အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) - ဘယ်သူက ပိုမြန်သလဲ

“ခုနက ငါလွဲသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

ထိုအချိန်တွင် ကော်ချန်သည် နံံရံကို ရိုက်မိထားသည့် သူ၏လက်ဝါးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စူးချီကို မရေမရာသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ထပ်မံလှုပ်ရှားလာပြန်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် နောက်ဆုတ်ရန် သို့မဟုတ် လက်လျှော့ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ စူးချီကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ဖားပြုတ်သိုင်း၏ ဒုတိယမြောက် လက်ဝါးချက်။

ဤလက်ဝါးချက်မှာလည်း ယခင်အချက်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လေးလံလှပြီး လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် လေတိုးသံမှာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်နေကာ အရှိန်အဟုန်မှာလည်း ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ သို့သော် စူးချီကမူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာလှည့်လိုက်ပြီး ဝေ့ယမ်းကာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကော်ချန်သည် မိမိ၏လက်ကို ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားတစ်ခုက လမ်းကြောင်းပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စူးချီကို ပစ်မှတ်ထားသည့် လက်သီးချက်မှာ ဘေးသို့ ထပ်မံလွဲချော်သွားကာ လေထဲကိုသာ ရိုက်မိတော့သည်။

“တောက်... လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မထိရင် လက်နှစ်ဖက်စလုံး သုံးမယ်”

မိမိ၏တိုက်ကွက်များ မထိရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကော်ချန်သည် ပြိုင်ပွဲမစတင်မီက ပြောခဲ့သည့် ကြွားလုံးများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် စူးချီထံသို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် တရစပ် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ပြိုင်ပွဲမစခင်က သူပြောခဲ့သည့် စကားအရဆိုလျှင် လက်နှစ်ဖက်စလုံး အသုံးပြုခြင်းမှာ သူရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။ ယခုမူ တိုက်ကွက်များ အကြိမ်ကြိမ် လွဲချော်နေသဖြင့် သူသည် ဒေါသကြောင့် စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်နေလေပြီ။

စူးချီ၏ အမူအရာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ဝေ့ယမ်းခြင်း၊ ဆွဲငင်ခြင်း၊ တွန်းထုတ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရင်း တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ၏ခြေထောက်ဖြင့် ခတ်လိုက်ရာ ကော်ချန်မှာ ဖင်ထိုင်လျက် မှောက်ခုံကျသွားတော့သည်။

“ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ”

ကော်ချန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် သံသယဝင်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရောက်ရှိနေသည့် စစ်ပြန်ကြီး ၇၀၃ ဦးစလုံး မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။ အကယ်၍ စူးချီသည် ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ကွက်တစ်ခုကိုသာ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့လျှင် ၎င်းကို ကံကောင်းခြင်းဟု ခေါ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ယခုမူ ကော်ချန်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် တိုက်ခိုက်နေလျှင်ပင် စူးချီက အလွယ်တကူပင် ခုခံနိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘာကို ပြသနေသနည်း။ ဤလူငယ်၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီလက်သီးပညာက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ”

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းရုံတင် မကဘူး။ ဒီလူငယ်က တတိယအဆင့် သွေးလေအင်အားပဲ ရှိတာ၊ ဆိုလိုတာက သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ဂျင် ၂၁၀၀ လောက်ပဲ ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်က သူ့ခွန်အားထက် အနည်းဆုံး သုံးဆလောက် ပိုများတဲ့ အင်အားကို ခုခံနိုင်နေတာပဲ”

“ဟူး... တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ”

“အဓိကအချက်က ဒီလက်သီးပညာက ဟန်ရေးပြစရာ အများကြီးမလိုဘဲ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လှုပ်ရှားစရာလည်း မလိုဘူး။ ငါတို့နဲ့ တကယ်ကို သင့်တော်မယ့်ပုံပဲ”

အငြိမ်းစား စစ်ပြန်ကြီးများမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးလာကြသည်။ ထိုအထဲမှ အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာမူ မိမိ၏လက်ဝါးကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင်များ တောက်ပလာသည်။

