အခန်း (၁၀၃)

ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့သည် သစ်ပုံသည့်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ပြီး သစ်လုံးများကို မကာ အစီအရီ ပုံရသည်။ သစ်ပုံသည့်အဖွဲ့မှာ အမြဲတမ်း အမျိုးသားများသာ လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် အမျိုးသားများက သံသယဖြစ်ကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒါကို တကယ်လုပ်နိုင်မှာ သေချာလား? ဒဏ်ရာမရစေနဲ့ဦး"

ဤအလုပ်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ဂရုမစိုက်လျှင် ဒဏ်ရာရတတ်သည်။ ကျင်းပေါင်ကျစ်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူတို့သုံးမည့် သစ်သားတိုင်များကိုသာ ပြန်စစ်နေသည်။

အိမ်တွင် အမျိုးသားမရှိသော ရိုကျင်းဖန်မှာမူ ပို၍ပြတ်သားသည်။"ရှင်တို့ လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်မတို့က ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ?"

အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးစစဖြင့် ရိုင်းစိုင်းသော ဟာသတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ "အမျိုးသားတွေ လုပ်နိုင်သမျှကို အမျိုးသမီးတွေ မလုပ်နိုင်ပါဘူး"

ရိုကျင်းဖန် ပြန်ချေပလိုက်သည်။ "ငါတို့အမျိုးသမီးတွေက ကလေးမွေးနိုင်တယ်၊ ရှင်တို့ မွေးနိုင်လား? ဘယ်သူက ပိုတော်လဲ?"

ထို့နောက် သူမက ကျင်းပေါင်ကျစ်ကို အချက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ အလုပ်စရအောင်!"

သစ်လုံးမခြင်းကို သစ်လုံးအရွယ်အစားအလိုက် ၄ ဦး၊ ၆ ဦး သို့မဟုတ် ၈ ဦးအဖွဲ့များဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသည်။ လူသစ်များဖြစ်သည့် ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့ကို အတွေ့အကြုံရှိသူ ဦးဆောင်သော ၆ ဦးအဖွဲ့၏ အလယ်တွင် ထည့်ထားသည်။

အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ်၊ လုပ်ခလစာ အဆင့် ၆ ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသည့် ခေါင်းဆောင်က အလုပ်မစမီ ဘေးကင်းရေးကို အလေးအနက် မှာသည်။

သစ်စခန်းတွင် အသုံးပြုသော တိုင်များမှာ အထူးပြုလုပ်ထားပြီး ထိပ်နှစ်ဖက်မှာ သေးကာ အလယ်တွင် ထူသည်။ သံမဏိချိတ်ကို နိုင်လွန်ကြိုးဖြင့် ချိတ်ထားသည်။

အတွဲတစ်တွဲစီသည် သစ်လုံး၏ တစ်ဖက်စီတွင် ရပ်ကာ ပုခုံးပေါ်တွင် တိုင်ကိုထမ်းပြီး ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက် ကုန်းလိုက်ကာ သစ်လုံးကို ချိတ်ပြီး ပြန်မတ်လိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်၏ "မဟေ့!" ဟူသော အော်သံနှင့်အတူ ခြောက်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက် မလိုက်ရာ ကြီးမားသော သစ်လုံးကြီးမှာ မြေပြင်မှ ငြိမ်သက်စွာ ကြွတက်လာခဲ့သည်။

အလွန်လေးလံသော်လည်း ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့မှာ တွန့်ဆုတ်မသွားပေ။ ခေါင်းဆောင်က အလုပ်လုပ်ရင်း သီဆိုသည့်အခါ သူတို့ကလည်း "ဟိုး-ဟိုး!" ဟု အားတက်သရော လိုက်ဆိုကြသည်။ အမျိုးသားများသာရှိသည့် ဝင်းထဲတွင် သူတို့၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများမှာ ထင်ရှားနေပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှု ခံခဲ့ရသည်။

ပထမတော့ အချို့က သူတို့၏အသံကို လိုက်တုကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သော်လည်း နေ့ကုန်ခါနီးတွင် ထိုလှောင်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပင်ပန်းဆင်းရဲသော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးများမှာ မညည်းညူဘဲ ပို၍ပင် ကျွမ်းကျင်လာကြသည်။ အမျိုးသားအချို့ ဆေးလိပ်သောက်ရန် အနားယူနေချိန်တွင် အမျိုးသမီးများ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ရှက်သွားကြသည်။

တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ကျင်းပေါင်ကျစ်နှင့် ရိုကျင်းဖန်တို့၏ အနွေးထည်များမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။ သူမတို့သည် မီးဖိုဘေးတွင် တစ်ညလုံး အခြောက်ခံပြီး နောက်နေ့နံနက်တွင် ပြန်ဝတ်ကြရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိ ထရက်တာမောင်းသူ လျန်ချီမောင်မှာမူ ပို၍သက်သာသည်။ အလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ထရက်တာကို အေးဆေးစွာ မောင်းနှင်လာရင်း ချီဖန့်တို့အဖွဲ့ကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီလွှစက်မောင်းသူ အသစ်တွေက နှေးလိုက်တာ၊ နှစ်ယောက်ပေါင်းတာတောင် အတွေ့အကြုံရှိတဲ့လူ တစ်ယောက်စာကို မမှီဘူး"

ထို့နောက် ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ သနားဟန်ဆောင်လျက် ပြောခဲ့သည်။ "မြို့က မင်းကို ငြင်းလိုက်တာ နှမြောစရာပဲ။ ဦးလေးဟူက မင်း လက်လွှ သုံးတာ တော်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်"

၎င်းမှာ တမင် ရန်စခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ယွီကျန်းနှင့် သူ၏ ဖောက်ပြန်မှု ပေါ်သွားကတည်းက လျန်ချီမောင် ငြိမ်ကုပ်နေခဲ့ရသည်။ ယခု တောင်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီး ယွီချွေ့ယွင်နှင့် ဝေးနေသဖြင့် သူ လွတ်လပ်သလို ခံစားနေရသည်။ သူ့အကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သော ချီဖန့်ကို မြင်သည့်အခါ သူ မနှောင့်ယှက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ချီဖန့်၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်နေသော လျိုဝေကောက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ကပ္ပတိန်လင်းရဲ့ မိန်းမ ပြန်လာပြီလား?"

လျန်ချီမောင်က သူတို့ ဒဏ်ရာကို ဆွချင်လျှင် သူလည်း ပြန်ဆွပေးလိုက်မည်။ လျန်ချီမောင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဒါတွေက အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ လူတိုင်း မှားတတ်တာပဲ"

လျိုဝေကောက ချီဖန့်ကို မေးလိုက်သည်။ "သူ့မှာ တခြားပြဿနာတွေ ရှိသေးလား?" သူသည် ချီဖန့်ကို လူလိမ်ဖော်စက်ကဲ့သို့ အသုံးချနေခြင်းဖြစ်ပြီး ချီဖန့်က လျန်ချီမောင်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတုံ့ပြန်မှုကြောင့် လျိုဝေကော၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း လျန်ချီမောင်မှာမူ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ချီဖန့် တစ်ခုခု မပြောခင်မှာပင် လျန်ချီမောင်က ထရက်တာကို စက်နှိုးပြီး "အေးဆေး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြဦး၊ ငါ သွားတော့မယ်။ သစ်တောစခန်း တစ်ခုလုံးက ဒီထရက်တာတွေကို အားကိုးနေရတာ" ဟု ပြောကာ မောင်းထွက်သွားသည်။

သို့သော် သူပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် မောင်းလာသော ထရက်တာမှာ ရုတ်တရက် စက်ရပ်သွားခဲ့သည်။ စက်က နှိုးနေသေးသော်လည်း ရွေ့လျားခြင်း မရှိတော့ပေ။

လျိုဝေကောက အော်ဟစ်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထရက်တာနဲ့ ကြွားဝါနေတာ ထိုက်တာပဲ"

