အခန်း (၃၃၁-၃၃၃)

အခန်း (၃၃၁) - အလည်အပတ် (၂)

~“ဒီလူက... တကယ့်ကို ယုံနိုင်စရာ မရှိပါလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အောက်တန်းကျရတာလဲ...”

“လွန်လွန်းတယ်... တကယ့်ကို လွန်လွန်းတယ်...”

ဦးလေးဖူသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ခြေကိုဆောင့်ကာ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေလေသည်။

“သူ ပြန်ရောက်ပြီလား... သူ အခု ဘယ်မှာလဲ... ကျုပ် ဒီအဘိုးကြီး ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ပြီး ရှင်းမေးမယ်ဗျာ... သူ့ရဲ့ သံမဏိသွေး နဂါးလှံ က ကျုပ်ရဲ့ ကျောရိုးလောက် မာရဲ့လား ဆိုတာ စမ်းကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဦးလေးဖူသည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လေသည်။

ဆုမိုနှင့် ကပျာကယာ ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်ကြရသည်။ ယန်ရှောင်ယွင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဦးလေးဖူ... စိတ်လျော့ပါဦး... သူ အခု ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် မှာပဲ ရှိနေဦးမှာပါ... ဦးလေးဖူ အခု သံမဏိသွေး အာမခံဌာန ကို သွားလည်း တွေ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“သူ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား...”

ဦးလေးဖူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်... တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာလဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင်သည် မတတ်သာတော့ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ ပြောပြသည်မှာ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော်ကို သွားခဲ့သည့်နေ့အကြောင်းနှင့် ယန်ရီဇီနှင့် ဘယ်လို အဆင်မပြေဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ရသည် ဆိုတာလောက်သာ ပါဝင်သည်။

နောက်ပိုင်း ယန်ရီဇီ သုံးခဲ့သော နည်းဗျူဟာများ၊ လှည့်ကွက်များ အကြောင်းကိုမူ ပါးနပ်စွာ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။ ဦးလေးဖူကို ဒီလောက်အများကြီး ပြောပြစရာ မလိုပေ။

ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီးနောက် ဦးလေးဖူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအိုးကြီး ပေါက်ကွဲသွားလေ၏။ ဘေးနားတွင် ယန်ရှောင်ယွင် ရှိနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိမ်တော်ဝင်းထဲတွင် ယန်ရီဇီကို အော်ဟစ် ဆဲဆိုနေတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆုမိုက ဝင်ရောက် ဖျောင်းဖျလိုက်ပြီး ခရီးပန်းလာကြသဖြင့် မျက်နှာသစ်ရန် ရေနွေး ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မှ ဦးလေးဖူ အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသည်။

ထိုအခါမှသာ ဦးလေးဖူသည် ဆုမို၏ နောက်တွင် ပါလာသူများအကြောင်းကို မေးမြန်းရန် သတိရသွား၏။

ဆုမိုက တစ်ယောက်ချင်းစီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ရေနွေး ရောက်ရှိလာသည်။

ဆုမို ဦးဆောင်၍ အားလုံး မျက်နှာသစ် သန့်စင်လိုက်ကြသည်။ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ၊ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာများကို ရေနှင့်အတူ ဆေးကြောပစ်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် လျိုမိုနှင့် အခြားသူများ နားနေရန်အတွက် အခန်းများ စီစဉ်ပေးရန် ဦးလေးဖူကို တာဝန်ပေးလိုက်တော့သည်။

လျိုမို၊ ဖုဟန်ယွမ်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့ အတွက်တော့ ဤအာမခံဌာနသို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ အရာအားလုံးက ဆန်းသစ်နေသည်။

အာမခံဌာနမှ လူများကလည်း သူတို့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြ၏။

လျိုမိုကိုတော့ တချို့က မှတ်မိကြသည်။ သို့သော် ဖုဟန်ယွမ်ကိုတော့ ဘယ်သူမျှ မသိကြပေ။

ကျန်းရှောင်ရှောင် ဆိုသည်မှာကတော့ မိန်းကလေးမှန်း ယောကျ်ားလေးမှန်းတောင် ခွဲမရ။

ဆုမိုက ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ အခန်းကို ယန်ရှောင်ယွင်၏ အဆောင်ဘက်တွင် စီစဉ်ပေးရန် ပြောလိုက်သောအခါ ဦးလေးဖူက သဘောမတူပေ။

