အခန်း (၄၇-၄၈)
Vol. 5 Ch. 47-48
အခန်း (၄၇) - အမှန်တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်ချင်နေပြီ
“နှေးကွေးခြင်းမရှိဘဲ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဓားသိုင်းပညာရပ်လား”
“ရပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါ”
ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ရဲ့ရှူးယောင်မှာမူ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။
“ဒေါ်လေးရဲ့ ဒီလို တစ်လွဲစကားတွေ ပြောနေတဲ့ ပုံရိပ်က တော်တော်လေးကို ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
“နေဦး”
“ငါ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ”
မှန်ပေသည်။
ထိုက်ကျိပညာရပ်ကို ဖန်တီးစဉ်ကလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
တစ်ယောက်က တောင်းဆိုချက်တွေကိုသာ တရစပ် ပြောနေပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကမူ အားလုံးကို သဘောတူနေခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က စူးချီ၏ ပုံစံမှာ မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို လှည့်စားတတ်သည့် လူလိမ်လူရှုပ် တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ အကြောင်းမှာ လူလိမ်တစ်ယောက်မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ တစ်ဖက်လူ၏ တောင်းဆိုချက်အားလုံးကို အကန့်အသတ်မရှိ သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုရော။
သူတို့နှစ်ယောက် ဒီတစ်ခါ ဘာတွေ ထပ်ပြီး နှောက်ယှက်ဦးမှာလဲ။
ရဲ့ရှူးယောင်က စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စူးချီ၏ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် အံ့ဖွယ်ကိုယ်ခံပညာရပ်များကို သတိရသွားကာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အကန့်အသတ်မရှိ ကတိပေးတတ်တဲ့ ဒီလိုပုံစံဟာ စူးချီရဲ့ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာ ဖန်တီးမှု နည်းလမ်းတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်မှာပါ”
“မင်းပြောတာက ပြဿနာမရှိဘူး ဆိုတာလား”
“ဟင်။ ဒါကို သဘောတူတာလား”
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလား”
စူးချီ၏ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိသော အဖြေကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ စိတ်အေးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
သာမန်ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ကျင့်စဉ်ပျက်စီးသွားသူတစ်ဦးကို သွေးလေပြန်လည်ကျင့်ကြံနိုင်စေမည့် နည်းလမ်းကို သုံးလအတွင်း ဖန်တီးရန်မှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ရှန်ဒါတက္ကသိုလ်ရှိ သွေးလေဆိုင်ရာ ထိပ်တန်းသုတေသနအဖွဲ့သည်ပင် လူပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ သုံးနှစ်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ် ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် စူးချီက ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်ခြင်းမှာ သဘာဝမကျလှပေ။
“စူးချီမှာ တိကျတဲ့ စိတ်ကူးရှိနေပြီလား။ ဒါကြောင့်ပဲ သုံးလအတွင်း ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ သူက ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား”
“ဒါမှမဟုတ် သူက တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်ပြီး သုံးလလုံးလုံး အလုပ်ခိုးဖို့ ကြံနေတာလား”
“ဘုရားရေ ငါတော့ လုံးဝ စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ထပ်မံ နာကျင်လာပြန်သည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်မျိုးစလုံး ရှိနေသည်။
ဘာလုပ်ရမလဲ။
အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ဉာဏ်အလင်း တစ်ချက် ပွင့်သွားပြန်ကာ တစ်ခါတစ်ရံမှ ထက်မြက်တတ်သော ဉာဏ်လေးမှာ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့သည်။
“သိပြီ။ ငါက ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲဥစ္စာ”
“ကျောင်းအုပ်ဆိုတာ မိမိအလိုရှိရာကို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတာပဲ မဟုတ်လား”
ထို့ကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုလုပ်ပိုင်ခွင့်မှာ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို စစ်ဆေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မှန်ပေသည်။
စူးချီ ဘာတွေပဲ ဖန်တီးပါစေ၊ ယင်းကို အတည်ပြုရန် လုပ်ပိုင်ခွင့်မှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
