူမဆို ဤကဲ့သို့ လှပသော ကလေးလေးကို မြင်တွေ့ရလျှင် အလိုလိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ..."

"မိုးလင်းလာတဲ့အခါ ဝမ်ရှီးအတွက် ဝက်သားဟင်း အရင်သွားရှာကြမယ်..."

"ပြီးတော့ လင်းရီအတွက် ဝိုင်ဖော်စပ်ဖို့ ကုန်ကြမ်းတွေ သွားရှာကြမယ်..."

"နောက်ပိုင်း ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိလာရင် သခင်မရွှီအတွက် ပန်းပဲဖိုတစ်ခု ဖွင့်ပေးမယ်..."

"ငါတို့မှာ ပန်းပဲဖိုနဲ့ ဝိုင်ဆိုင်ရှိလာတဲ့အခါ ငါက အိမ်တော်ထိန်းကြီးလုပ်မယ်..."

"ချင်းကျွယ်အတွက်ကတော့ နင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်တွေအများကြီး ကျန်သေးတာပဲ..."

သခင်မလျိုကျောက်သည် လူတိုင်း၏ ဆန္ဒများကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်သားထားပြီး အဖိုးတန် စုဆောင်းမှုတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေရွတ်ပြလိုက်၏။

နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လောကတစ်ဝန်း၌ နာမည်ကြီးလာမည့် ရီကွမ်အဖွဲ့ ၏ မူလပုံစံကို ဤနှင်းကျနေသော ညတစ်ညတွင် နှင်းများကို အစာအဖြစ် စားသုံးရင်း မာကျောနေသော ပေါင်မုန့်ခြောက်များကို ကိုက်ဝါးနေကြသည့် ကလေးငါးယောက်က ဖန်တီးခဲ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

လင်းရီသည် သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရေနွေးငွေ့များဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရ၏။ သူသည် ရီကွမ်ဝိုင်ကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မူးယစ်နေသော အရိပ်အယောင်အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဝိုင်က လူတွေကို မူးယစ်စေတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မူးယစ်စေတာ... အလှတရားက လူတွေကို မိန်းမောစေတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိန်းမောစေတာ..."

လင်းရီက တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ရေပူစမ်း၏ ကျောက်နံရံကို မှီကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားလေသည်။

သူသည် ထိုနှင်းကျနေသော ညဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်နှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့၏။

ဝိုင်စိတ်ဝိညာဉ် ထင်ယောင်ထင်မှား နတ်ဘုရား၏ ဟင်းလင်းပြင်နတ်ဘုရား စွမ်းအားမှ ပြောင်းလဲလာသော မြင်ကွင်းသည်လည်း မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းသံသရာဝိုင်ကို ပိုမို ချိုမြိန်သွားစေရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိုင်တာအို ရတနာပုလင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသော လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲမှ တောင့်တမှု လှိုင်းလုံးများကိုပင် သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

"ဒေါင်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုက လင်းရီကို နိုးထစေခဲ့၏။

"ဝိညာဉ်ကုန်းမြေထဲ ဝင်လာကတည်းက ငါ ဒီလောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် မအိပ်ရတာ အတော်ကြာပြီပဲ..."

လင်းရီက အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ရေပူစမ်းထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်ကာ တာအိုဝတ်ရုံအသစ်တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး ထိန်းချုပ်မရသော အသွင်အပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

လင်းရီ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသောအခါ ဟွေကွမ်သည် သူ့အနောက်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့၏။

"အကြီးအကဲထန်၊ မနေ့ညက ပြန်မလာဘူးပဲ..."

