အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 5 Ch. 45-46
အခန်း (၄၅) - သုံးလပဲ အဲဒီအတိုင်းပဲ။
“ဟမ် ဆရာစုက ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်တာလား”
“သူက ဒီလောက်တောင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်တာလား”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် စူးချီကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒီကောင်က ဒီကိစ္စ ဘယ်လောက်ခက်တယ်ဆိုတာကို နားမလည်တာလား”
“ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“လူငယ်ဆိုတော့ အရှက်အကြောက်က ရှိသေးတာကိုး။ လူအများကြီးရှေ့မှာ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲမှာလဲ”
“ဒါကြောင့်... သူကတော့ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“အခု သဘောတူလိုက်ပြီးမှ နောက်မှ ပြန်လှည့်ဖို့ ကြံနေတာနေမှာ။ ငါ ဒုတိယသခင်မလေးက နင့်ကို အဲဒီလို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးပါ့မလား”
“ဒီကိစ္စကို မီဒီယာတွေနဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေရှေ့မှာတင် အခုချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်ရမယ်”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရှန်ကျစ်ရှားသည် စိတ်အားထက်သန်သည့် မျက်နှာပေးကို လုပ်ထားလိုက်သည်။
ရှန်ကျစ်ရှား မသိသည့်အချက်မှာ စူးချီသည် ကိုယ်ခံပညာသစ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေကို စတင်လေ့လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။
သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း။
၎င်းမှာ “ဖုန်ယွန်း” ဇာတ်လမ်းတွဲမှ “ဓားဂိုဏ်း” ၏ အမြင့်ဆုံး နည်းစနစ်ဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်ဆုံး တပည့်များကိုသာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလေ့ရှိသည်။ ဤနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်သည် အရှင်သခင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့် ကျွန်များကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသူ၏ရှေ့တွင် ဒူးညွှတ်ကြရသည်။ ဓားကွက်ကို စတင်လိုက်သည်နှင့် အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင် မုန်တိုင်းကို ဖန်တီးနိုင်သလို ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ထိန်းချုပ်၍ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤကိုယ်ခံပညာကို တတ်မြောက်ရန် အလွန်တင်းကျပ်သော ကန့်ကွက်ချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခံပညာများကို အရင်ဆုံး ဖျက်ဆီးပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤကန့်သတ်ချက်ကြောင့်ပင် ဤပညာကို တတ်မြောက်သူ အလွန်နည်းပါးခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် ဤကိုယ်ခံပညာကို ရရှိနိုင်သူများသည် ထိုခေတ်အခါက အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြရာ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်များကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ပြန်လည်ကျင့်ကြံရန် မည်သူက ဆန္ဒရှိပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ငွေသန်း ၁၀၀ ရှိနေသူတစ်ဦးကို အောင်မြင်ရန် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာသည့် သန်း ၃၀၀ ရမည့် စီမံကိန်းတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခိုင်းသကဲ့သို့ပင်။ အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ရှိသမျှ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။
သင်ဆိုလျှင်ကော လောင်းကြေးထပ်ပါ့မလား။ လူအနည်းငယ်သာ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စွန့်စားကြပေလိမ့်မည်။ စိတ်ပညာအရ ဆိုပါက ဤသည်ကို “ဆုံးရှုံးမှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” ဟု ခေါ်သည်။ လူတို့သည် အမြတ်ရရှိခြင်းထက် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းအပေါ်တွင် ပိုမို၍ စိုးရိမ်တတ်ကြသည်။
သို့သော် ကိုယ်ခံပညာများ ထွန်းကားသည့် ဤကမ္ဘာတွင်မူ သွေးလေအင်အား ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြသည့် တတိယအဆင့်နှင့် စတုတ္ထအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင် သောင်းနှင့်ချီသော သူတို့မှာ ကိုယ်ခံပညာများ ပျက်စီးပြီးသား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့အတွက် ဤကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မလိုဘဲ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာသည့် သန်း ၃၀၀ ရမည့် အခွင့်အရေးမျိုး ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