လျန်ချီမောင်မှာ အကြာကြီး ပြင်ဆင်သော်လည်း မရသဖြင့် စက်ပိတ်ကာ အောက်ဆင်းစစ်ဆေးပြီးမှ ပြန်နှိုးရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထရက်တာ ရွေ့လျားသွားသဖြင့် သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် လျိုဝေကောက စိတ်ပျက်စွာ မေးခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ပြန်ကောင်းသွားတာလဲ?"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် ပြန်ရပ်သွားမှာပါ" ချီဖန့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထရက်တာ စက်ရပ်ခြင်းမှာ လောင်စာဆီ၊ စက်နှိုးစနစ် သို့မဟုတ် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်ကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် စက်နှိုးနေသော်လည်း အင်အားမရှိခြင်းမှာ ဟိုက်ဒရောလစ် စနစ် ချို့ယွင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် နောက်နေ့နံနက်တွင် လျန်ချီမောင်၏ ထရက်တာ ထပ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စက်တင်မကဘဲ အခြားထရက်တာ သုံးစီးမှာလည်း တစ်စီးပြီးတစ်စီး ချို့ယွင်းလာပြီး အကြိမ်ရေ ပိုစိပ်လာသည်။

စက်ပြင် အလုပ်ရုံမှ လာရောက်ကြည့်ရှုပြီး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု လဲလှယ်ပေးလိုက်ရာ ခဏတာ ပြန်ကောင်းသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ထိုပြဿနာ ထပ်ဥပေါ်ပေါက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပျက်စီးနေသည်မှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်နေသည်။ ရှု့ဝမ်လီ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပျက်စီးသွားရတာလဲ? ဒါမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။"

ပြည်တွင်းနည်းပညာ အကန့်အသတ်များကြောင့် အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ အရည်အသွေးပိုင်းတွင် လိုအပ်ချက် ရှိနိုင်သော်လည်း ရက်ပိုင်းအတွင်း ပျက်စီးသွားခြင်းမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ပေ။ သူသည် ဤကိစ္စကို သစ်တောစခန်းသို့ ချက်ချင်းအစီရင်ခံခဲ့ပြီး ပိုနက်နဲသော ပြဿနာများရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင် အလုပ်ရုံသို့ ဆက်သွယ်ခိုင်းခဲ့သည်။

သို့သော် လျန်ကျုံးထင် ဖုန်းဆက်လိုက်သည့်အခါ မြို့ပေါ်ရှိ ပြုပြင်ရေးစက်ရုံမှာ လူပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။ အခြားသော သစ်တောစခန်းများမှလည်း တူညီသောပြဿနာရှိသည့် ထရက်တာများကို သူတို့ထက်စော၍ ပို့ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အသေးစား ပြုပြင်ရေးဆိုင်များကိုသာ အားကိုးရခြင်း၏ အားနည်းချက်ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ပြင်မရပါက သစ်တောစခန်းများစွာကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေရသော မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင် အလုပ်ရုံသို့ ပို့ရသည်။ စက်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုံးအရင်းနှင့် ပျက်သည့်အခါ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလှည့်ကျစနစ်ထက် အဆက်အသွယ်ကောင်းသူက ပို၍ဦးစားပေးခံရတတ်သည်။

လျန်ကျုံးထင်က မည်မျှကြာအောင် စောင့်ရမည်နည်းဟု မေးသော်လည်း အဖြေမှာ အားတက်စရာမရှိပေ။ ထို့နောက် သူသည် မြို့ပေါ် စက်ပြင်အလုပ်ရုံရှိ အသိတစ်ယောက်ထံ ဆက်သွယ်ကြည့်ခဲ့သည်။

ထိုအသိက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြခဲ့သည်။ "တော်တော်ကြာကြာ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ ထရက်တာ အသစ်တွေ ဘာဖြစ်ကုန်လဲ ဘယ်သူမှမသိဘူး၊ အကုန်လုံး ပျက်နေကြတာ။ သစ်တောစခန်းတွေက အမြန်ပြင်ပေးဖို့ ဖိအားပေးနေလို့ ဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အချိန်ပိုဆင်းနေရတာတောင် မနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။"

ထိုလူက စကားပြောရင်း သမ်းလိုက်သဖြင့် လျန်ကျုံးထင်၏ မျက်နှာ ပို၍လေးနက်သွားကာ ရှု့ဝမ်လီဘက်သို့ လှည့်၍ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ ထရက်တာ အသစ်တွေ အကုန်လုံးမှာ ပြဿနာရှိနေတာပဲ။ အခုလောလောဆယ် ပြင်ဖို့ အလှည့်မရနိုင်သေးဘူး။"