ကျိန့်ယွဲ့ဟုန်သည် အသူရာချောက်နက်ကြီး၏ အကြပ်အတည်းများကို အကြိမ်ကြိမ် ကာကွယ်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသူရာသားရဲ အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အရာရှိငယ်များကြားတွင် တကယ့်ကို သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထင်ရှားသည့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးအဖြစ် “သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်း” ကို စောင့်ကြပ်ရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်း ဆိုသည်မှာ လူသားများက အသူရာချောက်နက်ကြီးကို ပိတ်ဆို့ရန် သွေးလေအင်အား နည်းဥပဒေများကို အသုံးပြု၍ တည်ဆောက်ထားသည့် စွမ်းအင်နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံနှင့် ဒေသအသီးသီးတွင် အမည်အမျိုးမျိုး ခေါ်ကြသည်။ မဟာရှ တွင် သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်းဟု ခေါ်ပြီး၊ အကျင့်ပျက်နိုင်ငံတွင် သွေးလေအင်အား အဗလွန်၊ မဟာငန်းနိုင်ငံတွင် သွေးလေသံမဏိကုလားကာ၊ ဂရိတွင် သက်ပြင်းချတံတိုင်း စသည်ဖြင့် အသီးသီး ခေါ်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် မဟာရှ၏ သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်းမှာ အကျော်ကြားဆုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှေးဟောင်း မဟာတံတိုင်းကြီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး တံတိုင်းနံရံများကို သွေးလေစွမ်းအင်ကွန်ရက်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများသည် စစ်စခန်းအသီးသီးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး သွေးလေစွမ်းအင် နယ်ပယ်တွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်ပါက စစ်တပ်အနေဖြင့် မည်သည့်နေရာမှမဆို သွေးလေစွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည်။

မြို့ရိုးဟောင်းပေါ်ရှိ မျှော်စင်များသည် သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်းပေါ်ရှိ အသူရာစွမ်းအင် နယ်ပယ်များနှင့် တူညီသည်။ စစ်သည်များကို မျှော်စင်တိုင်းတွင် ချထားပြီး အသူရာသားရဲများ ကျူးကျော်မှုကို အချိန်မရွေး ခုခံရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ အချို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အသူရာချောက်များ၏ အထက်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် မျှော်စင်များကို တည်ဆောက်ထားပြီး အစွမ်းထက်သည့် စစ်သူကြီးများကို အစောင့်ချထားသည်။ ထိုမျှော်စင်များကို စစ်သူကြီးမျှော်စင်များဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

အသူရာချောက်နက်ကြီး စတင်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထူးဆန်းသည့် သားရဲများ သောင်းကျန်းလာချိန်တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းတွင် သားရဲများ ကျူးကျော်မှုကို ဟန့်တားရန် တံတိုင်းများကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နိုင်ငံအများစုရှိ အတွင်းပိုင်း ဂိုဏ်းဂဏများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် နှောင့်ယှက်နေကြသဖြင့် ဘုံသဘောထား မချမှတ်နိုင်ခဲ့ကြဘဲ သူတို့၏ သွေးလေတံတိုင်းများမှာ ပုံမှန် ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်သာ ရှိခဲ့ကြသည်။ မဟာရှ တစ်နိုင်ငံတည်းသာလျှင် တစ်မျိုးသားလုံး ခုခံကာကွယ်ခဲ့ကြပြီး အားလုံးက အာဃာတများကို ဘေးဖယ်ကာ သန်းပေါင်းများစွာသော လူထုကြီးမှာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ညီညွတ်ခဲ့ကြသည်။

စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားသဖွယ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်ခံပညာရှင် အမြောက်အမြားသည်လည်း မိမိတို့၏ သွေးသားကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လူသားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အပြည့်စုံဆုံးသော အသူရာ ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ နိုင်ငံအသီးသီးမှ လူများသည် အသူရာသားရဲများ၏ ကျူးကျော်မှုကြောင့် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေကြရသည်။ မဟာရှ၏ သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်း တစ်ခုတည်းသာလျှင် အသူရာသားရဲများ ကျူးကျော်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ပြီး မဟာရှ ပြည်သူများကို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်အလုပ်လုပ်ကိုင်နိုင်ရန် ကာကွယ်ပေးထားသည်။

