အခန်း (၄၂၁-၄၂၃)

အခန်း (၄၂၁)- မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော ဧရာမ အရိုးစုကြီးနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်းဖြင့် အရိုးစုမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းခြင်း

~ ဤမြေကြွက်ကလေးမှာ တကယ့်ကိုပင် ရိုးသားအေးဆေးပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့်နှင့် လူစိမ်းမကြောက်တတ်ကြောင်း ယဲ့ဖုန်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထုံအအနှင့် ချစ်စရာကောင်းသလို၊ အူတူတူနှင့်လည်း ဝဖြိုးလွန်းလှပေ၏။

၎င်း၏ အသက်မှာမူ သုံးနှစ်သာ ရှိသေး၏။

မြေကြွက် တစ်ကောင်အဖို့ ဤအသက်အရွယ်မှာ မငယ်လှသော်လည်း၊ ၎င်း၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာမူ အလွန်ပင် ဖြူစင်လွန်းနေသေးသည်။

ဤမြေကြွက်ကလေးသည် အဘယ်ကြောင့် အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အဆင့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း။

နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် ၏ ထောက်လှမ်းခြင်း စွမ်းရည်အရ ၎င်းသည် အခြားသော သွေးကြောဆိုင်ရာ စွမ်းအားတစ်ခုကို စုပ်ယူမိခဲ့ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ပါတဲ့။

သို့သော်လည်း မြေကြွက်ကလေးမှာမူ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်သေးပေ။

တိုက်ပွဲဝင်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်း၏ မာကျောလှသော ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားကိုသာ အားကိုးနိုင်ပြီး၊ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။

“ကောင်လေး... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် သန်မာလာရတာလဲ...”

ယဲ့ဖုန်းက လက်ညှိုးဖြင့် မြေကြွက်ကလေး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဆွကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ဖင်းအန်းမှာမူ မြေပြင်မှ ပြန်ထလာပြီးနောက်၊ လုံထျန်းရှင်းနှင့် ချောင်ကျားရှီးတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းလျက် ထိုမြေကြွက်ကလေးကို အသာလေး ပြူကြည့်နေသည်။

“သန်မာတယ်.. သန်မာတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်... စားလို့ရတဲ့ မြက်ပင် အမျိုးအစားလား...”

မြေကြွက်ကလေးက ခေါင်းမော့ကာ၊ ဖောင်းကားနေသော ဝမ်းဗိုက်ကလေးကို ရှေ့သို့ ပြူထွက်လျက် ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက မေးခွန်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို မင်းနေတဲ့ နေရာကို ငါတို့ကို လိုက်ပြလို့ ရမလား...”

“ရတာပေါ့.....”

မြေကြွက်ကလေးက ‘ကျွိ’ ခနဲ အော်လိုက်ပြီး မြေတွင်းအဝဆီသို့ ခုန်ဆင်းသွား၏။ လူတိုင်းကို လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုလုပ်ပြပြီးနောက် လိုဏ်ဂူလမ်းကြောင်း နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

“နောက်က လိုက်ကြစို့...”

ယဲ့ဖုန်းက ပြောလိုက်ပြီးနောက်၊ လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို အသုံးပြု၍ သူနှင့် တပည့်လေးဦးစလုံးကို အကာအကွယ် အမြှေးပါး တစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ မြေအောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မြေတွင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း မီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဆင်းသက်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် မြေကြွက်ကလေး၏ အိမ်သို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

၎င်းမှာ မြေအောက် လိုဏ်ဂူတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။

ထိုနေရာမှာ မီးတောင်တစ်ခုနှင့် နီးကပ်နေသလို အလွန်ပင် နွေးထွေးနေသည်။

ကျီဇီလင်းသည် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မီးတောက်အဖြစ် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းပေးလိုက်၏။ ထိုအခါမှသာ မြေကြွက်ကလေးမှာ ဦးခေါင်းခွံကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ်နှင့် ဇိမ်ခံကာ လှဲလျောင်းနေသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုနေရာတွင် ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အရာမျိုး မရှိဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းမှာမူ ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော မှိုများကြောင့် စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါက ထူးခြားတဲ့ သွေးကြောဆိုင်ရာ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတဲ့ မှိုတွေပဲ... ဒီမှာရှိတဲ့ မှိုအများစုကိုတော့ ဒီမြေကြွက်ကလေးက စားပစ်လိုက်ပြီ ထင်တယ်...”

ယဲ့ဖုန်းက ကျောက်နံရံကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြောက်သွေ့နေသော မှိုမြစ်ပွားများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ ၎င်းတို့မှာ မြေကြွက်ကလေး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရကြောင်း အထင်အရှားပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြေကြွက်ကလေးသည် ကျန်ရှိနေသော မှိုအနည်းငယ်ကို ဆွတ်ယူကာ ယဲ့ဖုန်းထံသို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုမှိုများကို ကြည့်ရင်း၊ ၎င်းတို့အတွင်း၌ မြေအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ဆင်းသက်လာပြီး ဤကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်၏။

“သာမန် မြေကြွက်ကလေးတစ်ကောင်က ဒီလောက်အထိ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွားတာ မဆန်းပါဘူး... တကယ်တော့ သူက ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူမိထားတာကိုး...” ယဲ့ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွရုံ အသံထွက်လိုက်မိသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပည့်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။

သူတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ ယဲ့ဖုန်းကဲ့သို့ မထက်မြက်ကြသဖြင့်၊ အခြေခံ ပြဿနာကို မသိရှိနိုင်ကြဘဲ ယဲ့ဖုန်း၏ အတွေးနောက်သို့သာ လိုက်ပါနေကြရသည်။

“ဆက်ပြီး ဆင်းကြစို့...”