"အကုန်လုံးလား?" ရှု့ဝမ်လီ တစ်ယောက် ဆဲချင်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်နားမှာ ပြဿနာဖြစ်နေတာလဲ၊ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုခုက ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်မြန် ပျက်စီးနေတာလားလို့ သူ့ကို မေးပေးပါဦး။"

လျန်ကျုံးထင်က ထပ်၍မေးမြန်းကြည့်ရာ အဖြေမှာ 'ဟုတ်တယ်' ဟု ပြန်ရခဲ့သည်။ မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံပင် အဓိက ပြဿနာ အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ ဤသည်မှာ ကပ်ဘေးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲနှင့် သစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ချေ။ လက်ရှိရှိနေသည့် အစိတ်အပိုင်းကို အပိုပစ္စည်းအဖြစ် သဘောထားပြီး ခဏခဏ လဲလှယ်ပေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ထိုကုန်ကျစရိတ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဆိုဦးတော့၊ သူတို့တွင် အပိုပစ္စည်း အလုံအလောက် မရှိချေ။ အသေးစား စက်ပြင်အလုပ်ရံာရှိ အပိုပစ္စည်းအများစုကို အသုံးပြုပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ထရက်တာ နှစ်စီးစာအတွက်သာ ကျန်တော့သည်။

ထိုနှစ်စီးကလည်း မည်မျှကြာကြာခံမည်ကို မည်သူမှမသိနိုင်ပေ။ ချန်ရွှေ့ရှိ သစ်တောစခန်းများစွာတွင် ဤပြဿနာမျိုး ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် မြို့ပေါ်မှ အပိုပစ္စည်း ထပ်တောင်းရန်မှာလည်း ရနိုင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ချေ။

"ဒါဆို ခဏလောလောဆယ် TY-12 နှစ်စီးကိုပဲ အစားထိုး သုံးကြည့်မလား? ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်"

ရှု့ဝမ်လီက အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့သဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"အဲဒီ TY-12 နှစ်စီးလား?" လျန်ကျုံးထင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "အဲဒါတွေက အခုထိ အလုပ်လုပ်သေးတာလား?"

သူတို့သစ်တောစခန်းတွင် ရေကြီးတုန်းက ထရက်တာဂိုဒေါင်မှာ ရေမြုပ်သွားခဲ့ပြီး TY-12 နှစ်စီးကို အချိန်မီ မရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

"အလုပ်လုပ်ပါတယ်" ရှု့ဝမ်လီ အတည်ပြုလိုက်သည်။ "ရေကြီးပြီးနောက်ပိုင်း တခြားစက်တွေကို ပြင်ပြီးတာနဲ့ အဲဒီနှစ်စီးကိုလည်း ပြင်ထားပြီးသားပါ။"

၎င်းမှာ လျန်ကျုံးထင်အတွက် မျှော်လင့်မထားသော သတင်းကောင်းပင်ဖြစ်သည်။ "ဒါဆိုရင် အဲဒီ TY-12 နှစ်စီးကိုပဲ အရင်ထုတ်သုံးရအောင်။"

သူ ရှု့ဝမ်လီကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "မင်းက တကယ်ကို စေ့စပ်သေချာတာပဲ၊ ရှောက်ရှု့"

"ကျွန်တော့်အကြံ မဟုတ်ပါဘူး" ရှု့ဝမ်လီ ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ချီဖန့် ပြောတာပါ။ ကျူ့ချိုင်-၅၀ အသစ်တွေက မစမ်းသပ်ရသေးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ပါနေလို့ စိတ်မချရနိုင်ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ TY-12 နှစ်စီးကို အရန်အဖြစ် ပြင်ထားသင့်တယ်လို့ သူ အကြံပေးခဲ့တာပါ။"

"ချီဖန့်? ချီဖန့်ကို ပြောတာလား?" လျန်ကျုံးထင် တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူ ကျွန်တော့်ဌာနမှာ ခဏလာကူတုန်းက ပြောခဲ့တာ" ရှု့ဝမ်လီက အားကျသည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သူက တကယ့်ကို အမြော်အမြင်ရှိတာပဲ၊ အခုတော့ သူပြောတာ တကယ်အသုံးဝင်သွားပြီ။"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ချီဖန့်သာ အကြံမပေးခဲ့ပါက သို့မဟုတ် သူ၏တပည့်နှစ်ယောက်နှင့် ချီဖန့်တို့ ဤကိစ္စကြောင့် စကားမများဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် TY-12 များကို ပြင်ရန် စဉ်းစားမိမည်ပင် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ ပြင်ထားခဲ့ကြသည်။ လျန်ကျုံးထင်ပင် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ "ချီဖန့်က တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တာပဲ။"