စိတ်ပုံမှန်ရှိသူတိုင်းကတော့ “ဒါကို လုပ်ကြရအောင်” ဟုသာ ပြောကြပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဤတိုက်ကွက်ကို တတ်မြောက်ခြင်းမှာ “ဓားပျံ” များဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ရရှိခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဤကိုယ်ခံပညာကို လဲလှယ်လိုက်ခြင်းမှာ စူးချီ၏ ငယ်ဘဝ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ယောကျ်ားဆိုသည်မှာ သေသည့်အထိ လူငယ်စိတ် ရှိတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး “ဓား... လာစမ်း” ဟု အော်ဟစ်ချင်ကြသူများချည်းပင်။
“သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း အတွက် လိုအပ်သော ဆရာကောင်း ရမှတ် ၅၉၉၅၀ မှတ်”
“ခြောက်သောင်းတောင်လား။ အရမ်း မများလွန်းဘူးလား”
ဤကိန်းဂဏန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စူးချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤတန်ဖိုးမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေသည်။ “ဖုန်ယွန်း” သည် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာ ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤနည်းစနစ်မှာ ထိုကမ္ဘာရှိ ထိပ်တန်း ကျင့်စဉ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ၎င်းသည် ပါရမီအပေါ်တွင် အခြေမခံပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ လူတိုင်း တတ်မြောက်နိုင်ခြေ ပိုများသဖြင့် ဆရာကောင်း ရမှတ်များကိုလည်း ပိုမို ရရှိနိုင်ပေသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းမှ ဗီလိန်တစ်ဦးဖြစ်သော တိရှီထျန်သည်လည်း ဤပညာကို တတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တိရှီထျန်မှာ ပါရမီ ညံ့ဖျင်းသူအဖြစ် လူသိများသည်။ သူသည် ကိုယ်ခံပညာကို အနှစ်နှစ်ထောင်ကြာ လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်သာ လေ့ကျင့်ရသေးသည့် ဇာတ်ဆောင်ကို အမြဲတမ်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူပင် တတ်မြောက်နိုင်လျှင် ယခင်က တတိယအဆင့်နှင့် စတုတ္ထအဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့ဖူးသည့် စစ်ပြန်ကြီးများ မတတ်မြောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤကမ္ဘာရှိ ဒုတိယအဆင့်နှင့်အထက် ကိုယ်ခံပညာရှင်တိုင်းမှာ တိရှီထျန်ထက် ပါရမီ ပိုကောင်းကြပေလိမ့်မည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤကိုယ်ခံပညာကို လဲလှယ်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း သင်ယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပစ်မှတ်ထားသူများအတွက် ထိရောက်ပြီး အစွမ်းထက်လှသလို သင်ယူရန်အတွက်လည်း အဟန့်အတား မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ရမှတ် ခြောက်သောင်း တောင်းဆိုခြင်းမှာ သင့်တင့်လှပေသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် စူးချီ၏ ဆရာကောင်း ရမှတ်မှာ မလုံလောက်သေးပေ။
“ဆရာကောင်း ရမှတ် ၉၁၀၄ မှတ်”
“လက်ရှိ သင်ကြားနေသော ကိုယ်ခံပညာ - ထိုက်ကျိ”
“သင်ကြားမှု အခြေအနေ - ၂၁၁၉၅ / ၄၉၆၄၃၂”
“သင်ကြားမှု အခြေချ တွက်ချက်မည့်ရက် - ၆ ရက် ၂၁ နာရီ”
သူသည် ထိုက်ကျိပညာ လူပြောများလာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤရမှတ်မှာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သီအိုရီအရ ဆိုလျှင် ၇ ရက်အတွင်း လဲလှယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းဆောင်က အချိန်မည်မျှ ကြာမည်နည်းဟု မေးလာပါက ရက်ပေါင်း ၃၀ ဟုသာ အချိန်တောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ မေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဆရာစု... ဒီကိုယ်ခံပညာသစ်ကို ဖန်တီးဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမယ်လို့ ထင်သလဲ”
စူးချီသည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ သူက ရက်ပေါင်း ၃၀ ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သုံးနှစ်တောင် ကြာမှာလား”
ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းလိချွမ်း၏ အံ့ဩသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ တုန်ရင်နေသော အသံထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။
သုံးနှစ်ဆိုသည်မှာ ကြာသလား။ ကြာပါသည်။ လူငယ်တစ်ယောက် လူလားမြောက်ရန်အတွက် လုံလောက်သည့် အချိန် ဖြစ်သလို ကျောင်းသားတစ်ယောက် မိဘနှင့် ဆရာများ၏ လက်အောက်မှ တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခု ဖန်တီးရန်အတွက်မူ သုံးနှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှသည်ဟု ဆိုရမည်။
ကိုယ်ခံပညာရှင် အမြောက်အမြားမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်မည့် ကိုယ်ခံပညာ တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ရန် တစ်ဘဝလုံး ပေးဆပ်ခဲ့ကြရသည်။ လူပေါင်းများစွာမှာ တစ်သက်လုံး သုတေသန ပြုခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့် ကောင်းမွန်သည့် လက်ရာမျိုးကိုမျှ မထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ စူးချီသာ “မသန်စွမ်းသူများ သွေးလေအင်အား ပြန်လည်ရရှိစေမည့် ကိုယ်ခံပညာ” ကို သုံးနှစ်အတွင်း ဖန်တီးနိုင်မည် ဆိုပါက ၎င်းသည် တကယ့်ကို ကမ္ဘာကျော်မည့် ဖန်တီးမှုမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သုံးနှစ် ဆိုသည်မှာ သူ၏ ငါးနှစ်သက်တမ်းရှိသော ရာထူးကာလအတွင်းမှာပင် ရှိနေသေးသည်။