ယဲ့ဖုန်းက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် မှိုများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ၊ တပည့်လေးဦးနှင့် မြေကြွက်ကလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ မြေအောက်သို့ ဆက်လက် ဆင်းသက်လိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူတို့အဖွဲ့မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆင်းသက်ခဲ့ကြရသည်။

မြေအောက် မိုင်ပေါင်း ရာချီသော နေရာတွင် ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော ဧရိယာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး၊ ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်တော့ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် ၏ မြေအောက်စမ်းသပ်ကွင်းနှင့် ဆင်တူသော ဧရာမ မြေအောက် လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆင်းသက်မိလိုက်ကြတော့သည်။

၎င်းမှာ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ကျယ်ဝန်းပြီး မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ မြင့်မားသော စက်ဝိုင်းပုံစံ နယ်မြေကြီးတစ်ခုပင်။

အထက်ရှိ ကျောက်နံရံများမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ချော်ရည်များပမာ နီရဲနေသဖြင့် ဤကမ္ဘာငယ်လေးကို အလင်းပေးထားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မှိုကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို ရှင်သန်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ဧရာမ အရိုးစုကြီး တစ်ခု လဲလျောင်းနေသည်။

၎င်းမှာ မြွေကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူညီပြီး အလျား တစ်ကီလိုမီတာခန့် ရှိကာ အချင်းမှာမူ မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ ရှိ၏။ ဦးခေါင်းထိပ်တွင် ဦးချိုတစ်ချောင်း ပါရှိပြီး ကျောဘက်တွင်မူ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောသော အတောင်ပံတစ်စုံ ပါရှိနေသည်။

“ဒါ ဘယ်လို နတ်ဆိုးသားရဲ ကြီးလဲဟင်...”

တပည့်များသည် ထိုဧရာမ အရိုးစုကြီးကို ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီး မေးမြန်းလိုက်ကြ၏။

“ကျဆုံးသွားခဲ့တဲ့ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ကောင်ပေါ့...”

ယဲ့ဖုန်းက ဖွင့်ဟပြောကြားလိုက်ပြီး၊ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ နဖူးအလယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နီရဲသည့် သွေးအနှစ်သာရ မျှင်တန်းလေးများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှိုများပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဒါက တကယ့် ရတနာသိုက်ကြီးပဲ.....” ကျီဇီလင်းက မှိုများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဒီမှိုတွေထဲမှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ရဲ့ သွေးအနှစ်သာရတွေ ပါနေတာဆိုတော့... ဝိညာဉ်သားရဲ တွေရဲ့ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့ တကယ့်ကို သင့်တော်တာပဲ... မြေကြွက်ကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် စွမ်းနေရသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူးပေါ့...”

“မှန်တာပေါ့...” ယဲ့ဖုန်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

သွေးအနှစ်သာရ အများစုမှာ ဤနေရာရှိ မှိုများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားကြပြီး၊ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မှာမူ မြေကြွက်ကလေး၏ အိမ်ရှိ မှိုများကို အားဖြည့်ပေးခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး ကျဆုံးသွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ သိလားဟင်...” လုံထျန်းရှင်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလောက် ရှိပြီ ထင်တယ်...”

ယဲ့ဖုန်းသည် လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို အသုံးပြု၍ ဤရလဒ်ကို တွက်ချက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဒီလောက်တောင် ကြာနေပြီလား...” ချောင်ကျားရှီးက အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိပြီး၊ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရိုးစုကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် မာကျောနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

“နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာနေတာတောင် ဒီလောက်အထိ ခိုင်မာပြီး မပျက်မစီး ရှိနေသေးတာကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ.....” လုံထျန်းရှင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ငွေရောင်လက်သည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ထည်ကို ကုတ်ခြစ်ကြည့်သော်လည်း အရာပင် မထင်ခဲ့ပေ။

“ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုတာက အမှန်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း မြှင့်တင်ပြီး အကန့်အသတ်တွေကို ချိုးဖျက်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲလေ... ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ရောက်ရင်တောင် ကိုယ်ခန္ဓာက အလွန် သန်မာနေပြီ... ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် က နတ်ဆိုးဘုရင် အဆင့်ရောက်ရင်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးက အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းတွေပဲပေါ့... အခုလို နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ကောင်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကတော့ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေပဲ... ဂိုဏ်းကို သယ်သွားပြီး အဆင့်မြင့် လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေပေါ့...”

ယဲ့ဖုန်းက ထိုသို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဤ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အလောင်း၏ နတ်ဘုရားဆန်သော စွမ်းအားများမှာ များစွာ ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိခဲ့သော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ဤအရိုးစုမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့် စွမ်းအားလောက်သာ ရှိတော့၏။

သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် သန့်စင်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက် သွန်းလုပ်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“ငါ ဒါကို ယူသွားမယ်...”

ယဲ့ဖုန်းသည် သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ ထိုအလောင်းကြီးကို မ,တင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဝီ...”

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ အရိုးစုကြီး၏ မျက်ခုံးအလယ်မှ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာချီ များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အသက်မဲ့နေသော မျက်တွင်းဟောင်းလောင်းကြီး နှစ်ခုမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် တန်ခိုးထွားသော ဖိအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ နေရာတွင် ရှိနေသူ အားလုံးကို လွင့်စဉ်သွားစေတော့၏။

“သတိထားကြ.....”

ယဲ့ဖုန်း၏ ဘယ်လက်တွင် လေဝိညာဉ် ပုလဲလုံး ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြင့် တပည့်လေးဦးနှင့် မြေကြွက်ကလေးကို ကာကွယ်ရန် ခိုင်မာသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

သူတို့သည် အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး မီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကြ၏။

“ဂါး.....”

မျက်လုံးများ နီရဲတောက်ပနေသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရိုးစုကြီးမှာ အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော သွေးရောင် ပုံစံများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် (၁) နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့၏။

၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ တကယ့် မူလနတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူထက် အနည်းငယ် လျော့နည်းသော်လည်း၊ မော့စ် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ကဲ့သို့သော မဟာရိုသေလေးစားရသူတစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိသူ မည်သူ့ကိုမဆိုမူ အသာလေး နှိမ်နင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“မိစ္ဆာချီတွေက တော်တော်လေး ထူထပ်တာပဲ.....”

ယဲ့ဖုန်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“မြေပြင်ပေါ်က မြို့ဟောင်း အပျက်အစီးမှာ မိစ္ဆာချီတွေ ဘာလို့ နည်းနေရသလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့တယ်... အဲဒါတွေက မြေအောက် နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာအထိ စိမ့်ဝင်လာပြီး၊ ဒီ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ အရိုးစုထဲမှာ စုစည်းနေခဲ့တာကိုး... ပေါက်ကွဲထွက်လာမယ့် နေ့ကို စောင့်နေကြတာပဲ...”