လင်းရီ အပြင်ထွက်လာသောအခါ ထန်ကျင်းကျုံးကို မတွေ့ရချေ။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အလျင်မလိုပါဘူးလေ၊ ဒီလန်ခဲကောင်းကင်လိုဏ်ဂူထဲမှာ အရင် လမ်းလျှောက်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လင်းရီသည် ဟွေကွမ်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဇင်ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရဟန်းတော်များ၏ ကျမ်းစာ သင်ကြားပို့ချမှုများကို နားထောင်ရန် ဗုဒ္ဓတစ်သောင်း ဓမ္မခန်းမသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် လန်ခဲကျောင်းတော်၏ ကျမ်းစာတိုက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဗုဒ္ဓ ကျမ်းစာများကို နားလည်သဘောပေါက်စေရန်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တာအိုကို ရှင်းလင်းစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့လေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်မှသာလျှင် ထန်ကျင်းကျုံး ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

ဤအချိန်တွင် ထန်ကျင်းကျုံးသည် ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် သေခြင်းရှင်ခြင်း ဆန္ဒများ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်နက်များ၏ စွမ်းအားက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချလွင်ဟူသော အသံများနှင့်အတူ အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

၎င်းက ထန်ကျင်းကျုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများကို အခါအားလျော်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

"အကြီးအကဲထန် ပထမကပ်ဘေးကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ဘူးလား..."

လင်းရီက ထန်ကျင်းကျုံးအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထန်ကျင်းကျုံး၏ ကိုယ်ပိုင်စုဆောင်းထားမှုမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်၏ မြှင့်တင်ပေးမှုနှင့်ဆိုလျှင် ပထမ ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ချေ။

"ဒကာထန်က သေချာပေါက် ပထမ ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပါပြီ..."

လောကသခင်အားခုံးက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"တောင်သခင်၊ စိတ်ချပါ..."

"ဒီအဘိုးကြီးက ပထမကပ်ဘေးဖြစ်တဲ့ လက်နက်ကပ်ဆိုးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးပါပြီ..."

ထန်ကျင်းကျုံးက ပြောလိုက်သည်။

ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်တွင် ကပ်ဆိုးသုံးပါးနှင့် ကပ်ဘေးကိုးပါး ရှိလေသည်။

အဆင့်တစ်ဆင့်လျှင် ကပ်ဘေးတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး အဆင့်သုံးဆင့်လျှင် ကပ်ဆိုးတစ်ပါးဖြစ်၏။

ပထမကပ်ဘေးမှာ အတိအကျပင် လက်နက်ကပ်ဆိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

လက်နက်ကပ်ဆိုး ကျဆင်းလာသောအခါ မဟာတာအိုသည် လက်နက်များ၏ စွမ်းအားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ တာအိုရှိ အားနည်းချက်များကို ခုတ်ထစ်ဖယ်ရှားပစ်လေသည်။

ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားသည်နှင့် ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်၏ စွမ်းအားမှာလည်း များစွာ တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ကျရှုံးခဲ့ပါက သဘာဝကျကျပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျော်ဝင်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက လက်နက်ကပ်ဆိုးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပေမယ့် လက်နက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကိုတော့ မဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ဘူး..."

"အဲဒီအစား လက်နက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ထားလိုက်တယ်... ဒါမှ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မဟာတာအိုကို လက်နက်ကပ်ဆိုးရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ နေ့တိုင်း သွေးပေးနိုင်မှာလေ..."

"ပထမအချက်က အလားအလာတွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီး ဒုတိယအချက်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သေခြင်းရှင်ခြင်းမဟာတာအိုကို ပိုမိုသန့်စင်သွားစေနိုင်တယ်..."

"တောင်သခင်၊ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး..."

ထန်ကျင်းကျုံးက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လက်နက်များ၏ စွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အရိုးများကို တိုက်စားပစ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း သူကမူ နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မပြခဲ့ချေ။

"ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိလိုက်လဲ..."

လင်းရီက ချီးကျူးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သာမန်ကျင့်ကြံသူသာဆိုလျှင် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ အရှင်သခင်အနေဖြင့် ထန်ကျင်းကျုံး၏ သတ္တိမှာ သဘာဝကျကျပင် အံ့မခန်း ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်။ ဤသည်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးတွင် ပုံမှန် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရပြီး မျိုးဆက်အနည်းငယ်အတွက် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လက်နက်များ၏ စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်ထားခြင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ တတိယမြောက်မျိုးဆက် ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုလုပ်စဉ် ကောင်းကင်တံခါးကို စိန်ခေါ်ခဲ့ခြင်းက တကယ့်ကို ပွဲကြမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုတတိယမြောက်မျိုးဆက် ဘိုးဘေးသည် အမှန်တကယ် သေသွားသလားဆိုတာကိုတော့ လင်းရီ သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်၏။

သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးသည် သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရတာ နှစ်သက်ကြသော်လည်း သူတို့သည် အရူးများ မဟုတ်ကြချေ။

သူတို့ ရှာဖွေသောအရာမှာ သေခြင်းနှင့် ရှင်သန်ခြင်းကြားမှ အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရောင်ခြည်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့က ဘာကြောင့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရမည်နည်း။

အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါး၏ တတိယမြောက် မျိုးဆက် ဘိုးဘေး အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ပြောလာရင်တောင် လင်းရီက ထူးဆန်းနေမှာ မဟုတ်ပေ။

"လင်းဗုဒ္ဓ..."

"မူလကတော့ ဒီရဟန်းအိုကြီးက ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်က တပည့်တွေအတွက် တာအိုအကြောင်း ဟောပြောပေးဖို့ မင်းကို ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေစေချင်တာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မင်းကို အပြင်မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက် စောင့်နေတယ်..."

"အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်..."

လောကသခင်အားခုံးက နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လင်းရီ၏ ဗုဒ္ဓအရိုးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ဗုဒ္ဓ ဒဿနမှာလည်း ထူးခြားကာ ဆန်းသစ်လှပေသည်။

အကယ်၍ လင်းရီသာ လန်ခဲကျောင်းတော်မှ တပည့်များအတွက် တာအိုအကြောင်း ဟောပြောပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သေချာပေါက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား..."

"ဘယ်သူလဲ..."

လင်းရီက မေးလိုက်၏။

"တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက သခင်မလေးရှန်ကွမ်းယွီပါ..."

လောကသခင်အားခုံးက ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးရှန်ကွမ်းပါလား..."

လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဒီလိုဆိုရင်တော့ လင်းရီကို အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး..." လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေက ပိုအရေးကြီးပါတယ်..."

လောကသခင်အားခုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လင်းဗုဒ္ဓ အကယ်၍ မင်းမှာ အချိန်ရှိရင် ငါ့ရဲ့လန်ခဲကျောင်းတော်ကို သေချာပေါက် ပြန်လာရမယ်နော်... ငါ့ရဲ့ လန်ခဲကျောင်းတော်ဟာ အထက်ကနေ အောက်ခြေအထိ မင်းကို လက်နှစ်ဖက် ကမ်းပြီး စောင့်ကြိုနေမှာပါ..."

"လင်းရီ အချိန်ရရင် ကျောင်းတော်ကို သေချာပေါက် ပြန်လာပါ့မယ်..."

လင်းရီက သေချာပေါက် ပြောလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

"လင်းဗုဒ္ဓကို ငါတို့ လေးစားစွာနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

လင်းရီသည် ထန်ကျင်းကျုံးနှင့် ဟွေကွမ်တို့ကိုခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လန်ခဲကျောင်းတော်မှ လူတိုင်းက သူတို့ကို လေးစားစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီး လင်းရီကလည်း နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ပြန်လည်ဦးညွှတ်ခဲ့လေသည်။

လင်းရီသည် လန်ခဲကောင်းကင်လိုဏ်ဂူမှ ထွက်လာသောအခါ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်ကွမ်းယွီကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက လင်းရီကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှန်ကွမ်းယွီက တောင်သခင်လင်းရီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်းယွီက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ သူမ၏ ပန်းချီကားလိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

"သခင်မလေးရှန်ကွမ်း၊ ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ..."

လင်းရီက ပြန်လည်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှေ့ပင်လယ်မှာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား..."

ဖာတောင်သခင်၊ ကျိုးယွင်နှင့် လင်းရီတို့ အရှေ့ပင်လယ် ခရီးစဉ်အတွက် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် အရှေ့ပင်လယ်ကို စောင့်ကြည့်ပေးရန် တောင်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို အပ်နှင်းခဲ့ကြ၏။

ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခုရှိလာသည်နှင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားရန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ..."