အကယ်၍ စူးချီသာ ဤကိုယ်ခံပညာကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးနိုင်မည် ဆိုပါက ကျန်းလိချွမ်းသည် စူးချီကို ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုအတွက် အာဏာပိုင် အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ရာထူးတစ်ခု ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းလိချွမ်းသည် သူ၏ သဘောထားကို ဖော်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော်...
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် “သုံးနှစ်” ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သုံးနှစ်ပြီးတော့ နောက်ထပ် သုံးနှစ်တဲ့လား။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် ဤစနစ်ကို ရရှိထားသည်မှာ ၁၀ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ စနစ်ရလျှင် ချက်ချင်း အောင်မြင်မည်ဟု လူတိုင်းက ပြောကြသော်လည်း သူကတော့ ဤနေရာတွင်တင် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ နောက်ထပ် သုံးနှစ် ထပ်ပြီး စောင့်နိုင်ပါ့မလား။ ရှန်ကျစ်ရှားအတွက်မူ စူးချီကို အကျိုးမရှိသည့် ကိုယ်ခံပညာများသာ ဆက်တိုက် ဖန်တီးခိုင်းပြီး ကျောင်းသားများကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ခြင်းကသာ သူ၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းလိချွမ်းကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် သူ ပေးနိုင်ပါ့မလား။
ရှန်ကျစ်ရှားသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး စူးချီ၏ လက်ကို သူ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသော အမူအရာများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်းပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ သုံးလပဲ။ သုံးလပဲနော်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ စင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားတော့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေသော စစ်ပြန်ကြီး ဖန့်ကွမ်း၏ လက်ထဲမှ မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူ၏ သွက်လက် ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။
“အားလုံးပဲ စိတ်ချလိုက်ကြပါ။ နောက်သုံးလနေရင် ဆရာစုက “မသန်စွမ်းသူများ သွေးလေအင်အား ပြန်လည်ရရှိစေမည့် ကိုယ်ခံပညာ” ကို သေချာပေါက် ထုတ်ပြနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ ခရီးသစ်ရဲ့ အွန်လိုင်း သင်တန်းစာမျက်နှာကနေ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တိုက်ရိုက် ပြသသွားပါ့မယ်”
ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ရှေးလူကြီးများ ပြောသကဲ့သို့ပင် စကားဟူသည် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က လူအများရှေ့တွင် ပြောလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ နောက်မှ ပြန်လှည့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ရှန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်မလေး ဖြစ်သော ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးမထားဘဲ နေပါ့မလား။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် မာန်တက်စွာဖြင့် စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်က စူးချီကို ဆွဲကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရဲ့ရှူးယောင်ကို ဆွဲပြီး ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။ သူသည် မာန်တက်လှသော ဥဒေါင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို မော့ကာ ရင်ကို ချီပြီး ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အစွမ်းပြပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ခဏမျှပင် မဆိုင်းငံ့ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ ဖြည်းဖြည်း လျှောက်နေမည် ဆိုပါက ကျန်းလိချွမ်းက သူ့ကို ကိုယ်ခံပညာ ဖန်တီးရန် အနည်းဆုံး သုံးနှစ် ကြာတတ်ကြောင်း လာရောက် ရှင်းပြနေမည်ကို သူ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ လုပ်ရပ်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အွန်လိုင်းတွင်လည်း ငြင်းခုံ ဆွေးနွေးမှုများမှာ တရစပ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဒီလှပတဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက တကယ့်ကို တာဝန်ယူတတ်တာပဲ”
“သူ့ကို အားပေးကြပါ။ ဒီအစ်မက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။ ငါတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်တောင် ကျတယ်...”