မိစ္ဆာချီများ ကျူးကျော်လာမှုကြောင့်သာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ချီနှင့် သွေးများမှာ အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှိုများကို အကျိုးပြုစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဟင်...” လုံထျန်းရှင်းက မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် မေးလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အရိုးစုကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ယဲ့ဖုန်းသာ သူ့ဘေးတွင် မရှိခဲ့လျှင်၊ ထိုဖိအားလှိုင်းကြောင့်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေမွသွားပေလိမ့်မည်။

“ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့်လောက်ကတော့ ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... အခုအချိန်မှာ သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ငါ့ဆီမှာ နည်းလမ်း အနည်းဆုံး သုံးမျိုးလောက် ရှိပါတယ်...” ယဲ့ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ နှင့် “ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” တို့ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ဤနည်းလမ်း သုံးမျိုးထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမဆို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို နှိမ်နင်းနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

“ခုနလေးတင် ငါ့ကို ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ သင်ပေးဖို့ ပြောနေကြတယ် မဟုတ်လား... ကဲ... အခု ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို သရုပ်ပြပေးမယ်...”

ထိုစဉ်၊ မိစ္ဆာချီများ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အရိုးစုကြီးမှာ အရိုးစုမိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်၊ တောင်ကြီးများပမာ လေးလံလှသော ၎င်း၏ အမြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလျက် ရိုက်ချလိုက်င

သည်။ နားကွဲမတတ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ဂါး.....”

“ရပ်စမ်း.....”

ယဲ့ဖုန်းက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အရိုးစုမိစ္ဆာကို လေထဲတွင် တံဆိပ်ခတ်လိုက်သဖြင့် ၎င်းမှာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့နောက် ယဲ့ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းလိုက်တိုင်းတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူသည် “ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” ၏ မန္တန်များကိုလည်း ရွတ်ဆိုလိုက်လေ၏။

“တစ်လှမ်း - ချီကျင့်ကြံ၊ စကြဝဠာ နိုးထ။”

“နှစ်လှမ်း - ဓာတ်စုစည်း၊ လေပြင်းတိမ်တိုက် လှုပ်ခတ်။”

“သုံးလှမ်း - ဘုရင်အဆင့်၊ ကောင်းကင် မြေကြီး တုန်ခါ။”

“လေးလှမ်း - ဧကရာဇ်အဆင့်၊ တရားဓမ္မ နက်နဲ။”

“ငါးလှမ်း - အရှင်သခင်၊ ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ဖိနှိပ်။”

“ခြောက်လှမ်း - သူတော်စင်၊ ကြယ်စုကို နင်းခြေ။”

“ခုနစ်လှမ်း - ကောင်းကင် အရှင်မြတ်၊ စကြဝဠာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း။”

ယဲ့ဖုန်းသည် တစ်ဆက်တည်း ခုနစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ သူ့အပေါ်သို့ ကြီးမားလှသော ဖိအား တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ကျယ်ပြောလှသော စွမ်းအင်များမှာ သူ့ထံသို့ စုပြုံစီးဝင်လာ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆမတန် မြင့်တက်သွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။

သူသည် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း အောက်သို့ နင်းမချရသေးခင်မှာပင်၊ တန်ခိုးထွားသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ကျဆင်းလာခဲ့၏။ ထိုအခါ၊ အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် လူသား တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အတွင်းရှိ မိစ္ဆာချီများမှာလည်း ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြကုန်၏။

“အား.....”

မိစ္ဆာချီများမှာ နေရာမှာတင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး မီးခိုးရောင် မြူတိမ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုအခိုက်၊ ယဲ့ဖုန်းက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းတို့ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ဖြင့် ဝါးမြိုသန့်စင်လိုက်လေတော့သည်။

“ဝုန်း...”

မိစ္ဆာချီများ၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သော အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားလေတော့၏။

ယဲ့ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သူမြှောက်ထားသော ခြေထောက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” မှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှ၏။

အကယ်၍သာ ထိုခြေလှမ်းကို အစွမ်းကုန် နင်းချလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အကန့်အသတ်မရှိ ကြောက်စရာကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

တကယ့် စွမ်းအားကို မတွက်ချက်နိုင်သော်လည်း၊ သာမန် အလယ်အလတ် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူတစ်ဦးမှာမူ ဤခြေလှမ်းအောက်တွင် သေချာပေါက် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေသွားမည်ဟု ယဲ့ဖုန်း ခံစားလိုက်ရ၏။

အခန်း (၄၂၂)- ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း၏ အံ့ဖွယ်အသုံးဝင်ပုံနှင့် တပည့်သစ်များ စုဆောင်းခြင်း

~“‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင်ကို သူ့ရဲ့ စွမ်းပကားက တကယ့်ကို အနှိုင်းမဲ့လှတယ်...”

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝန်းရံနေသော တန်ခိုးထွားသော အရှိန်အဝါများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကွယ် မနီးမဝေးတွင်မူ၊

ကျီဇီလင်း၊ ချောင်ကျားရှီး၊ လုံထျန်းရှင်း၊ ဝမ်ဖင်းအန်းနှင့် မြေကြွက်ကလေးတို့သည် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသော ယဲ့ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြကုန်၏။ ယဲ့ဖုန်း ခုနစ်လှမ်းမြောက် လှမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ သူသည် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရ၏။

အကယ်၍သာ ထိုခြေလှမ်းကို အစွမ်းကုန် နင်းချလိုက်မည် ဆိုပါက ဤမြေအောက်ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ နေရာမှာတင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားပြီး မည်သူမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားကြပါသည်။

“ဒီ ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ လျှို့ဝှက်သိုင်းက တော်တော်လေးကို အစွမ်းထက်တာပဲဗျာ... ကျွန်တော်လည်း ဒါကို တကယ် ကျင့်ချင်လိုက်တာ...”

ဝမ်ဖင်းအန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လိုလားတောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ အကယ်၍သာ ဤလျှို့ဝှက်သိုင်းကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်သွားမည်ဆိုလျှင် ခြေတစ်ချက် နင်းရုံဖြင့် အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်ကို အသာလေး ဖိချေပစ်နိုင်မည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။

“ဒီလျှို့ဝှက်သိုင်းက ကျင့်ဖို့တော့ မလွယ်ဘူးနော်...”