မသင့်တော်ကြောင်း၊ တကယ်လို့ အဲဒီဘက်မှာ အခန်းစီစဉ်ပေးမည် ဆိုလျှင်တောင် ဆုမို၏ အခန်းကို ယန်ရှောင်ယွင်၏ အဆောင်ဘက် ပြောင်းပေးတာမျိုး၊ သို့မဟုတ် ယန်ရှောင်ယွင်၏ အခန်းကို ဒီဘက် ပြောင်းပေးတာမျိုးပဲ ဖြစ်သင့်ကြောင်း ငြင်းဆန်သည်။

ဆုမို မချိပြုံး ပြုံး လိုက်မိပြီး ကျန်းရှောင်ရှောင်က မိန်းကလေးပါဗျာ ဟု ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဦးလေးဖူ ကြောင်အသွားပြီးမှ အခန်းစီစဉ်ပေးဖို့ သဘောတူလိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူ ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မိန်းကလေး ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် ဘယ်လိုမှ မကိုက်ညီဘူးဟု ခံစားနေရတုန်းပင်။

ခရီးဝေးက ပြန်လာကြတာဆိုတော့ ညစာကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြင်ဆင်ပေးဖို့က သဘာဝကျပါသည်။

နေမဝင်သေးသည်ကို မြင်တော့ လျိုမိုက ဆုမိုကို ခွင့်တောင်းပြီး ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ အပြင်ခဏ ထွက်ချင်ကြောင်း ပြောလာ၏။

ဖုဟန်ယွမ်ကလည်း လော့ရှားမြို့၏ စည်ကားပုံကို လေ့လာချင်သည်ဆိုပြီး လိုက်သွားဖို့ ပြင်သည်။

ဆုမိုက ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိသဖြင့် နှစ်ယောက်သားကို အတူတူ လွှတ်လိုက်ပါသည်။

ကျန်းရှောင်ရှောင်ကတော့ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဝင်းထဲတွင် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လျှောက်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစေခံမလေးတွေ ခေါ်သွားရာ သူမ၏ အခန်းဆီသို့ လိုက်သွားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် အစေခံမလေးတွေက ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားတွေနှင့် ဆုမိုဆီ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

“သခင်လေး... သခင်လေး ခေါ်လာတဲ့ သိုင်းမယ်ကြီးကလေ... သူ... သူက ကုတင်ပေါ်မှာ မအိပ်ဘူးတဲ့...”

“ဒါဆို ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲ...”

“ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရာခင်းပြီး အိပ်နေတယ်... သူက အရမ်းလေးလို့ ကုတင်ကျိုးသွားမှာ စိုးလို့တဲ့...”

အစေခံမလေးတွေခမျာ ဤမျှ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ဆုမို လက်ကာပြလိုက်၏။

“ထားလိုက်ပါ... သူ့သဘောအတိုင်း နေပါစေ...”

ကျန်းရှောင်ရှောင် ဆိုတာက သာမန် မိန်းကလေးမှ မဟုတ်သည်ကိုး။ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်လျှင် အိပ်လို့တော့ ရကောင်းရမည်။ သို့သော် အိပ်ရင်း လူးလိုက် လှိမ့်လိုက် လုပ်လျှင် ကုတင် ကျိုးသွားဖို့က သေချာသလောက် ရှိသည်။

အစေခံမလေးတွေ ခေါင်းကုတ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားကြ၏။

ယွီကျောက်တီ လေးကတော့...

သူမ၏ အဖြစ်ဆိုးကို ဦးလေးဖူ သိလိုက်ရသောအခါ သနားကရုဏာ သက်သွားပြီး ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို နွေးနွေးထွေးထွေး မေးမြန်းကာ ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်မည့် အခန်းတစ်ခန်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စီစဉ်ပေးလေသည်။

အာမခံဌာနသို့ ပြန်ရောက်ပြီး အထွေထွေ ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး ပြိုင်တူ ပြုံးမိသွားကြ၏။

ဆုမို လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“ကဲ... ပြီးပါပြီ... အစ်မယွင်... ခရီးပန်းလာတာ နားလိုက်ပါဦး...”

ယန်ရှောင်ယွင်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် အစေခံတစ်ယောက် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... ဒုခေါင်းဆောင်... အပြင်မှာ လာတွေ့တဲ့ ဧည့်သည် ရှိပါတယ်...”

“ဘယ်သူလဲ...”

