အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း (၅၅) - ဧကရာဇ်ရဲ့ ဝတ်စုံသစ်

“သူ ပြီးသွားပြီလား”

“မိသားစုအကြီးအကဲ၊ စူးချီက အစွမ်းထက်တဲ့ အဲဒီပျံလွှားဓားသိုင်းကို သင်မပေးသွားဘူးလို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ”

အလယ်ပိုင်းဒေသ အင်းကျိုးရှိ ဓားသိုင်းအကျော်အမော် ချူမိသားစုတွင် ဖြစ်သည်။ ချူရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်မှာ ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသလို ခံစားနေရသည်။ မူလက သူသည် ဤအွန်လိုင်းသင်တန်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ဖျော်ဖြေရေးတစ်ခုအဖြစ် ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်က ဖျော်ဖြေရေး ဖြစ်သွားရသည်။

စူးချီ နောက်ဆုံး ပေါ်လာစဉ်က သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မည်မျှရှိသနည်း။ အဆင့် ၃ လား။ ထိုက်ကျိ၏ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို ထည့်တွက်ပြီး အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟုပင် ထားပါဦး။ သို့ဆိုလျှင် လက်ရှိ စူးချီသည် အဆင့် ၄ ကျင့်စဉ်ဖြင့် ဓားအလက်တစ်ထောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ် ဝဲပျံတက်သွားသည်မှာ ဓားများမဟုတ်ဘဲ ချူမိသားစု၏ အနာဂတ်နှင့် ဂုဏ်သတင်းများသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စူးချီ၏ ဤဓားသိုင်းသာ ပြန့်နှံ့သွားပါက ချူမိသားစု၏ ပါရမီရှင် စုဆောင်းမှုမှာ မျိုးဆက်ပြတ်သွားမည့်အရေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချူရှောင်ဖုန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားရသည်။

ချူရှောင်ဖုန်း ဤသို့ တွေးတောခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရှိသည်။ စူးချီ၏ သိုင်းပညာ မပေါ်ထွက်လာမီက အဆင့် ၄ မှ အဆင့် ၆ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ သင်ယူနိုင်သည့် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဓားသိုင်းမှာ ချူမိသားစု၏ ကိုးပါးလျှို့ဝှက်ဓားချီ ဖြစ်သည်။

ချူမိသားစုသည် ဤသိုင်းပညာကို အားကိုးကာ အထက်တန်းလွှာလောကတွင် ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ အစိုးရရာထူးများကို ရယူနိုင်ခဲ့သလို သာမန်လူတန်းစားများကြားမှ ဓားသိုင်းပါရမီရှင်များကို စည်းရုံးရန်နှင့် မိသားစု၏ မျိုးရိုးဗီဇကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်လည်း ဤပညာကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ စူးချီ ဖန်တီးလိုက်သော သိုင်းပညာမှာ သင်ယူရလွယ်ကူပြီး အစွမ်းလည်း ပိုထက်နေသည်။

‘ဒါက ချူမိသားစုရဲ့ အင်အားတစ်ဝက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာနဲ့ အတူတူပဲ။’

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချူရှောင်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း စူးချီ၏ လက်ရှိဂုဏ်သတင်းနှင့် အစိုးရ၏ ထောက်ခံမှုမှာ အလွန်ခိုင်မာနေသဖြင့် သူ့ကို ဖယ်ရှားရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ချူရှောင်ဖုန်း အကျပ်ရိုက်နေစဉ်မှာပင် စူးချီသည် ကျမ်းစာသင်ကြားသည့် အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခါ ချူရှောင်ဖုန်း မှင်သက်သွားရပြန်သည်။ စူးချီ သင်ကြားပေးနေသည်မှာ သူ အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့သည့် ထိုကျမ်းစာစုတ်ပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီအရာက စူးချီပြသခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းမျိုးကို တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံလို့ရတာလား။ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားတာလဲ။ အတွင်းအား လုံးဝကုန်ခမ်းနေတဲ့သူကို တကယ်ပဲ ရှာပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရမှာလား။’

သူသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်အောက်ငယ်သားများကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“မိသားစုထဲမှာ အတွင်းအား လုံးဝကုန်ခမ်းနေတဲ့သူ ရှိလားဆိုတာ သွားရှာစမ်း၊ ပြီးရင် သူတို့ကို ဒီအွန်လိုင်းသင်တန်းကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်၊ ရလဒ် တကယ်ထွက်မထွက် စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်”

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားသော မိသားစုကြီးများ၏ အကြီးအကဲများ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ထပ်တူထပ်မျှပင် ဖြစ်သည်။ ဓားတစ်ထောင် ဝဲပျံသည်ကို မြင်ရစဉ်က အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း စူးချီ အမှန်တကယ် သင်ကြားပေးသည့်အခါတွင်မူ အားလုံး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးထံတွင် စူးချီသင်ကြားပေးနေသည့် ကျမ်းစာမိတ္တူများ ရှိနေကြပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် အသုံးမကျဟု ယူဆကာ အမှိုက်ပုံးထဲသို့သာ ပစ်ထည့်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့မှာ ယုံကြည်ရခက်သော စိတ်ဖြင့် အတွင်းအား ကုန်ခမ်းနေသည့် မိသားစုဝင်များကို ရှာဖွေကာ စမ်းသပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြတော့သည်။

…

ယခုအချိန်တွင် ရှန်ကျီရှလက်မှာလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

“စူးချီပြောချင်တာက အခုနက သူပြသခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းကို ဒီကျမ်းစာအုပ်နဲ့ ကျင့်ကြံခဲ့တာလား”

“ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ”

ရှန်ကျီရှလက်သည် တဲအပြင်ဘက်က တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်ကို ငေးကြည့်နေမိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲက ဝေခွဲမရမှုများကိုမူ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။

ဓားတစ်သောင်း မူလသို့ပြန်ခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုထူးဆန်းသည့် ကျမ်းစာအုပ်ပင်လား။ သူမအနေဖြင့် ထိုအံ့မခန်း ဓားသိုင်းနှင့် ဗလာစာမျက်နှာများပါသည့် ကျမ်းစာကို လုံးဝ ဆက်စပ်၍ မရပေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှန် နားမလည်သည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ မူရင်း ဖုန်းယွင် ဇာတ်လမ်းတွင်ပင် မည်မျှပင် ထူးချွန်သော ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်ပါစေ၊ အတွင်းအား ရှိနေသရွေ့ ဤကျမ်းစာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

မိမိကိုယ်မိမိ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု ယူဆထားသော ရှန်ကျီရှလက်သည် အတွင်းအား လုံးဝကုန်ခမ်းမှသာ သင်ယူနိုင်မည်ဟူသော စူးချီ၏ စကားကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ သူမ၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များက အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို စတင် ဖန်တီးလိုက်ပြန်သည်။

“စူးချီက တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာများလား”

“သူသင်ပေးနေတာနဲ့ သူပြသခဲ့တဲ့ ဓားသိုင်းက တစ်ခုတည်း မဟုတ်လောက်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် သူ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”

သူမသည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်ရင်း မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြေတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အဖြေက တစ်ခုတည်း ရှိရမယ်၊ အဲဒါကတော့ အတွင်းအား ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေမယ့် ကိုယ်ခံပညာဆိုတာ ဖန်တီးဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲလွန်းလို့ စူးချီကိုယ်တိုင်လည်း မဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“အဆင့်မြင့် သုတေသနအဖွဲ့တွေတောင် သုံးနှစ်လောက် ကြိုးစားတာ ဘာမှမထူးခြားခဲ့တာကို သူက သုံးလတည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖန်တီးနိုင်မှာလဲ။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဆိုတာက ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသူတွေ မဟုတ်လား။”

“ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၁၀၀ ရှိရင် ပေါင် ၉၀ က ခေါင်းမာတဲ့အရိုးတွေဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ ၁၀ ပေါင်ကတော့ မာန်မာနတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ သူ ကတိပေးထားတာကို မလုပ်နိုင်တဲ့အခါ လူပုံအလယ်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဝန်ခံနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် သူက အတင်းအကျပ် နည်းလမ်းရှာလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