ယဲ့ဖုန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

တပည့်များမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

မှတ်မိရန်နှင့် နားလည်ရန်ပင် ဤမျှလောက် ခက်ခဲလှသော လျှို့ဝှက်သိုင်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူ တတ်မြောက်နိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းမှာမူ လက်မလျှော့ချင်ကြဘဲ ၎င်းကို ကျင့်ကြံလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေကြဆဲပင်။

“ဟုတ်သားပဲ... ဒီလျှို့ဝှက်သိုင်းကို ဘယ်သူက ဖန်တီးခဲ့တာပါလိမ့်... ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာတော့ ‘ပေဟယ်’ လို့ခေါ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် ဆိုလားပဲ... ပေဟယ်... မြောက်ပိုင်းမဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု...”

ကျီဇီလင်းသည် သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။

ယဲ့ဖုန်းပင်လျှင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

မြောက်ပိုင်း မဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု... ပေဟယ်...

သူ ရုတ်တရက် ပြဿနာ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် ထိုလွင့်မျောနေသော တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုကို အမည်ပေးစဉ်က မူလက “ခုနစ်တောင်ထိပ်” ဟုသာ ခေါ်ရန် ကြံရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ စိတ်ကူးပေါက်ကာ “မြောက်ပိုင်းမဟာ” ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုတစ်ခု ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်ဟု ယဲ့ဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ငါ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုကို မြောက်ပိုင်းမဟာလို့ အမည်ပေးခဲ့တာက၊ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ပေဟယ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သိုင်းကျမ်းကို တွေ့ရမယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ...’

ယဲ့ဖုန်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် သူ့တပည့်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ ရင့်မှည့်နေတဲ့ မှိုတွေကို အကုန်သိမ်းကြ... ပြီးတော့ ဟို နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ရဲ့ အရိုးစုကြီးကိုလည်း ယူသွားကြတာပေါ့...”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”

တပည့်များသည် အလျင်အမြန်ပင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့သည်။

မြေကြွက်ကလေးသည်လည်း မှိုခူးသည့် အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်၏။

သို့သော် ၎င်းသည် ဝါးခြင်းတောင်းလေး တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ခူးလိုက်၊ စားလိုက် လုပ်နေသဖြင့်၊ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကလေးမှာ အလွန်အမင်း ဖောင်းကားလာသည်။ လမ်းလျှောက်လျှင်ပင် ဟိုယိုင်ဒီယိုင်နှင့် ဖြစ်နေသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလှ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ယဲ့ဖုန်းသည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရိုးစုကြီးအထက်တွင် ရပ်လျက်၊ တပည့်များနှင့်အတူ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့အဖွဲ့သည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရိုးစုကြီးကို စီးနင်းကာ ပေပေါင်း သောင်းချီ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ်၊ နောက်ထပ် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများ ရှိရာဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

*

မြူခိုးဂိုဏ်း တွင် ၊

ကုန်းချင်းချိုးသည် ထိုနေ့အတွက် တရားဟောကြားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။

“ဒီနေ့ကစပြီး အားလုံးပဲ အပတ်တကုပ် ကျင့်ကြံကြပါ...အကြီးအကဲက အပြင်ကို ခဏ သွားစရာ ရှိတယ်... သိချင်တာရှိရင် တခြား စီနီယာ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေကို အကူအညီ တောင်းကြနော်...”

သူမက ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် မြူခိုးတောင်ထိပ် ဆီသို့ တက်လှမ်းသွားသည်။

“ပျင်းစရာကြီး.....”

ဟူဖေးဖေးသည် ညည်းညူရင်း သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သံလုံးများမှာ လေထဲတွင် လှပသော မီးပန်းများပမာ ပေါက်ကွဲသွားကြ၏။

“ဂိုဏ်းစောင့်... ကျွန်မ အပြင်ကို တပည့်သစ်တွေ သွားပြီး စုဆောင်းရမယ်... ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန် ဂိုဏ်းကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်...” ကုန်းချင်းချိုးက ပြောလိုက်၏။

“ဟင်... နင်က အပြင်သွားပြီး ပျော်ပါးမလို့လား... ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားလေ.....”

ဟူဖေးဖေးက ခါးကို ထောက်ကာ၊ ‘ငါ့ကို မခေါ်ရင်တော့ နင့်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေမှာနော်’ ဟူသော အမူအရာဖြင့် ကုန်းချင်းချိုးကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ကုန်းချင်းချိုးမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားရရှာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် ဟူဖေးဖေးကိုပါ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမတို့နှစ်ဦးအပြင် နင်ရှန်ရှန်၊ လေရှောင်ဟူ၊ မုစီစီ နှင့် အခြားသော ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်အချို့လည်း ပါဝင်ကြ၏။

သူတို့အဖွဲ့သည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လှေ တစ်စင်းကို စီးနင်းကာ မီတာ တစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

“အကြီးအကဲ... ဘယ်နေရာမှာ တပည့်သစ်တွေ သွားရှာကြမှာလဲဟင်...”

အလွန် စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော မုစီစီက မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

“တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင် ရဲ့ ကမ်းခြေတွေကို သွားကြမယ်... အဲဒီနယ်မြေက ကျွန်းပေါင်းတစ်သောင်း မဟာမိတ် ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတာလေ... သူတို့က ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း နဲ့လည်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်ဆိုတော့... အဲဒီမှာ တပည့်သစ် အမြောက်အမြား စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မယ်...” ကုန်းချင်းချိုးက အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အိုင်ကမ်းခြေကို သွားမှာလား... ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော် အဲဒီရောက်ရင် ငါးပါ မျှားလို့ ရတာပေါ့...” လေရှောင်ဟူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ဝါးငါးမျှားတံ တစ်ခုကို ကပျာကယာ ထုတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲလျှင် သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာမှာ ငါးမျှားခြင်းပင် ဖြစ်ပါ၏။

ယခုတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ ၏ အကြီးမားဆုံး အိုင်ကြီးဆီသို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လေရှောင်ဟူမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။

*

တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင်။

ဤအိုင်ကြီးမှာ မိုင်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး အိုင်ကမ်းခြေတစ်လျှောက်တွင် မြို့ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ တည်ရှိနေသည်။

ကုန်းချင်းချိုးနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် လူဦးရေ သောင်းနှင့်ချီ နေထိုင်သော မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ အမည်နာမကို ကြွေးကြော်လိုက်ကြ၏။

သို့သော်လည်း ထိုအမည်ကို သိရှိသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်။

“ဒီနေရာက မြူခိုးဂိုဏ်း နဲ့ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးတာလေ... ပြီးတော့ ဒီမြို့မှာ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကလည်း ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် အထွတ်အထိပ်ပဲ ရှိတာဆိုတော့... သူတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း အကြောင်း မသိတာ မဆန်းပါဘူး...” ကုန်းချင်းချိုးက ပြောလိုက်၏။

သူမသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မြို့တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ လူငယ် ရာပေါင်းများစွာသည် မြူခိုးဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် မသေမျိုးလမ်းစဉ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန်အတွက် စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့၏။

“ချွင် ချွင် ချွင်.....”