"ရေသူမျိုးနွယ်စုမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လင်းရီ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

"စီနီယာဖုန်းဟွာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်အစအနလေးက ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားနေတယ်..."

"လဝက်ထက် ပိုခံမယ် မထင်ဘူး..."

"အခု ရေသူမျိုးနွယ်စုက အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားပြီ..."

"တစ်စုက ရေသူဧကရီ ဦးဆောင်ပြီး တောင်သခင်ကျိုးယွင် ပင်လယ်ရပ်ခြားကနေ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဖို့ အခိုင်အမာ ပြောနေကြတယ်..."

"ဒုတိယအစုကတော့ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ပြီး စီနီယာဖုန်းဟွာရဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် အစအနလေးထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို စီနီယာရှောင်ချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြောင်းရွှေ့ချင်နေတဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲတွေပဲ..."

"အကယ်၍ ငါတို့ နောက်ကျမှ သွားမယ်ဆိုရင် ကိစ္စက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားတာနဲ့ ပြန်ပြောင်းလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

ရှန်ကွမ်းယွီက လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အခန်း (၉၂)လောကကို ဖြတ်သန်းဖို့ လမ်းငှားပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆီကနေ အသက်ကို လုယူမယ်

"အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်က အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားနေတယ် ဟုတ်လား..."

လင်းရီ၏ အမူအရာကလည်း လေးနက်သွားခဲ့၏။

"ဒီလိုဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ လောလောဆယ် မသိရသေးပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီသတင်းက လုံးဝ အမှန်ပါပဲ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးရှန်ကွမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်းရီက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ..."

"ဒါက ကျွန်မ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်တာပါပဲ..."

"တောင်သခင်သုံးယောက် အပ်နှင်းထားတဲ့ကိစ္စကို တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ဘယ်လိုလုပ် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ..."

"တောင်သခင်ကျိုးက အခုထက်ထိ နိုင်ငံခြားမှာ ရှိနေတုန်းပဲ..."

"ဖာတောင်က တောင်သခင်ယန်ကိုလည်း ဆက်သွယ်လို့မရဘူး... သတင်းစကား တချို့ ပို့ခဲ့ပေမယ့် ပင်လယ်ထဲ ကျောက်ခဲ ပစ်ချလိုက်သလိုပဲ၊ ဘာပြန်စာမှ မရခဲ့ဘူး..."

"ကံကောင်းလို့ တောင်သခင်လင်းရီက လန်ခဲကျောင်းတော်မှာရှိနေတော့ ရှန်ကွမ်း အထူးတလည် လာခဲ့တာပါ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းနှင့် သတင်းအချက်အလက် ရောင်းချခြင်းတို့သည် တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း စည်းစိမ်ရှာသည့် နည်းလမ်း အတိအကျပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤရှုထောင့်နှစ်ခုတွင် တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းသည် လောက၌ သေချာပေါက် နံပါတ်တစ်ပင်ဖြစ်၏။

တာလော့တောင်တစ်ရာသည် တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ အဓိကဖောက်သည်တစ်ဦး အမြဲတမ်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများစွာ ရှိခဲ့ပေသည်။

တောင်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း အနေဖြင့် ကျိုးယွင်၏ ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ဖာတောင်သခင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ ကံကောင်းသွားတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင်... ဟီးဟီး..."

ထန်ကျင်းကျုံးက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

အကယ်၍ ဖာတောင်သခင်သာ ဖုန်းဟွာ၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို ပြောင်းရွှေ့ရန် ရဲတင်းနေသော ရေသူမျိုးနွယ်စုဝင်များ ရှိနေသေးကြောင်း သိသွားပါက သူမသည် အရှေ့ပင်လယ်ကို ထက်ပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"စကားမရှည်တော့ဘူး... ရှန်ကွမ်းက တောင်သခင်လင်းရီရဲ့ အချိန်တွေကို မနှောင့်နှေးစေတော့ပါဘူး..."

ရှန်ကွမ်းယွီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။

"သခင်မလေးရှန်ကွမ်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက်နေပါဦး..."

