အခန်း (၃၃၄-၃၃၆)

အခန်း (၃၃၄) - ယိရွှမ်၏ နက်နဲမှု (၂)

~“အဆင့် (၅)...”

“...”

ယန်ရှောင်ယွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“`ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း` က အဆင့် (၅) အထိပဲ ရှိတာလေ... နင်က ခဏလေးနဲ့ အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားပြီပေါ့...”

“ဟုတ်တယ်...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အစ်မ သိပ်အံ့သြမနေပါနဲ့... ကျွန်တော် အဆင့် (၅) ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်သွားတာက ကျွန်တော့် ပါရမီကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး... `အတွင်းအား` ကောင်းနေလို့ပါ...”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းအား အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သိုင်းကိုပဲ ကျင့်ကျင့်... သာမန်လူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်မှာပဲလေ...”

“...မြန်လွန်းပါတယ်...”

ယန်ရှောင်ယွင် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

“ငါဆိုရင် တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံမှ အစပျိုးရုံလောက်ပဲ ရှိသေးတာ... အဲဒီကတည်းက လမ်းခရီးတလျှောက် ညတိုင်း ခိုးကျင့်လာတာ အခုမှ ပထမအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ခါနီးပဲ ရှိသေးတယ်... ဒါတောင် `ဦးလေးဆု`နဲ့ `အဖေ`တို့ ငယ်ငယ်ကထက် ပိုမြန်တယ်လို့ ဝန်ခံရမယ်...”

“နင်ကတော့ ခဏလေး ထိုင်လိုက်တာနဲ့ အဆင့် (၅) ရောက်သွားပြီတဲ့...”

“နင့်သိုင်းပညာတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နားလည်ရခက်လာပြီ... `ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မဟာလျှို့ဝှက်ချက်` ဆိုတာ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စွမ်းသလား...”

ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင် စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် `ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မဟာလျှို့ဝှက်ချက်` ဆိုသော သိုင်းပညာတစ်ခုကို လုပ်ကြံဖန်တီး ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ထူးဆန်းသော လူပုဂ္ဂိုလ်များက သင်ပေးခဲ့သည် ဟူ၍ပေါ့။

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမို ပြောသမျှကို သိပ်သံသယ မဝင်တတ်သူမို့ ယခုအချိန်အထိ ယုံကြည်နေဆဲပင်။

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မဟာလျှို့ဝှက်ချက် ဆိုတာက ဒီလောကမှာ တစ်ခုတည်း ရှိတဲ့အရာ ဖြစ်လောက်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် အဲဒါကို ရွတ်ပြလို့ မရသလို ရေးချလို့လည်း မရဘူး... ရေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားရော...”

“ကျွန်တော် ထင်တာကတော့... အဆင့်တစ်ခု မရောက်မချင်း ဒီသိုင်းကို တခြားလူတွေကို မျှဝေပေးလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ တခြား သိုင်းပညာတချို့ကိုတော့ အစ်မကို ပြသပေးလို့ ရပါတယ်...”

“`နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်း`ကိုတော့ ငါ သင်ပြီးပြီလေ...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ `ကောင်းကင်ခေါင်းဆောင်` နဲ့ ရင်ဆိုင်တုန်းက နင် သုံးခဲ့တဲ့ သိုင်းက ဘာလဲ...”

“အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ `ရွှေခေါင်းလောင်း` လို့ ခေါ်တယ်...”

ဆုမိုသည် ရွှေခေါင်းလောင်း သိုင်း၏ သိုင်းကျမ်းစာသား အကျဉ်းချုပ်ကို ယန်ရှောင်ယွင်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမက နှစ်ကြောင်းလောက် နားထောင်ပြီးတာနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“တော်ပြီ... တော်ပြီ... ဒီနည်းလမ်းက စွမ်းတာတော့ မှန်ပေမယ့် ငါနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး... ရှောင်မို... ဆက်မပြောနဲ့တော့... ငါ စိတ်ဝင်စားသွားရင် `တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း`ကို ကျင့်ကြံရာမှာ အာရုံလွင့်သွားလိမ့်မယ်... နှမ်းစေ့ လိုချင်လို့ ဖရဲသီးကို စွန့်ပစ်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေဦးမယ်...”