သို့သော် ခုနစ်ကြိမ်မြောက် အသူရာ အကြပ်အတည်းကာလတွင် ကျူးကျော်လာသည့် သားရဲများမှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသဖြင့် သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်းတွင် အက်ကြောင်းများနှင့် အပေါက်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုတံတိုင်းကြီး ပြိုလဲသွားပါက သားရဲများသည် လူသားတို့၏ မြို့ပြများအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ရာ ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိန့်ယွဲ့ဟုန်သည် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး သူ၏ သွေးလေအင်အား တစ်ဝက်ကို စတေးရန် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခဲ့သည်။ စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားမှာလည်း သေဘေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အင်အား တစ်ဝက်ကို စတေးခဲ့ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သွေးလေအင်အား မဟာတံတိုင်းကြီး ပြန်လည် ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လူတိုင်း လေးစားအားကျရသည့် ပြည်သူ့သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အရာအားလုံးတွင် ပေးဆပ်မှု ရှိမြဲဖြစ်သည်။ သွေးလေအင်အားကို စတေးခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ သွေးလေဓာတ်များ ချို့တဲ့သွားပြီး ခွန်အားမှာ အကြီးအကျယ် ကျဆင်းသွားသဖြင့် အချိန်မတိုင်မီ အနားယူခဲ့ရသည်။ အနားယူပြီးနောက် အစိုးရက သူ့ကို လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်အဖြစ် အမြဲတမ်းရာထူးတစ်ခု စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အေးချမ်းသည့် ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အနှစ် ၃၀ မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ဆုံးရှုံးသွားသည့် သွေးလေအင်အားကြောင့် သူ၏ခွန်အားမှာ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ တတိယအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးမှတ် ဖြစ်သော ၁၅၀၀ မှ ယခုအခါ ၇၀၀ သာ ရှိတော့သည်။ မကြာသေးမီက သူစောင့်ကြပ်နေသည့် စက်ရုံသို့ နာမည်ကြီး လူဆိုးသူခိုးများ လာရောက်ခိုးယူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူရဲကောင်းဟောင်းကြီး ဖြစ်သော သူသည် သူခိုးများကို အရေးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ကောလာဟလများ အမျိုးမျိုး ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

“အဲဒီအဘိုးကြီးက အားလည်းမရှိဘဲ နေ့တိုင်း ဘဝင်မြင့်နေတာ”

“သူ့ကို အဲဒီလို မပြောပါနဲ့၊ သူက လူသားတွေရဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ဦးပဲလေ”

“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ပြီးတော့ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၃၀ က စစ်သားဖြစ်ခဲ့တာလေ။ ဒီလောက်တောင် ကြာလှပြီပဲ၊ တကယ်ပဲ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ”

“ဒီလောက် ခွန်အားမရှိတာကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေတာလဲ”

ယခုအခါ သူသည် အောက်ခြေအဆင့် အငြိမ်းစား စစ်ပြန်တစ်ဦးသာ ဖြစ်တော့သည်။ သူ အနားယူပြီးနောက် အနှစ် ၃၀ အတွင်း အသူရာချောက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ပေ။ ငြိမ်းချမ်းသည့် နှစ်များမှာ လူထု၏ ဘဝကို အေးချမ်းစေခဲ့သော်လည်း မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများနှင့် အရင်းရှင်များ၏ အတ္တများကိုလည်း ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်ခံပညာများကို မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများကသာ သိမ်းပိုက်ထားကြပြီး ဆေးလုံးများကိုမူ အရင်းရှင်များက လူထုကို ခေါင်းပုံဖြတ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။

သူရဲကောင်းဟောင်းကြီးတွင် သူ၏သွေးလေအင်အားကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းရန် ဆေးလုံးဝယ်ယူဖို့ ပိုလျှံသည့် ငွေကြေးမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သွေးလေဓာတ် ဆုံးရှုံးမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် လူထုကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုမူ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ အသုံးပြုနိုင်သည့် ကိုယ်ခံပညာများကို သူ မဝယ်ယူနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သာမန်လူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကိုသာ အောင့်အည်း သည်းခံနေရတော့သည်။