လင်းရီက ရှန်ကွမ်းယွီကို တားဆီးလိုက်သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီမှာ ဘာများညွှန်ကြားစရာရှိလို့လဲ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက ရပ်တန့်သွား၏။

"သခင်မလေးရှန်ကွမ်းမှာ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေရဲ့ မြေပုံရှိလား..."

လင်းရီက မေးလိုက်သည်။

"သဘာဝကျကျပဲ ရှိတာပေါ့..."

ရှန်ကွမ်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အသက်သွင်းလိုက်ရာ အလင်းမြေပုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

၎င်းမှာ အတိအကျပင် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ မြေပုံပင် ဖြစ်လေသည်။

မြေပုံပေါ်တွင် အလင်းတန်း အစက်အပြောက်များက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေ၏။

ဂိုဏ်းအဆင့်များကို အရောင်များဖြင့် ခွဲခြားထားရုံသာမက တားမြစ်နယ်မြေ များကို ညွှန်ပြထားသည့် စာသား အညွှန်းများလည်း ရှိလေသည်။

"ဝှစ်..."

လင်းရီက မြေပုံပေါ်တွင် မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲလိုက်၏။

ထိုမျဉ်းဖြောင့်သည် လန်ခဲကျောင်းတော်မှ စတင်ပြီး ရေသူနိုင်ငံတော်တွင် အဆုံးသတ်လေသည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ ရှင်က ရေသူ မျိုးနွယ်စုဆီကို မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း တိုက်ရိုက်သွားမလို့လား..."

ရှန်ကွမ်းယွီက မြေပုံပေါ်ရှိ မျဉ်းဖြောင့်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မှန်တယ်..."

"အရှေ့ပင်လယ်က ရေသူမျိုးနွယ်စုဆီကို အနောက်ကနေ အရှေ့ကို သွားရမှာဆိုတော့ ခရီးက အရမ်း ဝေးတယ်လေ..."

"အကယ်၍ လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ သွားမယ်ဆိုရင်အချိန် အရမ်း ကြာလိမ့်မယ်..."

လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

"တောင်သခင်လင်းရီ ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာပြန်စဉ်းစားပါဦး..."

"အကယ်၍ ရှင် တိုက်ရိုက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီခရီးစဉ်က ဂိုဏ်းပေါင်း သုံးထောင့်လေးရာတစ်ဆယ့်ခုနစ်ခု၊ တားမြစ်နယ်မြေ ဆယ့်နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရမှာဖြစ်ပြီး အထူးတားမြစ်နယ်မြေနှစ်ခုကိုတောင် ဖြတ်ကျော်သွားရမှာပါ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။

အထူးတားမြစ်နယ်မြေဆိုတာဘာလဲ။

ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပါဘူး။

ဤမတိုင်ခင်က လင်းရီဟာ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကနေ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကို သွားတာဖြစ်ဖြစ်၊ သေခြင်းရှင်ခြင်းတံခါးကနေ သွေးပင်လယ်ထဲကို ဝင်တာဖြစ်ဖြစ် လုံခြုံတဲ့လမ်းကြောင်းကနေပဲ အမြဲတမ်း သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

ဂိုဏ်းအသီးသီး၏လျှို့ဝှက်နေရာတွေနဲ့ တားမြစ်နယ်မြေတွေကို သူ ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက်ပင်။

ယခု သူသည် မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုကိုတွေ့ရင် ထိုဂိုဏ်းထဲဝင်မည်။ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုကိုတွေ့ရင် ထိုထဲ ဝင်မည်။ အထူးတားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုကိုတွေ့ရင် ထိုထဲကိုပင် ထပ်ဝင်မည်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်ဖြစ်၏။

ဤသည်က တားမြစ်နယ်မြေတွေရော အထူးတားမြစ်နယ်မြေတွေကိုပါ စော်ကားလိုက်တာပင်။

သတိလက်လွတ် ခြေတစ်လှမ်း မှားသွားသည်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေက အရမ်းကို ပြင်းထန်လိမ့်မည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်က ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က သူတို့ဂိုဏ်း၏ အဓိက နေရာကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာကို ဘယ်သူကမှ သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ပြောရရင် ဤသည်က စစ်ကြေညာသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုပင်။