လူအုပ်ကြီး အုံခဲလာသည်နှင့်အမျှ၊ တပည့်များသည် သူတို့၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းများမှာ သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် မြည်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။

၎င်းမှာ ကံပါသူတစ်ဦး အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် ပြုံးနေသော ကုန်းချင်းချို၏ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများမှာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ၊ ဘုရင်မ တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံနေရသလို ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ပေးစွမ်းနေသည်။

“ဒါက ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ပဲ... ဘယ်သူမဆို ဒီခေါင်းလောင်းကို ထိလိုက်လို့ အသံက အဆက်မပြတ် မြည်လာမယ်ဆိုရင်... ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ အစမ်းခန့်တပည့် တစ်ယောက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့် ရပါလိမ့်မယ်...” သူမက ကြေညာလိုက်သည်။

အစမ်းခန့်တပည့် ဆိုသည်မှာ ယဲ့ဖုန်း အသစ် သတ်မှတ်လိုက်သော စကားလုံး ဖြစ်၏။

၎င်းတို့မှာ ပြင်ပမှ လူများဖြစ်ကြပြီး ယဲ့ဖုန်းနှင့် မတွေ့ဆုံရသေးသော်လည်း၊ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။

ယဲ့ဖုန်းနှင့် လူချင်း တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်းတွင် အမည်စာရင်း သွင်းပြီးမှသာ၊ သူတို့သည် မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ တရားဝင် စာရင်းသွင်းထားသော တပည့်များ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ရောက်ရှိနေသော လူရာပေါင်းများစွာမှာ တန်းစီလိုက်ကြ၏။

ကုန်းချင်းချိုး၊ မုစီစီ၊ လေရှောင်ဟူ နှင့် အခြားသူများသည် မတူညီသော တန်းစီလမ်းကြောင်းများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ သူတို့၏ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းများကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

“ချွင် ချွင် ချွင်...”

လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်တော့၊ နောက်ဆုံး၌ ကစားရတာ ဝါသနာပါပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးမှာ ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသွားခဲ့၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် သားဖြစ်သူမှာလည်း အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

“အို... ငါ့သားက တကယ့် ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်နိုင်သွားပြီပဲ... ငါ့သားရယ်... အပတ်တကုပ် ကျင့်ကြံစမ်းပါ... အဖေက မုန့်တွေ ရောင်းပြီး မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်.....”

ပုကွကွနှင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ရှင်ကြီးမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာရှာသည်။

နာရီဝက်ပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်းမှာပင် စစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

လူရာပေါင်းများစွာထဲမှ (၁၀) ဦးသာလျှင် ဂိုဏ်းဝင်ရန် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီခဲ့ကြ၏။

“အရေအတွက်ကတော့ နည်းနည်း နည်းနေသေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မြို့တစ်မြို့ကနေ ဆယ်ယောက်လောက်စီ ရမယ်ဆိုရင်တော့၊ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးတဲ့အခါ ငါတို့ တပည့် ရာနဲ့ချီ ရနိုင်ပါတယ်...” ကုန်းချင်းချိုးက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို အစမ်းခန့်တပည့်များကို သူတို့၏ မိသားစုများနှင့် နှုတ်ဆက်ခွင့် ပေးပြီးနောက်၊ သူမသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လှေကို မောင်းနှင်ကာ လူတိုင်းကို တင်ဆောင်လျက် အိုင်ကမ်းခြေတစ်လျှောက် နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့ဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

တအီအီ ငိုယိုနေကြသော အစမ်းခန့်တပည့် အချို့ကို ကြည့်ကာ ကုန်းချင်းချိုးက နှစ်သိမ့်လိုက်၏။

“ဒါက ထာဝရ ခွဲခွာရတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဝမ်းနည်းမနေကြပါနဲ့... မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ၊ အိမ်ကို တစ်ခါတလေ ပြန်လာပြီး မိသားစုနဲ့ ပြန်ဆုံလို့ ရတာပဲလေ...”

“ဝှစ်...”

ဝိညာဉ်လှေသည် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။

...

ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် အထက်တွင် ဖြစ်သည်။

လီကျီလုံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မြင်းရထားများနှင့် နွားလှည်းများကို အသုံးပြု၍ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သယ်ဆောင်ကာ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ဆီသို့ လူအများအပြား စုပြုံပြောင်းရွှေ့လာကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

“ငါတို့ရဲ့ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ဆီကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြောင်းလာတဲ့သူတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုများလာတာပဲ... ကြည့်ရတာ မြို့ကွက်သစ် တစ်ခု ထပ်ဖော်မှ ရတော့မယ် ထင်တယ်...”

လီကျီလုံသည် အဝေးရှိ ရှောင်လင်းကျေးရွာ ရှိရာ ဘက်သို့ ညွှန်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယ မြို့စားမင်း... ရှောင်လင်းကျေးရွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြို့ကွက်သစ် အဖြစ် ဖော်ဆောင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုထင်လဲဟင်...”

ဒုတိယ မြို့စားမင်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရင်း ခေတ္တမျှ တွေးတောကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ရှောင်လင်းကျေးရွာ က မြူခိုးတောင်ထိပ် အောက်ခြေမှာ ရှိတာလေ... ဂိုဏ်းနဲ့လည်း အရမ်း နီးကပ်လွန်းနေတော့... အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်ဗျ...”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး...” လီကျီလုံက ပြောလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ရော အကြီးအကဲကုန်းရောက ဒါက ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားပြီးသားပါ...”

“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့.....” ဒုတိယ မြို့စားမင်းက ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှီလေ့သည် လေထဲမှတစ်ဆင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး၊ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယ မြို့စားမင်း... အကြီးအကဲလီ... ကျွန်တော့်မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ် ခင်ဗျာ...”

