အခန်း (၈၆၀-၈၆၁)

Chapter 860

မဟာတံတိုင်း ၁

လုထျန်းယဲ့၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်၊၊

“ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ကတည်းက စတားဖလိ့စစ်တပ်က S-Class အဆင့် မွန်းစတားလေးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်မဆိုင်ခဲ့ဖူးဘူး၊၊ ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းကို ထည့်မတွက်ရင်တောင် အဲဒီ S-Class အဆင့် သုံးကောင်ကတင် ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ”

“ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းက ကမ္ဘာ့အဆင့်ပဲ၊၊ ဒီသတ္တဝါ အမျိုးအစား နှစ်မျိုးအကြောင်း ငါတို့ သိထားတာ နည်းလွန်းတယ်၊၊ ဖီးနစ်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ သူတို့ရဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းဟာ S-Class အဆင့်ထက်တောင် ကျော်လွန်နိုင်တယ်”

NAUF ဗိုလ်ချုပ်ရှုက ပြောသည်၊၊

“အရင်က ဆိုက်ဘေးရီးယား အမှတ် ၁ က မြေအောက်ကပ်ပါးကောင်ကို စူးစမ်းတုန်းက ငါတို့ အကျအဆုံး အများကြီးရှိခဲ့တယ်၊၊ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အကောင်တွေက ထုတ်လွှတ်တဲ့ အမှောင်စွမ်းအင်က ငါတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သားတွေကိုတောင် ကာကွယ်ရခက်စေတယ်”

“အမှတ် (၁) မြို့ရိုးရဲ့ တည်ဆောက်မှု စံနှုန်းဟာ S-Class အဆင့် သတ္တဝါတွေကို ခုခံဖို့ မဟုတ်ဘူး”

ဤနေရာတွင် ကောင်စီအမတ်ဟောင်း ရှုယန်က ဝင်ပြောသည်၊၊

“အကယ်၍ တစ်ကောင်တည်းဆိုရင် လက်နက်အင်အား အလုံးအရင်းနဲ့ မြို့ရိုးကို ကာကွယ်နိုင်ပေမဲ့၊ အကယ်၍ ကောင်းကင်နဲ့ မြေအောက်ကနေပါ လာမယ့် လေးကောင်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးဟာ လုံးဝ မလုံလောက်တော့ဘူး”

“ငါတို့ အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းရမယ်”

အလင်းတမန်ဝန်ကြီး လော့မင်က ပြောသည်၊၊

“ဗိုလ်ချုပ်ရှု ပြောတာ မှန်တယ်၊၊ မြို့ရိုးနဲ့ လက်နက်တွေက အဓိက မဟုတ်တော့ဘူး၊၊ မွန်းစတားလေးကောင် ချဉ်းကပ်လာတာနဲ့ သူတို့ဆီက ထွက်လာတဲ့ အမှောင်စွမ်းအင်ကျုးကျော်မှုကြောင့်တင် ပရမ်းပတာဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊၊ မြို့ထဲက လူအများစုက ဒါကို မသိကြသေးဘူး၊၊ အကယ်၍ သူတို့သာ သိသွားရင် ညမရောက်ခင်မှာတင် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သန္ဓေပြောင်းမှုတွေ စတင်လာနိုင်တယ်”

“ပြောင်းရွှေ့မယ်၊ ဘယ်ကို ပြောင်းရွှေ့မှာလဲ”

ညလမ်းလျှောက်သူအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ချီနိုသည် သူ၏ ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်၊၊ သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ယန္တရားခြေတုဖြင့် အစားထိုးထားရသူ ဖြစ်သည်၊၊ သူက ခြေထောက် ယားယံရင် ကုတ်မရတာကလွဲလို့ ကျန်တာ ဘာမှ ထူးမခြားနားပါဘူးဟု ဆိုတတ်သည်၊၊

သူက စီးကရက်ပြာကို ခါထုတ်ရင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်၊၊

“မင်းတို့ တကယ်ပဲ ညမရောက်ခင် လူသုံးသန်းကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ကံစီမံရာအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ကြမလား”

“ဒါက လူသုံးသန်းတည်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး”

လုထျန်းယဲ့က ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊

“လခြမ်းကွေးစစ်ဆင်ရေးရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ အာရုဏ်ဦးမြို့တော်အပြင် တခြားနေရာတွေ ဖြစ်တဲ့ အိုက်စလန်၊ အာရုဏ်ဦးဗဟိုစင်တာ၊ ဖီးနစ်မြို့တော်၊ မြောက်အမေရိက အလက်စကာပူးပေါင်းတပ်ဦး၊ နောဧနဲ့ ရီပါပလစ်ကန် ဘေးမဲ့ကျွန်းတွေဟာလည်း လာမယ့် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်”

“အခြေအနေတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ဆိုးရွားသွားရတာလဲဆိုတာကို ငါနားမလည်နိုင်တော့ဘူး”

ဟွာကျန်းက ခေါင်းခါယမ်းရင်း “ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ မဟာဗျူဟာအမှားများလား၊ အမှောင်ထုရဲ့ စမ်းသပ်မှုက အာရုဏ်ဦးမြို့တော်မှာပဲ ရှိနေတာလား”

“လျှောက်မတွေးနေနဲ့ အဆိုးဆုံးအတွက်သာ ပြင်ထားတော့”

ခဏအတွင်းမှာပင် မဟာဗျူဟာမြောက် တပ်ဖြန့်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများမှာ ပြင်းထန်လာသည်၊၊ လူသားမျိုးနွယ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခက်ခဲပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ပြဿနာတစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်၊၊ လင်းရှန်သည် ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်နေပြီး ခေါင်းဆောင်များ အခန်းထဲ၌ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် သူတစ်ယောက်တည်း အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်၊၊

သူ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ချင်နေသည်၊၊ မြို့ပတ်လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို မြို့တော်စနစ်ဖြင့် ရှာဖွေခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ဆင်နွှဲခဲ့ရသည့်အပြင် ကြယ်သင်္ဘောဝါးမျိုမှုကြောင့်လည်း ယခုအချိန်တွင် လင်းရှန်သည် လမ်းလျှောက်နေသော လူသေကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်၊၊

လင်းရှန်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်၊၊ ယင်းမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့်လား၊ ချူယန်နှင့် အနန္တမဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ခံစားချက်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် မြို့ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် လူအို၊ လူမမာ၊ ကလေးငယ်များနှင့် အင်အားနည်းသော ယာဉ်တန်းငယ်များအတွက်လား၊ သို့မဟုတ် လူသားမျိုးနွယ်၏ အဆုံးသတ်နီးကပ်လာခြင်းအပေါ် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်လား၊၊ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရစ်ပတ်စုပ်ယူခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်၊၊

ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘော၏ စင်္ကြံလမ်းများတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အလုပ်ရှုပ်လျက် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်၊၊ ဤမျှကြီးမားသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခုကို လည်ပတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ၊၊ အရေးပေါ်အဖွဲ့များ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ၊ ရိက္ခာ၊ မြို့ပြအခြေခံအဆောက်အအုံ ထိန်းသိမ်းရေး၊ ရေ၊ လေ၊ အမှောင်အမှတ်အသား စစ်ဆေးရေးနှင့် ပြုပြင်ရေး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှုများအထိ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်အားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်၊၊ ရပ်ကွက်တစ်ခုစီရှိ အရေးပေါ် ရိက္ခာထုတ်ပေးသည့် နေရာများတွင် လူတန်းကြီးမှာ ကီလိုမီတာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားနေသည်၊၊

သူတို့ ရရှိသည်မှာ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနှင့် ရေတစ်ပုလင်းမျှသာဖြစ်သော်လည်း အသားစည်သွပ်ဘူး သို့မဟုတ် သစ်သီးစည်သွပ်ဘူးများကို စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်နိုင်ခွင့် ရှိသည်၊၊ အကယ်၍ သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို ရွေးချယ်ပါက ဖီးနစ်နှင့် ဖက်ဒရေးရှင်း စိုက်ပျိုးရေးစခန်းမှ ထွက်ရှိသော လတ်ဆတ်သည့် သစ်သီး သို့မဟုတ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်၊ ဖြစ်နိုင်ချေအများဆုံးက ပန်းသီးနှစ်လုံး သို့မဟုတ် ဂေါ်ဖီပွင့်တစ်ခြမ်းကို ရရှိလိမ့်မည်၊၊

ထိုအရာများမှာ အသားစည်သွပ်ဘူးထက်ပင် ပိုမိုရှားပါးသည်၊၊ အကြောင်းမှာ လူအများစုမှာ လတ်ဆတ်သော အစားအစာများကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သလို၊ အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးများသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမှောင်အဆိပ်တောက်များကိုလည်း ဟန်ချက်ညီစေနိုင်သောကြောင့် တန်ဖိုးရှိသော အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်နေသည်၊၊