အကယ်၍ သူက အသုံးမကျသည့် ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပါက အားလုံးအတွက် အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူက သွေးလေပြန်လည်ရရှိစေနိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ပါ ပြင်းထန်သည့် ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လျှင်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ယင်းကို ပယ်ချပြီး အသစ် ပြန်လည် ဖန်တီးခိုင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။
ထိုသို့ တွေးတောလိုက်မိသည်နှင့် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ပုလဲလုံးလေးများကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပသော သွားလေးများကို ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ပြီး တက်ကြွလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ကိုယ်ခံပညာကို ဖန်တီးပြီးတာနဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ကော်ပီတစ်စောင် ထုတ်ပြီး ငါ့စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်ပါ။ ငါ အရင်ဆုံး ကြည့်ရမယ်”
ရှန်ကျစ်ရှား၏ စကားကြောင့် စူးချီသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ ပုံရိပ်ယောင်ပြကွက်တွေနှင့် အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရသည့် ဘဝကို သတိရသွားသည်။ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ကြိုးစားရေးသားထားသည့် စီမံချက်ကို တင်ပြရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်ဦးဟုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ထိုခေါင်းဆောင်က အချက်အလက်တွေ သို့မဟုတ် ယုတ္တိတွေကို နားမလည်ဘဲ “မရဘူး” ဆိုသည့် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ပယ်ချတတ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် စူးချီသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော ဆွံ့အမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။
“အစ်မကြီးရာ ဒီတောင်းဆိုချက်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေး အကျပ်ရိုက်စေတာပဲ”
“သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ဒီအတိုင်း ဖတ်ရုံနဲ့တင် ရပါ့မလား”
ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ဘာကြောင့် ဖတ်ရုံနှင့် မရနိုင်သနည်း။
အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် စီမံချက်တစ်ခုနှင့် တူနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖတ်ရုံသက်သက်နှင့် ရှင်းပြပြသခြင်းတို့မှာ ရလဒ်ချင်း လုံးဝ ကွဲပြားသည်။
အကယ်၍ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ဒီအတိုင်း ဖတ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ကျင့်စဉ်ပျက်စီးသွားသူတစ်ဦး မဟုတ်လျှင် မည်သူမဆို ယင်းကို သာမန် ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုဟုသာ ထင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ဤကိုယ်ခံပညာ၏ ထူးခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။
မူရင်း ဖုန်ယွန်း ဝတ္ထုထဲတွင် ကောင်းကင်ဓား ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော “ဝူမင်” သည်ပင် ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ဖတ်ကြည့်သည့်အခါ ယင်းကို သာမန် အခြေခံ ဓားသိုင်းပညာရပ်တစ်ခုဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဤကိုယ်ခံပညာမှာ ဓားဂိုဏ်း၏ ဟာသတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုပင် တစ်ချိန်က တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ မိမိ၏ ကျင့်စဉ်များ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ဤကိုယ်ခံပညာကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ချိန်မှသာ ယင်း၏ အနှစ်သာရကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ဒီအတိုင်း ဖတ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ရလဒ်မှာ စဉ်းစားစရာပင် မလိုဘဲ သိသာလှပေသည်။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူမကို လက်တွေ့ ပြသရန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ကျမ်းကို ပြသရင်း စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရသနည်းနှင့် ဓားစွမ်းအင်များ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသနည်း ဆိုသည်ကို လက်တွေ့ ပြသရပေလိမ့်မည်။ သူမကို အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားအောင် လုပ်ရမည်။