“ဘယ်လို အကြံပြုချက်လဲဗျ...”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြ၏။

“စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်မဟုတ်လား... ချမ်းသာချင်ရင် အရင်ဆုံး လမ်းဖောက်ရမယ်တဲ့... ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် နဲ့ တခြားမြို့တွေကို ဆက်ထားတဲ့ လမ်းတွေက ကျဉ်းပြီး သွားရလာရတာ တော်တော် ခက်တယ်ဗျ... ဒါကြောင့် လမ်းတွေကို ချဲ့ပြီး ကျောက်ပြားတွေ ခင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... ဒါဆိုရင် ရထားလုံးတွေလည်း အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန် သွားနိုင်တာပေါ့...”

ရှီလေ့က အောက်ဘက်ရှိ ကျောက်စရစ်လမ်းများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီကျီလုံနှင့် ဒုတိယ မြို့စားမင်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်ပသွားကြတော့သည်။

အလိုလေး။ အဲဒါ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။

အခန်း (၄၂၃)- ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း၏ အံ့ဖွယ်အသုံးဝင်ပုံနှင့် တပည့်သစ်များ စုဆောင်းခြင်း (၂)

~ရှီလေ့၏ အကြံပြုချက်ကို သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်ပင် သဘောကျသွားကြ၏။

အထူးသဖြင့် “ချမ်းသာချင်ရင် အရင်ဆုံး လမ်းဖောက်ရမယ်” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့ သူတို့မှာ လက်မထောင်၍ပင် ချီးကျူးလိုက်ကြတော့သည်။

“လမ်းဖောက်တာက တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ အကြံပဲဗျာ...”

“မြို့ထဲမှာလည်း အလုပ်မရှိဘဲ လည်ပတ်နေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိနေတာ... မြို့စားမင်းစံအိမ် က ရံပုံငွေ ထုတ်ပေးပြီး၊ လူသစ်တွေက အင်အားစိုက်ထုတ်မယ်ဆိုရင်... ဒါက ကုန်သွယ်မှုတွေ အားလုံးကို တိုးတက်စေမှာ အမှန်ပဲဗျ...”

မြို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စီမံခန့်ခွဲလာခဲ့သော ဒုတိယ မြို့စားမင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှီလေ့၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက်တွင်တော့ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အခြားသော ရှုထောင့်များကိုပါ ထပ်မံ စဉ်းစားမိသွားလေတော့သည်။

“ရေပေါ်ဖြူမြို့တော်နဲ့ တခြားမြို့တွေကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ လမ်းတွေက အန္တရာယ်များတဲ့ နယ်မြေတွေကို ဖြတ်သွားရမှာဆိုတော့... နတ်ဆိုးသားရဲတွေနဲ့ တွေ့မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်ဗျ... ဒါကြောင့် အကြီးအကဲလီ က တာဝန်တွေ ထုတ်ပြန်ပေးပြီး၊ တပည့်တွေက လမ်းဖောက်တဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ တာဝန်ကို ယူရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်ဗျ...”

ရှီလေ့က နောက်ထပ် အကြံတစ်ခုကို ထပ်မံ တင်ပြလိုက်ပြန်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီကျီလုံ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... ငါ ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်သူချူ ကို သွားတွေ့ပြီး တာဝန်တွေကို ရေးဆွဲလိုက်ပါ့မယ်...”

“ဒါဆိုရင်တော့ လမ်းဖောက်တာနဲ့ မြို့ကွက်သစ် ဖော်ဆောင်ရေး ကိစ္စတွေကို လောလောဆယ် ဒီမှာတင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့... နောက်ထပ် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြရအောင်...”

လီကျီလုံ၊ ဒုတိယ မြို့စားမင်း နှင့် ရှီလေ့ တို့မှာ ဆက်လက်၍ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်၊ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ဝေးကွာသော နေရာ၌မူ၊

“တီ..တီ... အပြင်စည်း တာဝန်ခံ ကြီးကြပ်သူ ချူယွင်အာ က အခက်အခဲအဆင့်နိမ့် ‘လမ်းဖောက်လုပ်ရေး တာဝန်’ ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပါပြီ... လောလောဆယ်မှာတော့ တပည့် (၁၅) ဦးက အဲဒီတာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ...”

စနစ်၏ အသိပေးသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

‘လမ်းဖောက်လုပ်ရေး တာဝန် ဟုတ်လား...’

ယဲ့ဖုန်း ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားရ၏။

‘ထားလိုက်ပါတော့... သူတို့ဘာသာ သူတို့ ကိုင်တွယ်ကြပါစေ...’

မြူခိုးဂိုဏ်း ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကိုင်တွယ်ရမည့် ကိစ္စရပ်များမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို များပြားလာပါသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းနှင့်မူ အရာရာကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကိစ္စရပ်များစွာကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခွဲဝေပေးရပေလိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု လမ်းကြောင်းကိုသာ အဓိက ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်လှ၏။

အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ၊ တပည့်များနှင့် အခြားသော အဖွဲ့ဝင်များ၏ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မှုဖြင့်သာ ပြီးမြောက်စေရမည် ဖြစ်ပြီး၊ လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင် ပုံမချထားသင့်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက စိတ်ပင်ပန်း လူပင်ပန်း ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော ဂိုဏ်းကြီးတွင် အရာရာကို လူတစ်ယောက်တည်းကသာ လုပ်ဆောင်နေမည်ဆိုပါက၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် တက်လှမ်းမှုကိုပါ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဂိုဏ်းစောင့်၊ အကြီးအကဲ၊ ခန်းမသခင် နှင့် ကြီးကြပ်သူ အသီးသီးတို့က အသေးအဖွဲ ကိစ္စများကို ခွဲဝေယူကြပြီး၊ ကြီးမားသော ပြဿနာများကို တာဝန်များအဖြစ် ခွဲခြမ်းကာ တပည့်များကို ကိုင်တွယ်စေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုပါပင်။

ဤနည်းဖြင့် ကျင့်ကြံရန်အတွက် အချိန်များစွာ ပိုထွက်လာရုံတင်မကဘဲ၊ တပည့်များကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးရာ ရောက်သဖြင့် ဂိုဏ်းအတွင်း ပျင်းရိနေသူများ မရှိစေရန်လည်း အာမခံနိုင်ပါမည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ စီးနင်းထားသော ဧရာမ မြွေပုံသဏ္ဌာန် အရိုးစုမိစ္ဆာ ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

“ဇီလင်း... မင်းပြောတဲ့ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် က ဒီနားမှာပဲ မဟုတ်လား...”