"အဲဒါတွေကို အခုပဲ ထုတ်ယူဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့ ပြင်ပြီးသွားတုန်းက ဂိုဒေါင်ထဲ ပြန်မပို့ရသေးဘူး၊ အလုပ်ရုံထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။"

ရှု့ဝမ်လီသည် အချိန်မဆွဲဘဲ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်မှာ ပြင်ရန်စောင့်နေသည့် ကျူ့ချိုင်-၅၀ ဘေးတွင် လူစုနေကြဆဲဖြစ်သည်။

"မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံမှာ နေရာရပြီလား?" သူတို့ မေးလိုက်ကြသည်။

"မရဘူး"

ရှု့ဝမ်လီ ပြောလိုက်ပြီးနောက် TY-12 များ သိမ်းထားသည့် အလုပ်ရုံဘက်သို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။ "သူတို့လည်း အဖြေရှာမရသေးဘူး။ လျန်ကျုံးထင်က TY-12 နှစ်စီးကိုပဲ အခုလောလောဆယ် သုံးခိုင်းလိုက်တယ်။"

ထို့နောက် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုတပည့်နှစ်ယောက်စလုံး ထရက်တာများကို ထုတ်ယူရန် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိကြချေ။ ရှု့ဝမ်လီ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ?"

နောက်ဆုံးတွင်မှ သူတို့ လှုပ်ရှားလာသော်လည်း မျက်နှာပျက်နေကြသည်။ ရှု့ဝမ်လီ တစ်ခုခုမှားနေပြီကို သိလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အဲဒါတွေကို တကယ်မပြင်ရသေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။"

သူတို့ ပြင်နေကြသည်ကို သူ အမှတ်ရနေသလို အရေးကြီးသည့် အစိတ်အပိုင်းအချို့ကိုပင် သူကိုယ်တိုင် ကူပြင်ပေးခဲ့သေးသည်။

တပည့်နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းခါပြခဲ့ကြသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ခဲ့ပါတယ်။"

သို့သော် ဝန်လေးနေသူတစ်ဦးက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။"ဒါပေမဲ့ တစ်စီးပဲ ပြင်ပြီးသေးတာပါ"

ရှု့ဝမ်လီ တစ်ယောက် ဒေါသကြောင့် နားထင်ကြောများပင် ထောင်လာခဲ့သည်။ "တစ်စီးပဲ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ? နှစ်စီးလုံးပြင်ဖို့ ငါပြောထားတယ်မဟုတ်လား?"

"ကျွန်တော်တို့ နှစ်စီးလုံးကိုတော့ ကိုင်ခဲ့ပါတယ်"

အခြားတပည့်တစ်ဦးက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါပေမဲ့ တစ်စီးက အရမ်းပျက်စီးနေလို့ ကျွန်တော်တို့ မနိုင်တော့လို့ပါ။"

ရှု့ဝင်လီ တကယ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ "ပြင်မရရင် မြို့ပေါ်က စက်ပြင်အလုပ်ရုံကို ဘာလို့မပို့တာလဲ? အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ဘာလို့မပြောတာလဲ? ဒါက လနဲ့ချီနေပြီလေ!"

သို့သော် သူတို့ မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ မလိုအပ်သေးသည့်အရာကို ဘာကြောင့် ဒုက္ခခံပြင်နေရမည်နည်း? သူတို့သစ်တောစခန်းတွင် အခြားထရက်တာများ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လား...

တပည့်နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူတို့ဘာတွေးနေသည်ကို ရှု့ဝမ်လီ အတိအကျသိသည်။

"မင်းတို့က ချီဖန့်ကိုတောင် လှောင်ပြောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့? အခုတော့ ကြည့်စမ်း ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ! လျန်ကျုံးထင်ကို နှစ်စီးလုံးပြင်ပြီးပြီလို့ ငါပြောထားတာ၊ အခုတော့ ငါ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ?"