ဆုမို မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

“အစ်မမှာ ဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေတာကပဲ တခြားလူတွေနဲ့ ကွာခြားနေပါပြီ...”

“ရွှေခေါင်းလောင်းက စွမ်းအားကြီးပေမယ့် တကယ်တမ်း ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဖို့က အရမ်း ခက်ခဲပါတယ်... ကျွန်တော်က `ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မဟာလျှို့ဝှက်ချက်` ကြောင့်သာ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့တာ...”

“မဟုတ်ရင် ဒီသိုင်းတစ်ခုတည်းနဲ့တင် တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံရမယ့် အလုပ် ဖြစ်သွားမှာ...”

“အင်း... ဟုတ်သားပဲ...”

ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဒီသိုင်းက နင်နဲ့ပဲ သင့်တော်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့... `ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း` က လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တယ်နော်... အဲဒါ အဖေတို့၊ ဦးလေးဆုတို့ သင်ခဲ့တဲ့ မူက မပြည့်စုံလို့များလား...”

“ပြောရခက်တယ်... `ဆန်းကြယ်ဂိုဏ်း` သိုင်းပညာ အများစုမှာ `ကိုး` (၉) ဂဏန်းကို အထွတ်အထိပ်လို့ သတ်မှတ်ကြပေမယ့်... တချို့သိုင်းတွေက ဒီပုံစံအတိုင်း မဟုတ်ပြန်ဘူး... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းရဲ့ နက်နဲမှုကို တိုင်းတာဖို့ ခက်တယ်...”

“အင်း... ဟုတ်ပါရဲ့...”

ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းငြိမ့်ပြန်သည်။

ဆုမို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့... အာမခံဌာနက တပည့်တွေကို လက်ဆင့်ကမ်း သင်ပေးချင်တဲ့ သိုင်းပညာ နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်...”

“ဟေ...”

ယန်ရှောင်ယွင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သိုင်းသင်ပေးဖို့ စဉ်းစားရတာလဲ...”

“အချိန်က လူကို မစောင့်ဘူးလေ...”

ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဦးလေးယန် ပြောတာ အစ်မလည်း ကြားတယ်မလား... အဲဒီ မုန်တိုင်းတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီ မရောက်လာသေးပေမယ့်... ရောက်လာဖို့က အချိန်မရွေးပဲ...”

“ဦးလေးယန်ရဲ့ အတွေးတွေက အရမ်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်... နောက်ဆုံးကျရင် မျှော်လင့်သလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ် ရန်သူတွေက သာမန် ဓားပြတွေ၊ `လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့` လို အဖွဲ့အစည်းတွေလောက်ပဲ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“`သုံးပါး အစွန်းရောက် ဂိုဏ်း` က `ကောင်းကင်ခေါင်းဆောင်` တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ဒီလောက် သိုင်းပညာ နက်နဲနေပြီ... သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို အဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာကြီးတွေ ရှိနေဦးမလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး...”

“တကယ်လို့ အဲဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ရှေ့ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့...”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိ သိုင်းပညာနဲ့ဆိုရင် ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ မပြောရဲပေမယ့်... မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရင်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြောက်ဘူး...”

“ကျွန်တော် စိုးရိမ်တာက သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ အကြံအစည်တွေပဲ...”

“အရိပ်မပြ အကောင်မမြင် လှုပ်ရှားမှုတွေကို ခြေရာခံဖို့၊ ကာကွယ်ဖို့ ဆိုတာ အမြဲတမ်း ခက်ခဲတယ်...”

“ဒါကြောင့်... ကျွန်တော့် ဘေးနားက လူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ သန်မာလာအောင် လုပ်ပေးရမယ်...”

“မုန်တိုင်း ရောက်လာတဲ့အခါ... အနည်းဆုံးတော့ ပထမဆုံး တိုက်ခတ်မှုမှာတင် လွင့်စဉ်မသွားအောင်၊ ပထမဆုံး ရိုက်ချက်မှာတင် ကြွေကျမသွားအောင်ပေါ့...”