“သူ့နာမည်က ဟွမ်ယွမ် ပါတဲ့...”

“ဟွမ်ယွမ်...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားပြီး အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာရ၏။

“မြန်မြန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

အစေခံက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။

ထိုအခါမှ ယန်ရှောင်ယွင်က စကားစလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်က တော်တော် မြန်တာပဲ...”

“ကျွန်တော် တံခါးပေါက်က ဝင်တာနဲ့ သူက ခြေရာထပ်ပြီး ရောက်လာတာပဲ... ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ ထင်တယ်...”

ဆုမို ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ဘာပဲပြောပြော ဒါက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ နယ်မြေလေ... သတင်းစီးဆင်းမှုက သာမန်ထက် အများကြီး ပိုမြန်မှာပေါ့...”

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရင်း ဆုမို မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကို ခေါ်ကာ ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သိပ်ဝေးဝေး မသွားလိုက်ရပေ။ မနေ့ညကမှ တစ်ခေါက် ဆုံဖူးသော မြို့စားအိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်း ဟွမ်ယွမ်သည် အစေခံနောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း အာမခံဌာန ဝင်းအတွင်းကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်လံကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဝေးမှနေ၍ ဆုမိုက လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... လူကိုယ်တိုင် ကြွရောက်လာတာ ဂုဏ်ယူစရာပါဗျာ... အဝေးကြီးထိ ထွက်မကြိုမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ...”

“ဟာ... ရပါတယ်... ရပါတယ်...”

ဟွမ်ယွမ်က ကပျာကယာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ရှေ့တိုးလာပြီး ဆုမိုရှေ့သို့ အရောက်တွင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆုက အခုမှ ခရီးက ပြန်ရောက်တာဆိုတော့... ကျွန်တော်တို့က လာပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့... ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင် ကို မြို့တံခါးဝမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ကိစ္စရယ်... ကျိုးချင်ချွမ် ကို သာဓကအနေနဲ့ သတ်ပြလိုက်တဲ့ ကိစ္စရယ်ကြောင့်...”

“ကျွန်တော့်သခင်က အရမ်းကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလို့ပါဗျာ...”

“သူက စောင့်တောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ... ကျွန်တော့်ကို အမြန်ဆုံး လာခေါ်ခိုင်းလိုက်တာပါ…”

အခန်း (၃၃၂) - အလည်အပတ် (၃)

~“တကယ်တော့ တောင်းပန်ရမှာက ကျွန်တော်ပါ ခေါင်းဆောင်ဆု...”

“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်က အားနာစရာ ကောင်းလိုက်တာဗျာ...”

ဆုမိုသည် လက်ကို ဆန့်တန်းလျက် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့...”

ဟွမ်ယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုမို၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း သူက တိုးညှင်းစွာ ရယ်လိုက်ပြီး...

“ဇီယန်အာမခံဌာနက အရင်တုန်းကလည်း ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားခဲ့တာပါ... ကြားထဲမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ပြန်လည် ဦးမော့လာခဲ့ပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ဆုက ငယ်ရွယ်ပေမယ့် ဂုဏ်သတင်းကတော့ နေမင်းကြီးလို တောက်ပနေပြီ... အာမခံဌာနကို ဒီထက်ပိုပြီး တိုးချဲ့နိုင်တာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို အားကျစရာပါဗျာ...”

“ဒါတွေအားလုံးက သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေရဲ့ ကူညီမှုကြောင့်ပါ... ကျွန်တော်က လူငယ်တစ်ယောက်ပါ... အခြေခံအုတ်မြစ် သိပ်မရှိလှပါဘူး... ကံကောင်းလို့ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတာပါ...”

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ဟွမ်ယွမ်က သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆုက နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေးဆိုရင် ခေါင်းဆောင်အကြောင်း ပြောမဆုံးပေါင် တောသုံးတောင်ပါပဲ... သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ နာမည်ကို ကြားနေရတာ နားစည်တောင် ကွဲတော့မယ်...”

“သာမန်ကိစ္စတွေကိုတော့ `ကံတရား` လို့ ပြောလို့ရပေမယ့်... သိုင်းလောက ဂုဏ်သတင်း ဆိုတာကတော့ အတုလုပ်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ...”

စကားပြောရင်း ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင် နေရာအသီးသီး ယူလိုက်ကြပြီးနောက် ဆုမိုက ရေနွေးကြမ်း တည်ခင်းဧည့်ခံလိုက်သည်။

ဟွမ်ယွမ်က ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး...