မှန်ပေသည်။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း စူးချီက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး ခင်ဗျာ။ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ဒီအတိုင်း ဖတ်ရုံတင်ဆိုရင်တော့ ရလဒ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ပြသပေးတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်”
စူးချီ၏ အတွေးမှာ လူအများ အကျိုးရှိစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချီ၏ အခက်တွေ့နေသော မျက်နှာပေးနှင့် တုံ့ပြန်မှုက ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို အခြားတစ်မျိုး ထင်မြင်သွားစေသည်။
“ဟင်”
“စူးချီ တစ်ခုခု အခက်တွေ့နေတာလား”
“သူက ငါ့ကို ကျင့်စဉ်ကျမ်း တိုက်ရိုက် ပြဖို့ ဝန်လေးနေတာလား”
“ဒါဆိုရင် သူ တကယ်ပဲ ယုံကြည်မှု မရှိတာပေါ့”
“သိပြီ”
“သူ တကယ်ပဲ အလုပ်ခိုးဖို့ ကြံနေတာ ဖြစ်ရမယ်”
မှန်ပေသည်။
ထိပ်တန်းအဖွဲ့တစ်ခုက သုံးနှစ်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သည့် အလုပ်ကို တစ်ဦးတည်းသော သူအား သုံးလအတွင်း အပြီးသတ်ရန် သူမက တောင်းဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် တောင်းဆိုချက်ပင်။ သူမသာ စူးချီ၏ နေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ထိုသို့ အမိန့်ပေးလျှင် ချက်ချင်းပင် ပါးရိုက်ပစ်မိပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် မည်သူမဆို လက်မှိုင်ချပြီး အလုပ်ထွက်ချင်ကြမည်မှာ သေချာသည်။ စူးချီလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ရမည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် စိတ်ထဲမှ လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်ကာ ယခုမူ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခံပညာသစ်၏ ကျင့်စဉ်ကျမ်းအကြောင်း စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ယင်းမှာ အလွန် ညံ့ဖျင်းမည့်အရာ ဖြစ်ရမည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် သူမကို လှည့်စားရန် သာမန် ဓားသိုင်းပညာတစ်ခုကို လျှောက်ရေးထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်တွေ့ ပြသမည် ဆိုခြင်းမှာလည်း လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“စူးချီက သူ၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးလေအင်အားကို သုံးပြီး ကြည့်ရုံနဲ့တင် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ အမှန်တကယ်တော့ အသုံးမဝင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုကို ပြသဖို့ ပြင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“အင်း အဖြေကတော့ ဒါပါပဲ”
ထိုသို့ တွေးတောလိုက်မိသည်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ပခုံးနှင့် လည်ပင်းပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများမှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဆရာစု စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မက အကျပ်ရိုက်စေမယ့် အကြံပြုချက်မျိုး လုံးဝ မပေးပါဘူး”
“ကျွန်မ တကယ်ပဲ ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ သင်ကြားမှုမှာလည်း ဝင်ရောက် နှောက်ယှက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာစု အစွမ်းကုန်သာ ကြိုးစားပါ”
ရှန်ကျစ်ရှားသည် ဤစကားကို ပြောနေစဉ် စိတ်ထဲမှ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ထည့်ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်ချလိုက်စမ်းပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် နင်က အမှိုက်ပုံကြီးတစ်ပုံကိုပဲ တင်ပြလာပါစေဦး၊ ငါကတော့ အတည်ပြုပေးမှာပဲ”
သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် ဤစကားကို ပြောနေစဉ်မှာပင် စူးချီအပေါ် သနားစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။ စူးချီကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဘာကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။ သူ၏ ပထမဆုံး ကိုယ်ခံပညာ သုံးမျိုးစလုံးမှာ အကြီးအကျယ် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းကို ကမ္ဘာကျော်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ဖန်တီးခဲ့သည့် ထိုက်ကျိပညာမှာလည်း မျိုးရိုးကြီးမိသားစုတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုပင် ရရှိခဲ့သည်။
ထိုသို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တကယ်ပဲ အလုပ်ခိုးရန် ကြံစည်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူသည် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။