သူ့စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

“ဒါကြောင့် နင်က အရင်တုန်းက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်မပါခဲ့ဘဲ... အခုမှ စိတ်ပြောင်းသွားတာကိုး...”

“ဟုတ်တယ်...”

ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... နင့်မှာ ဒီလို ရည်ရွယ်ချက် ရှိမှတော့... ငါ သေချာပေါက် ထောက်ခံတာပေါ့...”

ယန်ရှောင်ယွင် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာ လက်ဆင့်ကမ်းတယ် ဆိုတာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလေ... ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလို့ မရဘူး...”

“အစ်မကရော ဘယ်လိုမြင်လဲ...”

ဆုမို မေးလိုက်သည်။

ယန်ရှောင်ယွင် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆုမိုကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“နင့်မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသား မဟုတ်လား... အခုမှ ငါ့သဘောထားကို လာမေးနေတာက... ငါ့ရဲ့ ရိုးအတဲ့ အမြင်တွေကို နားထောင်ပြီး လှောင်ချင်လို့မလား...”

“ဟာ... ဘယ်ကလာဗျာ... ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး...”

ဆုမို ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း အစ်မစကားကို နားထောင်ဆုံးပါဗျ...”

“အပိုတွေ...”

ယန်ရှောင်ယွင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို အရေးကြီးတယ်... ငါ့အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ကြည့်ပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်မှာ ကိုယ်ပိုင် အမြင်တွေ ရှိပြီးသားပဲလေ... ငါပြောတာ မှားတယ်ထင်ရင် နင့်သဘောအတိုင်း ဆက်လုပ်ပေါ့…”

အခန်း (၃၃၅) - ယိရွှမ်၏ နက်နဲမှု (၃)

~“အာမခံဌာနက တပည့်တွေကို သိုင်းပညာ လက်ဆင့်ကမ်းတယ် ဆိုတာက အရင်တုန်းကလည်း လုပ်ခဲ့ဖူးကြတာပါပဲ...”

“ဒါပေမဲ့... တပည့် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ် တပ်လာပြီ ဆိုရင်တော့... ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိဖို့ လိုတယ်...”

“အာမခံဌာနထဲ ဝင်လာတဲ့ လူတိုင်းကို သိုင်းပညာ သင်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး...”

“အနည်းဆုံးတော့... နင့်ကို ဆရာတင်ရမယ်... ဂိုဏ်းထဲကို တရားဝင် ဝင်ရမယ်... ရေနွေးကမ်းပြီး အရိုအသေပြုရမယ်... ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်လို့မရဘူး...”

“ငါတို့ အာမခံဌာနက `ဇီယန်အာမခံဌာန` ... `ဇီယန်` ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သုံးထားတာ... ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို `ဇီယန်ဂိုဏ်း`ကို အရင် အသိပေးရမယ်...”

“နင့် သိုင်းပညာက ဇီယန်ဂိုဏ်းက မဟုတ်ဘူး ဆိုပေမယ့်... နင့်ရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းအရ သူတို့ကို ကျော်ခွပြီး လုပ်လို့မရဘူး...”

“အသိပေးပြီးရင်... သင်ပေးမယ့် သိုင်းပညာက ဇီယန်ဂိုဏ်းက ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမယ်...”

“တကယ်လို့ ဇီယန်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာ ဖြစ်နေခဲ့ရင်... ဇီယန်ဂိုဏ်းက လက်မခံရင် သင်ပေးလို့ မရဘူး...”

“တကယ်လို့ သူတို့ သဘောတူတယ် ဆိုရင်တော့... ဝမ်းသာစရာပေါ့...”

“ဇီယန်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်လည်း... သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်ရင် သူတို့က ဘာမှ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဇီယန်ဂိုဏ်းနဲ့ အငြင်းပွားစရာ ကိစ္စတွေ မဖြစ်အောင် ကြိုတင် ကာကွယ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်နေမိသည်။

“အစ်မယွင် ပြောတာ အကျိုးကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်...”