“ဒါဆိုရင်လည်း ရေနွေးလေး တစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့... တကယ်တော့ ဒီနေ့ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ခေါင်းဆောင်ဆုဆီကို စာနှစ်စောင် လာပေးတာပါ...”

“စာနှစ်စောင်...”

“ဟုတ်ပါတယ်...”

ဟွမ်ယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အိတ်ကပ်ထဲမှ စာနှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“တစ်စောင်က ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီး ရေးပေးလိုက်တာပါ... `ကျုံးဖူမြို့` ကိစ္စကို သတင်းရပြီးပြီးချင်း ရေးလိုက်တာ... နောက်တစ်စောင်ကတော့... အဲဒီထက် စောပြီး ရေးထားတာပါ...”

“အဲဒါက `ထျန်းယွီမြို့` က သခင်မလေး ရေးပေးလိုက်တာ... ခေါင်းဆောင်ဆု အတွက်ပါ...”

“အရင်တုန်းက ခေါင်းဆောင်ဆု လော့ရှားမြို့ကို ခဏပြန်ရောက်တုန်းက ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားတယ်လေ...”

“ကျွန်တော်တို့လည်း စာလာပို့ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး... ဒါကြောင့် ခေတ္တ သိမ်းထားလိုက်ရတာ...”

“အခုမှပဲ ခေါင်းဆောင်ဆု လက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာပေးခွင့် ကြုံတော့တယ်...”

“စာဖတ်ပြီးရင် ပြန်စာလေး တစ်စောင်လောက် ရေးပေးပါဦး... ကျွန်တော် ပြန်ယူသွားပြီး သခင်မလေးဆီ ပို့ပေးချင်လို့ပါ...”

ဆုမို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ...”

စကားပြောနေစဉ် အစေခံတစ်ဦးက ဟွမ်ယွမ်လက်ထဲမှ စာများကို ယူပြီး ဆုမိုထံ လာရောက် ပေးအပ်လေ၏။

စာနှစ်စောင်... တစ်စောင်က အတော်လေး ထူပြီး၊ နောက်တစ်စောင်က ပါးပါးလေး ဖြစ်သည်။

ပါးလွှာသော စာသည် `ဝေရူဟန်` ရေးလိုက်သော စာဖြစ်သည်။

ဆုမို စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖောက်ပြီး အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်မိ၏။

စာထဲတွင် ကျုံးဖူမြို့ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ထည့်မရေးထားပေ။ အားပေးစကား အနည်းငယ်နှင့် ဆုမို အားလပ်သည့်ရက်တွင် မြို့စားအိမ်တော်သို့ လက်ဖက်ရည်သောက် လာခဲ့ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင်တော့ ဖိတ်စာ တစ်စောင်ပါပင်။

ဝေရူဟန်က ဆုမိုကို တွေ့ချင်နေသည်။

သို့သော် တရားဝင် ဖိတ်စာပို့လိုက်လျှင် အခမ်းအနား ဆန်လွန်းရာ ကျနေမည်။

ဝေရူဟန်၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ဆိုလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ပါးစပ်ရာဇသံ လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။

သို့သော်၊ ဆုမိုကျတော့ ပါးစပ်ရာဇသံ လွှတ်လိုက်ပြန်လျှင်လည်း ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လွန်းရာ ကျနေပြန်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် တလေးတစားဖြင့် စာရေးပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တရားဝင် ဆန်သလိုလိုနှင့် ရင်းနှီးမှုလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စာကို ယန်ရှောင်ယွင် ဖတ်ရှုရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် `ဝေဇီယီ` ၏ စာကို ဆက်လက် ဖွင့်ဖောက်လိုက်သည်။

ဒီစာထဲမှာတော့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ပါဝင်နေ၏။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ပြီးခဲ့သော တစ်ခေါက်တုန်းက သူမဆီ ဝင်မတွေ့ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ကောက်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

`လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်`မှ ပြန်လာစဉ် `ဟွေမြစ်` ကို ဖြတ်ကူးပြီး `ရှုလု` နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ `မန်ဒရင်းဘဲ စာရင်း` ကို လိုချင်နေကြသော မသမာသူများ၏ အကြံအစည်ကို သိခဲ့ရ၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထျန်းယွီမြို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း ရပ်နားခြင်း မပြုဘဲ ခရီးဆက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီကိစ္စက `လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့` ၏ သခင်မလေးကို စိတ်ထိခိုက်သွားစေပုံ ရ၏။