ယခုအခါ စူးချီ၏ လက်သီးပညာက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ စူးချီ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ ခွန်အား အများကြီးမလိုဘဲ အားနည်းသူက အားသန်သူကို အနိုင်ယူနိုင်သည့် ပညာဖြစ်သည်။ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အလွန်အမင်း မြန်နေရန် မလိုသဖြင့် သူ၏ အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ငါသာ ဒီကိုယ်ခံပညာကို သင်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ဆို တတိယအဆင့်ရှိတဲ့သူတွေကို ငါ ပြန်ပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပဲ။ ငါသာ ဒါကို သင်ယူလိုက်ရင် ငါ့ကို အသုံးမကျတဲ့ အဘိုးကြီးလို့ ဘယ်သူမှ ပြောနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

“ဒါက... ငါသင်ချင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာပဲ”

ကျိန့်ယွဲ့ဟုန်၏ အတွေးမှာ စစ်ပြန်ကြီး အများစု၏ ခံစားချက်ကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ သူတို့သည် တစ်ချိန်က နိုင်ငံအတွက် စတေးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လူအများက သူတို့ကို အိုနှ crappy အဘိုးကြီးများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်နေကြသည်။ သူတို့ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ သူတို့၏ သက်တမ်းကို ရှည်စေပြီး သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရရှိစေမည့် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်ပြန်ကြီးများ၏ စိတ်ထဲရှိ ချိန်ခွင်လျှာမှာ စူးချီဘက်သို့ စတင်တိမ်းညွတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်မှုများ အကြိမ်ကြိမ် လွဲချော်နေသည့် ကော်ချန်သည်လည်း ဤအချိန်တွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ပြိုင်ဘက်၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေပြီး ခွန်အားအစစ်ဖြင့် စူးချီကို မနှိမ်နင်းနိုင်သည်ကို သူ လက်ခံလိုက်ရသည်။ ကော်ချန်သည် အရှေ့တိုင်းဟောင်းမှ နာမည်ကျော် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

“နင့်ရဲ့ လက်သီးတွေက အရမ်းနှေးလွန်းတယ်။ ခွန်အားနဲ့ မနှိမ်နင်းနိုင်ရင် ငါက အရှိန်နဲ့ သတ်မယ်”

“နောက်လာမယ့် လက်သီးချက်ကတော့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ပဲ။ ကျည်ဆန်တစ်ခုလို မြန်တဲ့ အရှိန်ကို နင် ခံနိုင်ပါ့မလား”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကော်ချန်သည် အောက်သို့ အသာအယာ ဝပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဖားပြုတ်သိုင်းကို ခိုးယူကာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ဖားပြုတ်သိုင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း နိယာမကို နားမလည်သောကြောင့် ခြေထောက်ရှိ သွေးလေလည်ပတ်မှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာကို ဖားပြုတ်သိုင်းဟု ခေါ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လျင်မြန်သည့် ခုန်ကူးမှုမှတစ်ဆင့် တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကော်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် ကျည်ဆန်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စူးချီက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ ကော်ချန်သည် သူ၏ဘေးမှ ဝှေ့ခနဲ ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

“တောက်... ထပ်လွဲပြန်ပြီ”

“နောက်တစ်ခါတော့ နင် ဒီလောက် ကံကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”

အခန်း (၃၄) - မြန်နေလည်း မထူးပါဘူး

ကော်ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ပြီး စူးချီက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်သည်။

ထိုက်ကျိပညာအတွက်မူ “လေးကျပ်သားဖြင့် ပိဿာတစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ အခြေခံမျှသာ ရှိသေးသည်။ ယင်း၏ စစ်မှန်သော စွမ်းပကားမှာ အနှေးဖြင့် အမြန်ကို တုံ့ပြန်ခြင်းနှင့် အပျော့ဖြင့် အမာကို အောင်နိုင်ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ရုပ်ရှင်နှင့် ဗွီဒီယိုများတွင် ထိုက်ကျိပညာသည် ပျံသန်းလာသော ဓားများကို တားဆီးနိုင်သလို ဘောလုံးကွင်းထဲတွင်လည်း ဘောလုံးများကို ဖမ်းယူနိုင်သည်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ဘက်၏ အရှိန်အဟုန်ကို သူက အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။

“အရှိန်နဲ့ ငါ့ကို နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာကတော့ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ”