“နောက်တစ်ခုက... တပည့် လက်ခံမယ် ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို အရင်ဆုံး သေချာ စောင့်ကြည့်ရမယ်...”

“ဒီအချက်ကို တခြား အာမခံအဖွဲ့မှူးတွေကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြထားရမယ်...”

“ဂိုဏ်းထဲ ဝင်မယ့်လူကို သေချာ ရွေးချယ်ရမယ်... လူတိုင်းကို လိုက်သင်ပေးနေရင် ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်...”

“တပည့်ရွေးတယ် ဆိုတာက နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူမှ ဖြစ်တာ... ဆရာတင်ပြီး ဂိုဏ်းဝင်ချင်တဲ့လူကို သင်ပေးမယ်... မဝင်ချင်တဲ့လူကလည်း အပြစ်ပြောလို့ မရဘူး...”

“ဒီလို လုပ်လိုက်ရင်... တခြား အာမခံအဖွဲ့မှူးတွေ အနေနဲ့လည်း ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်ရဖို့ အာမခံဌာနအတွက် ပိုကြိုးစားလာကြလိမ့်မယ်...”

ယန်ရှောင်ယွင်က စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး...

“ဒါ့အပြင်... အသေးစိတ် အချက်အလက်တချို့ ရှိသေးတယ်...”

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များ၊ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စများကို အကုန်အစင် ဆွေးနွေးတင်ပြ၏။

ထိုအခါမှသာ ဆုမို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

‘သိုင်းပညာ သင်ပေးတယ်.. ဆိုတာက တပည့်ခံပြီး ရေနွေးကမ်းရုံနဲ့ ပြီးတာမှ မဟုတ်ဘဲ။

အာမခံဌာန ဆိုတာက စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုလေ။ အာမခံအဖွဲ့မှူးတွေကို သိုင်းသင်ပေးမယ် ဆိုရင်... ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ’

ဒီကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဆုမို၏ နားလည်မှုက အပေါ်ယံလောက်သာ ရှိသေးသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်၏ အကူအညီနှင့် ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေ၏။

ဆုမို၏ ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး... နှစ်ယောက်သား ညနေစောင်းသည့်အထိ မနားတမ်း ဆွေးနွေး တိုင်ပင်ကြပြီးမှ နောက်ဆုံး အဖြေတစ်ခု ထွက်လာကြသည်။

ဆုမို သင်ပေးမည့် သိုင်းပညာမှာ `လုံရှန်း ဉာဏ်ဖွင့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်` ဖြစ်သည်။

ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်မှာ... ဇီယန်ဂိုဏ်းကို အသိပေးပြီးမှ အာမခံအဖွဲ့မှူးများကို စတင် သင်ကြားပေးမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် ၊... ပထမအဆင့် ကိုပဲ သင်ပေးမည်။

နောက်ထပ် အဆင့်တွေကို ဆက်လက် သင်ယူချင်သည် ဆိုလျှင်တော့... ဆုမို၏ တပည့်အရင်းအဖြစ် တရားဝင် ခံယူမှသာ သင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

စကားပြောနေရင်း ညနေစောင်းလာ၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ဆွေးနွေးမှု အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

မတ်တတ်ရပ်ပြီး တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစေခံမလေး တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဆုမိုကို မြင်လိုက်တော့ အစေခံမလေး မျက်နှာ ရဲသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံ ရပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

“ခေါင်းဆောင်... ဒုခေါင်းဆောင်... အဖွဲ့မှူးလျို.. ပြန်ရောက်လာပါပြီ... ဦးလေးဖူက လာခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ... အဖွဲ့မှူးလျိုက လူတွေ အများကြီး ခေါ်လာတယ်လို့ ပြောပါတယ်...”

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကပျာကယာ ထွက်သွားကြ၏။

အိမ်တော်ဝင်းအတွင်းရှိ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လူအများအပြား စကား ပြောဆိုကာ ရယ်ရယ်မောမော ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆုမို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ... `ဝမ်ရှင်း ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း`၏ ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ဆုမိုတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုကြသည်။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒုခေါင်းဆောင်ယန်..မဂ်လာပါ...”