ကျန်တာတွေကတော့ အိမ်တွင်းရေးရာ ကိစ္စတွေသာ ဖြစ်ပြီး လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အတွင်းရေး နိုင်ငံရေး အရှုပ်အထွေးများအကြောင်း တစ်လုံးမှ မပါဝင်ပေ။

ဆုမိုနှင့် ထားရှိခဲ့သော ကတိကဝတ်ကို သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပုံ ရသည်။

ဆုမို စာကို ဖတ်ရင်း အလိုအလျောက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ စာကို ယန်ရှောင်ယွင် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မင်၊ စုတ်တံနှင့် စာရွက် ယူလာရန် အစေခံကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

အစေခံကို စောင့်နေရင်း ဆုမိုက ဟွမ်ယွမ်ကို မေးလိုက်သည်။

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲ...”

“အာ... ကျန်းမာပါတယ်ဗျာ... တောင့်တောင့်တင်းတင်းပါပဲ...”

ဟွမ်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆုမိုကို ပြုံးကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆုက လူစိမ်းမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြပါ့မယ်...”

“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အခြေအနေ လုံးဝ တည်ငြိမ်မသွားမချင်း... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက မျက်လုံးမှိတ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက စာထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်ထားတယ်... ကျွန်တော့်အစား ပြန်ပြောပေးပါ... မကြာခင် ဆုမို လာတွေ့ပါ့မယ်လို့...”

“ကောင်းပါပြီဗျာ...”

ဟွမ်ယွမ်က ချက်ချင်း ရယ်လိုက်သည်။

“ဒီနှစ်ပိုင်းတွေ အတွင်းမှာ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီး အပျော်ရွှင်ဆုံးကိစ္စက လော့ရှားမြို့မှာ ခေါင်းဆောင်ဆုလို လူငယ်မျိုးဆက်သစ် ပေါ်ထွန်းလာတာပဲ... ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ စကားကို ကြားရင် သူ သေချာပေါက် ဝမ်းသာသွားမှာပါ...”

ထိုအချိန်တွင် အစေခံက စာရေးကိရိယာများ ယူဆောင်လာသည်။ ဆုမိုသည် ဟွမ်ယွမ်နှင့် ပေါ့ပါးစွာ စကားပြောရင်း စာရေးလိုက်၏။

စုတ်တံချက် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် စာရေးခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

ဟွမ်ယွမ် မျက်လုံးပြူးသွားရ၏။

ပြန်စာက ဘာလို့ ဒီလောက် တိုတောင်းနေရတာလဲ။

ဆုမိုက စာကို ယန်ရှောင်ယွင်အား ပြလိုက်သည်။ ယန်ရှောင်ယွင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။

“နင် မကြောက်ဘူးလား... သူ ကိုယ်တိုင် လာပြီး စာရင်းရှင်းလိမ့်မယ်နော်...”

“သူက အခုဆိုရင် အရေးပါအရာရောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီလေ... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၊ ထျန်းယွီမြို့ရဲ့ ဒုတိယမြို့စား... ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ရှိတိုင်း ပြန်လာလို့ ရမှာလဲ...”

ဆုမိုက ပြုံးလိုက်ပြီး မင်ခြောက်အောင် ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟွမ်ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... တစ်ချက်လောက် ဖတ်ကြည့်ချင်လား...”

“ဟာ... မဖြစ်ပါဘူး... မဖြစ်ပါဘူး...”

ဟွမ်ယွမ်က လက်ကာပြရင်း `ကပျာကယာ` ငြင်းလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်နဲ့ သခင်မလေးကြားက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာကို ကျွန်တော်က ဖတ်ကြည့်လို့ ဘယ်သင့်တော်ပါ့မလဲ... သခင်မလေး သိရင် ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စာအိတ်ပိတ်ကာ ဟွမ်ယွမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ...”

“ရပါတယ်ခင်ဗျာ... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး... ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ အလည်အပတ် ခရီးစဉ်ကို မျှော်လင့်နေပါ့မယ်…”

အခန်း (၃၃၃) - ယိရွှမ်၏ နက်နဲမှု (၁)

~“အစ်မယွင်... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးဗျာ... အစ်မက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်ကောင်းယူမလို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ဆုမိုသည် သူ့ရှေ့တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် လုပ်နေသော ယန်ရှောင်ယွင်ကို မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်၏။

ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

“အခွင့်ကောင်း ယူတယ်လို့ ပြောလို့ရမလားဟင်... ဒါက တရားဝင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”

“...”