“နောက်တစ်ကွက်ကျရင် အနှေးနဲ့ အမြန်ကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရသလဲဆိုတာ ငါပြပါ့မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် စူးချီက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုက်ကျိပညာရှိ “လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးခြင်း” ဆိုသည့် အနေအထား ဖြစ်ပြီး အရှိန်အဟုန်ကို အနှေးဖြင့် တုံ့ပြန်သည့် ထူးခြားသော တိုက်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်ကို လဲလှယ်ပြီးသည်နှင့် စူးချီသည် ထိုကိုယ်ခံပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ထိုက်ကျိပညာအကြောင်း ပုံပြင်များတွင် ကြားဖူးသော်လည်း အနှေးဖြင့် အမြန်ကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရသည်ဟူသော နိယာမကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။

မြန်ခြင်းက မြန်ခြင်းပင် ဖြစ်ရာ အနှေးက အမြန်ကို မည်သို့ အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။ သိပ္ပံနည်းကျ အခြေခံရော ရှိပါသလား။ သို့သော် ဤကိုယ်ခံပညာကို အမှန်တကယ် လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ စူးချီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

“အနှေးဖြင့် အမြန်ကို တုံ့ပြန်ခြင်း” ၏ အနှစ်သာရမှာ နှေးကွေးခြင်းတွင် ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ “အား” သုံးမျိုးကို ပါးနပ်စွာ ချေဖျက်ခြင်းတွင် ရှိနေသည်။ မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ခိုက်မှုတွင် အား သုံးမျိုးသာ ရှိနိုင်သည်။

အကယ်၍ လူနှစ်ဦးမှာ အလွန်နီးကပ်နေပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လာပါက ထိုအချိန်တွင် “အား” မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။ ယင်းကို တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းမှာ ပြိုင်ဘက်၏ အားအရှိန် အပြည့်အဝ မထွက်လာမီ ဖြတ်တောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယင်းကို အားအစပျိုးချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဟု ခေါ်သည်။

အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်မှာ အသင့်အတင့် ကွာဝေးသော နေရာမှ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ရိုက်နှက်လာပါက ထိုအချိန်တွင် အားမှာ အလယ်အဆင့်သို့ ရောက်နေသည်။ ယင်းကို တုံ့ပြန်ရန်မှာ အရှိန်အတိုင်း လိုက်ပါကာ လမ်းကြောင်းလွဲစေပြီး အားအင်ကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်း ဖြစ်ကာ ယင်းကို အားအရှိန်တက်ချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဟု ခေါ်သည်။

အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်မှာ ဝေးကွာသော နေရာမှ တိုက်ခိုက်လာပြီး အားအရှိန်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပါက ယင်းကို အား၏ အမြီးပိုင်းဟု ခေါ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အားအသစ် မထွက်ပေါ်မီ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး ယင်းကို အားအရှိန်ကုန်ချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းဟု ခေါ်သည်။

ဤသည်မှာ အနှေးဖြင့် အမြန်ကို တုံ့ပြန်ခြင်း၏ အခြေခံ နိယာမပင် ဖြစ်သည်။ ကွဲပြားခြားနားသော အခြေအနေများတွင် ကွဲပြားသော တိုက်ကွက်များကို အသုံးပြုကာ အားအင်များကို ချေဖျက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ဘက်၏ “အား” ကို ပိုမို နားလည်လေလေ ပြိုင်ဘက်မှာ ပိုမို စိတ်ပျက်အားငယ်လာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုက်ကျိပညာရှင်များသည် တိုက်ပွဲ ကြာရှည်လာသည်နှင့်အမျှ ပြိုင်ဘက်၏ “အား” ကို နားလည်အောင် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ ကော်ချန်၏ ဖားပြုတ်သိုင်းသည် စူးချီ ကောင်းကောင်း သိထားသည့် ဖားပြုတ်ပညာကို ခိုးယူထားခြင်း ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ကွက် အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် စူးချီသည် ပြိုင်ဘက်၏ “အား” ကို အလုံးစုံ နားလည်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ ကော်ချန်သာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ခံပညာကို အသုံးပြုခဲ့လျှင် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ ခိုးယူထားသော ပညာရပ်မှာ မိမိကို အလျင်အမြန် ရှုံးနိမ့်စေမည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ကော်ချန်တစ်ယောက် အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။

…

“အို... ဒီဖားပြုတ်သိုင်းက ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား”

“သူ့ရဲ့ အရှိန်က ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်အထိ တက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