ရှေးဟောင်းသိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေသော ကျီဇီလင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ကို သတင်းပို့ပါတယ်ရှင်... အဲဒီ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် က တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ ရဲ့ အရှေ့ဘက် နယ်စပ်မှာ ရှိတာပါ... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် နဲ့ နတ်ဆိုးနိုင်ငံ တစ်ခုကြားက ကြားခံနယ်မြေပေါ့... နောက်ထပ် မိုင်ရာချီ ဆက်သွားရင်တော့ ရောက်ပါပြီ...”

“ကြားခံနယ်မြေလား...”

သူမ စကားအား သံယောင်လိုက်ရင်း ယဲ့ဖုန်း စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ ကမ္ဘာတွင် နိုင်ငံတစ်ခုနှင့် တစ်ခု တိုက်ရိုက် နယ်နိမိတ် ထိစပ်နေခြင်းမှာ ရှားပါးလှ၏။

များသောအားဖြင့် သမုဒ္ဒရာများ၊ အိုင်ကြီးများ၊ မြက်ခင်းပြင်များ၊ တောအုပ်များ၊ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်များနှင့် တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့သော သဘာဝ အတားအဆီးများက ပိုင်းခြားထားလေ့ ရှိ၏။

ဥပမာအားဖြင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် နှင့် တောင်ပိုင်းမင်နိုင်ငံ ကြားတွင် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ကျယ်ပြောလှသော ခြောက်သွေ့သဲကန္တာရပြင်ကြီး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

နိုင်ငံနှစ်ခုစလုံးမှာ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်ရာတွင် အခက်အခဲများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရရှာသည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ လောကတွင် တစ်ခါတစ်ရံ၌ နိုင်ငံတစ်ခုမှာ သီးခြားလွတ်လပ်သော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူနေတတ်ပြီး၊ ပြင်ပနှင့် ဆက်သွယ်မှု နည်းပါးကာ ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင် နယ်မြေများအတွင်း၌သာ လှုပ်ရှားလေ့ ရှိကြသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ကြယ်လေးပွင့်၊ ကြယ်ငါးပွင့် နှင့် သူတော်စင်နယ်မြေ အဆင့်ရှိသော အစွမ်းထက် အင်အားစုများသာလျှင် ရှန်ကျိုး တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် ဧရာမ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ များကို တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိကြပြီး၊ တိုက်ကြီး၏ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ဖျတ်လတ်စွာ သွားလာနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကျီဇီလင်းက သူမ၏ လှပသော မေးစေ့လေးကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ တမ်းတမ်းတတ ပြောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာပဲနော်...ကျွန်မတို့ဆီမှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ မရှိတော့... အမြဲတမ်း ပျံသန်းနေရတာပေါ့...”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် မှာ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် အင်အားသာ ရှိ၏။

နိုင်ငံအတွင်း၌ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ အချို့ ရှိသော်လည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ၎င်းတို့ကို သွန်းလုပ်နိုင်သည့် ဝင်္ကပါဆရာကြီးများ ရှားပါးလှခြင်းမှာ အဓိက အကြောင်းရင်းပင်။ ထို့ပြင် ကုန်ကျစရိတ် မြင့်မားခြင်းနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ရှားပါးခြင်းတို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးရသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကမ္ဘာငယ်လေးများကို ဖန်တီးရသလိုပင် ခက်ခဲလှ၏။

“နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ... တစ်နေ့တော့ ငါတို့ဆီမှာ ရှိလာမှာပါ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် သွန်းလုပ်ရေးအိုးနှင့် တိုင်ပင်ပြီးသား ဖြစ်၏။ ဟင်းလင်းပြင် အမျိုးအစား နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ များကို သွန်းလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ လက်ရှိတွင်မူ လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများစွာ လိုအပ်နေသေး၏။

ယခုတစ်ခေါက် အရှေ့ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် ဆီသို့ သွားရာတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ နှင့် ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များကို စုပ်ယူရန်၊ ဝိညာဉ်သားရဲ များကို စည်းရုံးရန်အပြင်၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ကုန်ကြမ်းများကိုပါ လိုက်လံ ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝှစ်...”

အရိုးစုမိစ္ဆာ သည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ပျံသန်းပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူတို့အဖွဲ့မှာ ခြောက်သွေ့နေသော ဂိုဘီသဲကန္တာရ တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြရာ၊ ရှေ့ဘက်ရှိ နယ်မြေမှာလည်း အပင်မဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင်မှသာ မာကျောလှသော မြက်ရိုင်းပင် အချို့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် တွေ့ရှိနိုင်၏။

“ဇီလင်း... ဒီ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် မှာ အမည် ရှိလား...”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီနေရာကို ‘ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင်’ လို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်... တောင်နဲ့ မြောက်က မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ကျယ်ပြီး၊ အရှေ့နဲ့ အနောက်ကတော့ မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ကျယ်ပါတယ်... အဲဒီ စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကို ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ ကို ရောက်မှာပါရှင်...” သူမက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် ... အမည်ကို ကြည့်ရတာ ရှေးခေတ်တုန်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် နဲ့ အရှေ့ဘက်က နတ်ဆိုးနိုင်ငံတို့ ဒီနေရာမှာ စစ်ခင်းခဲ့ကြတာလား မသိဘူး...”

“အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်တမ်းတော့ မရှိပါဘူးရှင်... ကျွန်မ သိထားတာကတော့ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ ကလည်း ကြယ်သုံးပွင့် အင်အားစု တစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အသန်မာဆုံးဖြစ်တဲ့ တာ့လျန် ဧကရီ က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် အလယ်အလတ်မှာပဲ ရှိတာဆိုတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် ကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူးရှင်...”

“တာ့လျန် ဧကရီ... ဟင်း... နားထဲမှာ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပဲ...”

ယဲ့ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွရုံ အသံထွက်လိုက်မိသည်။

ဤအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ အနောက်ဘက် လျန်နိုင်ငံတော်မှ အမျိုးသမီးများ နိုင်ငံပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း အရှေ့ဘက်ရှိ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ မှာမူ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စု နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်မှာ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးများ နိုင်ငံ ဖြစ်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ လိုက်ရှာကြစမ်း... တစ်ခုခု တွေ့တာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့ကြ...”