‘အကျိုးကြောင်းကတော့ ဆီလျော်သားပဲ။

ဆုမို စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့ပြီးမှတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ’

“ကဲ... စကားမများနဲ့တော့... ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို ကုတင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဆုမို အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

“မြန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ...”

“မြန်စရာ ဘာရှိလို့လဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ပြန်ပြောသည်။

“သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှ အချိန်မဆွဲရဘူး...”

“သိုင်းပညာ...”

ဆုမို အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အစ်မက ကျွန်တော့်ကို `ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း` သင်ပေးမလို့လား...”

“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင် ပိုပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အဖေ ပြောပြလိုက်တာလား...”

“မပြောပါဘူး... နည်းနည်းလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် သိသာနေတာပဲဟာ...”

ဆုမို မနေနိုင်ဘဲ `မချိပြုံး` လိုက်မိသည်။

“ကျွန်တော်က အစ်မ ကျွန်တော့်အပေါ် မရိုးသားတဲ့ အကြံအစည် ရှိနေတယ် ထင်လို့... အလကား ရင်ခုန်လိုက်ရသေးတယ်...”

“ နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဟယ်...”

ယန်ရှောင်ယွင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“ရှောင်မို... ငါတို့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးဘူးနော်... ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် မလောစမ်းပါနဲ့...”

“...အစ်မက လောနေတယ် ထင်လို့ပါ...”

“...ငါ လုံးဝ မလောပါဘူးနော်... ဟွန်း...”

ယန်ရှောင်ယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးမှ ဆက်မေးသည်။

“ဒါနဲ့... ငါ နင့်ကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း သင်ပေးမယ် ဆိုတာ ဘယ်လို သိတာလဲ...”

“မှန်းကြည့်လိုက်တာပါ...”

ဆုမိုက ရှင်းပြသည်။

“အဲဒီညတုန်းက `ဦးလေးယန်` က အစ်မကို သီးသန့် ခေါ်ထုတ်သွားတယ်လေ... ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး မအိပ်ဘဲ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လုပ်နေမှတော့... အစ်မကို လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာ တစ်ခုခု သင်ပေးနေတာ သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်... နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်အနိုင်ကျင့်တာ မခံရအောင်လို့ပေါ့...”

“အစ်မက `တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း`ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်နေပြီ... `မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီးလှံသိုင်း ` ဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး...”

“`ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း` ကတော့ လူရှေ့သူရှေ့ ထုတ်ပြလို့ မရဘူး... ဒါကြောင့် လက်ချိုးရေကြည့်လိုက်ရင် ဦးလေးယန် သင်ပေးနိုင်တာက ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းပဲ ရှိတော့တယ်... ပြီးတော့ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေ မဟုတ်ရင် ထုတ်မသုံးဖို့လည်း မှာလိုက်မှာပဲ...”

“...နင်က နတ်မျက်စိ ရနေတာလား...”

ယန်ရှောင်ယွင် စကားဆွံ့အသွားသည်။ ဆုမိုက ပါးနပ်မှန်း သိသော်လည်း... ဒီလောက်အထိ အကုန်သိနေလိမ့်မည်ဟုတော့ ထင်မထားခဲ့မိပါ။

နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းနေပြီ။

သူမက ဆုမို၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

“ကဲ... သင်မှာလား... မသင်ဘူးလား...”

ဆုမို ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက သာမန် သိုင်းပညာ မဟုတ်ဘူး... အရင်ဆုံး ရွတ်ပြပါဦး... ပြီးမှ ကျင့်မကျင့် ဆုံးဖြတ်မယ်...”

“ကောင်းပြီ... သေချာ နားထောင်နော်...”

အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာတောင် ယန်ရှောင်ယွင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရွတ်ပြသည်။

ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း၏ သိုင်းကျမ်း စာသားက မရှည်လျားလှပေ။ စာလုံးရေ (၅၀၀) ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်က ခဏအတွင်း ရွတ်ဆိုပြီးသွားသည်။

ဆုမို၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းက သာမန်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။ သိုင်းပညာအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုကလည်း သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

သိုင်းကျမ်းစာသားကို ကြားလိုက်တာနှင့် သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။

အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဦးလေးယန် ပြောတာ မှန်တယ်... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ...”