“ဒါပေမဲ့ ဒီလို ပြောလိုက်တာက နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူးနော်”
“သူ့ရဲ့ တာဝန်ယူတတ်မှုကို ကြည့်ပြီး ငါလည်း သူတို့ကျောင်းမှာ သင်တန်း တက်ဦးမယ်”
“အကယ်၍ အဲဒီအချိန်ကျလို့ ကိုယ်ခံပညာ ထွက်မလာရင်တော့ သူက ဟာသ ဖြစ်သွားမှာပဲ”
လူပြိန်းက အပျော်ကြည့်ကြသော်လည်း လူတတ်ကတော့ အခက်အခဲကို မြင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းလိချွမ်းနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟော့ကျွင်းတို့ကဲ့သို့ ပညာရေးလောကမှ သူများမှာမူ ဆွံ့အသွားကြသည်။ သုံးလအတွင်းမှာ ဘာများ ဖန်တီးနိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒီဒုတိယသခင်မလေးက ကိုယ်ခံပညာ ဖန်တီးရတာ ဘယ်လောက်ခက်တယ်ဆိုတာကို နားမလည်တာလား။
သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလိချွမ်းမှာ သက်ပြင်းကိုသာ အသာအယာ ချလိုက်မိတော့သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့ ဘာတွေ ဆက်လုပ်ကြမလဲဆိုတာ သုံးလနေရင် သိရမှာပေါ့”
အခန်း (၄၆) - ကလေးကလားအတွေးများ
“ထိုက်ကျိပညာရပ်ကို တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် ပိတ်ပင်ရန် ကျွန်ုပ်အကြံပြုပါသည်။ ၎င်းကို ထပ်မံပြန့်ပွားခွင့် မပေးသင့်တော့ပါ”
“စူးချီကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားရန် လိုအပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် သူ့ကို ထိရောက်စွာ လမ်းညွှန်မှုပေးရမည်ဖြစ်ပြီး သွေးလေဆိုင်ရာ ကိုယ်ခံပညာရပ်များကို ထပ်မံဖန်တီးခွင့် မပြုသင့်ပေ”
“ရဲ့မိသားစုကတော့ စစ်ပြန်ဟောင်းတွေကို အသုံးချပြီး စူးချီကို လူသိရှင်ကြား စိန်ခေါ်ခိုင်းခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ဖိအားပေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် စူးချီသည် ဆေးဖက်ဝင်ကိုယ်ခံပညာရပ်များကို ဖန်တီးပေးရန် သဘောတူလိုက်ရပြီဖြစ်သည်”
ထိုက်ကျိပညာရပ် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများအားလုံး အထူးသတိထားရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးသည့် “ဖားပြုတ်ပညာ” နှင့် “ဘယ်ပြန်ညာပြန်လက်သီး” တို့နှင့်မတူဘဲ ထိုက်ကျိပညာသည် သွေးလေအင်အားကို တိုက်ရိုက်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်နေ့လျှင် ငါးမှတ်အထိပင် တိုးတက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ယခင်က သွေးလေကျင့်စဉ်များကို မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများကသာ အခိုင်အမာ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်လူများကို ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ပညာရပ်မျိုး တတ်မြောက်ခွင့်ပေးရန် မည်သူက ဝံ့ရဲမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများအနေဖြင့် နောင်တွင် သာမန်လူများကို မည်သို့ ခေါင်းပုံဖြတ်နိုင်တော့မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ မိသားစုများ၏ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သမျှသည် သာမန်လူများ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့် ကြိုးစားရုံဖြင့် ပြိုလဲသွားရတော့မည်လော။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အပြစ်ဒုစရိုက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုဝင် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များကြားတွင် လျှို့ဝှက် ဂြိုဟ်တုဖုန်းအစည်းအဝေးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုက်ကျိပညာ ပြန့်နှံ့မှုကို မည်သို့တားဆီးမည်နည်းနှင့် စူးချီကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကို အသုံးမဝင်သည့် ပညာရပ်များသာ ဖန်တီးလာစေရန် မည်သို့လမ်းညွှန်မည်နည်းတို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်တွင်ပင် ၎င်းတို့သည် အတွေ့အကြုံဖလှယ်ပွဲ၏ တိုက်ရိုက်ဗီဒီယိုကိုလည်း စေ့စေ့စပ်စပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ် ရှန်ကျစ်ရှား၏ သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို စောင့်ကြည့်နေကြသော မျိုးရိုးကြီးမိသားစုဝင်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် မသန်စွမ်းသူများအတွက် သွေးလေပြန်လည်ရရှိစေမည့် ကိုယ်ခံပညာရပ်ကို သုံးလအတွင်း ဖန်တီးပေးမည်ဟု ရှန်ကျစ်ရှားက လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်တော့သည်။
ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျိုးရိုးကြီးမိသားစု အကြီးအကဲများအားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ သူမသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ အလွန်လွယ်ကူစွာ ကျဆင်းသွားသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းတို့သည် အင်အားကြီးရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အဆင့်နိမ့်ပြိုင်ဘက်နှင့်သာ တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဟမ်း... ဒီလောက်ခက်ခဲတဲ့ ပညာရပ်ကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ သုံးလဆိုတဲ့ အချိန်က သွေးလေအပ်စိုက်မှတ်တွေကို နားလည်ဖို့တောင် မလုံလောက်နိုင်ပါဘူး။ ဘာဖန်တီးမှုအကြောင်းတွေ ပြောနေတာလဲ”
“ဟဲဟဲ... ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို နုံအတာပဲ။ လူအများရှေ့မှာ ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ ကတိမျိုးပေးထားမှတော့ သုံးလပြည့်လို့ ဘာမှထွက်မလာရင် သူ ဘယ်လိုတာဝန်ယူမလဲ”
“သာမန်လူဆိုတာကတော့ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ အခု သူတို့က သူမကို ဘယ်လောက်ပဲ အမွှမ်းတင်နေပါစေ၊ သုံးလကြာလို့ ဘာမှဖြစ်မလာရင်တော့ ဝေဖန်သံတွေက ပိုပြီးကျယ်လောင်လာပါလိမ့်မယ်”
“ဪ... ငါနားလည်ပြီ။ ရှန်ကျစ်ရှားက သူ့ကိုယ်သူ နာမည်ဖျက်ပြီး အရှက်ခွဲနေတာပဲ။ တမင်သက်သက် နောက်ဆုတ်သွားတာပေါ့”
“အင်း... ဒီမိန်းကလေးမှာ နိုင်ငံရေးအမြင်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး”
“ထားလိုက်ပါတော့... လောလောဆယ် စူးချီကို ပစ်မှတ်မထားသေးဘဲ ထိုက်ကျိပညာ ပြန့်နှံ့မှုကိုပဲ အဓိကထားပြီး ကန့်သတ်ကြတာပေါ့”
ဘာမှနားမလည်သည့် သာမန်လူများမှလွဲ၍ စူးချီအနေဖြင့် သုံးလအတွင်း ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ခံပညာရပ်ကို ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများက ရှန်မိသားစုသည် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ရှန်ကျစ်ရှားက တမင်လူနုံလူအဟန်ဆောင်ကာ အရှက်ခွဲပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်သွားကြသည်။
စူးချီသည်လည်း သူ၏တစ်ဘဝလုံးကို ဆေးဖက်ဝင်ကိုယ်ခံပညာကဲ့သို့ အသုံးမဝင်သော ပညာရပ်များ ဖန်တီးရင်းသာ အချိန်ကုန်လွန်သွားပေလိမ့်မည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံး စူးချီနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်အေးသွားကြသည်။ အစည်းအဝေးမှ ရရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ထိုက်ကျိပညာ ပြန့်နှံ့မှုကို အနည်းငယ် ကန့်သတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
…
ထိုအချိန်တွင် အခမ်းအနားခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်နှင့် စူးချီတို့သည် တိုယိုတာ အယ်လ်ဖတ် အမျိုးအစား ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ တကယ့်သူဌေးကြီးများသည် ထိုကဲ့သို့သော ကားမျိုးကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။ ၎င်းမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး ရိုးရှင်းကာ အမြင်မနောက်ပေ။ ရှန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်မလေးအနေဖြင့် သူမသည် ခရီးသစ်ကျောင်းအတွက် ထိုကားတစ်စီးကို စီစဉ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှေ့ခန်းတွင် ရဲ့ရှူးယောင် ထိုင်နေပြီး အလယ်တန်းတွင် ရှန်ကျစ်ရှားနှင့် စူးချီ၊ နောက်ဆုံးတန်းတွင် ဆရာမ ယွမ်ယွမ်တို့ ထိုင်နေကြသည်။ ကားပေါ်တွင် စူးချီက သူသည် ရက်ပေါင်း ၃၀ သာ လိုအပ်ကြောင်း ထပ်မံရှင်းပြလိုသဖြင့် လက်ချောင်းသုံးချောင်းကို ထပ်မံထောင်ပြလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် ပြောချင်တာက ကျွန်တော့်အတွက် သုံး...”