ယဲ့ဖုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ အရိုးစုမိစ္ဆာ ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေသလို ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ဆီသို့ ဖြန့်ကြက်ကာ သူ လိုအပ်သော အရာများကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်၏။

တပည့်များမှာလည်း နှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့စီ ခွဲ၍ အနီးနားတွင် ရှာဖွေကြ၏။

ချောင်ကျားရှီး နှင့် ကျီဇီလင်း တို့က တစ်ဖွဲ့။

လုံထျန်းရှင်း နှင့် ဝမ်ဖင်းအန်း တို့က တစ်ဖွဲ့။

နှစ်ဖွဲ့စလုံးမှာ တောင်ဘက် နှင့် မြောက်ဘက်ဆီသို့ အသီးသီး ပျံသန်းသွားကြပြီး၊ ဤ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် အတွင်း၌ ထူးခြားသော အရာများ ရှိ၊ မရှိကို စစ်ဆေးကြလေတော့သည်။

မြေကြွက်ကလေးမှာမူ ၎င်း၏ ထူးချွန်လှသော မြေကျင်းတူး ပါရမီကို အသုံးချကာ၊ မြေအောက်ရှိ အမျိုးမျိုးသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ရတနာများကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေသည်။

‘ဟင်... တွေ့ပြီဟေ့...’

ခဏအတွင်းမှာပင် ယဲ့ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ရွှေရောင်၊ အပြာရောင် နှင့် ဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော သတ္တုရိုင်းတစ်တုံးမှာ မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာကာ၊ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဝဲလည်နေသည်။ ၎င်းမှာ လက်မအရွယ်အစားခန့် ရှိလေ၏။

၎င်းမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ကုန်ကြမ်းတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

“မဆိုးပါဘူး...”

ယဲ့ဖုန်းသည် ၎င်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဆက်လက် ရှာဖွေနေလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုနယ်မြေအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော မည်းမှောင်သည့် အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး၊ ယဲ့ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ပျံဝဲနေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ၏ ဝါးမြိုသန့်စင်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များမှာလည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ယဲ့ဖုန်းသည် မိုင်တစ်ထောင်အတွင်းရှိ အရှင်မဲ့နေသော သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးစာခန့် စွမ်းအားများ တိုးလာခဲ့သည်။

‘စွမ်းအား တိုးတာကတော့ တော်တော်လေးကို နှေးတာပဲဟေ...’

ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤမျှလောက် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် အထွတ်အထိပ်နှင့် ညီမျှသော စွမ်းအားများ တိုးလာခြင်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှ၏။

သို့သော်လည်း လက်ရှိ သူ့အခြေအနေအတွက်မူ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်နှင့် ညီမျှသော စွမ်းအားများ တိုးလာလျှင်ပင်၊ သူ့စွမ်းအား၏ (၁၀) ပုံ (၁) ပုံခန့်သာ တိုးလာမည် ဖြစ်၏။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ အုတ်မြစ်မှာ အလွန်ပင် ထူထဲခိုင်မာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

‘လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် သာ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး၊ ရှန်ကျိုး တိုက်ကြီး ရဲ့ အဓိက ကြယ်လေးပွင့်နဲ့ ကြယ်ငါးပွင့် အင်အားစုတွေဆီကို ဦးတည်မယ့် ဧရာမ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ တွေကို တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိလာမယ်ဆိုရင်တော့... ငါ တကယ့် စစ်မြေပြင်ကြီးတွေဆီ သွားပြီး၊ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား တွေကို အမြောက်အမြား စုပ်ယူနိုင်မှာပေါ့...’

ယဲ့ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော စိတ်ဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။

*

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

ယဲ့ဖုန်း တစ်ယောက်တည်းမှာပင် မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းအတွင်းရှိ နယ်မြေများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး၊ စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် (၁) နှင့် ညီမျှသော ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

“ဟင်း..တကယ် မလွယ်ပါလား...”

ယဲ့ဖုန်းက ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

အကယ်၍သာ အခြားသော မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူများသာ သိရှိသွားကြမည်ဆိုလျှင်၊ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်၌ ဖိထားပြီး အကြိမ်တစ်ရာလောက် တီးပစ်ချင်နေကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ဤမျှလောက်သော စွမ်းအားများ တိုးလာရန်မှာ ဝေလာဝေး၊ အချို့သော သူများမှာ သူတို့၏ ပါရမီ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် အတားအဆီးတစ်ခုနှင့် တွေ့ကာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် အနှစ်တစ်ရာလောက်အထိ တိုးတက်မှု မရှိဘဲ ရုန်းကန်နေကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

ယဲ့ဖုန်း ကဲ့သို့ နေ့တစ်ဝက်အတွင်းမှာပင် ဤမျှလောက် တိုးတက်လာရုံတင်မကဘဲ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိခြင်းမှာ၊ အချို့သော ပညာရှင်အိုကြီးများကို ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေသွားစေနိုင်လောက်၏။

“ဘာလဲမသိ.. တွေ့ပြီဗျ.....”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆက်သွယ်ရေး တံဆိပ်ပြားမှတစ်ဆင့် ဝမ်ဖင်းအန်း၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ဖုန်း၏ အကြည့်များ စူးရှသွားပြီး၊ မြေကျင်းတူးနေဆဲ ဖြစ်သော မြေကြွက်ကလေးကို အမြန် ရှာဖွေလိုက်၏။ အလျင်အမြန်ပင်၊ မြွေပုံသဏ္ဌာန် အရိုးစုမိစ္ဆာ ကို စီးနင်းလျက် ကျီဇီလင်း နှင့် ချောင်ကျားရှီး တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ဖင်းအန်း နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့ ရှိရာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသွားသော နေရာမှာ ခြောက်သွေ့နေသော ချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်၏။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘုရားကျောင်း တစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ဘုရားကျောင်း အတွင်း၌ လက်ရှစ်ဖက်ပါသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရုပ်တု တစ်ခုကို ပူဇော်ထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဓား၊ လှံ၊ လေး၊ ချိတ်၊ တူ၊ ဗုံ၊ မြား နှင့် ပုလဲလုံး ဟူသော လက်နက် (၈) မျိုးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရုပ်တုထံမှ အေးစိမ့်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း ဖြာထွက်နေသဖြင့် ဝမ်ဖင်းအန်း နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့မှာ ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေကြရှာသည်။

“ဒါကတော့... နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အရာပဲဗျာ...”

ဝမ်ဖင်းအန်းက တံတွေးတစ်လုပ် မျိုချလိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်မိ။