“ဒါပေမဲ့ စူးချီရေ စိတ်မပူပါနဲ့ဦး”
“နင်သာ တကယ် လက်လျှော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့”
“ငါ ဧကရီဖြစ်လာတဲ့အခါ နင့်ကို မျက်နှာသာပေးမှာပါ။ နင့်အတွက် အဆုံးမရှိတဲ့ သယံဇာတတွေ၊ ကိုယ်ခံပညာတွေနဲ့ အဖော်မွန်တွေကို စီစဉ်ပေးမှာပါ”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာတော့”
“နင် ခေတ္တခဏလောက်တော့ အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်ပါဦး”
“လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ။ စိတ်မပူနဲ့နော်။ ဒါက နာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်ပါ။ အရာအားလုံးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြီးဆုံးသွားမှာပါ”
“အင်း”
ရှန်ကျစ်ရှား၏ စကားကို ကြားသောအခါ စူးချီက နားလည်ကြောင်း တိုးတိုးလေး ဖြေကြားလိုက်သည်။ ထို့အတူ ကားပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော သူများကလည်း စူးချီကို “ကံကောင်းပါစေ” ဟူသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည်လည်း ရှန်ကျစ်ရှား၏ “ဝင်ရောက် နှောက်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုသည့် စကားကို မယုံကြည်ကြပေ။
အကြောင်းမှာ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အယုံရခက်ဆုံးသော စကား သုံးခွန်း ရှိသည်။ ချစ်သူတွေ ပြောတတ်သည့် “မင်းကို ငါ လုပ်ကျွေးပါ့မယ်” ဆိုသည့် စကား၊ ဆရာတွေ ပြောတတ်သည့် “မင်းက ပါရမီရှိပါတယ်” ဆိုသည့် စကားနှင့် ခေါင်းဆောင်တွေ ပြောတတ်သည့် “အစွမ်းကုန်သာ ကြိုးစားစမ်းပါ” ဆိုသည့် စကားတို့ပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပါက နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးကတော့ အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရပေဦးမည်။
“သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ဆရာစုရယ်”
အခန်း (၄၈) - သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း
ခုနစ်ရက်တာ အချိန်ကာလသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျန်းမြို့ ဟန်နန်ရပ်ကွက်ရှိ တုန်းဖုန်းလမ်းသွယ် ၂ သည် ထိုဒေသ၏ အကျော်ကြားဆုံး ကိုယ်ခံပညာ စက်မှုဇုန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုများအားလုံးသည် မိမိတို့၏ မိသားစုဝင်များနှင့် အရပ်သား ပါရမီရှင်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန်အတွက် ကျွမ်းကျင်အဆင့်ရှိ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေး စခန်းများကို ဤနေရာတွင် ဖွင့်လှစ်ထားကြသည်။
မဟာချူ ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ရေးစခန်း သည် ဓားသိုင်းမျိုးရိုး ဖြစ်သော ထန်မိသားစုမှ ဖွင့်လှစ်ထားသည့် ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် စူးချီသည် ထိုစခန်း၏ လက်ခံစင်တာ ရှေ့တွင် တန်းစီနေသည်။
ယနေ့ စူးချီသည် နို့နှစ်ရောင် နဂါးရုပ်ပါသည့် ခေါင်းစွပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင်လည်း အနက်ရောင် နှာခေါင်းစည်းကို တပ်ထားသည်။ ဤပုံစံသည် ထူးခြားဆန်းပြားနေခြင်း မရှိဘဲ ခေတ်မီပြီး လန်းဆန်းသည့် ပုံစံမျိုးသာ ပေါက်နေသည်။ သူသည် လူသိမခံဘဲ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း အမည်ရှိ ကိုယ်ခံပညာကို လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ယင်း၏ အစွမ်းကို တိုက်ရိုက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုပညာရပ်၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာမှာ ထန်မိသားစု၏ ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ဖြစ်သည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိစရာ မလိုပေ။ ထန်မိသားစု၏ အမွေဆက်ခံ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ဖြစ်သော ကိုးပါးလျှို့ဝှက် ဓားစွမ်းအင် သည်လည်း အဆင့်မြင့်သွားပါက ဓားသောင်းခြောက်ထောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ပျံသန်းစေနိုင်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ အသုံးပြုနိုင်သည့် ဓားများစွာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှလွဲ၍ ထိုပညာရပ်၏ အစွမ်းကို တိုင်းတာနိုင်မည့် အခြားနေရာ မရှိဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
ထိုစဉ် ဆံပင်ဖြူနှင့် လူတစ်ဦးနှင့် ဆံပင်ဝါနှင့် လူတစ်ဦးတို့သည် လက်ခံစင်တာ ဘေးတွင် ရပ်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်သို့ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသည်။ သူတို့နှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် စူးချီမှာ သူတို့ ပြောသမျှကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။