ထို့အပြင် ဂိုဏ်းတိုင်း၌ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တောင်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် နည်းလမ်းများ အသီးသီး ရှိကြ၏။ သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်မဝင်ပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပြီး ထိုထဲက အန္တရာယ်များကို ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ပေ။

အထူးတားမြစ်နယ်မြေတွေကို သတ်မှတ်နိုင်သည့် သူတွေအားလုံးက မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်များ ဖြစ်သည်ဆိုတာကိုတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပေ။

"ဆရာက ပင်လယ်ထဲကနေ ပြန်မလာသေးတော့ ဆရာ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လင်းရီက ဆရာ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ အခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသင့်တာပေါ့..."

"ဒီကိစ္စက အချိန်နဲ့ အပြေးအလွှား လုပ်ရမယ့်ကိစ္စပဲ..."

"နှောင့်နှေးနေလို့ မရဘူး..."

"မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်းသွားတာက ဆယ်ရက်စာ အားထုတ်မှုကို သက်သာစေနိုင်တယ်..."

"ဆရာ့ရဲ့ဇနီးအတွက်ကတော့ ဒါက အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကြားက ကွာခြားချက်ပဲ..."

"ဆရာက ငါ့ကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့ ကျေးဇူးကို ပြသခဲ့တယ်၊ လင်းရီက ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ထိုက်တန်ဖို့အတွက် ဒီဆယ်ရက်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်..."

လင်းရီက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို တောင်သခင်လင်းရီ၊ ရှင် ဘယ်လို ကြိုးစားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက လေးစားမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အလယ်ပိုင်းဒေသကတော့ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"အဲဒါက ငါတို့တာလော့ရဲ့နယ်မြေပဲ၊ လင်းရီက အတားအဆီး မရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်တယ်..."

"ကျန်တဲ့ ဒေသနှစ်ခုအတွက်ကတော့ သခင်မလေးရှန်ကွမ်းကို လမ်းတစ်လျှောက်က ဂိုဏ်းတွေဆီ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား သတင်းစကားလေး ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်..."

လင်းရီက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သတင်းစကားကို ဘယ်လိုရေးရမလဲ..."

ရှန်ကွမ်းယွီက မေးလိုက်သည်။

"တာလော့ဝိုင်တောင်ရဲ့ ဝိုင်တောင် တောင်သခင်နဲ့ တာအိုစုဆောင်းခြင်း စာအုပ်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်ကျိုးယွင်ရဲ့ တပည့်လင်းရီက ဂိုဏ်းအသီးသီးကို လေးစားစွာနဲ့ တောင်းဆိုပါတယ်..."

"ကျွန်တော့် ဆရာရဲ့ချစ်သူ၊ ရေသူမျိုးနွယ်စုက စီနီယာဖုန်းဟွာဟာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်အစအနလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိပါတော့တယ်..."

"ကျွန်တော့်ဆရာကျိုးယွင်ဟာ ပင်လယ်ကနေ ပြန်မလာသေးပေမယ့် ဒီနေ့မှာ ဆရာ့ချစ်သူရဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် အစအနလေး ပျောက်ကွယ်တော့မယ့် သတင်းဆိုး ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်..."

"လင်းရီက ဆရာ့ကိုယ်စား ဆရာ့ချစ်သူရဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးချင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ လင်းရီမှာ အသက်ကို ဆက်လက်ရှင်သန်စေနိုင်တဲ့ ဆေးတစ်ခွက် ရှိပေမယ့် ခရီးစဉ်က ဒေသသုံးခုကို ဖြတ်သန်းရမှာဖြစ်ပြီး လမ်းခရီးက ရှည်လျားပြီး ဝေးကွာလှပါတယ်... အချိန်တွေ ဖြုန်းတီးမိပြီး နောက်ကျမှ နောင်တရမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်..."