စူးချီက သူ၏ ပါရမီကို သက်သေပြရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော ဓားသိုင်းတစ်ခုကို အရင်ပြလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတွင်းအား ကုသနိုင်သည့် ပညာကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်ဟု လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ “အတွင်းအား ကုန်ခမ်းနေမှသာ သင်ယူနိုင်မယ်” ဟူသော စကားဖြင့် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ဧကရာဇ်ရဲ့ ဝတ်စုံသစ် ပြက်လုံးလိုမျိုးပဲ။ မင်းတို့ မသင်ယူနိုင်တာက မင်းတို့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ မကုန်ခမ်းသေးလို့ပဲ ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့။ တကယ်လို့ အတွင်းအားကုန်နေတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ ပါရမီ မမီလို့ပါဆိုပြီး ပြောလို့ရသေးတယ် မဟုတ်လား။”

“ဟုတ်သည်၊ ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ သူက ဒီအတန်းကို အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးဆုံးသွားအောင် အကွက်ဆင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရုံးဝန်ထမ်းတွေက အစီရင်ခံစာတွေ အဆင်မပြေတဲ့အခါ သတ်မှတ်ရက်မီအောင် အကြမ်းထည် တင်လိုက်သလိုမျိုးပေါ့။”

မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် နားချလိုက်ပြီးနောက် ရှန်ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် မှတ်ချက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ရှိတွင် အွန်လိုင်း၌ လူပေါင်း တစ်သိန်းနှစ်သောင်းကျော် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားဟောင်းများ၏ တုံ့ပြန်မှုက သူမ၏ ယူဆချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေသည်။

“ဘာလို့ ငါ တစ်ခုမှ နားမလည်ရတာလဲ”

“လူလည်ကြီး၊ မင်း ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ကို ပေါ့ပျက်ပျက် ပညာတွေနဲ့ လာလိမ်နေတာလားလို့ ငါ သံသယရှိတယ်နော်”

“စူးချီ၊ မင်းပြောတာတွေကို နားထောင်ပြီးမှ ပိုပြီး ဝေဝါးသွားရတယ်”

မှတ်ချက်များတွင် “နားမလည်ဘူး” “သင်ယူလို့ မရဘူး” ဟူသော စကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူတစ်ရာရှိသော အတန်းတွင် အားလုံး နားမလည်ခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လူတစ်သိန်းနှစ်သောင်းရှိသော အတန်းတွင် တစ်ယောက်မှ နားမလည်ဟု ပြောနေခြင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှန်ကျီရှလက်သည် စူးချီက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လူတွေကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အပိုင်တွက်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ မုသားဆိုသည်မှာ တစ်နေ့နေ့တွင် ပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ အတွင်းအား ကုန်ခမ်းနေသည့် ကျောင်းသားများက စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့်ရလဒ်မှ မထွက်လာသည့်အခါ ဤကိစ္စမှာ ပေါက်ကြားသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါ ကျောင်းသားဟောင်းများကလည်း လိမ်ညာခံရသည်ဟု ခံစားရပြီး ကျောင်းထွက်ကာ ငွေပြန်တောင်းကြပေလိမ့်မည်။ ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ရှန်ကျောင်းအုပ်ကြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။

ငါ့ရဲ့ ခေတ်က ရောက်တော့မှာပဲ။

သို့သော်လည်း ရှန်ကျီရှလက် မသိရှိခဲ့သည့်အချက်မှာ ဤသိုင်းပညာကို မည်သူမျှ သင်ယူနိုင်ခြင်း မရှိသည် မဟုတ်ပေ။ “တိတ်ဆိတ်နေသည့် လူအများစု” ကမူ မှတ်ချက်ပေးရန် အချိန်မရှိကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ စစ်ပြန်ကြီးများသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူများ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် စာရိုက်ရန် မကျွမ်းကျင်ကြပေ။ ဒုတိယအချက်မှာမူ စူးချီ၏ သင်ခန်းစာကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အတွင်းအား လှုပ်ခတ်မှုများကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုစစ်ပြန် တစ်သိန်းကျော်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဘဝသစ်ကို ပြန်လည် ရရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုံးရှုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ရရှိသည့်အခါ မည်သူကမျှ အွန်လိုင်းတွင် စကားများနေရန် အချိန်ဖြုန်းနေကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အစွမ်းများကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် တစ်စက္ကန့်ကိုပင် အလေအလွင့်မခံဘဲ ကျင့်ကြံနေကြတော့သည်။