စာသင်ခန်း၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ထိုင်နေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို အထွေထွေတက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟော့ကျွင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ကော်ချန်၏ အရှိန်မှာ စူးချီကို သိသိသာသာ ဖိနှိပ်ထားသည်။ စူးချီမှာ ရှောင်တိမ်းနေရုံသာ ရှိပြီး ကော်ချန်ကို ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း၊ စူးချီက ဒီတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။ အရှိန်က အံ့ဩစရာပဲ”

ကျန်းလိချွမ်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ စူးချီ၏ “လေးကျပ်သားဖြင့် ပိဿာတစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်ခြင်း” နည်းစနစ်ကို သူ သဘောကျသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာ လောကတွင် “အရှိန်” ဆိုသည်မှာ အပိုင်နိုင်ဆုံးအရာ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။ အရှိန်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားပါက အောင်နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။

“ကျွန်တော်က ကိုယ်ခံပညာ ခိုးယူတာကို အမြဲတမ်း ဆန့်ကျင်ခဲ့သူပါ”

“ဖားပြုတ်သိုင်းကို စတွေ့တုန်းက ဒါဟာ ခိုးယူထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်စွမ်းကတော့ ချီးကျူးစရာပါပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီပညာကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ပင်လိုက်ဖို့ နှမြောနေမိတာ”

“ဒီလို အရှိန်မျိုးနဲ့ဆိုရင် စူးချီရဲ့ လက်သီးတွေက ဒီလောက် နှေးနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ သူ ရှုံးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်”

ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ အမြင်မှာ ထိုနေရာရှိ လူအများစု၏ အမြင်ကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ စူးချီ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ ဆန်းကြယ်လှသည်ကို သူတို့ လက်ခံကြသည်။ “လေးကျပ်သားဖြင့် ပိဿာတစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်ခြင်း” ဆိုသည့် နည်းစနစ်မှာ ကိုယ်ခံပညာ လောကတွင် မကြုံစဖူး ထူးခြားသည့် တီထွင်မှု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကော်ချန်၏ အရှိန်ကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ စူးချီအတွက် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ဟု သူတို့ ထင်မြင်နေကြသည်။

တတိယအဆင့် ထိပ်ဆုံးပိုင်းတွင် ရှိနေသည့် ကော်ချန်မှာ အရှိန် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်လာသည်ဆိုပါက တတိယအဆင့်အတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ စူးချီ နိုင်ဖို့ ဆိုသည်မှာ ကျန်းလိချွမ်း၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံအရ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားမှာ မကျယ်လှသော်လည်း “အရှေ့တိုင်းဟောင်း” ၏ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ် စွန်းရွှိမှာမူ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ သူသည် စင်မြင့်ထက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်။ လူကြီးမင်း၏ စကားအရ ကော်ချန်သာ နိုင်သွားပါက ကိုယ်ခံပညာ ခိုးယူသည့် ကိစ္စကို ဆက်လက် စုံစမ်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ် ဤကမ္ဘာတွင် လူကြီးမင်းများသည် ရလဒ်ကိုသာ ဂရုစိုက်ကြသည်။ ရှုံးနိမ့်သူများအတွက်မူ မည်သူကမျှ ဂရုစိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကော်ချန်မှာ အနိုင်ရရန် သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖားပြုတ်သိုင်းကို အသုံးပြုပြီး အရှေ့တိုင်းဟောင်း အွန်လိုင်းသင်တန်းကို အနာဂတ်တွင် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

စူးချီနှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုကလေးမှာ ပါရမီရှိသော်လည်း သူ၏ အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ခဏတာ ပိတ်ဆို့နေသည့် အတားအဆီးလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ထည့်ပြောနေစရာပင် မလိုပေ။ ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် “ခရီးသစ်” ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အေးအေးဆေးဆေး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ လှပသည့် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် သူ၏ ဝန်ထမ်း ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရှောင်တိမ်းနေရသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အမူအရာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလား။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူ၏ လက်သီးလေးများကို ဆုပ်ကာ “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ ကော်ချန်၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်ကို ကြည့်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရသည်။