လျိုမိုက ရှေ့ထွက်လာ၏။

“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တာ... ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်မိတယ်... အပြစ်ရှိရင် ပေးပါခင်ဗျာ...”

“ဟေ...”

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

“အဖွဲ့မှူးလျူက ဘာဆုံးဖြတ်ချက်များ ချလိုက်လို့လဲ...”

“ဒီတစ်ခေါက် လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တာက... ဝမ်ရှင်း ကုန်သွယ်ဌာနက တာဝန်ခံကြီးတို့ကို တရားဝင် နှုတ်ဆက်ဖို့ပါ... ခေါင်းဆောင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ... `ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း` ကိစ္စတွေ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းက ကျွန်တော် ဒီကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးလေ...”

“အခု ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့... ရှောင်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...”

“ဆိုင်တာဝန်ခံကြီးလည်း ရှိနေတုန်းဆိုတော့... လက်ဖက်ရည်ဝင်သောက်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်... ဝမ်ရှင်း ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းနဲ့ လမ်းခွဲတာကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်ခဲ့ပါတယ်...”

လျိုမိုက ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... ကျွန်တော်.. မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို သွားနှုတ်ဆက်တော့... သူတို့ထဲက အများစုက ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဇီယန်အာမခံဌာနကို လိုက်လာချင်ကြတယ်...”

“ကျွန်တော် သူတို့ကို ရှင်းပြပါတယ်... ကျွန်တော်က အာမခံအဖွဲ့မှူးပဲ ရှိသေးတာ... ရာထူးတောင် တရားဝင် မရသေးဘူးလို့...”

“ကျွန်တော့်နောက် လိုက်လာရင် ခေါင်းဆောင်က လက်ခံပါ့မလား မသေချာဘူးလို့...”

“တကယ်လို့ အာမခံဌာနကို ဝင်ချင်ရင်... ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် လာလျှောက်သင့်တယ်လို့...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေက ပြောကြတယ်... သူတို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် လာချင်ပါတယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆုက အရိပ်မပြ အကောင်မမြင် ဖြစ်နေတော့... သူတို့ လာလျှောက်တာ ခဏခဏ ရှိပြီ... အာမခံဌာနက လူတွေက လက်မခံရဲကြဘူးတဲ့...”

“အခု ကျွန်တော်က အာမခံအဖွဲ့မှူး ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့... သူတို့ကိုပါ တပါတည်း ခေါ်လာခဲ့တာပါ... ခေါင်းဆောင်ဆီမှာ ထမင်းတစ်လုပ်လောက် တောင်းစားလို့ ရမလားလို့ပါ...”

“ခေါင်းဆောင်ကို ကြိုမပြောဘဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်မိတဲ့အတွက်... ကျော်ခွမိသလို ဖြစ်သွားရင် အပြစ်ပေးပါခင်ဗျာ...”

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ဆုမိုက သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး လျိုမို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ဘာစကား ပြောတာလဲ အဖွဲ့မှူးလျူရာ... ဇီယန်အာမခံဌာနက ပြန်လည် ဦးမော့လာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်... လူအင်အား လိုအပ်နေတဲ့အချိန်ပဲဗျ...”

“ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေကြတော့... နောက်ကွယ်ကနေ ဒုက္ခပေးမယ့်သူတွေ ပါလာမှာ စိုးလို့... တံခါးဖွင့်ဖို့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ရတာပါ...”

“အခု ခင်ဗျား ခေါ်လာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက... `လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်` မှာ အတူတူ ခရီးသွားခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေပဲ...”

“အခု ဇီယန်အာမခံဌာနကို ရောက်လာမှတော့... မကြိုဆိုစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့... တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားရမယ်...”

ဆုမိုက ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူစုက ဆုမို၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခါးမတ်လိုက်ကြပြီး ဆုမို၏ ဆုံးမစကားကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ကို ကြိုဆိုပါတယ်... တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ...”