“သခင်လေး ချူရွှမ် ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲ ရောက်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ”
“ငါးမိနစ် ရှိပြီ”
“တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ သခင်လေး ချူရွှမ်ရဲ့ ကိုးပါးလျှို့ဝှက် ဓားစွမ်းအင်က စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလေ။ သူက ဓားပျံ ၈၁ စင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီ။ စတုတ္ထအဆင့် အတွင်းမှာတော့ သူက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ”
“စတုတ္ထအဆင့်မှာတင် ဓား ၈၁ စင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား။ ပဉ္စမအဆင့်ဆိုရင် ဓား ၇၂၉ စင်၊ ဆဋ္ဌမအဆင့်ဆိုရင် ဓား ၆၅၆၁ စင်အထိ ဖြစ်လာမှာပေါ့။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ ဓားတွေ ပျံနှံ့နေမယ့် မြင်ကွင်းကတော့ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်တယ်”
သူတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စူးချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ ထန်မိသားစု၏ ကိုယ်ခံပညာက ဆဋ္ဌမအဆင့် ရောက်မှ ဓားပျံ ၆၅၀၀ ကျော်ကိုပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား။ ငါ့ရဲ့ သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း ကရော ဓားဘယ်နှစ်စင်အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်မလဲ မသိဘူး။ ခဏနေရင်တော့ အတတ်နိုင်ဆုံး စမ်းကြည့်ရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
မကြာမီ စူးချီ၏ အလှည့်သို့ ရောက်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်အတွက် ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခု ဖွင့်ပေးပါဦး”
စူးချီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သူမှာ မျက်နှာတွင် နှာခေါင်းမှ နားရွက်အထိ ကင်းခြေများပုံစံ အမာရွတ်ကြီး ရှိနေသည့် အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စူးချီ၏ စကားကြောင့် ထိုအမာရွတ်နှင့် အဘိုးအိုမှာ စူးချီကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အထူးကင်မရာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကွန်ပျူတာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကွန်ပျူတာပေါ်ရှိ အချက်အလက်များအရ သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်မှာ စတုတ္ထအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလူငယ်၏ လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အသားမာများ ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အသားမာ တည်နေရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူငယ်မှာ ဓားအသုံးပြုသူ တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အမာရွတ်နှင့် အဘိုးအိုမှာ စူးချီကို ချက်ချင်းပင် အကဲဖြတ်လိုက်တော့သည်။ စတုတ္ထအဆင့် လူငယ်၊ ဓားသမား မဟုတ်သူ၊ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသူ ဆိုသည်မှာ အပျော်လာကစားသည့် သူဌေးသားလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
“လူငယ်လေး။ မင်း သေချာရဲ့လား”
“ငါတို့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ လေ့ကျင့်နေတုန်း သွေးထွက်သံယို မြင်တာနဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်မှာ ဖြစ်သလို ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံကိုလည်း ပြန်အမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဤသည်မှာ စေတနာနှင့် သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အတွင်း၌ စက်များက လေ့ကျင့်သူကို ဓားပျံများဖြင့် တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်သူသည် ထိုဓားပျံများကို ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ ခုခံခြင်း သို့မဟုတ် ဓားပျံများကို အသုံးပြု၍ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ လေ့ကျင့်သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး အာမခံနိုင်ရန်အတွက် ထိုကဲ့သို့ ကာကွယ်ရေး စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစည်းကမ်းသည် စိတ်ဝင်စားရုံဖြင့် လာရောက်သူများကို ဟန့်တားနိုင်သလို လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ထိရောက်မှုကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။