အနန္တမဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်တွင်မူ ကျန်းရှု့ဝေ၊ ချန်ဆီရွှမ်၊ ရှီတိယွမ်၊ ကျန်းယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ရှေ့တွင်ကြုံရမည့် အကြီးစားရွှေ့ပြောင်းမှုနှင့် စစ်ပွဲအတွက် ရိက္ခာနှင့် လက်နက်များကို အင်တိုက်အားတိုက် ပြင်ဆင်နေကြသည်၊၊ ရှည်လျားသော ပေါင်းစည်းရထားကို လင်းရှန်၏ တောင်းဆိုချက်အရ လူနိုင်သမျှအများဆုံး တင်ဆောင်ရန် အရေးပေါ် အသုံးပြုနေသည်၊၊ ပစ္စည်းဥစ္စာနှင့် အကျိုးစီးပွားကိစ္စများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ၊၊

ကြယ်မြို့တော် ပတ်လမ်းဘူတာတွင် ၁၅ ကီလိုမီတာ ရှည်လျားသော ပေါင်းစည်းရထားကြီး ရှိနေသည်၊၊ ရှီတိယွမ်၊ လူအိုကြီးမို၊ လော့ယန်နှင့် အခြားသူများသည် ဘူတာ၏ ပြုပြင်ရေးနှင့် ကုန်စည်နယ်မြေမှ ရထားတွဲပေါင်း ဒါဇင်များစွာကို အရေးပေါ် စုဆောင်းကာ ပေါင်းစည်းရထား၏ နောက်တွင် ချိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်၊၊ သံချေးတက်နေသော ကုန်တင်တွဲများ၊ စွန့်ပစ်ထားသော မြေပြင်ရထားတွဲများ၊ ခရီးသည်တင်တွဲများ သို့မဟုတ် သတ္တုတွင်းသုံး လှည်းငယ်များပင် ဖြစ်စေကာမူ ယခုအခါ အားကိုးရာမဲ့နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ခိုလှုံရာဖြစ်လာသည်၊၊

ကလေးငယ်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် စွန့်ပစ်ခံထားရသော ဒဏ်ရာရရှိသူများ အမြောက်အမြား တက်ရောက်လာကြသည်၊၊ သူတို့သည် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီး ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ထောင့်လေးတစ်ခုအတွက်ပင် မညည်းညူကြပေ၊၊

ဤအချိန်တွင် ပတ်လမ်းဘူတာသည် ဒန်းကာ့ခ်မှ လူစုလူဝေးကြီး ရွှေ့ပြောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊၊ လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးဝှေ့တန်းစီနေကြပြီး သူတို့ ပေးနိုင်သမျှ ရိက္ခာများကို မြှောက်ကိုင်ထားကြသလို၊ အနှီးထုပ်လေးများအတွင်းမှ ရင်သွေးငယ်များကိုလည်း မြှောက်ပြကာ အာရုဏ်ဦးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာမည့် နောက်ဆုံး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရထားပေါ်သို့ တက်ခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေကြသည်၊၊

ချန်ဆီရွှမ်အပါအဝင် အနန္တမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် လေးလံသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်၊၊ လူတိုင်းမှာ မုန်တိုင်းမလာခင် ခံစားရတတ်သည့် အသက်ရှူကျပ်သော ခံစားချက်မျိုးကို ရနေကြသည်၊၊

ရှားရှားသည် အနန္တရထား၏ အမိုးပေါ်တွင် ရပ်ရင်း လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊၊

“အစ်မချန်၊၊ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဒီလောက်များတဲ့ လူတွေကို ကယ်နိုင်မှာလား”

ချန်ဆီရွှမ်က တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ “ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားကြတာပေါ့”

“စတီးလ်ဘရားသားအဖွဲ့က လူခေါ်နေပါတယ်၊၊ သေနတ်ပါတဲ့သူကို ဦးစားပေးမယ်၊ သေနတ်မရှိရင် စွမ်းရည်ရှိသူတွေကို ခေါ်မယ်၊ ကားပြင်တတ်သူ၊ ဆေးကုတတ်သူ၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်တတ်သူတွေ အကုန်ရတယ်၊၊ ထပ်ပြောမယ်၊ အမှတ်အသားမရှိဘဲ လှုပ်ရှားနိုင်သူမှန်သမျှ ပါဝင်နိုင်တယ်၊၊ နေရာလွတ် ၃၀၀ အထိကျန်သေးတယ်”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ရေဒီယိုလှိုင်းများပေါ်တွင် လျှပ်စစ်သံများနှင့်အတူ ဟိန်းဟောက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်၊၊ နောက်ခံတွင် အင်ဂျင်သံများနှင့် သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများကို ကြားနေရသည်၊၊