“ဒါပေမဲ့ အာမခံဌာန ဆိုတာက ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့နဲ့ မတူဘူး...ကျွန်တော်တို့ အာမခံဌာနက သိုင်းလောကထဲမှာ ကျင်လည်ပြီး ဂုဏ်သတင်း တည်ဆောက်ရတာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေက ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ထက် ပိုတင်းကျပ်တယ်...”

“ဝင်လာပြီးရင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာရမယ်... တကယ်လို့ ချိုးဖောက်ခဲ့ရင်...ကျွန်တော့်ကို သဘောထားတင်းမာတယ်လို့ အပြစ်မတင်ကြနဲ့နော်...”

“သေချာပေါက် လိုက်နာပါ့မယ်...”

“ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်...”

“ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံလိုက်ပြီလား...”

ဆုမို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူစုက စည်းကမ်းလိုက်နာမည် ဖြစ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း ကတိပေးကြသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ဆုမိုက သဘောတကျ ရယ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့က ထမင်းအိုး တစ်လုံးတည်းက ထမင်းကို အတူတူ နှိုက်စားကြတော့မယ်...”

“လာကြ... လာကြ... ဒီည စားသောက်ပွဲ ကျင်းပမယ်... အရက်တွေ မကုန်မချင်း မပြန်ကြေး...”

ဦးလေးဖူက ညနေခင်း တစ်လျှောက်လုံး ပြင်ဆင်ထားသမျှကို ဆုမို စကားအဆုံးတွင် စားပွဲဝိုင်းများ ချခင်းပြီး တည်ခင်း

ဧည့်ခံလိုက်လေသည်။

အစားအသောက်များ၊ အရက်သေစာများ ပေါများလှသဖြင့် အားလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြစဉ်... ဆုမိုက အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို သတိရသွား၏။

သူမကို သွားနှိုးပြီး စားသောက်ပွဲသို့ ခေါ်လာသောအခါ... လူတိုင်း `ပါးစပ်အဟောင်းသား` ဖြစ်သွားကြရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းပြီး ဘေးနားက လူတွေကိုပါ ပါးစပ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်မှာ စိုးရိမ်ရသည့် အနေအထားပင်...။

အခန်း (၃၃၆) - အသစ်ပြန်လည် မွမ်းမံခြင်း

~ပျော်ရွှင်စရာ ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် နောက်တစ်နေ့၏ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာလောကကို လှပစွာ ဖြန့်ကျက်ထားလေပြီ။

သိုင်းပညာရှင်တို့..မည်သည် စောစောထလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အာရုဏ်မတက်မီ အလင်းရောင်ပျပျ အချိန်၌ပင် ဆုမို သည် သူတတ်မြောက်ထားသမျှ သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်ပြီးနေလေပြီ။

`စနစ်` အကူအညီဖြင့် သိုင်းပညာ အများစုကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ထားနိုင်သော်ငြား... `ဇီယန်ဂိုဏ်း`၏ သိုင်းပညာများကိုမူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

`မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်လက်ဝါး`သည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရိုးရှင်းသယောင် ရှိသော်လည်း... လက်တွေ့တွင် သူ အများဆုံး အသုံးပြုသော သိုင်းကွက် တစ်ခု ဖြစ်ချေ၏။

ဤသိုင်းကွက်သည် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် ပုံစံ ရှိသဖြင့်... ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အားကို လိုသလို လျှော့ချထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သာမန် လက်ရည်ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ဖြစ်စေ၊ တကယ့် တိုက်ပွဲခွင်တွင် ဖြစ်စေ အလွန် အသုံးဝင်လှပေ၏။

ထို့ကြောင့် ဆုမို သည် ဤသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ့ဆခဲ့ချေ။

ထို့နောက်တွင် `သက်တန့်ရောင်စဉ် နှလုံးသားဓားသိုင်း`ကိုလည်း ဆက်လက် လေ့ကျင့်လိုက်ရာ အတော်လေး တိုးတက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသောအခါ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီး စာကြည့်ဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ (၂) နှစ်ခွဲကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုမို အနှစ်သက်ဆုံး နေရာမှာ `ဆုထျန်းယန်`၏ စာကြည့်ဆောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာ၌ ဘာသာရပ်စုံ လေ့လာစရာ စာအုပ်စာပေများစွာ ရှိ၏။ အတိတ်ကာလကမူ ဆုမို သည် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ စာပေများနှင့် သိုင်းလောက ဗဟုသုတများကိုသာ အဓိကထား ရှာဖွေဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ဆုမိသားစု ဘိုးဘေးအဆက်ဆက်၏ ခရီးသွားမှတ်တမ်းများလည်း ပါဝင်၏။