"အခု တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက လမ်းတစ်လမ်းကိုငှားပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆီကနေ အသက်ကို လုယူဖို့ပဲ... ဒါမှသာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိလာနိုင်မှာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က သင့်ရဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာမြေတွေကို မလွှဲမရှောင်သာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် လင်းရီကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ လင်းရီသာ မကြိုးစားဘူးဆိုရင် တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးရာ ရောက်မှာဖြစ်ပြီး ဆရာ့ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရဲတော့မလဲ..."

"ဒါကြောင့် လင်းရီက ဆရာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့နဲ့ ဆရာ့ချစ်သူရဲ့ အသက်ကို ဆက်လက် ရှင်သန်စေဖို့အတွက် လင်းရီကို လမ်းတစ်လမ်းငှားပေးဖို့ ဂိုဏ်းအသီးသီးကို ဒီနေရာကနေ လေးစားစွာနဲ့ တောင်းဆိုလိုက်ပါတယ်..."

"ဒီကိစ္စက လင်းရီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စပါ..."

"ဒီခံစားချက်က လင်းရီရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်ပါ..."

"အကယ်၍ ဒီကိစ္စကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် သင့်ရဲ့ဂိုဏ်းအထက်မှာ အနီရောင်အလံတစ်ခု လွှင့်ထူပေးပါ၊ ဒီကျေးဇူးကို လင်းရီ မှတ်သားထားပါ့မယ်..."

"အကယ်၍ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ လင်းရီက သဘာဝကျကျပဲ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လမ်းလွှဲကနေ သွားပါ့မယ်..."

"လင်းရီက အရမ်းကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီး အားလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လင်းရီက စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရှန်ကွမ်းယွီက စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူကာ အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ စိတ်ချပါ... ဒီသတင်းစကားကို လမ်းတစ်လျှောက်က ဂိုဏ်းအသီးသီး၊ တားမြစ်နယ်မြေတွေနဲ့ အထူးတားမြစ်နယ်မြေတွေဆီကို သေချာပေါက် ပျံ့နှံ့သွားစေရမယ်..."

ရှန်ကွမ်းယွီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး ရှန်ကွမ်း..."

လင်းရီက လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"တောင်သခင်လင်းရီ၊ ရှန်ကွမ်း အခုပဲ သွားပြီး ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရှန်ကွမ်းယွီက လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့၊ သွားကြစို့..."

လင်းရီက ဟွေကွမ်နှင့် ထန်ကျင်းကျုံးတို့ကို တိမ်တိုက်လှေကား ဝင်္ကပါပြားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရီ၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီး၊ တားမြစ်နယ်မြေ ဆယ့်နှစ်ခုနှင့် အထူးတားမြစ်နယ်မြေကြီး နှစ်ခုလုံးသည် တောင်ပင်လယ် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထံမှ သတင်းအချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြလေသည်။

"တာလော့ဝိုင်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်လင်းရီက ရေသူမျိုးနွယ်စုဆီကို သွားဖို့ လမ်းတစ်လမ်း ငှားချင်တယ် ဟုတ်လား..."

"တောင်သခင်လင်းရီက တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တာပဲ၊ သူက တခြားသူတွေကို ဖိအားပေးဖို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်ပေမယ့် အခု သူက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တောင်ပေါ်ကို လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပေးပို့လာခဲ့တယ်... သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်အောင် မကူညီပေးဖို့ ငါ့မှာ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိလို့လဲ..."

"ဝိုင်တောင်ပွဲတော်ကနေ ငါတို့တင်နေတဲ့ ကျေးဇူးကို ဒီနေ့ဆပ်လို့ရပြီပေါ့..."

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းအသီးသီးအတွင်းမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မဟာတာအို၏ စွမ်းအားများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသော အနီရောင်အလံများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ငါတို့က ဗုဒ္ဓရဲ့သားတော်အတွက် လမ်းရှင်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဤအချိန်တွင် အနောက်ပိုင်းဒေသ၌ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကိုင်းရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓ ရွတ်ဆိုသံများကလည်း ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျောင်းတော်အသီးသီးမှ အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် အလွှာပေါင်းများစွာသည် အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ ကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ဗုဒ္ဓအလင်းရောင် လမ်းမကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းသွားကာ အလယ်ပိုင်းဒေသဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။