“အရှေ့ခရိုင်ယာဉ်တန်း၊ အရှေ့ခရိုင်ယာဉ်တန်း… ကျုပ်တို့မှာ သံချပ်ကာ ထရပ်ကား ၁၃ စီးရှိပြီး လောင်စာဆီ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်၊၊ သို့သော် ပစ်အားပေးရန် လိုအပ်သည်၊၊ လူ ၂၀၀ ခန့် ထပ်ဆံ့သေးသည်၊ ပိုင်မြို့ရှိ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးစက်ရုံဟောင်းတွင် စုရပ်လုပ်ပါမည်၊၊ ထပ်မံ အသိပေးသည်မှာ—”

Chapter 861

မဟာတံတိုင်း ၂

“အားလုံး မင်္ဂလာပါ၊၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလံနီမဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖြစ်ပါသည်၊၊ မြောက်ဘက် မြို့ပြင်ရပ်ကွက်ရှိ စက်မှုဇုန်ဟောင်းတွင် စုရုံးနေကြပါသည်၊၊ ယာဉ်တန်းသည် ချင်းပိုမြို့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာပါတော့မည်၊၊ လမ်းလျှောက်လာသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အားလုံး ပါဝင်နိုင်သည်၊၊ အားလုံး စုပေါင်းပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ကြပါ”

ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှာ သတင်းအချက်အလက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊၊ လူသစ်စုဆောင်းသံများ၊ အကူအညီတောင်းသံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဒေသအလိုက် အခြေအနေသတင်းပို့ချက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်နေသည်၊၊

“လင်းရှန်၊ ပေါင်းစည်းရထားက အများဆုံး လူလေးထောင်ကျော်ပဲ ဆံ့တယ်၊၊ ဝမ်ဟုန်ယွမ်နဲ့ ဟယ်လင်ချူးတို့ရဲ့ အဖွဲ့တွေကလည်း အများဆုံး လူငါးထောင်ကျော်ပဲ ထပ်ခေါ်နိုင်လိမ့်မယ်”

လင်းရှန်သည် ထိုအချိန်တွင် အမြွှာကြယ်မျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်၊၊ အဆောက်အအုံ၏ အစွန်းတွင် ရပ်ရင်း လေတိုက်ခတ်မှုကို ခံစားနေစဉ် ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံကို နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ကြားလိုက်ရသည်၊၊

“အကယ်၍ ကောင်းကင်အမိုးခုံးရထားကိုသာ အကုန်ဖွင့်ပေးလိုက်ရင် နောက်ထပ် လူတစ်သောင်းလောက်တော့ အနည်းဆုံး တင်သွားလို့ ရတယ်၊၊ အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ဖီးနစ်က ဒီလူတွေကို ဘယ်နေရာကို ရွှေ့ခိုင်းချင်တာလဲ”

ကျန်းရှု့ဝေ၏ အသံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

“အကယ်၍ ညမရောက်ခင် ချင်းပို ဒါမှမဟုတ် ပင်းမြို့ကို ရောက်ချင်ရင် အမှောင်အမှတ်အသားရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုကို ရှောင်ဖို့အတွက် ညနေ ၄ နာရီမှာ အရောက်ထွက်ခွာရမယ်”

ရှီတိယွမ်ကလည်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှ ပြောသည်၊၊

“မော်တော်ကားယာဉ်တန်းတွေ အရင်ထွက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အချိန်မမှီတော့ဘူး”

ကျန်းယွမ်က ဝင်ပြောသည်၊၊

နားကြပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသံများကို နားထောင်ရင်း လင်းရှန်သည် သူ၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်၊၊ သူက အသံခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊၊ သူ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေချင်ပြီး ဤကမ္ဘာကြီးကို ကောင်းကောင်းကြည့်ချင်မိသည်၊၊ သို့သော် သူ စိတ်မအေးနိုင်ပေ၊၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချူယန်ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးနေမိသည်၊၊