“ဘာမှ ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စမှာ ငါပြောတာကိုပဲ နားထောင်ပါ။ သုံးလဆို သုံးလပဲ၊ လျှော့လို့မရဘူး”
ရှန်ကျစ်ရှားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမကိုယ်တိုင်လည်း စိုးရိမ်နေသဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။
“နေဦး”
“သုံးနှစ်ကြာမည့်အလုပ်ကို သုံးလအတွင်း အပြီးလုပ်ခိုင်းနေတာဆိုတော့ စူးချီကို ငါ အလုပ်တွေ အတင်းခိုင်းနေတယ်လို့ စနစ်က သတ်မှတ်သွားမလား။ ပြီးတော့ သူ့ကို ဖိအားပေးပြီး အလုပ်ထွက်အောင် လုပ်နေတယ်လို့များ ထင်သွားမလား”
“ဒုက္ခပါပဲ။ စူးချီ... နင်ကတော့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးနဲ့နော်။ ကျေးဇူးပြုပြီး”
ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အပြင်ပန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသည်။ စူးချီက ထိုဖိအားဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ အလုပ်ထွက်သွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆူပုတ်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက် စိတ်ကောက်နေသည့် ပုံစံနှင့် အလွန်တူနေသည်။
စူးချီ၏ အမြင်တွင်မူ သူမ၏ပုံစံမှာ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်နေတော့သည်။ စူးချီသည် သူမကို အလွန်သဘောကောင်းသည့် လူအအလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေမိသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။ လူ့လောကရှိ အသက်ရှင်နေသော ဘုရားလောင်းတစ်ဦးဟုပင် ဆိုရပေမည်။ မိမိ၏ အလုပ်ရှင်က အချိန်ပိုပေးသည်ကို မည်သူကများ မကျေမနပ် ဖြစ်ပါမည်နည်း။
ကျင့်စဉ်တစ်ခု လဲလှယ်ရန်အတွက် ကျွန်တော့်မှာ ခုနစ်ရက်သာ လိုအပ်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်က အလုပ်ရှင်ကို ရက်ပေါင်း ၃၀ ကြာမည်ဟု လိမ်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် တင့်တယ်လှပသော ကျွန်တော့်၏ အလုပ်ရှင် အစ်မကြီးက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး “မင်းကို ရက်ပေါင်း ၉၀ ပေးမယ်” ဟု ပြောနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဤမြင်ကွင်းမှာ “ကျွန်ုပ်၏ သူဌေးမလေး” ဆိုသည့် ဗီဒီယိုအတိုလေးများထဲမှ ဇာတ်လမ်းနှင့် အလွန်တူနေသည်။ အခြားအလုပ်ရှင်များကို လှည့်စားခြင်းမှာ အိမ်သာတက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော့်အလုပ်ရှင်ကမူ ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံရပြီး အေးအေးဆေးဆေး နားနေခွင့် ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ စေတနာကို ကျွန်တော် မည်သို့ ငြင်းပယ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ယုံကြည်မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုကို ခံရသည့် ဤခံစားချက်မှာ တကယ့်ကို ထူးကဲလှပေသည်။
ထိုသို့တွေးတောရင်း စူးချီက လိမ္မာသောကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ကျောင်းအုပ်ကြီး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”
စူးချီ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားလည်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ကားအတွင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် စူးချီက စကားစလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်ရတုန်း အဲဒီကိုယ်ခံပညာအသစ်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြည့်ကြမလား”
“ဪ... နင့်မှာ ကိုယ်ခံပညာသစ်အတွက် စိတ်ကူးရှိနေပြီလား”
စူးချီတွင် ဤမျှမြန်မြန် စိတ်ကူးရှိနေလိမ့်မည်ဟု ရှန်ကျစ်ရှား မထင်ထားသဖြင့် သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ စူးချီတွင် စိတ်ကူးရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူသည် ဓားများကို ထိန်းချုပ်လိုသည့် သူ၏ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် “သောင်းခြောက်ထောင်သောဓားများမူလသို့ပြန်လည်ခြင်း” ပညာရပ်ကို လဲလှယ်လိုသော်လည်း သူ၏ အလုပ်ရှင်က ကန့်ကွက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လူစုံတုန်း ဤကိစ္စကို အပြီးသတ်လိုသဖြင့် စူးချီက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော့်မှာ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခုရှိပါတယ်”