ဤအရှိန်မျိုးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည်လည်း အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ကိုယ်ခံပညာ စတင် ဖန်တီးစဉ်က စူးချီကို “အနှေးလက်သီး” ဖန်တီးရန် သူ အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စူးချီက သူ၏ နားလည်မှုဖြင့် “လေးကျပ်သားဖြင့် ပိဿာတစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်ခြင်း” ကို ထည့်သွင်းခဲ့သော်လည်း ရှန်ကျစ်ရှားကမူ မယုံကြည်သေးပေ။

“လေးကျပ်သားဖြင့် ပိဿာတစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်ခြင်း ဆိုတာကို စဉ်းစားနိုင်ရုံနဲ့ အနှေးနဲ့ အမြန်ကို တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“ဒါ့အပြင် ဒီကမ္ဘာမှာ အနှေးနဲ့ အမြန်ကို တုံ့ပြန်နိုင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာမျိုး မရှိပါဘူး”

“ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြားတောင် မလုပ်နိုင်တာကို ငါခေါ်ထားတဲ့ သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေးက လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး”

ထို့ကြောင့် သူ၏ အမြင်တွင် စူးချီသည် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကော်ချန်... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားစမ်းပါ။ နင်က စူးချီကို တစ်ချက်လောက် ထိအောင် ရိုက်နိုင်တာနဲ့ “ကြယ်တံခွန်ကျခြင်း” ပစ္စည်းက အလုပ်လုပ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါနိုင်ပြီ။

သို့သော် ရှေးလူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ ပျော်လွန်းလျှင် ဝမ်းနည်းရတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားတော့သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကော်ချန်သည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် စူးချီထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးမှာ စူးချီကို ထိမှန်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သို့သော် စူးချီက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ရွှေ့လိုက်ရာ ကော်ချန်၏ လက်ဝါးမှာ စူးချီ၏ နားရွက်ဘေးမှ ဝှေ့ခနဲ ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချီသည် ထိုအရှိန်ကို အသုံးချကာ ကော်ချန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကော်ချန်၏ “အား” မှာ အမြီးပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အင်အားဟောင်းများ ကုန်ဆုံးနေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ စူးချီက အသာအယာ ဆွဲလိုက်ရုံမျှဖြင့် ကော်ချန်မှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှေ့သို့ ကိုင်းကျသွားတော့သည်။

ထို့နောက် စူးချီက သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ တွန်းလိုက်ရာ အားအများကြီး သုံးလိုက်ပုံ မရသော်လည်း ကော်ချန်မှာ ဘေးရှိ နံရံဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဗုန်း ဆိုသည့် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကော်ချန်မှာ စာသင်ခန်း နံရံကို သွားတိုက်မိပြီး တတိယအဆင့် စံနှုန်းမီ နံရံကြီးမှာ အက်ကြောင်းများပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ အတိုက်ခံရပြီးနောက် ကော်ချန်မှာ တည့်တည့်ကြီး လဲကျသွားတော့သည်။

လဲကျသွားတာလား။ သူ တကယ်ပဲ လဲကျသွားပြီ။ အရာအားလုံးက ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဒါက ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူးလေ”

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ သူ နားလည်ထားသည်များကို အလုံးစုံ ကျော်လွန်နေသည်။ စူးချီ၏ “လေးကျပ်သားဖြင့် ပိဿာတစ်ထောင်ကို လွှဲဖယ်ခြင်း” ကို သူ နားလည်နိုင်သေးသော်လည်း ခုနက အဖြစ်အပျက်ကိုမူ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ စူးချီက အသာအယာ တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ကော်ချန်က ဘာလို့ နံရံကို ကိုယ်တိုင် သွားတိုက်မိရတာနည်း။ သူက တမင်တကာ နာကျင်အောင် လုပ်နေတာလား

ထိုအချိန်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို အထွေထွေတက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟော့ကျွင်း၏ အံ့ဩသံကို ရှန်ကျစ်ရှား ကြားလိုက်ရသည်။

“အင်အားကို အသုံးချပုံက တကယ့်ကို ပါးနပ်လှတာပဲ။ ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ခုနက တိုက်ကွက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်လား”

“ဒီကိုယ်ခံပညာကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ”

ထိုသို့ ချီးကျူးသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ထဲ၌ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဒီအဘိုးကြီးက ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အရှုံးပေးခိုင်းပြန်ပြီလား။