"အရင်က ကောင်းကောင်းအလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဒီကျူ့ချိုင်-၅၀ တွေက ဘာလို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ကုန်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

တပည့်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရှု့ဝမ်လီ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ အလုပ်ကို သေချာမလုပ်ဘဲနဲ့ အခုတော့ ဆင်ခြေပေးနေတာလား?"

ဤကျူ့ချိုင်-၅၀ များသည် သစ်တောစခန်းသို့ ရောက်လာသည်မှာ ခြောက်လနီးပါးရှိပြီဖြစ်ကာ ပြဿနာမရှိခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ချို့ယွင်းသွားသည်ကို ရှု့ဝမ်လီလည်း နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် လျန်ကျုံးထင်က အရေးတကြီး လိုချင်နေသဖြင့် ရှု့ဝမ်လီမှာ အပြစ်ကို ဝန်ခံရန်မှအပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

"ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါပဲ။ အလုပ်ပေးပြီးတဲ့နောက် နောက်ဆက်တွဲကို သေချာမစစ်ခဲ့မိလို့ပါ။"

ထရက်တာ နှစ်စီးအစား တစ်စီးသာ အလုပ်လုပ်နိုင်သဖြင့် လျန်ကျုံးထင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။

"ရတဲ့တစ်စီးကို အရင်ဆုံး တောင်ပေါ်ပို့လိုက်။"

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။"ကျန်တဲ့တစ်စီးကို မင်းကိုယ်တိုင် စစ်ကြည့်ပြီးပြီလား? တကယ်ပဲ ပြင်မရတာလား?"

"တကယ် ပြင်မရတာပါ" ရှု့ဝမ်လီ ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ပျက်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အပိုပစ္စည်းလည်း မရှိဘူး။"

သူတို့၏ အသေးစား စက်ပြင် အလုပ်ရုံမှာ မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံကဲ့သို့ အထူးပြုဌာနများ မရှိသဖြင့် သာမန်ပြင်ဆင်မှုများလောက်သာ လုပ်နိုင်သည်။ ဤမျှ ပျက်စီးမှုအတွက် မြို့ပေါ်ရှိ စက်ပြင်အလုပ်ရုံသည်သာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့တွင် အချိန်ရှိပါဦးမည်လား?

၎င်းမှာ လမ်းပိတ်နေသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ လျန်ကျုံးထင်ပင် ရေရွတ်မိသည်။"ဒီကျူ့ချိုင်-၅၀ တွေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး။"

အခြားသစ်တောစခန်းများတွင် ထိုစက်အမျိုးအစားများကိုပင် ပြဿနာမရှိဘဲ သုံးနေကြသည်။ သူတို့ဆီမှာမှ ဘာကြောင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျက်ကုန်ရသနည်း?

ထိုအခါ ရှု့ဝမ်လိ တစ်ခုခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ "ချီဖန့်က မြို့ပေါ် စက်ပြင် အလုပ်ရုံက လာတာမဟုတ်လား? သူ့ကို မေးကြည့်ရင် ကောင်းမလား။"

'သူ့ကို မေးမယ် ဟုတ်လား? သူက ဘာပြင်နိုင်မှာလဲ။' တပည့်နှစ်ယောက်မှာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း အဆူခံထားရသဖြင့် ငြိမ်နေကြသည်။

လျန်ကျုံးထင် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ "သူ တကယ်လုပ်နိုင်မှာလား?"

သူ ချီဖန့်ကို သံသယဝင်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ရှု့ဝမ်လီပင် ပြင်မရဟု ပြောထားသည့်အရာကို ဤမျှအရွယ်ငယ်သောသူက မည်သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း?

"စမ်းကြည့်သင့်တယ်"

ရှု့ဝမ်လီသည် ပြောလိုက်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း သေချာလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ "မဟုတ်ရင်လည်း ဒီစက်က ဒီအတိုင်း ဖုန်တက်နေမှာ။"

ထိုသည်က အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်ကို စမ်းသပ်ခွင့်ပေးခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ သူ့ကို စမ်းခိုင်းကြည့်လိုက်" လျန်ကျုံးထင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "ထရက်တာ တောင်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်။"

"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားလိုက်မယ်။ တခြားလူဆိုရင် အခြေအနေကို သေချာရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှု့ဝမ်လီသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်ဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။