ထိုမှတ်တမ်းများတွင် သိုင်းလောက၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ၊ လှည့်ကွက်များစွာကို ဖော်ပြထားသဖြင့်…

သိုင်းလောကအကြောင်း နကန်း တစ်လုံးမျှ မသိခဲ့သော သူ့အား ဗဟုသုတများစွာ တိုးပွားစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်ငြား... ယခုတစ်ဖန် စာကြည့်ဆောင်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုမိသောအခါ... သူ မတွေ့ရှိသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေဦးမည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ဆုထျန်းယန်၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှုများမှာ သာမန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဇီယန်ဂိုဏ်းမှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သို့ဆိုလျှင်... စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော အရာများ ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဆုမို သည် လက်ကိုပိုက်ကာ စာကြည့်ဆောင်ကို စတင် မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့၏။

သိုင်းလောကရှိ အိမ်အများစုတွင် လျှို့ဝှက်အခန်းများ ရှိတတ်ကြပြီး... မီးအိမ်များ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လှည့်လိုက်လျှင် ယန္တရားများ ပွင့်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ယခင်က ဆုမို.. ဤအချက်ကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့မိ။ ယခုမူ... စာကြည့်ဆောင် အတွင်းရှိ မီးအိမ်များနှင့် ပန်းအိုးများကို တစ်ခုမကျန် လိုက်လံ လှည့်ပတ် စမ်းသပ်ကြည့်လေသည်။

သို့သော်... အရာထင်မလာခဲ့ချေ။

“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

နောက်ကျောဘက်မှ အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ

ယန်ရှောင်ယွင်သည် တံခါးဝမှ နေ၍ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းပြူကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဦးလေးဖူက မနက်စာ စားဖို့ လာခေါ်ခိုင်းလို့လေ... နင့်ကိုပါ ခေါ်ခဲ့ဆိုလို့... အခန်းထဲမှာ မတွေ့တာနဲ့ ဒီရောက်လာတာ... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ...”

ဆုမို သည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင် အား အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူ့အတွေးများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အဖေ မဆုံးပါးခင်တုန်းက... အနာဂတ်အတွက် ဘာမှ ကြိုတင် မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလို့ အစ်မ ထင်လား...”

“ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင်... သူက ဘာမှ စိတ်မပူဘဲ နေခဲ့ပါ့မလားဗျာ...”

“ဒါကတော့...”

ယန်ရှောင်ယွင် သည် ဆုမို ၏ လက်ကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။

“ဦးလေးဆုက နင့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားစေချင်ရုံ သက်သက် ဖြစ်မှာပါ... ငါ့အဖေက ငါတို့အပေါ် မျှော်လင့်ထားသလိုမျိုးပေါ့...”

သူမစကားအား ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြန်ခါလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ဗျာ... သူ မရှိတော့ရင် ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေကို ခန့်မှန်းရခက်တယ်လေ...”

“တကယ်လို့ သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ရင်... အရန်အစီအစဉ် မရှိဘဲ နေပါ့မလား...”

“သူ့တစ်သက်တာ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင်... ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ အချိန်တွေ ရှိပေမယ့်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လေ့လုပ်ထ မရှိဘူး... သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် စီစဉ်ထားတာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ် ဆိုရင်တော့... နည်းနည်း ပေါ့လျော့လွန်းရာ မကျဘူးလား...”

ယန်ရှောင်ယွင် က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။

“နင်ပြောမှပဲ... ငါလည်း တစ်ခုခု ကျန်နေသလို ခံစားရတယ်...”

“ကဲ... ဒါဆို ရှာကြတာပေါ့...”