လေတစ်ချက် အဝှေ့တွင် လင်းရှန်သည် သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးတစ်ကောင် လွင့်ပါလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်၊၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်ပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအများအပြားမှာ မျိုးသုဉ်းကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ကျန်ရှိနေသော သတ္တဝါများမှာ မြေအောက်နှင့် အမှောင်ထဲတွင် နေထိုင်တတ်သည့် ဇွဲကောင်းသော သတ္တဝါများသာဖြစ်သည်၊၊ ပုရွက်ဆိတ်ဆိုသည်မှာ ယခင်က အတွေ့ရအများဆုံး အင်းဆက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လင်းရှန်အနေဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက မြင်ခဲ့ဖူးသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ၊၊

ပုရွက်ဆိတ်လေးသည် သူဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရှာပေ၊၊ သူ့အဖို့တော့ လေပြည်ညင်းဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည့် ရေစီးကြောင်းကြီးသဖွယ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို တစ်စိမ်းပြင်ပကမ္ဘာတစ်ခုမှ နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားခြင်းပင်၊၊

ယခုအခါ သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဆူးသဖွယ်မာကျောလှသော အမွေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးဖြစ်နေသည်၊၊ သူသည် ဂရုတစိုက်နှင့် အမြန်တက်လှမ်းနေရသည်၊၊ များမကြာမီ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် တောင်ကုန်းလေးလုံးပေါ်လာသည်၊၊ ထိုအရာများမှာ လင်းရှန်၏ လက်ဆစ်များဖြစ်ကြောင်း သူ မသိပါ၊၊ သူသည် တောင်ထိပ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ တောင်ကြားများဆီသို့ ဆက်သွားသည်၊၊ ရုတ်တရက် တောင်ကုန်းများမှာ တုန်ခါသွားသဖြင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပို၍မြန်မြန် သွားလိုက်သည်၊၊

ထိုတောင်ကုန်းလေးလုံးမှာ မတူညီကြပေ၊၊ တောင်ကုန်းနှစ်ခုကို ဆက်တိုက်ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်နှစ်ခုမှာ သိသိသာသာ ပိုနိမ့်နေသည်ကို ပုရွက်ဆိတ်လေး တွေ့လိုက်ရသည်၊၊ ယင်းမှာ တုန်ခါနေသော တောင်ကုန်းဒေသမှ ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မည့် သတင်းကောင်းပင်၊၊

လင်းရှန်သည် သူ့လက်ဖမိုးပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးကို ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်လွှင့်နေမိသည်၊၊ သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ကပ်ထားပေးကာ ပုရွက်ဆိတ်လေးကို ထိုလက်ပေါ်သို့ ကူးလာစေရန် ကြိုးစားသည်၊၊

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်လေးမှာ အကြီးအကျယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ စိုးရိမ်သွားရသည်၊၊ အကြောင်းမှာ ထိုတောင်ကုန်းလေးလုံးမှာ လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိပဲပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ၏ မူလမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားရသည်၊၊ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးမှာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ဟိုရမ်းသည်ရမ်းလုပ်ပြီးနောက် တောင်ကုန်းသစ်လေးလုံးပေါ်သို့ ဆက်တက်ကာ ကျော်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်သည်၊၊ သူ မသိသည်မှာ လင်းရှန်က သူ၏လက်များကို တစ်လှည့်စီ ပြောင်းပေးနေခြင်းပင်၊၊ ပုရွက်ဆိတ်လေး၏ အမြင်တွင် မြင့်ရာမှ နိမ့်သွားသော တောင်ကုန်းများမှာ ရုတ်တရက် နိမ့်ရာမှ မြင့်လာပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်၊၊

သူ့အောက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားလိုက်၊ အစားထိုးလိုက်နှင့် တောင်ကုန်းတောင်တန်းသစ်များ အမြဲတမ်း ပေါ်လာနေသည်ကို သူ သတိမပြုမိပါ၊၊ သူသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာကြီးက သူ၏အကြံကို သိနေသကဲ့သို့ပင်၊ သူ အစွန်းနားရောက်ခါနီးတိုင်း တောင်ကုန်းသစ်များကို အမြဲချပေးနေသည်၊၊

လင်းရှန်သည် သူ့လက်ပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်လေးကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူ့ဘေးနားသို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊၊ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဆံပင်များကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊

ယဲ့လန်သည် သူ့ကို အမြဲထိုးထွင်းမြင်နေရသည်ဟု လင်းရှန် ခံစားရသည်၊၊ ဤခံစားချက်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်သက် မဟုတ်ပေ၊၊ ချူယန်၏ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ယဲ့လန်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊၊ ယဲ့လန်သည် သူ့ကို လူကိုယ်တိုင်မမြင်ရသော်လည်း စကားပြောနေစဉ်တွင်မူ ယခုကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အကြည့်များက သူ့ကို အလုံးစုံဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ရှိသည်၊၊