အခန်း (၅၆) - အစွမ်းသတ္တိများ ပြန်လည်ရရှိခြင်း

ဆရာစု၏ သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် များမကြာမီမှာပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းမြို့ရှိ ပင်းကျန်းအရပ်တွင် တည်ရှိသော ချောင်ချွန်းမူလတန်းကျောင်းမှာ ကျန်းမြို့၏ အကောင်းဆုံး အစိုးရကျောင်းများအထဲမှ တစ်ကျောင်း ဖြစ်ပြီး ဩဇာရှိသော မိသားစုများ၊ အရာရှိများနှင့် သူဌေးကြီးများ၏ သားသမီးများ တက်ရောက်ရာ ကျောင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျောင်း၏ သီးသန့် အဆောင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ ကိုယ်ခံပညာဆရာ ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဒုံရွှန့်သည် သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆရာစု၏ သင်ခန်းစာ ပြန်လည်ပြသမှုကို ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဒုံရွှန့်သည် တစ်ချိန်က စစ်တပ်အတွင်းမှ ဗိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အဆင့် ၄ ကိုယ်ခံပညာရှင်အဖြစ် အနာဂတ် တောက်ပနေသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သန္ဓေပြောင်းသားရဲတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း သူ၏ ကျင့်စဉ်များ အားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အနာဂတ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ အကြောမှတ် ၁၄၄ မှတ်လုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါလာပြီး ထိုတုန်ခါမှုနှင့်အတူ သေဆုံးနေပြီဟု ယူဆထားသော အကြောမှတ်များမှာ အသက်ပြန်ဝင်လာသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အတွင်းအား လှုပ်ခတ်မှုများကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် နံရံတွင် ချိတ်ထားသော သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း ဓားရှည်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ထလော့”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အချိန်အတော်ကြာ အိမ်မြှောင်အတွင်း၌ ငြိမ်သက်နေသော သံမဏိဓားရှည်ကြီးသည် ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဒုံရွှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိများ လှိုက်တက်လာတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ ပြန်ရနေပြီပဲ၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို ပြန်ရနိုင်ပြီ”

“ငါ့ရဲ့ အဆင့် ၄ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ပြန်ရမယ်ဆိုရင် ငါ စစ်တပ်ကို ပြန်သွားနိုင်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးဘက်မှာတောင် အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

သူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဖုန်းသံ ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။

“ဆရာဒုံ၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းက ခင်ဗျားကို ရှာနေတယ်”

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဒုံရွှန့်သည် သူ၏ အတွင်းအား လည်ပတ်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ရပြီး သင်ကြားရေး ညွှန်ကြားရေးမှူးရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ များမကြာမီမှာပင် ရုံးခန်းအတွင်းမှ အငြင်းပွားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဒုံရွှန့်၊ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ခင်ဗျားအလှည့် ရလာမှာပါ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ထန်ဝေအတွက် ဖယ်ပေးလိုက်စမ်းပါ”

“ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားကို ထူးချွန်ဆရာဆုအတွက် အမည်စာရင်း တင်ပေးလိုက်ရင်တောင် ခင်ဗျား တကယ် ရွေးချယ်ခံရမယ်လို့ အာမခံနိုင်လို့လား”

“ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက ပျက်စီးသွားပြီလေ၊ တစ်လောကလုံးအတွက် ခင်ဗျားက လူမစွမ်း ဖြစ်နေပြီ”

“ဘယ်ခေါင်းဆောင်ကမှ လူမစွမ်း တစ်ယောက်ကို ထူးချွန်ဆရာအဖြစ် ရွေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ထန်ဝေကတော့ မတူဘူးလေ၊ သူက ထန်မိသားစုရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်သလို ထူးချွန်ဆရာ ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်းက ခင်ဗျားထက် အများကြီး ပိုများတယ်”