ခေါင်းဆောင်ဆု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ဆက်လက် ရှာဖွေကြ၏။

ခေါင်းဆောင်ဆု သည် အခန်းတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် မီးအိမ်များကို စမ်းသပ်ပြီးပြီ ဖြစ်၍... ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှစ်ဦးသားသည် စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များ အားလုံးကို အောက်ချကာ တစ်အုပ်ချင်းစီ လှန်လှော ရှာဖွေကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စာအုပ်ပုံကြားထဲတွင် ဗျာများနေစဉ် `ဦးလေးဖူ` ဝင်လာလေသည်။

စာအုပ်ပုံထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ဦးလေးဖူ ကြောင်အသွား၏။

“သခင်လေး... သခင်မလေးယန်... ဘယ်များ ပျောက်သွားကြပါလိမ့်လို့ တွေးနေတာ...”

“ရုတ်တရက်ကြီး ဘာစိတ်ကူးပေါက်ပြီး စာအုပ်တွေ ထဖတ်နေကြတာလဲဗျ...”

ခေါင်းဆောင်ဆု သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ဦးလေးဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ ကြောင်နေရာမှ နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိ၏။

“ငါတို့ တုံးလိုက်တာနော်...”

ယန်ရှောင်ယွင် လည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

“ဟုတ်ပါရဲ့... အသိဆုံးလူက ဘေးနားမှာ ရှိနေတာကို မမေးမိဘဲ... ဘာတွေ လုပ်နေမိတာပါလိမ့်...”

“ဟေ...”

ဦးလေးဖူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို နားမလည်စွာ ကြည့်နေမိ၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ...”

“ဦးလေးဖူ...”

ဆုမို ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။

“အဖေ ဇီယန်ဂိုဏ်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သွားတုန်းက အကြောင်းကို ဦးလေးဖူ သိလား...”

“ဇီယန်ဂိုဏ်း...”

ဦးလေးဖူ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

“မှတ်မိတာပေါ့... နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ ဆိုပေမယ့်... အဲဒီတုန်းက သခင်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့တာလေ...”

“ဦးလေးဖူ... အဖေ ပြန်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် ထူးဆန်းတာတွေ လုပ်တာ၊ ပုံမှန် မဟုတ်တာတွေ လုပ်တာမျိုး သတိထားမိလိုက်လား...”

ဆုမို က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

“အများကြီးပဲ...”

ဦးလေးဖူက ပြုံးရင်း ပြောသည်။

“ဒီနေ့မှ ဘာလို့ အတိတ်က အကြောင်းဟောင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ...”

ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“သားအဖ ဆိုပေမယ့်... ကိုယ့်အဖေအကြောင်း ကိုယ်သိတာ နည်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားမိလို့ပါဗျာ...”

“အင်း... ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်...”

ဦးလေးဖူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက သခင်လေးရဲ့ အပြုအမူတွေက သိပ်အားရစရာ မကောင်းခဲ့တာကိုး... ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့... လမ်းမှားကနေ ပြန်လှည့်လာတဲ့ သားမိုက်က ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိပါတယ်... အခု သခင်လေးက သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ထူးချွန်နေပြီပဲ... ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေတောင် သခင်လေး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အကြောင်း ပြောနေကြတာ...”

“တချို့ဆိုရင် သူတို့ သားသမီးတွေကို ဇီယန်အာမခံဌာနထဲ ဝင်စေချင်ကြတာ... နှမြောစရာ ကောင်းတာက သခင်လေးက တပည့်လက်မခံသေးလို့သာ... မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ ဇီယန်အာမခံဌာနက ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်ကထက်တောင် ပိုပြီး စည်ကားနေလောက်ပြီ...”

“တစ်လှမ်းချင်း သွားရမှာပေါ့ ဦးလေးဖူရာ... ထမင်းကို တစ်လုပ်ချင်း စားသလိုပေါ့... ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ မှန်မှန် သွားတာ ကောင်းပါတယ်...”

ဆုမို က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်...”

ဦးလေးဖူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... သခင်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေထဲက တချို့ကိုတော့ ကျုပ်.. မှတ်မိနေပါသေးတယ်…”