စူးချီသည် တစ်ဖက်လူ၏ စေတနာကို နားလည်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ရပါတယ် အဘိုးကြီး။ ကျွန်တော့်အတွက် ဖွင့်သာပေးပါ။ စည်းကမ်းတွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
အမာရွတ်နှင့် အဘိုးအိုမှာ စူးချီ၏ ငွေများကို နှမြောသကဲ့သို့ နှမြောတသဟန် ပြလိုက်သော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားသည်။
“ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခက ငါးသောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်လို ပေးချေမလဲ”
“ကတ်နဲ့ပဲ ပေးပါ့မယ်”
စူးချီက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ ဘဏ်ကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုကတ်အတွင်း၌ ငွေနှစ်သိန်းခန့် ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ စူးချီ၏ ယခင်လက ရရှိခဲ့သော လစာနှင့် ဆုကြေးငွေများ ဖြစ်သည်။ လတ်တလောတွင် ခရီးသစ်ကျောင်း၏ ဝင်ငွေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသဖြင့် သူ၏ ဆုကြေးမှာလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ထပ် သုံးလခန့် အေးအေးဆေးဆေး နားနေလျှင်ပင် ဝင်ငွေ ခြောက်သိန်းကျော် ဆက်လက် ရရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငွေကြေး သုံးစွဲရခြင်းအပေါ် သူ နှမြောနေခြင်း မရှိပေ။
ငွေပေးချေပြီးနောက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက စူးချီကို ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ စူးချီ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဆံပင်ဝါနှင့်သူနှင့် ဆံပင်ဖြူနှင့်သူတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“ဒီလူက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိလဲ မင်း သိလား။ ငါ ကြည့်ရသလောက်တော့ သူက ဓားသမား မဟုတ်ဘူး”
“သူက ရှောင်တိမ်းတဲ့ နည်းစနစ်ကို လာပြီး လေ့ကျင့်တာ ဖြစ်နိုင်မလား”
“ရှောင်တိမ်းတာ လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင် ထန်မိသားစုရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို ဘာလို့ လာမှာလဲ”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် စူးချီသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုစဉ် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တံခါးကြီး ပွင့်လာပြီး လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်းတွင်မူ သွေးစအချို့နှင့် အမာရွတ် သေးသေးလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုလူငယ် ပေါ်လာသည်နှင့် ဆံပင်ဝါနှင့်သူနှင့် ဆံပင်ဖြူနှင့်သူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးသွားကြသည်။
“သခင်လေး ဒဏ်ရာရသွားတာလား”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
ချူရွှမ်က လက်မြှောက်ပြလိုက်ပြီး နောက်လိုက်များကို ဒဏ်ရာ စည်းပေးခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အပြင်ဘက်ရှိ ဖန်သားပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လေ့ကျင့်မှု အချိန် - ၇ မိနစ် ၂၄ စက္ကန့်။
“အင်း ဒီရလဒ်ဆိုရင်တော့ ရွယ်တူတန်းတူတွေကြားမှာ ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ” ဟု ချူရွှမ်က ဂုဏ်ယူစွာ တွေးလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် စူးချီကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ကြွပါ ခင်ဗျာ”
စူးချီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ချူရွှမ်၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
“ဟိုတစ်ယောက်ကလည်း ဓားပျံ လေ့ကျင့်ရေးကို စမ်းသပ်မလို့လား”
“မသိဘူးလေ။ သူက အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားပေမဲ့ ကြည့်ရတာတော့ တော်တော် ငယ်ဦးမယ့်ပုံပဲ။ မင်းထက်တောင် ငယ်ဦးမယ် ထင်တယ်”
“ငါတို့ ခန့်မှန်းတာကတော့ တစ်ခုခုကို ရှောင်တိမ်းဖို့ လာပြီး လေ့ကျင့်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုက တပည့် ဖြစ်မှာပါ”
ချူရွှမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီလူ ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
ကြည့်ရတာတော့ အခုမှ အရွယ်ရောက်ခါစ ငွေပေါပြီး အသိဉာဏ်နည်းသည့် သူဌေးသား တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူ အရှက်တကွဲ ပြန်ထွက်လာရပေလိမ့်မည်။
…
လေ့ကျင့်ရေးကွင်း အတွင်း၌မူ မာကျောသည့် ပလတ်စတစ် ကြမ်းပြင် ရှိနေသည်။ နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဓားပေါင်းများစွာကို စီတန်း စိုက်ထူထားသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်မူ အမြောက်ပြောင်းပုံစံ ကိရိယာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ ဓားပျံများကို ပစ်လွှတ်မည့် ကိရိယာ ဖြစ်ကြောင်း စဉ်းစားစရာပင် မလိုဘဲ သိနိုင်သည်။