“ဒါပေမဲ့... လောကသိုင်းပညာ အားလုံးရဲ့ အနှစ်သာရလို့ ပြောတာကတော့... နည်းနည်း ပိုလွန်းရာ မကျဘူးလား...”

“ဟင်...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ကျင့်မှာလား...”

“ကျင့်မယ်...”

ဆုမိုသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကာ အသင့်ပြင်လိုက်ပြီး သူ၏ `အတွင်းအား`များကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သဘာဝကျကျ စတင် လည်ပတ်စေလိုက်၏။

ဒါကို မြင်တော့ ယန်ရှောင်ယွင်က စကားမပြောတော့ဘဲ ဘေးနားတွင် အစောင့်အရှောက် အဖြစ် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်... လေပြင်းတစ်ခု စတင် တိုက်ခတ်လာပြီး ဆုမို၏ ဘေးပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ရှောင်ယွင် လန့်သွားပြီး ဆုမိုကို `ကပျာကယာ` လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် ခေါင်းလောင်းထိုးသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်သံများပါ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဒီရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ယန်ရှောင်ယွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး အလိုအလျောက် စိတ်ပူလာသည်။

သူမ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းကို ကျင့်ကြံတုန်းက ဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆုမို၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်၌ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်၊ သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်တော့ ဒီနွေးထွေးမှုက ခံစားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး လေထုအပူချိန်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူမ၏ အာရုံထဲတွင် ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော လူသားသည် နေမင်းကြီး တစ်စင်းအလား တောက်ပ ပူနွေးနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။

နဂါးဟိန်းသံ၊ ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ နေမင်းကြီး၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အသံသုံးမျိုး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ဆုမိုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ နားထဲတွင် ကြားနေရသော ဆူညံသံများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ဆုမို မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံ စူးစိုက်လိုက်ရာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသုံးပြုလိုက်သော သိုင်းကွက်မှာ `မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်လက်ဝါး` ပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဒီလက်ဝါးချက်ထဲတွင် ပါဝင်နေသော `အတွင်းအား` သည် အလွန် ပြင်းထန်ရုံသာမက နေမင်းကြီး၏ ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါများပါ ပါဝင်နေသည်။ နေမင်းကြီး တစ်စင်း သူတို့ရှေ့တွင် ရောက်နေသည့်နှယ်ပင်။

“`နေမင်းရောင်ခြည် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်` လား...”

ဆုမိုတွင် မည်သည့် `ယန်`ဓာတ် သိုင်းပညာ ရှိသည်ကို ယန်ရှောင်ယွင် ကောင်းကောင်း သိသည်။

သို့သော် ဆုမို၏ နေမင်းရောင်ခြည် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်က အထွတ်အထိပ် ရောက်နေရင်တောင် ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးမှာ မဟုတ်ပေ။

ဆုမိုက လက်ဝါးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။

“နေမင်းရောင်ခြည် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလ အတွင်းအားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာ... တကယ်ကို ထူးခြားတယ်...”

“ဒီ နတ်ဘုရားသိုင်းက လောကသိုင်းပညာ အားလုံးရဲ့ အနှစ်သာရ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်...”

“ကျွန်တော် သင်ယူထားတဲ့ သိုင်းပညာတွေက... အတွင်းအား သက်သက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အတွင်းနဲ့ အပြင် ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အားလုံးပေါင်း သုံးမျိုး ရှိတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီသိုင်းပညာနဲ့ ဆိုရင်... အဲဒီ သုံးမျိုးစလုံးကို တစ်ခုတည်း ဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်လို့ ရသွားပြီ...”

“အစပျိုး အဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမယ့်... သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုကိုတော့ မြင်နေရပြီ...”

“ပေါင်းစပ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား...”

ယန်ရှောင်ယွင် အံ့ဩသွားသည်။

“ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက ကိုယ်ပိုင် အတွင်းအားကိုပဲ မြှင့်တင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာရတာလဲ...”

ဆုမို ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အဲဒါတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး...”

“ဒါပေမဲ့... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူးလို့တော့ ခံစားရတယ်...”

“ဒီ `အတွင်းအား ကျင့်စဉ်` မှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေဦးမယ် ထင်တယ်...”

“ဒါနဲ့... ဆက်ပြောပါဦး... နင်ကရော ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲ…”