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရုံးခန်းအပြင်ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများမှာ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ခိုးကြည့်နေကြပြီး အချို့က ဒုံရွှန့်အပေါ် သနားကရုဏာ သက်နေကြသည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဒုံရွှန့်အကြောင်းကို ကျောင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းနီးပါး သိကြသည်။ သူသည် နှိမ့်ချတတ်သူဖြစ်ပြီး သင်ကြားပြသရာတွင်လည်း စိတ်ရှည်သဖြင့် ကျောင်းသားများ၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ကူညီတတ်သူဖြစ်ပြီး ဆရာများအကြားတွင်လည်း စိတ်ထားကောင်းသူအဖြစ် လူသိများသည်။

သူ၏ ယခင်က အဆင့် ၄ ကျင့်စဉ်မှာ လူအများ၏ လေးစားအားကျမှုကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အစွမ်းကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျဆုံးသွားသော ပါရမီရှင်နှင့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကို လူတိုင်းက လေးစားသင့်သော်လည်း အချို့သော အထက်တန်းလွှာများအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော သူမျိုးကို နှိပ်ကွပ်ရသည်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပျော်စရာကောင်းနေပုံရသည်။

ပါရမီ မရှိကြသော ထိုအထက်တန်းလွှာများအတွက်မူ ဒုံရွှန့်ကဲ့သို့သော သူမျိုးကို အနိုင်ယူလိုက်ရခြင်းက တကယ့် အဆင့် ၄ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

“နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ အကယ်၍ ကိုဒုံသာ ကျင့်စဉ်တွေ မပျက်စီးခဲ့ရင် ဒီလိုမျိုး အစော်ကားခံရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေါ့၊ ကိုဒုံသာ အဆင့် ၄ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသေးရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲပါ့မလား”

“စိတ်မကောင်းစရာပဲ၊ ထန်ဝေက ထန်မိသားစုဝင် ဖြစ်နေတော့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတာပေါ့”

ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင်မူ အနည်းငယ် ကိုယ်ချင်းစာတတ်သော ဆရာများက ဒုံရွှန့်၏ အခြေအနေအတွက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ အသက် ၂၂ နှစ်တွင် အဆင့် ၂ ကျင့်စဉ်ကို ရရှိကာ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာတွင် သန္ဓေပြောင်းသားရဲများကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရင်း အဆင့် ၄ အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ အတုမဲ့လှသည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရင်း ကျင့်စဉ်များ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအပေါ် တာဝန်ကျေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်များ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးသို့ ပြောင်းရွှေ့အမှုထမ်းခဲ့ရသည်။ ချောင်ချွန်းမူလတန်းကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်လည်း သူသည် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ကျောင်းသားကောင်းများစွာကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် ကျောင်းတွင် အကြိုးစားဆုံးဆရာ ဖြစ်သလို သင်ကြားမှု အရည်အသွေး အကောင်းဆုံးနှင့် ကျောင်းသားများ၏ အချစ်ဆုံးဆရာလည်း ဖြစ်သည်။ ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကျောင်းနှင့် ကျောင်းသားများအပေါ် တာဝန်ကျေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချက်များက ဘာအရေးပါသနည်း။ ကျောင်းက သူ့ကို ထူးချွန်ဆရာဆုအတွက် အမည်စာရင်း တင်ပေးမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ကတိပေးခဲ့သော်လည်း အခွင့်အရေး ရောက်လာတိုင်း မိသားစုကြီးများ၏ တပည့်များကသာ လက်ဦးမှု ရယူသွားကြသည်။ ယခုလည်း အဆင့် ၂ သာ ရှိသေးပြီး သင်ကြားမှု အတွေ့အကြုံလည်း မရှိသော ထန်ဝေက သူ၏ရှေ့မှ အခွင့်အရေးကို လုယူသွားပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယဗိုလ်မှူးကြီး ဒုံရွှန့် ခုနစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သမျှကို မိသားစုတစ်ခု၏ အရှိန်အဝါက အလွယ်တကူပင် အစားထိုးပစ်လိုက်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ တရားမျှတပါသလား။