လေ့ကျင့်မှု မစတင်မီမှာပင် စူးချီသည် သူ၏ စနစ်စာမျက်နှာကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆရာကောင်း ရမှတ် - ၇၆၄၁၄ မှတ်”
“လက်ရှိ သင်ကြားနေသော ကိုယ်ခံပညာ - မရှိပါ”
“ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားမှု အခြေအနေ - ၉၄၁၉၅ / ၅၁၀၈၇၁”
နောက်ဆုံး ရရှိသည့် အချက်အလက်များကြောင့် စူးချီ အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်သွားမိသည်။ ထိုက်ကျိပညာမှာ လေ့ကျင့်ရန် မခက်ခဲလှပေ။ ပါရမီရှိသူများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ပါရမီ မရှိသူများပင်လျှင် အနည်းငယ်တော့ တိုးတက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကံဆိုးသည်မှာ လူတိုင်းက ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူလိုစိတ် မရှိကြခြင်းပင်။ စူးချီ၏ ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ပင် ဘာသာရပ်များကို ကောင်းကောင်း သင်ယူပါက ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်ကြီးများသို့ တက်ရောက်နိုင်မည်ကို လူတိုင်း သိကြသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြိုးစားသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထို့အပြင် ထိုက်ကျိပညာ၏ အွန်လိုင်း ရေပန်းစားမှုမှာလည်း ရက်အနည်းငယ်သာ ခံလိုက်သည်။
အချို့သော မိသားစုများ၏ လက်ချက်ကြောင့် ထိုက်ကျိပညာ ပြန့်နှံ့မှုကို ကန့်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရကြောင်းကိုလည်း ရဲ့ရှူးယောင်ထံမှ စူးချီ သိရှိခဲ့ရသည်။ လူပြောနည်းသွားခြင်းကလည်း ကျောင်းသားများ၏ သင်ယူလိုစိတ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျော့နည်းသွားစေခဲ့သည်။ ထိုသို့ လူထုအမြင်ကို လှည့်စားနေသည့် မိသားစုများထဲတွင် ထန်မိသားစုလည်း ပါဝင်နေသည်။
‘တောက်။’
‘ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကသာ အစွမ်းထက်နေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ငါ ကိုယ်တိုင် ဖြိုဖျက်ပစ်မယ်။’
ထိုသို့ တွေးတောရင်း စူးချီသည် စနစ်စာမျက်နှာကို ဖွင့်ကာ သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း ပညာရပ်ကို အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။
“သောင်းခြောက်ထောင်သော ဓားများ မူလသို့ ပြန်လည်ခြင်း အတွက် ဆရာကောင်း ရမှတ် ၅၉၉၅၀ မှတ် လိုအပ်ပါသည်”
“အိမ်ရှင်အနေဖြင့် လဲလှယ်လိုပါသလား”
“ဟုတ်ကဲ့ / မဟုတ်ပါ”
စနစ်နှင့် ကိုယ်ခံပညာ လဲလှယ်ခြင်းသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တတ်မြောက်သွားစေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ နားလည်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက် စူးချီကို ဗဟိုပြု၍ ဝန်းကျင်ရှိ ဓားပေါင်းများစွာမှာ ဒူးထောက် အရိုအသေ ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဓားရိုးများအားလုံးမှာ စူးချီဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ အနည်းဆုံး ဓားပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် ဤသို့ ဖြစ်သွားခြင်းပင်။
“ငါက စတုတ္ထအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဓားပေါင်း တစ်ထောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလား”
“ထန်မိသားစုရဲ့ ကိုးပါးလျှို့ဝှက် ဓားစွမ်းအင်က စတုတ္ထအဆင့်မှာ ဓား ၈၁ စင်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တာလေ။ ဒါဆိုရင် ဒီကိုယ်ခံပညာက ထန်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေပါလား”
ထိုသို့ တွေးတောရင်း စူးချီက ခပ်တိုးတိုး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဓား... လာစမ်း”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ လေထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပျံတက်သွားပြီး စူးချီ၏ ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေကြတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကြီး စတင် လည်ပတ်လာတော့သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမြောက်ပြောင်းမှ ဓားပေါင်းများစွာမှာ တရစပ် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ စူးချီ၏ ညာဘက်လက်ချောင်းမှာ ဓားတစ်စင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ လေထဲ၌ ဓားပျံချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။