စူးချီက စကားလမ်းကြောင်းကို အလွယ်တကူ မပိတ်လိုပေ။
“ရပါတယ်... ပြောကြည့်ပါ”
ရှန်ကျစ်ရှားက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စူးချီက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးချင်ပါတယ်”
ရှန်ကျစ်ရှား စကားမပြောမီ အတွင်းရေးမှူးလေး ရဲ့ရှူးယောင်က ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
“အို... ဆရာစုက နောက်ထပ် အနှေးဓားသိုင်းပညာကို ဖန်တီးဦးမှာလား။ ထိုက်ကျိလက်သီးပြီးတော့ နောက်ထပ် ကိုယ်ခံပညာက ထိုက်ကျိဓားသိုင်း ဖြစ်လာမှာလား”
စူးချီမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။ မင်းက ကမ္ဘာခြားက ရောက်လာတာလား။ ထိုက်ကျိဓားအကြောင်းကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ။
အမှန်စင်စစ် ရဲ့ရှူးယောင်မှာ ကမ္ဘာခြားမှ ရောက်လာသူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မေးခွန်းမှာ ယုတ္တိဗေဒအရ ခန့်မှန်းကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စူးချီသည် အနှေးလက်သီးနည်းလမ်းဖြင့် သွေးလေအင်အား မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ထိုက်ကျိပညာကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ရာ ဖန်တီးမှုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အပ်စိုက်မှတ်အချို့၏ အသုံးဝင်ပုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ယူဆထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သုံးလအတွင်း ဖန်တီးပေးမည်ဟု သူ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ပြောသူက သတိမထားမိသော်လည်း နားထောင်သူမှာမူ အလေးအနက် ထင်မြင်သွားတော့သည်။ စူးချီ ဖန်တီးခဲ့သည့် အနှေးလက်သီး ကိုယ်ခံပညာသည် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ကိုယ်ခံပညာလောကကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စူးချီသည် အနှေးကိုယ်ခံပညာရပ်များတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။
အကယ်၍ သူက ထိုက်ကျိဓားသိုင်းကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်ပါက နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုကြီးတစ်ခု ရရှိသွားဦးမည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်ကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ အနှေးဓားသိုင်းကို ဖန်တီးချင်သည် ဟုတ်လား။ အိမ်မက်တောင် မမက်နဲ့။
ထိုသို့တွေးတောရင်း ရှန်ကျစ်ရှားက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဓားသိုင်းပညာရပ်ကို ဖန်တီးတာကတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနှေးဓားသိုင်းကို ဖန်တီးတာကိုတော့ ငါသဘောမတူဘူး”
“ကိုယ်ခံပညာရပ်တွေကို ဖန်တီးတဲ့အခါ အသုံးပြုမည့်သူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ငါတို့ အလေးအနက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်။ သွေးလေအင်အား ပျက်စီးသွားတဲ့သူတွေဟာ သူတို့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ယုံကြည်မှုကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရယူချင်ကြမှာပဲ”
“သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ပြန်လည်ရရှိစေပြီးတော့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ အားကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကိုပါ ရရှိစေမယ့် နည်းလမ်းမျိုး ရှိနိုင်မလား”
စူးချီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုမိုတောက်ပလာတော့သည်။ ဤသည်မှာ “သောင်းခြောက်ထောင်သောဓားများမူလသို့ပြန်လည်ခြင်း” ပညာရပ်နှင့် ကွက်တိပင် မဟုတ်ပါလား။ တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံလှပေသည်။