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် ဒုံရွှန့်အနေဖြင့် ဤစော်ကားမှုကို အသာတကြည်ပင် မျိုသိပ်လိုက်ရပေလိမ့်မည်။ အတွင်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် လူတို့၏ လျစ်လျူရှုမှုနှင့် ရက်စက်သော စကားလုံးများကို သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ သူ၏ မိသားစုအတွက် ပုံမှန်ဝင်ငွေတစ်ခု လိုအပ်နေခြင်းကလည်း သူ၏ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဒုံရွှန့်သည် သူ၏ ကျင့်စဉ်များကို ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့မှ ဝဖြိုးနေသော ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဒီနှစ်အတွက် ထူးချွန်ဆရာဆုက ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်သေးဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”

“ဒါပေါ့”

ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းက တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဒုံရွှန့်က လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ”

“ပြည်နယ် စစ်ပြန်များရေးရာ ဦးစီးဌာနကို သွားပြီး တိုင်ချက်ဖွင့်မလို့”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်း ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

“ကျင့်စဉ်တွေ ပျက်စီးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါတို့သာ မရှိရင် ဒီလိုအလုပ်မျိုး ရပါ့မလား”

“ခင်ဗျားက ကျေးဇူးတင်ရမှန်းကို မသိတဲ့လူပဲ”

“သွားတိုင်စမ်းပါ၊ ခင်ဗျားသာ သွားတိုင်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းကနေ ထုတ်ပစ်ဖို့ ငါ လုပ်လိုက်မယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဘဝကတော့ ပျက်စီးသွားပြီသာ မှတ်လိုက်တော့”

“ဒါ့အပြင် ကျင့်စဉ်တွေ မရှိတော့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုင်ချက်ကို ဘယ်သူကမှ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လူမစွမ်းမသေ တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ထန်မိသားစုကို ဘယ်သူကမှ ရန်မစရဲဘူး”

ဒုံရွှန့်သည် သူ၏ ကျင့်စဉ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်နှင့်အမျှ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို လူပြက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ကြည့်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုဝဖြိုးသော လူကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ ရုံးခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်က လူမစွမ်းမသေ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဓား၊ လာစမ်း”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဝေးမှ ဓားရှည်တစ်လက်သည် ရုတ်တရက် ဝဲပျံလာပြီး ဒုံရွှန့်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ဒုံရွှန့်ကို တားဆီးရန် ပြင်နေသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့ဩလွန်း၍ ရှေ့သို့ မတိုးရဲတော့ပေ။

“ဟဲဟဲ၊ ဆရာစုရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ”

ဒုံရွှန့်သည် ထိုလူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း ဓားရှည်ကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဓားပျံကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင့်စဉ်တွေ ပြန်ရသွားတာလဲ”

မကြာမီမှာပင် တစ်ကျောင်းလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။ မူလက အတွင်းအား ကုန်ခမ်းနေသော ဆရာဒုံသည် မည်သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သူ၏ အစွမ်းများကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်ကို လူတိုင်းက စပ်စုနေကြတော့သည်။

…

ဆရာစု၏ သင်တန်း ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် တစ်နာရီ... နှစ်နာရီ... သုံးနာရီ...

ဒုံရွှန့်ကဲ့သို့သော စစ်ပြန်များစွာမှာလည်း သူတို့၏ အတွင်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပါရမီ မြင့်မားသူအချို့မှာမူ လက်ဗလာဖြင့်ပင် ဓားချီများကို ထုတ်ဖော်နိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အစွမ်းများကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် တစ်စက္ကန့်ကိုပင် အလေအလွင့်မခံဘဲ ကျင့်ကြံနေကြတော့သည်။

ဆုံးရှုံးသွားသောအရာကို ပြန်လည်ရရှိသည့် အခွင့်အရေးမျိုးကို သူတို့ ဘယ်တော့မှ အလဟဿ အဖြစ်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သင်တန်းပြီးဆုံးပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ဤသိုင်းပညာကို တတ်မြောက်သွားသူများအကြောင်း သတင်းများ ပေါ်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် မိမိကိုယ်ပိုင် အစွမ်းသတ္တိကို ပြန်လည်ရရှိခြင်းထက် ပိုမို စိတ်အေးရသော အရာမျိုး မရှိတော့ပေ။