“ပရော်ဖက်ဆာယဲ့… အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ အရမ်းပူနေလို့ အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံနေတာပါ”

ယဲ့လန်က တည်ငြိမ်နေသည်၊၊

“ရပါတယ်၊၊ မင်း ဖိအားတွေ အများကြီး ခံစားနေရမှန်း ငါ သိပါတယ်၊၊ မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတို့ ဖီးနစ်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွေကြားထဲမှာ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို တန်းတူထမ်းပိုးနေရတာ မတရားသလိုပါပဲ”

လင်းရှန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလိုလို ပြုံးမိသွားပြီး “ဘယ်အရာက တရားတယ်၊ မတရားဘူး ရှိမှာလဲ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုတာ အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊၊ အမှောင်ထုက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ငဲ့ညှာမှာမဟုတ်ဘူး၊၊ ပြောရရင် ဒီလူတွေကပဲ အသေအပျောက် အများဆုံးဖြစ်နေတာ ကံကြမ္မာရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုလား”

“အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို လေးစားကာကွယ်တာဟာ လူသားတွေက မျိုးဆက်သစ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ထိန်းသိမ်းရင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ တာဝန်နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ မစ်ရှင်တစ်ခုပဲ၊၊ မင်း သိတဲ့အတိုင်း လူသားဆိုတဲ့ မျိုးစိတ်ဟာ မွေးဖွားချိန်မှာ အကျယ်ဆုံး အော်ငိုတတ်ကြတယ်၊၊ ဒါက သဘာဝတရားထဲမှာ ရှားပါးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ရှင်သန်မှုအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လို့ပဲ၊၊ အမှောင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ လိုသလိုမျိုးပေါ့၊၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကလေးတွေ ငိုကြတာဟာ မျိုးရိုးဗီဇအရ လူသားတွေဟာ အုပ်စုလိုက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်မှုစနစ်ဖွံ့ဖြိုးလာလို့ပဲ၊၊ ကမ္ဘာဂြိုလ်ရဲ့ သဘာဝတရားထဲမှာ လူသားတွေကို ရန်ပြုမယ့် သဘာဝရန်သူ မရှိဘူး၊၊ ဒါကြောင့် သဘာဝဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေက ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲလာတာပဲ”

“ဒီပုရွက်ဆိတ်လေးလိုပေါ့”

လင်းရှန်သည် သူ့လက်ထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊ သူက ၎င်းကို ကစားလို၍မဟုတ်ဘဲ သက်ရှိတစ်ခုနှင့် ဤသို့ ဆက်ဆံရခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်၊၊

ယဲ့လန်က သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ၊၊

လင်းရှန်သည် လေထုမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်၊၊ ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘောပေါ်တွင် အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးကျင်းပနေချိန်၌ သူ ပြန်ဝင်သွားသင့်၊ မဝင်သွားသင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်၊၊ ယဲ့လန်သည် သူ့ကို အတန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားမည့် ဆရာမကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းရှန်မှာ အလိုလိုပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်၊၊

“ပရော်ဖက်ဆာယဲ့၊၊ ကျုပ်ခုနက ခင်ဗျားကိုတောင် မမြင်လိုက်ဘူး...”

“ငါ အခုပဲ ယုံကျန်းဆိပ်ကမ်းက အင်ပါယာစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့နဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်၊၊ အင်ပါယာအဆင့် မီကာတွေကို အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ထဲ ပို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ”

ယဲ့လန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်၊၊

လင်းရှန်က သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “အစည်းအဝေးရလဒ်က ထွက်လာပြီလား”

“တကယ်တော့ ငြင်းခုံနေဖို့ မလိုပါဘူး၊၊ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သိနေကြပြီးသားပဲ”

ယဲ့လန်သည် ကျယ်ပြောလှသော အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကို ငေးကြည့်ရင်း “လူသုံးသန်းကို စွန့်ပစ်တာနဲ့ လူသန်းသုံးဆယ်ကို စွန့်ပစ်တာဟာ အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး”

“ခင်ဗျား ထင်တာက ကျုပ်တို့ရွေးချယ်စရာမရှိပဲ အသေအလဲတိုက်ပွဲဝင်ရတော့မယ်… အာ့လိုလား”